Anti-Fascistisch Front / Verzet

In Frankrijk is de campagne voor de parlementsverkiezingen op 10 en 17 juni gisteren officieel gestart. Volgens Filip Dewinter zijn de volgende verkiezingen altijd de belangrijkste verkiezingen voor een politicus, maar dat geldt zeker voor de volgende verkiezingen in Frankrijk. Die bepalen immers of de nieuwe socialistische president François Hollande zal kunnen dan wel zal moeten regeren met een linkse of een rechtse meerderheid in het Franse parlement.

Marine Le Pen heeft goede kaarten in handen voor de komende parlementsverkiezingen. Bij de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen op 22 april dit jaar kwam Marine Le Pen als eerste of als tweede uit de stembusslag in 116 van de 577 kiesomschrijvingen in Frankrijk. In 572 van die 577 kiesomschrijvingen heeft het Front national (FN) een kandidaat-parlementslid, waarvan iets meer dan de helft vrouwen. Daar kunnen ze nog van leren bij het VB. Misschien nog belangrijker is dat de partij van de vorige Franse president Nicolas Sarkozy, de UMP, geen echte kopman meer heeft, en de partijkaders verdeeld zijn over de te maken keuzes. Moet men – zoals Sarkozy deed – het FN naar de mond praten, of daarentegen de eigen identiteit benadrukken? Wat als in de tweede stemronde de keuze gaat tussen een kandidaat van links en een extreemrechtse kandidaat? Marine Le Pen is niet bereid tot een akkoord met de UMP, of het moet op haar voorwaarden zijn. De dochter van Jean-Marie Le Pen wil immers van de gelegenheid gebruik maken om klassiek-rechts te verpieteren en zelf de belangrijkste politica en partij te worden ter rechterzijde.

Maar wat wordt het in de 11ste kiesomschrijving van het departement Pas-de-Calais, waar Hénin-Beaumont is gelegen – de fief van Marine Le Pen? Met 31,4 % van de stemmen bij de eerste stemronde van de Franse presidentsverkiezingen zou Marine Le Pen daar met de vingers in de neus de parlementsverkiezingen kunnen winnen. Maar intussen heeft de radicaal-linkse Jean-Luc Mélenchon (bovenste foto), de revelatie van de Franse presidentsverkiezingen, aangekondigd zich kandidaat te stellen voor de Franse parlementsverkiezingen in dezelfde kiesomschrijving als Marine Le Pen (onderste foto). Vrienden van Mélenchon hebben het hem nochtans afgeraden.

Marine Le Pen woont niet echt in Pas-du-Calais, maar Jean-Luc Mélenchon nog minder. Hoe gaan de inwoners van Hénin-Beaumont en omstreken reageren op de tientallen journalisten die er gaan neerstrijken om de tweestrijd Le Pen - Mélenchon te volgen? Gaat de tweestrijd niet ontaarden in verbaal en fysiek geweld, en wie gaat daarbij winnen? Gaat men Mélenchon niet beschouwen als een kandidaat van het establishment, spijts zijn radicaal-links programma. De charismatische zakenman en eigenaar van voetbalclub Marseille moest in 1992 toch ook de duimen leggen voor Jean-Marie Le Pen. Marine Le Pen en haar adjunct, de echte sterke man van de streek Steeve Briois, is groot geworden door de corruptie bij de socialisten. Maar met  Philippe Kemel, burgemeester van Carvin, als kandidaat-parlementslid hebben de socialisten nu beter volk in huis. Wat komt Mélenchon er dan nog doen? And last but least zal bij eventuele nederlaag van Mélenchon het Front de Gauche niet uit elkaar vallen in de verschillende groepen waaruit het Front is ontstaan?

Maar volgens een recente opiniepeiling in opdracht van Le Journal du Dimanche zou Jean-Luc Mélenchon het halen. Hij zou bij de eerste stemronde eindigen vóór de kandidaat van de socialisten, en bij de tweede stemronde het halen op Marine Le Pen. Bij de eerste stemronde zou Marine Le Pen (FN) 34 % van de stemmen krijgen, Jean-Luc Mélenchon (FdG) 29 %, Philippe Kemel (PS) 18 % en Jean Urbaniak (MoDem, gesteund door de UMP) 16 %. Bij de eerste stemronde van de Franse presidentsverkiezingen behaalde François Hollande in deze streek nog 28,8 % van de stemmen, en Jean-Luc Mélenchon slechts 14,9 %. Maar nu zou de verhouding tussen de PS en het FdG omgekeerd liggen. Als nog slechts twee kandidaten zouden overblijven bij de tweede stemronde van de Franse presidentsverkiezingen zou Mélenchon het halen met 55 % van de stemmen, tegenover 45 % voor Le Pen. Ook als Urbaniak nog zou meedoen bij de tweede stemronde zou Mélenchon het halen (met 44 % voor hem, tegenover 36 % voor Le Pen).

Mocht Kemel ook nog meedoen, krijgen we terug een situatie zoals bij de eerste stemronde, en plaveit de PS de weg naar het Franse parlement voor Marine Le Pen. Laat ons hopen dat de PS niet zo dwaas is. En natuurlijk is dit slechts een opiniepeiling. Tussen nu en 10 en 17 juni kan nog veel gebeuren. Intussen is Marine Le Pen overigens om een reactie gevraagd over het succes van de Griekse neonazi’s van Chrysi Avgi (‘Gouden Dageraad’). Marine Le Pen wist niet goed wie tevreden te stellen met haar antwoord: “Et d’accord et oui, et? L’extrême-gauche aussi ça fait peur non?” Het verbaast niet dat het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), dat de neonazi’s van Chrysi Avgi “broeders in de strijd” noemt, het een slecht idee vindt dat Jean-Luc Mélenchon Marine Le Pen in haar eigen kiesomschrijving wil bekampen. Omdat Jean-Luc Mélenchon wel eens Marine Le Pen uit het Franse parlement zou kunnen houden.

De uitspraak van de correctionele rechtbank in Dendermonde over BBET, de Blood and Honour-groep bekend onder de naam van haar tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw, beschuldigd van racisme en negationisme, wapenhandel en terrorisme, is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Men rekende nochtans op een uitspraak ten gronde vandaag. Zowel VRT als VTM waren vandaag met cameraploegen in Dendermonde.

Zoals gemeld in ons vierde artikel hieronder vroeg de verdediging van twee verdachten bij het begin van de zitting op 12 september 2011 of het federaal parket de zaak tegen BBET wel had mogen overnemen van het parket in Dendermonde. Federaal zijn enkele mensen aangesteld om specifieke dossiers te behandelen, zoals terrorisme dat een gespecialiseerde, minstens landbrede en gecoördineerde aanpak vereist. Met veel misbaar had Frank Scheerlinck, advocaat van medehoofdverdachte Stijn V.M., opgeworpen dat het volgens de wetgeving niet mogelijk is de bevoegdheid van het federaal parket in vraag te stellen, en dat vindt Scheerlinck een schending van de rechten van de verdediging. Acht maanden en vier zittingsdagen van de rechtbank later oordeelt de correctionele rechtbank van Dendermonde dat dit, en nog twee andere 'prejudiciële vragen, aan het Grondwettelijk Hof moet voorgelegd worden. Tot dit Hof hierover uitspraak heeft gedaan, is de behandeling van de BBET-zaak in Dendermonde opgeschort.

In de coulissen van het rechtbankgebouw in Dendermonde vernam AFF/Verzet dat Scheerlinck nog een tweede procedurekwestie achter de hand houdt. Het Openbaar Ministerie (links op de foto hierboven) wordt in de BBET-zaak vertegenwoordigd door federaal magistraat gespecialiseerd in terrorismezaken Ann Fransen – die haar taak als openbaar aanklager met brio vervult – en door Jan Kerkhofs van het parket van Dendermonde die de anabolenhandel bekijkt. Rond de bevoegdheid van die laatste kondigt zich een tweede mogelijke struikelsteen aan.

De advocaten van de BBET-verdachten glunderden bij de uitspraak van de rechtbank. Het is het zoveelste uitstel in de behandeling van de BBET-zaak die publiek werd met huiszoekingen in vijf legerkazernes en achttien privé-adressen op 7 september 2006. Toppleiter Jef Vermassen, wiens kantoor één van de andere BBET-verdachten verdedigt, rekende meteen uit hoeveel jaren er minstens verlopen zullen zijn als het tot een uitspraak in Dendermonde komt. Het verhoogt de kans dat de strafmaat lichter wordt omdat de feiten intussen al x-jaren geleden gebeurden.

In Vlaanderen zijn vanaf begin 2000 twee groepen actief onder de naam Blood and Honour Vlaanderen. De eerste en actiefste in het organiseren van neonaziconcerten is de traditionele versie van Blood and Honour Vlaanderen. Door anderen neonazi’s ook wel “biernazi’s” genoemd. Drie organisatoren ervan werden op 9 maart 2011 in Veurne veroordeeld voor het inrichtenvan twee van de meer dan twintig concerten die ze tussen 2001 en 2010 organiseerden. De tweede Blood and Honour Vlaanderen-groep is beter bekend onder de naam van haar tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET). Vandaag doet de rechtbank van Dendermonde uitspraak over hun activiteiten.

Belangrijkste figuren binnen deze Blood and Honour-groep zijn Tomas B., Joeri V.d.P en Mark H. die samen met veertien anderen in Dendermonde terechtstaan. De twee eersten zijn geen onbekenden voor het gerecht. Tomas B. trekt in 1999 een eerste keer de aandacht door samen met twee kompanen zijn school in Opwijk in brand te steken. B. wordt naar een rechtbank verwezen voor betrokkenheid bij vechtpartijen in 2001 en 2002, maar bij gebrek aan bewijs telkens vrijgesproken. Voor de vechtpartij in 2001 – het aftuigen van een Egyptenaar aan de vooravond van de IJzerbedevaart – wordt wel Jürgen Goris veroordeeld die in 2002 twee mannen doodschoot op een scoutsfuif in Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Joeri V.d.P stond in Nederland terecht voor een zaak van anabolenhandel waarbij in 2006 een vermeende concurrent bij de illegale anabolenhandel een pink werd afgeknipt. In eerste aanleg hiervoor veroordeeld werd V.d.P., bij gebrek aan bewijs voor zijn aandeel in deze zaak, in hoger beroep vrijgesproken. Tomas B. is de onbetwistbare leider van deze Blood and Honour-groep, Joeri V.d.P. de oprichter en Mark H. de ‘ideoloog’ en uitgever van het BBET-tijdschrift. In publicaties en bij meetings werden steeds schuilnamen gebezigd. Voor Mark H. bijvoorbeeld is dat ‘Paul Kruger’.

De groep organiseerde op 20 april (de geboortedag van Adolf Hitler, nvdr.) 2001 haar eerste ‘vormingsavond’: een Adolf Hitler-viering in een klein zaaltje in Limburg, met een 30-tal aanwezigen. Drie jaar later is het aantal aanwezigen al aangegroeid tot 180 mensen. Naast het uitgeven van het BBET-tijdschrift en online zetten van de BBET-website (zie hieronder) organiseert deze Blood and Honour Vlaanderen-groep een hele reeks activiteiten: concerten, infoavonden, Adolf Hitler- en Rudolf Hess-herdenkingen, deelname aan betogingen in Duitsland, Frankrijk, Zweden… De groep heeft contacten met neonazi’s uit Duitsland, Nederland (Nationale Alliantie), de Verenigde Staten (National Alliance)… De groep heeft een boontje voor negationisten. Op 2 maart 2002 bijvoorbeeld richt ze een ‘Revisionistisch Congres’ in met als sprekers ‘Paul Kruger’, de Franse negationist Vincent Reynouard, oud-VMO-leider Bert Eriksson (foto) en de Vlaamse negationist Siegfried Verbeke. De laatste publieke activiteit is een benefietavond op 19 maart 2005 in Waasmunster voor de in hechtenis genomen Duitse negationist Ernst Zündel.

Vanaf 2004 worden de activiteiten van deze Blood and Honour-groep gevolgd door een aantal veiligheidsdiensten. Er worden, wat zeer uitzonderlijk is, twee undercoveragenten ingezet. Op 7 september 2006 worden bij een grootscheepse politieactie huiszoekingen verricht in vijf legerkazernes en achttien privé-woningen in Vlaanderen. In een persmededeling van het Federaal Parket is er sprake van de aanhouding van “de hoofdverdachte en spil van de groepering” Tomas B. die met BBET de intentie zou hebben om “aanslagen te plegen om de basisstructuren van ons land te ontwrichten”. De hoofdverdachte is gekazerneerd in Leopoldsburg en organiseerde paramilitaire oefeningen, survival weekends en schiettrainingen voor leden die hij rekruteerde voor een clandestiene organisatie waarvan het gedachtegoed gebaseerd is op “extreemrechtse, neonazistische en negationistische ideeën”. Er worden zeventien mensen aangehouden en er worden diverse vuurwapens (jacht- en sportwapens, verweervuurwapens, oorlogswapens…) in beslag genomen, ontstekers voor landmijnen, een grote hoeveelheid munitie, kogelvrije vesten, gasmaskers, vlaggen, propagandamateriaal en documentatie met neonazistische symbolen, extremistische literatuur, anabolen, weed, computers en explosieven. In een rugzak wordt een zelfgemaakte bom gevonden die zwaar genoeg is om een auto te laten ontploffen.

Uiteindelijk wordt de verwijzing naar de rechtbank gevraagd van eenentwintig verdachten. Vier ervan worden “de gunst van opschorting” verleend en zijn niet naar de rechtbank van Dendermonde gedaagd. Onder hen Tamara V.A., de toenmalige vriendin van Tomas B., die in Leopoldsburg café The Viking openhield waar de liefhebbers terecht konden voor heavy-metalconcerten en toplessbediening.

Vooraleer de eigenlijke rechtszaak kon beginnen werd door de verdediging jarenlang gediscussieerd en geprocedeerd rond twee kwesties: of de inzet van twee undercoveragenten rechtmatig is gebeurd, en of er wel sprake is van illegaal wapenbezit want met de intussen verschenen wapenwet hadden die wapens geregulariseerd kunnen worden. De zaak werd tot en met bij het Hof van Cassatie gebracht… die de redenering van de verdediging afwees omdat de wapens gevonden werden vóór de nieuwe wapenwet gestemd werd. Toen dat allemaal achter de rug was doken ook nog eens ‘agendaproblemen’ op bij de advocaten van de verdediging, zodat de behandeling bij de correctionele rechtbank van Dendermonde uiteindelijk pas op 12 september 2011 kan beginnen.

De verdediging van de BBET-verdachten betwist niet of nauwelijks de inbreuken op de wetgeving tegen racisme, discriminatie en negationisme, en des te meer de beschuldigingen van terrorisme en inbreuken op de wapenwetgeving. Enerzijds is dat natuurlijk omdat de straffen op racisme, discriminatie en negationisme  minder zwaar zijn dan op de andere beschuldigingen. Anderzijds omdat de inbreuken op de wetgeving tegen racisme, discriminatie en negationisme moeilijk ontkend kunnen worden na lezing van het BBET-tijdschrift en het zien van de BBET-website.

Al in het eerste nummer van het BBET-tijdschrift wordt uitgehaald naar de Joden, verwijzend naar de Romeinse auteur en filosoof Seneca die “reeds in zijn tijd inzag dat de Joden ‘als crimineelste aller volkeren’ erin sloegen hun dictaten over de ganse wereld te verspreiden”. In het vierde nummer van het BBET-tijdschrift wordt de lof gezongen voor de Amerikaanse bommenlegger Timothy Mc Veigh. Timothy Mc Veigh zag “hoe het systeem werkelijk in elkaar zat: smerig als een riool waar de zionistische ratten het voor het zeggen hadden.” In het vijfde nummer van het tijdschrift en op de BBET-website wordt uitgehaald naar “de vermeende rassengelijkheid”: “De gevaarlijkste leugen die de hersens van de blanke bevolking over heel de wereld ingeprent wordt, is die van de vermeende rassengelijkheid. De ‘gelijkheids’-leugen is zeer gevaarlijk omdat ze uiteindelijk leidt tot rassenvermenging en dus de voorop gezette uitroeiing van het blanke ras, door het te degraderen tot een mongoloïde mengelras zonder sterke eigenschappen (…). Hoeveel blanke meisjes zullen nog geconditioneerd worden om te denken dat huwen met negers een ‘positieve’ daad is?”

In het zevenste nummer van het BBET-tijdschrift wordt Adolf Hitler erbij gehaald als gezagsargument. “Hitler deelde de verschillende rassen en volkeren in als ‘cultuurscheppers’, ‘cultuurdragers’ en ‘cultuurvernietigers’. Zolang het blanke ras raciale zuiverheid vooropstelt, kent het geen evenwaardige vijand.” In hetzelfde nummer wordt ook Joseph Paul Franklin opgevoerd: “Zijn eerste gekende actie dateert van 1977 wanneer Joseph een synagoge in de lucht blies. Natuurlijk ging de pers er op tekeer en bracht het dezelfde klaagzangen van het volkje waarvan er een groot deel ‘klaagzang’ als voltijds werk heeft. Dit is de enige (…) aanslag met gebruik van explosieven  gekend van hem. Zijn eenmansoorlog voerde hij eerder als sluipschutter. Doelwitten waren multi-raciale koppels, zwarte bendeleden, joden…” Overigens wordt Joseph Paul Franklin op deze Supreme White Alliance-website nog steeds opgevoerd als een held, in een tekst – inclusief zijn gevangenisadres mocht je hem brieven willen schrijven – nog maar onlangs online gezet.

In het volgend BBET-nummer gaat het verder over Hitler. ‘Theodorik Rodenbach’, één van de BBET-verdachten: “Hitler is (…) degene die in de wereldgeschiedenis het meeste (onderlijning door BBET, nvdr.) voor de blanken heeft gedaan, en feitelijk voor de gehele mensheid heeft gedaan, door zijn kordate optreden tegen de joden. 12 jaar Nationalsozialismus is helaas erg kort om 1700 jaar joodse indoctrinatie ongedaan te maken, dus het karwei kon maar moeilijk op gang komen. Hitler als persoon kun je in dit opzicht niet veel verwijten. Zijn NSDAP zat nu eenmaal vol met halve zachten omdat de hele bevolking door 1700 jaar onzin halfgaar was gemaakt. De enige geestelijk gezonde houding ten opzichte van de jood is hem, vergelijkbaar met een lintworm, door de WC te spoelen.” In hetzelfde achtste nummer van het BBET-tijdschrift (foto) wordt ook verslag uitgebracht van ‘wetenschappelijk onderzoek’: “De participanten (aan een wetenschappelijk experiment met racistische proefpersonen, nvdr.) scoorden ook lager op cognitieve tests na blootgesteld geweest te zijn aan negers. Conclusie: enkel al door negers te kijken, wordt men dommer.” Tja, als je racisten als proefpersonen neemt…

En nog een citaat uit het BBET-tijdschrift – we maakten echt wel een selectie, van alle citaten hier zijn er nog wel meerdere gelijkaardige –, uit nummer veertien: “Een overdenking naar aanleiding van 20 april 2005 (20 april is de geboortedatum van Adolf Hitler, nvdr.)”: “Had Hitler gewonnen dan was er schoonheid, waardigheid en liefde op aarde. Liefde voor het kind, vrij van economische zorgen en vooral vrij van de joodse verdovende middelen en geslachtsziekten die de joodse maatschappij het volk, en vooral het schoolgaande kind, opdringt. (…) Aan ons, de mensen van het Indo-europese kernland behoort de toekomst. Aan de verradelijke zombies en aan de joodse parasieten behoort dood en vergetelheid. Adolf Hitler, Sieg Heil!!!”

Met de BBET-website worden de verhalen en redeneringen alleen maar pikanter.

Als Brad Pitt samen met Angelina Jolie (foto) in Afrika een weeskindje ophaalt om te adopteren luidt het op de BBET-website: “Spijtig voor de koorknaap (Brad Pitt, nvdr.), maar enkele dagen later moest hij in urgentie opgenomen worden wegens risico op hersenvliesontsteking. Tja, wie bij de honden slaapt, krijgt zijn vlooien en wie per se negroïede AIDS-lijdende weeskinderen wilt adopteren, heeft blijkbaar veel hersenproblemen.” Bij een filmbespreking luidt het dat oorlogen in Afrika “niet zozeer aan de vrije markthandel van wapens en munitie” liggen, maar “aan de geestelijke labiliteit van de gemiddelde neger.” Als er geen wapens zouden verscheept worden naar Afrika “dan zouden ze daar wel machetes hanteren. Indien paternalistisch links vervolgens alle staalfabrieken zou sluiten, zou de neger wel terugvallen op speren en pijlen. De negerleiders zijn corrupt, hun handlangers zijn beestachtig wreed en de gemiddelde neger haalt de schouders op en steelt al wat los zit.”

Ook turnster Aagje Vanwalleghem en zangeres Sandrine moeten het ontgelden op de BBET-website. “Natuurlijk denken de mensen: ‘Kijk, er bestaan toch nog echte ingeburgerde vreemdelingen.’ Dit is nu juist verwerpelijk. (…) Denkt men nu echt dat men door gewoon de taal te kennen of hier te wonen een nationaliteit kan bekomen? Wat als Aagje met een blanke trouwt? Dan krijgt men onvermijdelijk rasvermenging wat tot halve choco’s leidt. Aagje is nu nog zuiver Braziliaans maar het kind dat ze zou kunnen voortbrengen met een blanke zal totaal geen weet hebben van zijn identiteit. (…) En zo kom ik tot bij mijn derde voorbeeld: Sandrine Van Handenhove. In tegenstelling tot de vorige voorbeelden is zij al een misbaksel van de multiculturele (of multiraciale?) samenleving. Ze is het wezen dat voortkwam uit een Kongolese moeder en vader afkomstig uit mijn teergeliefde Pajottenland. (…) Ooit al afgevraagd waarom je voor een rasecht dier meer betaalt dan voor een bastaard?”

Ook de media krijgen er van langs. “Door consequent elk tv-programma buiten natuurlijke proporties te bevolken met homofielen, negers en andere rariteiten, wekken ze (= de media, nvdr.) een vals beeld op waarin het onnatuurlijke en vooral tegennatuurlijke als ‘normaal’ aanzien dient te worden.” Bij BBET kijkt men niet alleen naar de televisie, men leest er ook de bijbel. Om dan tot de conclusie te komen: “Wie de bijbel met zo’n nuchtere blik bekijkt, kan lezen over Joden die incest plegen, de pooier uithangen, andere volkeren uit hun landen verdrijven en keer op keer de boel belazeren. Desondanks is door de eeuwenlange indoctrinatie het misverstand ontstaan dat juist dat volkje van pooiers en bedriegers het licht der mensheid vormt.” Elders luidt het: “De jood is geen mysterie, zoals de bloedzuiger geen mysterie is, hij is gewoon een slijmworm.”

Wanneer het Joods Museum van Deportatie en Verzet meewerkt aan een toneelstuk over de laatste getuigen van de concentratie- en vernietigingskampen van de nazi’s, kan men op de BBET-website lezen: “Na ontelbare documentaires, tentoonstellingen, docufilms, boeken om het volkse bewustzijn te enten op de onwaarschijnlijke (!, nvdr.) verhaaltjes komen ze nu met de laatste getuige op de proppen. Enfin, zolang ze beloven dat het echt de allerlaatste getuige is, nemen we er vrede mee.” Als Patrick Dewael het parlement oproept wetgeving te bedenken waarmee organisaties als BBET verboden kunnen worden, reageert men bij BBET met: “Nogmaals zien we het bewijs dat teveel Holocaust-indoctrinatie de hersenen serieus aantast en een gevoel voor rechtvaardigheid en vrijheid aantast.” Zoals met de tijdschriftartikels publiceren we hier slechts een selectie uit de websiteartikels, dezelfde uithalen naar de multiculturele samenleving, de Joden enzomeer werden in andere woorden nog talloze keren herhaald.

We besluiten met een “kerstgedachte” van BBET, uit 2005. “Er (is) een goedkope methode om concreet de toekomst van eigen volk en ras een handje te helpen (pun intended). De nationalist kan zich naar de zaadbank begeven om daar de deposito’s wat aan te vullen. Het hoofdprobleem in onze tijd is het dalend aantal Blankes (…). In dit kader moeten de spermabanken gevuld worden met Blank Arisch Europees zaad. (…) Dat is het beste wat u met kerstmis kan doen. Rahowa, Heil Hitler en Houzee voor het Groot-Arisch Rijk.” Drie jaar later verschijnt dezelfde tekst als eerste tekst op de website van de Blood and Honour Vlaanderen / Combat 18-groep rond Arnoud Kuipers (foto 2, met vooraan op de kledij die hij zelf verkocht het logo van BBET). Nog eens twee jaar later verschijnt op het neonazistisch Stormfront-forum een gelijkaardige oproep van Patrick De Bruin om zaad naar de spermabank te brengen. Alles voor het voortbestaan van het Blanke Ras!

De jarenlange procedurekwesties waren voor sommige advocaten nog geen reden om op 12 september 2011 eindelijk aan de rechtszaak tegen de BBET-verdachten te beginnen. De advocaten van twee verdachten vragen bij het begin van de zitting dat eerst een andere rechtbank uitspraak zou doen of het federaal parket de zaak tegen BBET wel had mogen overnemen van het parket in Dendermonde. De advocaten werpen enkel vermeende juridische argumenten op, maar de achtergrond is natuurlijk dat het federale parket anders dan de lokale parketten op een aantal terreinen gespecialiseerde mensen kan inzetten. En dat hebben sommigen niet graag.

Van de zeventien gedagvaarden verschijnen op 12 september 2011 maar acht bij de rechtbank in Dendermonde. BBET-kopstuk Tomas B. is er niet. De advocaat die B. bijstond bij de voorafgaande procedure is er wel, maar zegt niet gemandateerd te zijn. Hij komt enkel luisteren. Wel aanwezig: Joeri V.d.P., in een zwart T-shirt met op de rug de boodschap Save the planet, kill yourself. Op de voorzijde wordt verduidelijkt hoe dat kan (foto). Volgens het Openbaar Ministerie is Joeri V.d.P. de oprichter van Blood and Honour Vlaanderen (Combat 18-strekking, nvdr.). Beroepsmilitair Tomas B. is de onbetwistbare leider. Bij een inspectie van zijn kamer in de legerkazerne van Leopoldsburg ontdekt de militaire overheid een video waarop te zien is: hoe met een gsm iets tot ontploffing zou gebracht zijn, hoe vijf met bivakmutsen gemaskerde mannen schietoefeningen houden in volle natuur – waarbij op de schietschijf het hoofd van een Afrikaanse man is getekend, en verder schietpartijen en het gooien van een molotovcocktail naar de pijlers van een brug. De video wordt in de rechtszaal getoond, maar de aanwezigen geraken nog meer onder de indruk van de getoonde fragmenten uit White Freedom Fighter.

Het is een document dat ook in Leopoldsburg wordt gevonden en door Tomas B. in de periode 2002-2003 is geschreven. Een handboek voor terroristische activiteiten, met details over vuurwapens en explosieven, met alles wat aan het gebruik ervan voorafgaat (het observeren van doelwitten…) en wat achteraf nuttig kan zijn (EHBO…). Bij een latere huiszoeking wordt een uitgebreidere versie van het document gevonden, met toevoeging van onder andere een verantwoording en een voorbeeld van een opeisingsbrief. Doel is de bescherming van het blanke ras, of zoals Tomas B. het in de video met de schietoefeningen zegt: “Wij zullen tot het einde gaan en het volk beschermen tegen de vijanden die het vandaag kent.” Tomas B. zegt het op de video met naast zich een nazivlag, met swastika. De vijanden, zo wordt in het White Freedom Fighter-document verduidelijkt, zijn onder andere de leiders van de “zionistische en multiculturele lobby”.

Het is de bedoeling een aanval te plegen op de Joodse gemeenschap… om dan te laten uitschijnen dat dit het werk is van moslims. Bevolkingsgroepen moeten tegen elkaar opgezet worden met als doel België te destabiliseren en uiteindelijk een nationaal-socialistisch regime te vestigen. Helemaal uitgewerkt zijn die plannen nog niet. Volgens een getuige is men vooral bezig met de hoe-vraag, en nog niet met de wie-vraag. Al wordt geopperd om eerst Dyab Abou Jahjah met een Westers geweer te vermoorden, en daarna Filip Dewinter met een niet-Westers geweer. Eenmaal begint het echt te jeuken: na rellen met allochtone jongeren in Parijs en Brussel wordt het plan opgevat om vanuit een leegstaand gebouw een aantal allochtonen neer te schieten. In Brussel zou men dan wegvluchten naar het huis van Bart V.G. (een bekende Voorpost-militant, nvdr.); Bart V.G. ontkent elke betrokkenheid.

Homo’s overvallen staat ook op het programma: enerzijds omdat men homo’s haat, anderzijds omdat die overvallen dan een bron van inkomsten zouden zijn. De verkoop van het BBET-tijdschrift, lezingen en concerten worden gezien als andere inkomstenbronnen. Drugsdealers wil men ook wel aanpakken, maar omdat voldoende concrete informatie achterblijft, komt daar niets van in huis. Naast Tomas B., Joeri V.d.P. en Mark H. komt ook Stijn V.M. als één van de hoofdverdachten in de BBET-zaak in beeld. In de bijrollen: onder andere Chris M. die de BBET-postbus in Antwerpen huurde. Wegens een meningsverschil voeren Tomas B. & Co een raid uit op Chris M., die stapt over naar de concurrentie, het traditionele Blood and Honour Vlaanderen… waar hij echter al even fout bezig is. Op 9 maart 2011 wordt Chris M. door de rechtbank in Veurne veroordeeld als organisator van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen.

Een andere vechtpartij ligt aan de basis van het uit BBET stappen van een voor de rechtszaak belangrijke getuige. Op een oudejaarsavond kruisen Tomas B. & Co een groep vreemdelingen. Die vluchten weg van het uitlokken van een vechtpartij, maar komen terug met een ijzeren staaf. Daarmee wordt op de getuige geklopt… die er alleen voor staat want nu zijn zijn BBET-vrienden weggevlucht. Ook andere BBET-leden zouden hun kameraden aan de galg praten, terwijl discretie toch de eerste regel is. Scriptaanwijzingen vinden we niet enkel terug in White Freedom Fighter-document. In een Ideeën-document wordt uitgelegd hoe nieuwe krachten rekruteren (men denkt eraan volk te rekruteren bij de Vlaams-nationalistische studentenvereniging NSV). Een Tussentijdse planning-document voorziet onder andere de aanmaak van kisten met klaar te houden materieel (kledij, munitie…). Een Kalender-document geeft de planning van schietoefeningen en andere trainingen. Nederlanders van de Nationale Alliantie krijgen zo hun opleiding.

Het Openbaar Ministerie waarschuwt de rechtbank dat de verdediging zou zeggen dat de BBET’ers slechts een groepje vrienden waren, in het ergste geval nazi-folkloristen. Maar uit de verklaringen van BBET’ers, de ontdekte documenten, de getraceerde uitwisseling van documenten, het relaas van twee undercoveragenten (één in Leopoldsburg en één in de schietclub Le toison d’or in Aalst waar Tomas B. elke zaterdagnamiddag is)… blijkt het om een veel ernstiger zaak te gaan. De stekker is uit de organisatie getrokken, en daar mogen we blij om zijn. Blij dat men er op tijd bij was. In de zeer recente geschiedenis (Anders Breivik die zijn bomaanslag en schietpartij op 22 juli 2011 pleegde, nvdr.) hebben we kunnen zien dat het anders had kunnen aflopen.

Naast de zaak van de Blood and Honour-groep bekend van hun tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET), met haar racistische, negationistische en neonazistische ideeën, wordt in dezelfde rechtszaak ook een omvangrijk dossier van wapenhandel onder de loep genomen, en zijn er nog een paar ‘kleinere’ zaken die beoordeeld worden.

De wapenhandel waarmee BBET in verband wordt gebracht, is deels geen aanverwant dossier, deels wel. Tomas B. verkocht wapens aan een undercoveragent, en als Tomas B. terugkomt van een missie met het Belgisch leger in Kosovo vraagt hij Stijn V.M. eens tien matrakken mee te brengen. Stijn V.M. heeft die in bewaring genomen terwijl Tomas B. in Kosovo is. Op weg naar een NSV-betoging zou Tomas B. die tien matrakken aan iemand kunnen verkopen. Het zijn maar twee van de vele voorbeelden in het dossier, maar daarnaast zijn gelijktijdig ook nog drie grote(re) wapenhandelaars in het kader van de huiszoekingen bezocht. Alle drie hebben ze geheime ruimtes waar een arsenaal wapens buiten zicht bewaard werd.

Nu Tomas B. toch voor de rechter is gedaagd, worden nog een paar andere dossiers voorgelegd. Een caféruzie waarbij Tomas B. een champagnefles op het hoofd van twee mensen knalde, met blijvende gehoorschade voor één van de twee. Chantage bij één van de vriendinnen van Tomas B.: Tomas B. heeft een laatste vrijpartij gefilmd en dreigde die naar buiten te brengen als die vriendin geen excuses aanbood voor het beëindigen van de relatie. De vechtpartij op een oudejaarsfuif van de Chiro in Buggenhout waarbij Tomas B. en een vriend betrokken zijn. Een agent in burger liep daarbij een gebroken kaak op. Nu het uit is met een andere vriendin, bij wie Tomas B. een zoontje heeft, legt Tomas B. op de verjaardag van het zoontje een met bloed geschreven dreigbrief samen met een mes aan de achterdeur…

En dan is er nog een anabolen- en viagradossier. Bij de ‘tactische doelstellingen’ in het White Freedom Fighter-document wordt het uitschakelen van het uitschot van drugsdealers vermeld, maar Tomas B., Joeri V.d.P. en een derde verdachte zijn zelf in die branche actief. Ze reizen naar Polen en Servië om anabolen te kopen die hier verkocht worden. Een uitgebreide prijzenlijst bevat zowat alles wat in die branche te vinden is. Alles kan binnen de drie weken geleverd worden. Ook in viagra wordt gehandeld. Nadat Joeri V.d.P. na een vechtsportpartij weigert een dopingcontrole te ondergaan, vindt men bij hem thuis onwaarschijnlijk grote hoeveelheden anabolen, en ook drugs en wapens.

Voor Tomas B. wordt acht jaar gevangenisstraf gevraagd + twee jaar voor slagen en verwondingen buiten de BBET-zaak + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Joeri V.d.P. wordt vijf jaar gevangenisstraf gevraagd + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Mark H. en Stijn V.M. vijf jaar gevangenisstraf. In de loop van de jaren verloor Tomas B. zijn vertrouwen in de eerder genoemde BBET-vrienden en gaat hij zich meer en meer omringen met militairen: Gert P., Joost V.I., Karel H. en Stefan S. Voor hen wordt drie jaar gevangenisstraf gevorderd. Allen, van Tomas B. tot en met Stefan S., met een geldboete bovenop en een verbod nog met wapens in contact te komen. Voor de andere gedagvaarden wordt een lichtere gevangenisstraf gevraagd. Voor de vriend van Tomas B. die met zijn schoen met stalen tip een politieagent in burger toetakelde, wordt achttien maanden cel gevraagd.

Afwezig op de rechtbankzitting op 12 september 2011 circuleert het gerucht dat B. naar het buitenland zou gevlucht zijn. VRT-journalist Rudi Vranckx slaagt erin B. te contacteren en te interviewen voor zijn reportagereeks De vloek van Osama. Het interview wordt op 4 oktober 2011 uitgezonden (foto). Uit het decor blijkt dat het gesprek plaatsvond in De Klokke (in Duffel), een door Voorpost en andere radicalen regelmatig bezocht café. De financiële en logistieke problemen die het wegsturen van allochtonen met zich brengt, wegen volgens B. niet op tegen de baten van de “volkshereniging”. Dat burgers zich los van de staat bewapenen… “Waarom zou dat verkeerd zijn?” Over Vlaanderen wil hij geen cijfers geven, maar in Europa zouden zestigduizend mensen zoals B. behoren tot “de radicale niche”. Hier kan je het fragment met B. in De vloek van Osama bekijken. Dat die “radicale niche” in Europa zestigduizend mensen zou tellen, lijkt ons overdreven. Dat die “radicale niche” tot alles, minstens tot veel, bereid is, geloven we wel.

In zijn dichtbundel De as bonst op mijn hart schrijft Tomas B.: “Daarenboven weiger ik eender welke wet, of wetgevende overheid, te gehoorzamen of respecteren, die het Volk niet dient. Deze wet en haar dragende overheid is de vijand van het Volk, en dus eveneens de mijne. Hoewel wij allen geboren worden in een systeem van verplichte gehoorzaamheid aan onze vijanden, weiger ik hieraan deel te nemen. Vanuit deze wetenschap, en in volle bewustzijn van de gevolgen, berouw ik dan ook niets.” Het kan zijn dat B. zich niets berouwt, maar anders dan op de eerste zittingsdag (foto) verschijnt hij op 23 januari 2012 toch in de rechtszaal van Dendermonde.

De advocaat van B. ontkent of minimaliseert alle betichtingen, behalve dat Tomas B. een attest van goed gedrag en zeden heeft vervalst om als security te kunnen optreden op Pukkelpop. “Geen terroristische organisatie, maar waar wel doden zijn gevallen”, verduidelijkt B.’s advocaat (sic). De advocaat betwist dat B. lid zou geweest zijn van een terroristische organisatie, en slagen en verwondingen vanuit racisme is ook al met de haren getrokken. De slagen en verwondingen hadden evengoed anderen te beurt kunnen vallen. “Statistisch is het aantal Turken bij slagen en verwondingen van mijn cliënt klein.” (sic).

Anders dan op de eerste zittingsdag heeft Joeri V.d.P. geen advocaat bij. Hij verdedigt dan maar zelf zichzelf… wat er vooral uit bestaat om de verklaringen van andere gedagvaarden in twijfel te trekken. Joeri V.d.P. excuseert zich publiek voor eenieder die hij beledigd zou hebben. Op de laatste zittingsdag, op 16 april 2012, heeft Joeri V.d.P. plots een nieuwe advocaat bij voor zijn verdediging… die begint te emmeren over procedurekwesties.

Derde hoofdverdachte Mark H. wordt verdedigd door Piet Noë, die al meerdere negationisten verdedigd heeft (Siegfried Verbeke, Roeland Raes…). Noë klaagt dat een brandstichting in een schietclub in Aalst, waar BBET’ers oefenden én een topman van Comité P regelmatig langskwam, niet bij het dossier is gevoegd. Beschuldigingen van terrorisme wijst Noë van de hand. Dat het BBET-tijdschrift – dat door Mark H. in elkaar gestoken werd – bulkt van racisme kan Noë enkel bevestigen.

De andere beklaagden zijn allemaal even onschuldig op een of andere zaak na, zoals verboden wapenbezit. En zijn allemaal, of bijna allemaal, goed terecht gekomen zodat een gevangenisstraf nadelig zou zijn voor hun beroepsloopbaan en/of gezinsleven. Nog maar eens wordt bepleit dat de in beslag genomen illegale wapens eigenlijk geen illegale wapens zijn, want met de wetgeving die later kwam zouden die wapens geregulariseerd kunnen worden. Of de gedagvaarden dit ook zouden doen, wordt niet in vraag gesteld. Wel wordt door de verdediging de vraag opgeworpen of BBET wel degelijk een terroristische groep is, dan wel of de gedagvaarden het opzet hadden deel uit te maken van een terroristische groep. Een andere giller is de Salduz-wetgeving waarmee sinds dit jaar elke verdachte de kans krijgt een advocaat te spreken vooraleer door de politie verhoord te worden. Volgens menig advocaat had dit ook moeten gebeuren bij het BBET-onderzoek jaren geleden. “Hallo, ik ben undercoveragent Jos en ik wil jou wat vragen over explosieven, maar je mag eerst je advocaat raadplegen.” Zoiets dus.

De meeste advocaten van de BBET-verdachten bezorgen hun ‘conclusies’ pas op de rechtbankzitting van 23 januari 2012 zelve, terwijl afgesproken is om die conclusies op 10 oktober 2011 in te sturen. Het Openbaar Ministerie kan daarmee de argumenten van de verdediging niet tijdig bestuderen – er zijn advocaten die meer dan honderd bladzijden conclusies ter plaatse of maar vlak voor de rechtbankzitting neerleggen – waardoor op 29 februari 2012 en 16 april 2012 extra zittingsdagen bij de rechtbank in Dendermonde moeten ingelast worden.

Op 29 februari maakt het Openbaar Ministerie onder andere brandhout van de bewering dat Tomas B. intussen een voorbeeldig iemand is geworden, die sinds 2006 enkel nog interesse heeft in moto’s. Minder dan een jaar geleden betoogde B. in Nederland nog samen met de Blood and Honour-groep Ulfhednar bij wie later wapens in beslag genomen worden. B. was er lid van de ordedienst (zie de witte band aan zijn arm op deze foto, ook te zien in een recente Nederlandse televisiereportage). Het Openbaar ministerie overhandigt aan de rechtbank een vuistdikke farde met informatie vanuit Nederland, alleen maar om de geestesgesteldheid van B. te schetsen. De betoging in Nederland is trouwens niet de enige politieke activiteit van B. de laatste jaren. Hij is vaste klant bij activiteiten van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), tot en met voor het verzorgen van de ordedienst bij hun laatste congres. Op 27 maart 2012 is B. ook op een NSV-meeting in Antwerpen, een studentenactiviteit waar de universitaire overheid uitzonderlijk geen lokaal voor ter beschikking wil stellen omdat het profiel van spreker Udo Voigt volledig in strijd is met de doelstellingen en waarden van de Universiteit Antwerpen. 

Op 16 april worden door de verdediging van de gedagvaarden nog eens oude en nieuwe procedurekwesties opgeworpen. Voor de verdediging van de BBET-verdachten kan de rechtszaak immers niet lang genoeg duren…  om dan te argumenteren dat de behandeling van de BBET-zaak elke redelijke termijn heeft overschreden en dat alleen al daarom een vrijspraak gepast is.

Vandaag, maandag 21 mei 2012, doet de correctionele rechtbank van Dendermonde uitspraak over deze zaak. Om 12.00 uur begint de voorlezing van het vonnis.

Vrijdag stelde het VB, met zicht op het Antwerps stadhuis, haar campagne ‘Knikker ze buiten’ en haar zwartboek over zes jaar beleid in Antwerpen voor. De tekst van het zwartboek verscheen in de loop van de dag op de website van Filip Dewinter, opgelucht met foto’s van de persconferentie en van hét persmoment voor de fotografen. En toen liep het mis.

Voor het VB is in Antwerpen niets goed. De witte stadsvlucht is niet gestopt, de stad is onveiliger geworden, verpauperd en een haard van moslimextremisme. Het onderwijs is een chaos en het stadsbestuur voert een beleid dat automobilisten pest. Op het gebied van openbare werken is er veel beloofd, maar weinig gerealiseerd. En er is een onverantwoord beleid gevoerd met de aandelen van de Gemeentelijke Holding. Op de persconferentie gaf Filip Dewinter het huidig stadsbestuur een 3 op 10, maar waaraan het stadsbestuur die 3 punten alsnog verdiend heeft, is niet duidelijk voor wie het zwartboek leest. Of het moet zijn voor de ‘look and feel’ die Patrick Janssens introduceerde. “Permanent feestgedruis, een schitterend geregisseerde A-campagne met gratis gadgets, het uitdelen van geld voor straatbarbecues en andere vormen van stadhuispropaganda zijn voor de liefhebbers allicht wel toffe initiatieven.” “Maar”, merkt Dewinter op, “(die toffe initiatieven) hebben als eerste bedoeling uiteraard te camoufleren dat Antwerpen allesbehalve een veilige, een bereikbare en een leefbare stad is.”

Zelf gaat Dewinter overigens ook gadgets uitdelen. De beloofde zakmesjes hebben de Antwerpenaren nog niet gezien, de komende weken gaat het VB wel bij marktbezoeken 50.000 knikkers uitdelen. Omdat knikkers niet echt fotogeniek zijn, werd vrijdag op de Antwerpse Grote Markt een kegelspel gespeeld (foto 1), maar daarover zo dadelijk meer. Eerst nog over de inhoud van het zwartboek. Als “extra” bij het zwartboek, een extra die een kwart van het zwartboek in beslag neemt, wordt opgesomd wat Bart De Wever de voorbije zes jaar allemaal goedkeurde in de Antwerpse gemeenteraad: wijkcirculatieplannen, aankoop van een pand voor hulp aan drugsverslaafden, het parkeerbeleid, het subsidiereglement voor ondersteuning van het samenleven in diversiteit, het OCMW-budget, enzovoort. Allemaal zaken die Dewinter De Wever aanrekent. De Wever was driemaal niet aanwezig in de gemeenteraad toen daar evenveel moskeeën erkend werden voor subsidiëring door de Vlaamse overheid, maar De Wever protesteerde daar niet tegen en ook dat wordt De Wever aangerekend in het zwartboek.

Het verbaast dan ook niet dat de kranten gisteren titelden: Vlaams Belang richt pijlen op Bart De Wever (Het Nieuwsblad), Filip Dewinter: “De Wever is een hypocriet” (Gazet van Antwerpen) (foto 2) en Dewinter: “Ik heb medelijden met Janssens” (Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet). Filip Dewinter: “Geen enkele keer hebben wij De Wever op dissident stemgedrag kunnen betrappen. En wat doet De Wever nu? Die geeft Janssens nu een ezelsstamp. De man die gisteren zijn vriend was, heeft hij nu tot grootste vijand gemaakt. Zo iemand noem ik een ‘tweezak’.” En hoe noem je iemand die oproept om een bestuurscoalitie VB - N-VA te maken, desnoods wil opstappen als VB-lijsttrekker om die coalitie of elke andere rechtse coalitie mogelijk te maken, en  nu zo afgeeft op Bart De Wever?

Maar dan was er het kegelspel. Filip Dewinter – wie anders? – rolde met een bal, die het VB moest voorstellen, naar twee rode, twee oranje, twee blauwe en twee zwarte kegels die respectievelijk de SP.A, de CD&V, Open VLD en N-VA moesten voorstellen. N-VA = zwart. Moest het VB met een zwarte of nog maar een bruine kleur voorgesteld worden, het kot zou te klein zijn voor de verontwaardiging bij het VB. Een groot deel van de huidige Antwerpse VB-gemeenteraadsleden en een overenthousiaste partijmedewerker (Sam Van Rooy, nvdr.) keken toe. En wat presteert Filip Dewinter dan? Eén kegel van de SP.A, één kegel van Open VLD en de twee kegels de CD&V voorstellend vallen om. En welke twee kegels hebben geen last van de VB-bal? De twee kegels die de N-VA voorstellen (foto 1). Tja. Dat kan gebeuren, maar dan uitgerekend die foto als eerste (!) plaatsen op de website van Filip Dewinter? Echt slim is dat niet.

Als Bart De Wever binnenkort weer kwaad is op de Franstalige media is dat de schuld van RésistanceS, en ook wel een beetje onze schuld. Op basis van onze gegevens (1, 2, 3) publiceerde RésistanceS immers een artikel over de VB’ers die intussen bij de N-VA zijn terechtgekomen, en Franstalige media willen daar verder op ingaan. Intussen zijn nog meer VB’ers naar de N-VA overgestapt.

Het Belang van Limburg meldde dat Olivier Gobba (foto 1), die na de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 als VB-gemeenteraadslid zetelde in Sint-Truiden, in oktober opkomt bij de N-VA. In april vorig jaar stapte hij “om persoonlijke redenen” op bij het VB. Hij zetelde voort als onafhankelijk gemeenteraadslid, net zoals ex-VB’ster en ex-parlementslid Marleen Govaerts. Welke rol en plaats Olivier Gobba op de lijst van de N-VA krijgt, is nog niet bekend. N-VA-lijsttrekker in Sint-Truiden wordt vastgoedmakelaar Jelle Engelbosch. Bij de bekendmaking van wie lijsttrekker wordt zei Jelle Engelbosch: “Ik ga de kiezer in oktober niet vragen om op ons te stemmen om de regering Di Rupo af te straffen. (…) Ik ga de kiezer in oktober vragen om op onze N-VA-ploeg te stemmen omwille van ons eigen programma voor Sint-Truiden.” Olivier Gobba wil in eerste instantie meehelpen om dat programma te schrijven.

Wie we ook nog niet hadden genoteerd als ex-VB’er / nu N-VA’er is Louis Vanhoudt. In 2006 had het VB maar drie kandidaten op haar lijst in het West-Vlaamse Houthulst, terwijl er plaats is voor eenentwintig kandidaat-gemeenteraadsleden. Twee van de drie VB’ers verkasten intussen naar de N-VA. Gemeenteraadslid Jean-Luc Gallet, zoals al eerder bekend. En dus ook Louis Vanhoudt. Jean-Luc Gallet is intussen secretaris van het N-VA-bestuur in Houthulst, Louis Vanhoudt is penningmeester van het N-VA-bestuur in Houthulst.

Nog in West-Vlaanderen, in Wingene, maakte Daisy Verbergt bekend dat ze een lidkaart heeft van de N-VA. Zes jaar geleden stond ze nog als tweede op de VB-lijst in Wingene. In november vorig jaar werd Daisy Verbergt gemeenteraadslid, als opvolgster van de naar Aalter verhuisde VB’er Yves De Moor. “Ik zal als onafhankelijke zetelen”, zei Daisy Verbergt toen. “Ik ben al enkele jaren geen lid meer van het Vlaams Belang en distantieer me volledig van hun standpunten. Door het opnemen van mijn mandaat kan ik het Vlaams Belang weren uit de gemeenteraad. Ik zal er wellicht een paar honderd kiezers mee teleurstellen, maar er enkele duizenden inwoners van Wingene een groot plezier mee doen.” Eind vorige maand schoof Daisy Verbergt haar tafeltje in de gemeenteraadszaal tot tegen de tafel van het kartel Burgerbelangen. “Op nationaal vlak heb ik een lidkaart van de N-VA”, zei Daisy Verbergt. “Daarom sluit ik mij, net zoals collega N-VA’er Marc Vanoverschelde, aan bij Burgerbelangen." De ex-VB’ster en kersverse N-VA’ster houdt van restylen. In maart dit jaar nam ze, samen met haar echtgenoot, deel aan een VIJFtv-programma waarin ze beiden een andere outfit aangemeten kregen door een stylist. “Zo raadde hij voor mij een pittige kledingstijl aan, met onder meer diepe decolletés. Ik heb mooie borsten en moest laten zien wat ik in huis had”, vertelde Daisy Verbergt aan Het Nieuwsblad. Bij de N-VA is het niet alleen Bart De Wever die voor verandering gaat en daarmee de media haalt.

Het brengt ons op alvast 44 VB’ers, vooral gemeente- en OCMW-raadsleden, die overstapten naar de N-VA. Maar het zou kunnen dat één van hen alweer weg is bij de N-VA. In Boechout komt oud-burgemeester Albert Mariën (Open VLD) op met een Gemeentebelangen-lijst. Christel Uytdewilgen (foto 2), tweede op de VB-lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, stapte in de zomer van 2010 op bij het VB. Ze werd als gemeenteraadslid en bestuurslid opgenomen bij de N-VA, maar zou zich nu aansluiten bij de Gemeentebelangen-lijst van Albert Mariën. Anderen op die lijst komen over van Open VLD, van een plaatselijke lijst, van Lijst Dedecker en van het Vlaams Belang. N-VA-gemeenteraadslid Fred Entbrouxk heeft zich (nog) niet aangesloten bij de Gemeentebelangen-lijst van Albert Mariën. Bij de Open VLD is naar verluidt de uitsluitingsprocedure opgestart tegen Albert Mariën omdat hij op zijn plaatselijke lijst VB’ers wil opnemen. De Boechoutse affaire werpt een schril licht op de zogenaamde zware screeningsprocedure bij de N-VA als ex-VB’ster Christel Uytdewilghen N-VA’ster kan worden, en nu al naar een andere lijst overstapt waar ze mee met VB’ers in de boot zit.

Gisteren, op de internationale dag tegen homofobie, stuurde Filip Dewinter met zijn BlackBerry ons bericht door dat hij zorgde voor de coming-out als homo van politicoloog Dave Sinardet en onrechtstreeks voor het ‘homohuwelijk’. Filip Dewinter: “Waar ik allemaal niet goed voor ben!” Tja. Het was niet zijn bedoeling, maar het gebeurt wel meer dat zijn uitspraken een averechts effect hebben. In een volgende tweet vroeg Dewinter aan Dave Sinardet: "Krijg ik nu de homofobie- of de homofolieprijs?” Wat ons betreft krijgt Dewinter natuurlijk niet de homofolieprijs.

In de persmededeling uit 1995 Vlaams Blok wil geen homohuwelijken op het Antwerps stadhuis waar we gisteren naar verwezen, zei Filip Dewinter “geen voorstander (te zijn) van het toelaten van homohuwelijken, omdat het toelaten van dergelijke huwelijken de indruk wekt dat een homofiele relatie (man-man, vrouw-vrouw) evenwaardig zou zijn aan een heterofiele relatie”. Verder luidt het: “Door homohuwelijken in het Antwerpse toe te laten, wordt het traditionele gezin, dat de hoeksteen van onze samenleving is, op de helling gezet.” en: “Alhoewel het Vlaams Blok respect en begrip kan opbrengen voor de anders geaardheid van een minderheid van de bevolking, is de partij van oordeel dat de uitzondering niet tot de regel moet worden uitgeroepen.” We zijn intussen negen jaar na het openstellen van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht in 2003, en zestien jaar na het openstellen van een samenlevingsregister in 1996, maar we hebben toch niet de indruk dat het intussen de regel is geworden, dat de meerderheid van de bevolking van de gelegenheid geprofiteerd heeft, om relaties met mensen van hetzelfde geslacht aan te gaan.

De geciteerde persmededeling van Filip Dewinter ligt volledig in de lijn van wat Karel Dillen en anderen vóór Dewinter vertelden. Op 13 juni 1990 sprak Karel Dillen in het Europees Parlement over “de waanzin van een metgezel van hetzelfde geslacht”. Propagandaverantwoordelijke Xavier Buisseret, vorige zondag nog gehuldigd, omschreef homo’s in diezelfde maand in het Vlaams Blok-maandblad als een “opeenhoping van abnormale viezigheid en rioolsmeerlapperij”. En Jef Elbers, van 1992 tot en met 1995 VB-vertegenwoordiger in de Raad van Beheer van de BRTN (de huidige VRT), zei in De Zwijger van 12 januari 1983: “Homofilie is geen natuurlijk verschijnsel. Het is een afwijking. We moeten daar een oplossing voor vinden en zorgen dat het niet meer voorvalt.” Maar er was een evolutie in het denken, zelfs bij Karel Dillen. In de Nieuwsbrief van de Vereniging van Vlaams Blok Mandatarissen van 15 maart 1994 zei Karel Dillen dat men eerbied moet hebben “voor de tragiek van dergelijke toestand”, dat homo’s en lesbiennes in het maatschappelijk leven niet benadeeld mogen worden “mits zij hun situatie niet misbruiken in het openbaar leven” en dat “niemand kan ontkennen dat sexueel abnormaal aangelegden waardevolle bijdragen leverden tot kunst- en geestesleven.”

En wat denken ze tegenwoordig bij het VB over holebi’s? In het VB-programma voor de federale verkiezingen in 2010 noch voor de Vlaamse verkiezingen in 2009 vonden we een verwijzing naar homo’s en lesbiennes. In een ‘Wat zegt het Vlaams Belang over…’ op de VB-website luidt het: “Wij hebben niets tegen holebi’s.” Het Vlaams Belang heeft “heel wat andersgeaarde leden” en “ook enkele homoseksuele en lesbische mandatarissen” maar zij “lopen er niet mee te koop”. Ten gronde blijft de houding: homoseksualiteit is geen probleem… zolang men het maar niet publiek toont. “Er zijn grenzen, niet alles moet kunnen.” En: “Homo’s hebben niet minder rechten dan anderen, maar ook niet meer.” Alsof homo’s meer rechten zouden hebben dan heteroseksuelen. Het “wettelijk homohuwelijk” is voor het VB “een brug te ver”. Het VB is ook tegen de kans voor holebi’s om kinderen te adopteren. Het VB vindt haar houding in deze zaken overigens geen discriminatie. Parbleu. Promotie voor een homovriendelijk toerisme wordt in het belachelijke getrokken. De internationale dag tegen homofobie gisteren was geen reden voor een berichtje op de website van het VB. Toen een jaar geleden deining ontstond nadat allochtone jongeren in Brussel een homokoppel hadden aangevallen en geslagen, drong VB-Kamerlid Bert Schoofs bij de minister van Justitie niet aan op maatregelen tegen geweld op homo’s, maar op “specifieke maatregelen tegen religieus geïnspireerd geweld”.

Neen, de homofilieprijs is nog niet meteen voor Dewinter en de zijnen.

In  De Standaard vertelde gisteren politicoloog Dave Sinardet (foto 1) dat hij zijn coming-out als homo te danken heeft aan Filip Dewinter.* Maar Filip Dewinter heeft nog meer gedaan voor de homo’s en lesbiennes: onrechtstreeks is hij er de aanleiding van dat in ons land mensen van hetzelfde geslacht kunnen huwen.

Het verhaal begint op 5 september 1995 als René Los, partner van Tom Lanoye, in Humo zegt dat men op gemeentelijk vlak de discussie rond gelijke rechten voor homo’s kan stimuleren door het openen van een register voor samenwonenden. Zoals in Nederland kan. Anderhalve maand later is ‘het homohuwelijk’ onderwerp van discussie in het VTM-praatprogramma Marlène (genoemd naar presentatrice Marlène de Wouters). Eén van de genodigden is Filip Dewinter. Omdat hij “bekend staat omwille van zijn krachtige uitspraken". Een andere genodigde is Agalev-senator Eddy Boutmans die een wetsvoorstel verdedigt om samenwonenden meer rechtszekerheid te bieden middels op de Burgerlijke Stand te registreren notariële samenlevingscontracten. Daags na de uitzending verspreidt Filip Dewinter een persmededeling onder de titel Vlaams Blok wil geen homohuwelijken op het Antwerps stadhuis.

Aanleiding voor de VB-persmededeling is de reactie van een kijker bij Marlène die vertelde dat de voorbije zomer ergens in Vlaanderen een man gehuwd is met een andere man. Consternatie in de studio. Bij navraag blijkt het te gaan over de inzegening van de relatie tussen die twee mannen door een priester. Eddy Boutmans vertelt daarop dat de Antwerpse schepen voor Burgerlijke Stand, Patsy Sörensen, van plan is iets te organiseren zodra samenlevingscontracten geregistreerd kunnen worden bij de Burgerlijke Stand. Meer dan “van plan” zijn “iets te organiseren” is er op dat ogenblik niet, maar de overtrokken reactie van Filip Dewinter zet de zaak in een stroomversnelling. Overtrokken want er is geen sprake van dat het samenlevingsregister evenwaardig is aan het huwelijk, het biedt alleen een beetje meer rechtszekerheid door het aanzetten een samenlevingscontract bij een notaris af te sluiten. Zo'n samenlevingscontract is immers een van de voorwaarden om in het samenlevingsregister ingeschreven te kunnen worden. Het samenlevingsregister is ook niet enkel iets voor homo’s, het samenlevingsregister en -contract is er evengoed voor mensen van verschillend geslacht die samenleven maar niet kunnen of willen huwen.

Op het kabinet-Sörensen wordt informatie ingewonnen over de regeling in Nederland, wordt contact opgenomen met de federatie van notarissen... Een reglementering voor de registratie bij de Burgerlijke Stand van notariële samenlevingscontracten wordt uitgeschreven. Het Antwerps schepencollege steunt de zaak alhoewel daar toch conservatieve schepenen bij zijn als Hugo Schiltz (VU), Bruno Peeters (CVP) en Leo Delwaide (PVV). Maar iedereen kent wel de problemen na het plots overlijden van iemand met wie men samenwoont: de familie van de overledene die met alles aan de haal gaat en de samenwonende die met lege handen achterblijft. Of nog andere pijnlijke situaties die een aansporing zijn om relaties zoveel als mogelijk juridisch te beschermen. Alleen de toen als progressief bekend staande schepen André Gantman (PVV) wil het spel niet meespelen. Tom Lanoye en René Los zouden op 20 april 1996 de eersten zijn die zich in het samenlevingsregister bij de Burgerlijke Stand laten noteren, maar een paar dagen eerder laten de journalisten Paul Goris en Ingrid Vander Veken zich als allereerste al inschrijven in dat samenlevingsregister.

De ceremonie voor Lanoye en Los vindt plaats in het statige kabinet van schepen Sörensen, gelegen boven de diensten van Bevolking en Burgerlijke Stand in Antwerpen. Niemand heeft er behoefte aan om het feestje te laten plaatsvinden op het stadhuis. Een feestje werd het wel (foto 2), met onder andere live muziek van La Esterella. Gazet van Antwerpen kopte op 20 april 1996 dat het samenlevingsregister een lege doos is. Juridisch is het dat ook. Het notariële samenlevingscontract heeft meer waarde dan de registratie van dat contract bij de Burgerlijke Stand. Maar voor het eerst wordt publiek zichtbaar dat ook homo’s en lesbiennes een duurzame relatie willen en kunnen aangaan. Twee maanden na het Antwerpse samenlevingsregister wordt in het Limburgse Maaseik een samenlevingsregister opengesteld. Hierna volgen nog meer gemeenten. Zeven jaar later wordt in het Belgisch parlement een wet goedgekeurd die het ook voor mensen van hetzelfde geslacht mogelijk maakt te huwen. Op 6 juni 2003 wordt in Kapellen, ten noorden van Antwerpen, het eerste ‘homohuwelijk’ afgesloten, met Marion Huibrechts en Christel Verswyvelen als gelukkigen.

Had Filip Dewinter met zijn persmededeling niet zo overmatig gereageerd, het samenlevingsregister zou niet zo vlug een feit worden en het openstellen van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht evenmin.

* Dave Sinardet: “Wie vandaag gelijkgestemden wil vinden, kan dat via internet, maar destijds was het veel minder evident om je isolement te doorbreken. Ik zocht zelfs tevergeefs in het telefoonboek onder 'homo', 'gay' of 'organisatie'. Ik dank mijn coming-out aan Filip Dewinter. Begin 1995 gaf hij een groot interview aan Humo waarin hij onsympathieke uitspraken deed over homo’s. Een van de organisaties die toen een woedende lezersbrief heeft geschreven, was het Roze Actiefront. Ik heb hen gecontacteerd, en niet veel later heb ik mijn coming-out gedaan. De volgende keer dat ik Filip Dewinter tegenkom, moet ik hem toch eens echt bedanken (lacht).”

Nikos Mihaloliakos, de leider van het Griekse neonazistische Chrysi Avghi (‘Gouden Dageraad’), trok in een televisie-interview vorige zondag in twijfel dat zes miljoen joden door de nazi’s uitgeroeid zijn, en noemde het bestaan van gaskamers in de concentratie- en vernietigingskampen van de nazi’s “een leugen”.

“Auschwitz, welk Auschwitz? Ik ben er nooit geweest. Wat is er gebeurd? Bent u er geweest?”, vroeg Mihaloliakos zondagavond aan de reporter van de commerciële televisiezender Méga. “Er waren geen ovens, geen gaskamers, dat is een leugen”, voegde hij eraan toe (foto). Hij zei ook dat hij vele boeken, “ook van antifascisten”, heeft gelezen waarin het cijfer van zes miljoen door de nazi’s uitgeroeide joden in twijfel wordt getrokken. De leider van Chrysi Avghi ontkende dat hij en zijn aanhangers “Heil Hitler” roepen… want “je roept toch geen ‘Heil’ tegen iemand die overleden is”.  Bekijk hier het televisie-interview, met Engelse ondertiteling.

Bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), die de Griekse neonazi’s “veel succes toe(wensten) met de herovering van hun land” en ze “broeders in de strijd” noemden, is niet gereageerd op het televisie-interview noch op de bewijzen van steun en bescherming die Chrysi Avghi krijgt van de Griekse politie. Het N-SA verwijt het Anti-Fascistisch Front (AFF) samen te werken met politiediensten, minstens voedsel te geven voor politieacties. Maar over de hand- en spandiensten van hun Griekse "broeders in de strijd"...

Ook voorbije zondag werd in Alveringem priester-collaborateur Cyriel Verschaeve herdacht en hulde gebracht aan de VMO-commandoleden die met ‘Operatie Brevier’ 39 jaar geleden het stoffelijke overschot van Cyriel Verschaeve uit een grafkelder in Oostenrijk naar boven haalden en naar Vlaanderen smokkelden.

Op de website van Voorpost werd een verslag gepubliceerd. Maar natuurlijk kan men, zelfs in een naar hun normen uitgebreid verslag, niet alles vertellen. Daarom nog dit. Het merendeel van de aanwezigen was ouder dan 60 jaar, de zondag gehuldigde VMO-commandoleden Roger Spinnewyn en Xavier Buisseret (rechts op de foto hiernaast, Buisseret in een bruin jasje) zijn zelfs de 70 voorbij. Het VB was vertegenwoordigd met vier parlementsleden. Onder hen Vlaams parlementslid en oud-VMO’er Pieter Huybrechts, altijd van de partij als collaborateurs gehuldigd worden. En wie stond er nog flink te wezen? Jan De Beule, VB-gemeenteraadslid in Hamme en coördinator van het N-SA. Geschoren en gewassen was hij drager van één van de twee VMO-vlaggen die voor de gelegenheid uit de mottenballen waren gehaald.

Ja, ja. Het zijn nogal tijden. Cyriel Verschaeve die herdacht wordt, VMO-commandoleden die gehuldigd worden, de VMO-vlaggen die terug bovengehaald worden, de Chrysi Avghi-leden die het tot Grieks parlementslid schoppen… Aanstaande zondag is al de volgende afspraak voor de nostalgici naar het Derde Rijk. Dan worden in Stekene de Oostfronters herdacht.

Terwijl bij volgende verkiezingen in Griekenland het radicaal-linkse Syriza wel eens de grootste partij zou kunnen worden, gaan in Europa meer en meer stemmen op om de Grieken uit de eurozone te stoten. Het onmogelijke wordt denkbaar titelde De Standaard gisteren boven haar editoriaal. Als de bevolking niet kiest voor ‘redelijke’ politici of moeite heeft om aan de eisen van de banken te voldoen, dreigt het uit de Europese Unie te worden gezet. Intussen blijkt dat de neonazistische Chrysi Avgi (‘Gouden Dageraad’) op meer dan gewone welwillendheid kan rekenen bij de politie in Athene.

Naar eigen zeggen zijn ze bij Chrysi Augi geen neonazi’s maar ultra-nationalisten. Hun embleem dat sterke gelijkenissen heeft met een swasitika is louter een Grieks motief. Dat Chrysi Augi-leden wel eens de rechterarm met gestrekte hand schuin omhoog houden (foto) moet niet verward worden met een Hitlergroet. “Het is een gebaar uit de Griekse oudheid. Wij, Grieken, deden dat al toen de Duitsers nog als apen in de bomen leefden”, legde laatst één van de Chrysi Augi-leden uit in De Standaard. Verbaast het dan dat men ook in extreemrechtse Vlaams-nationalistische kringen mist spuit over Chrysi Augi? In een portret dat RechtsActueel vorige week over ‘Gouden Dageraad’ publiceerde luidt het: “De politie in Griekenland wordt er (…) van verdacht om banden en zeker sympathieën te hebben voor deze beweging. Ook binnen het leger zouden ze op sympathie kunnen rekenen. Of dit nu waar is of niet, valt moeilijk te zeggen.”

Moeilijk te zeggen? Dan heeft men de verkiezingsuitslagen niet grondig bekeken. Athene is het Antwerpen van Griekenland. Het is daar dat met 5,3 % van de stemmen in 2010 het eerste (en enig) gemeenteraadslid van Chrysi Augi verkozen geraakte, partijleider Nikolaos Michaloliakos. De score van Chrysi Augi ligt in Athene dan ook hoger dan het landelijk gemiddelde van 7 %, maar binnen Athene kan het nog erger. In stembureaus waar politieagenten met honderden ingeschreven zijn als kiezers haalde Chrysi Augi 18,6 tot 23,1 % van de stemmen. In stembureaus slechts een paar honderd meter verder in Athene daalde het aantal stemmen voor Chrysi Augi tot 12 à 14 %. Ook waar andere afdelingen van de politie gingen stemmen werd een opmerkelijk verschil genoteerd met de vlakbij gelegen stembureaus waar geen politieagenten op de kiezerslijsten stonden. Rekeninghoudend met het aantal politieagenten op de kiezerslijsten komen de Griekse media uit op dat van de politie in Athene 45  tot 59 % voor de neonazi’s van Chrysi Augi stemde.

De sympathie voor Chrysi Augi blijkt daarenboven niet alleen bij de stemanalyse. Het blijkt ook op straat. Vorige week, woensdag 9 mei, zat het er bovenarms op om straatventers en andere ambulante handel uit bepaalde delen van Athene te houden. Anarchisten sloten zich aan bij de verkopers. Aan de andere kant stonden de politie en leden van Chrysi Augi die als een voorhoede van de politie opereerden, en ongestoord stenen mochten gooien, stokken mochten gebruiken… zoals op deze video te zien is. Niets nieuw onder de Griekse zon. In een kranteninterview in 1998 zei de Griekse minister voor Openbare orde Georgios Romaios (Pasok) “de fascistische elementen binnen de Griekse politie” te zullen onderdrukken. Datzelfde jaar en later doken in de pers verhalen op over de verwevenheid van Chrysi Augi met de Griekse politie, verhalen die door de overheid steevast ontkend werden. We weten intussen tot wat die struisvogelpolitiek geleid heeft.

Terwijl nazicollaborateurs een pensioen uitbetaald krijgen door de Duitse overheid, wordt gesold met  de Joodse kinderen die moesten onderduiken voor het naziregime. Door een uitsluitend Vlaamse administratie. De Franstalige administratie is veel erkentelijker voor het leed dat de kinderen meedragen. De feiten zijn niet nieuw, maar blijven schokkend.

Wilden ze niet het slachtoffer worden van de naziterreur moesten Joodse kinderen ondergebracht worden bij niet-Joodse gezinnen, in weeshuizen of andere instellingen. Voor hun eigen veiligheid moesten de kinderen een andere identiteit aannemen en wisten de ouders vaak niet waar hun kinderen terecht waren gekomen. Ondergedoken kinderen bleven jarenlang wachten op hun ouders, in vele gevallen zonder hen nog ooit terug te zien. Volgens Belgische wetgeving kan een  hulppensioen uitgekeerd worden voor oorlogsslachtoffers en kinderen die tijdens de oorlog ondergedoken zaten. De mensen moeten aantonen dat ze fysieke of psychologische trauma’s hebben opgelopen. Ze worden hiervoor onderzocht door de Gerechtelijke Geneeskundige Dienst, een raadgevend orgaan dat ressorteert onder de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid. Die dienst moet een advies verstrekken over de oorsprong van de aandoening, het medisch oorzakelijk verband, de graad en de duur van de invaliditeit. Verder zijn er nog een aantal voorwaarden, vaak dwaze voorwaarden om de uitkering te kunnen krijgen.

Ecolo-Kamerlid Zoë Genot vroeg een jaar geleden naar het aantal behandelde dossiers in elk landsgedeelte en de resultaten ervan. Het vermoeden dat aan de basis van de vraag lag, werd door minister Pieter De Crem (foto 1) bevestigd: in 2010 werden er 14 beslissingen genomen in Nederlandstalige dossiers, door een Nederlandstalige commissie, waarvan er 3 werden goedgekeurd (21 %). Aan Franstalige zijde waren er 65 aanvragen, waarvan 47 werden goedgekeurd (72 %). Minister De Crem zei nog dat betrokkene tegen de beslissing in beroep kunnen gaan bij de Raad van State. “Maar welke oudere wil die omslachtige procedure, die extreem lang duurt vooraleer het tot een uitspraak komt, aanvatten?”, repliceerde Zoë Genot die de ongelijke behandeling van de twee taalgroepen onaanvaardbaar noemde. Een Franstalige Brusselse die het opneemt voor de Vlamingen.

Regina Sluszny (rechts op foto 2, bij de opening van de ‘Van toen, nu & straks’-tentoonstelling eerder dit jaar in Antwerpen), ondervoorzitster van de Vereniging van Ondergedoken Kinderen van België, legde vorig jaar aan Joods Actueel uit hoe de vork in de steel zit. Het gaat “vooral over één enkele persoon (in de Nederlandstalige commissie, nvdr.) die dwarsligt en ons onheus behandelt. En dan zwijg ik nog over de manier waarop hij daarover communiceert. De juiste man op de juiste plaats zou niet alles oplossen maar wel al héél veel. Waarom denk je dat er vorig jaar zo weinig aanvragen waren bij ons? (…) Als je weet wat voor een behandeling die ambtenaar je geeft, dan is dat een verschrikkelijke ervaring die ook snel de ronde doet in de Joodse gemeenschap. Het is dan ook begrijpelijk dat het voor velen dan ook niet meer hoeft.”

Het opmerkelijke aan deze zaak is dat het hier om een federale dienst gaat ,en niet om twee aparte organisaties. Normaal gezien moeten ze dan ook exact dezelfde richtlijnen volgen. In de praktijk is de Nederlandstalige commissie veel strenger dan de Franstalige. Dat blijkt ook uit identieke dossiers die aan Vlaamse kant niet en aan Franstalige kant wél goedgekeurd werden. Wat We Zelf Doen, Doen We Beter? En dat allemaal voor een bedrag van 170 euro om de drie maanden (!) en de terugbetaling van een aantal medische kosten. Intussen zijn we een jaar later en vroeg Groen-Kamerlid Wouter De Vriendt de cijfers op voor 2011. In het jongste nummer van Joods Actueel worden die overgenomen: 15 aanvragen langs Vlaamse kant, met maar 1 goedgekeurd dossier (7 %); 112 aanvragen langs Franstalige kant, met 66 goedgekeurde dossiers (77 %).

Nu springt ook N-VA-Kamerlid Karolien Groseman op de kwestie en noemt ze de gang van zaken onaanvaardbaar. Het is inderdaad onaanvaardbaar, maar had dat besef bij de N-VA niet een jaar eerder al – bij de eerste cijfers, en niet in een verkiezingsjaar – kunnen komen? En had minister De Crem niet vorig jaar al, in mei als de cijfers van 2010 bekend werden gemaakt, al eens duchtig kunnen rammelen langs Vlaamse kant zodat hij dit jaar niet met nog beschamender cijfers moest afkomen?

De uitspraak van de rechtbank in Dendermonde over de BBET-zaak is van morgen, maandag 14 mei, naar maandag 21 mei verdaagd. Aan verhalen over neonazi’s is er intussen helaas geen gebrek. De Süddeutsche Zeitung meldde begin deze maand dat in Duitsland nu ook neonazi’s in de biologische landbouwteelt actief zijn.

In het door de vereniging Midgard uitgegeven blad Umwelt & Aktiv kunnen de adepten van biologische landbouwteelt alles vinden wat ze moeten weten om gezonde sla en tomaten te kweken. Maar af en toe verschijnt er echter ook een artikel in over het joelfeest, een Germaans winterfeest - wat op zich geen probleem is. Maar ook een lofzang op het landbouwbeleid van de Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) - wat wél een probleem is. Velen in Duitsland willen dat de extreemrechtse NPD verboden wordt, zeker na het bekend worden van hun contacten met de Nationalsocialistischer Untergrund (NSU) die tien moorden, bankovervallen en bomaanslagen op hun geweten heeft. Een lezing van Udo Voigt, NPD-voorzitter van 1996 tot en met 2011, mocht in Antwerpen niet doorgaan in een universiteitslokaal omdat “het profiel en de waarden van de spreker volledig in strijd (is) met de waarden en doelstellingen van de Universiteit Antwerpen” - een zeer uitzonderlijke maatregel van de Universiteit Antwerpen. Probleem met het verbieden van de NPD is dat… ze teveel geïnfiltreerd is door mensen van de Duitse staatsveiligheid.

”We streven ernaar mensen bewust te maken om dier, milieu en vaderland te beschermen”, schrijft Umwelt & Aktiv. Bioboer Hans-Günter Laimer, bestuurslid van de vereniging die Umwelt & Aktiv uitgeeft en ook wel eens NPD-kandidaat bij verkiezingen, ontkent dat er een probleem is. “Wat is er aan mijn komkommer anders dan aan de komkommer die van een lid van Die Grünen komt?” Natuurbescherming ontstond in de negentiende eeuw als protest tegen de industrialisering. Onder het nationaalsocialisme was het één van de centrale thema's. In 1933 en 1935 werden de Duitse rijkswetten voor dierenbescherming en natuurbescherming uitgevaardigd. ”Op bijna alle onderdelen van de nationaalsocialistische ideologie was er wel een aanknopingspunt met natuurbescherming", zegt historicus Nils Franke die de brochure Naturschutz gegen Rechtsextremismus (‘Natuurbescherming tegen rechtsextremisme’) schreef. De brochure is bedoeld ter ondersteuning van natuur- en milieubeschermers die infiltraties door rechts-radicalen proberen te bestrijden. Ook in het boek Braune Ökologen ('Bruine Ecologen'), geschreven door Gudrun Heinrich van de werkgroep Politieke Vorming van de universiteit Rostock,  wordt gewaarschuwd voor neonazi’s die zich onder een groen etiket voordoen.

Handelaar in ecologische bouwmaterialen Huwald Fröhlich komt openlijk uit voor zijn mening. In de bundel Opposition für Deutschland zet Fröhlich uiteen dat humanisme en internationalisme “qua aard en karakter tegennatuurlijk” zijn. Fröhlich is lid van Biopark, een van de grootste organisaties voor biologische teelt in Duitsland. Biopark heeft een aantal eigen winkels en levert aan de supermarktketen Edeka. Dat Ernst en nog meer ‘bruine’ bioboeren lid zijn van Biopark heeft secretaris Delia Micklich pas vorig jaar ontdekt. Hoeveel 'bruinen' lid zijn van Biopark is niet bekend. "Enerzijds”, zegt Delia Micklich, ”keur ik de ideologie van deze mensen absoluut af. En ik heb er ook begrip voor dat mensen daarom hun inkopen niet meer bij Biopark willen doen.” “Anderzijds”, vervolgt ze, “kan ik er statutair niets tegen doen. Ik kan uitsluitend ecologische teeltmethoden certificeren, geen principiële politieke overtuigingen. Pas als de partij wordt verboden, hebben we een wettelijke basis om iets tegen deze mensen te ondernemen.”

In Vlaanderen is weinig bekend over neonazi’s die zich met biologische landbouwteelt bezig houden. Een paar jaren terug was er nog het groepje ‘Groen Rechts’ van Wolf Kussé dat in 2004 wel eens Blood and Honour’ers en aanverwant volk naar Antwerpen haalde, terwijl Kussé zelf aangekondigd werd voor een meeting van de NPD in 2006. Na een roemloze deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, ging ‘Groen Rechts’ in 2007 op in het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Het N-SA kan van veel verdacht worden, maar niet van zich bezig te houden met biologische landbouwteelt. De N-SA'ers zouden het misschien beter doen, dan hebben ze minder tijd om de Griekse neonazi’s van Gouden Dageraad “veel succes toe (te wensen) met de herovering van hun land” en ze “broeders in de strijd” te noemen.

In Antwerpen-Noord wordt vandaag Toer de Nord ingericht, met  een kunstroute en livemuziek, theater en acts, mode en design, een gevarieerd aanbod aan eten en drinken, en als afsluiter een vuurspektakel. Van het Sint-Jansplein, de Handelstraat, de Korte Zavelstraat, het De Coninckplein tot de Offerandestraat. Het De Coninckplein… Ja ja, datzelfde oord des verderfs als waar Filip Dewinter (foto) dit jaar zijn 1 mei-feestje inrichtte.

Dewinter kreeg de lachers op zijn hand toen hij in zijn speech zei: “Het Vlaams Belang heeft voor de organisatie van deze 1 mei-manifestatie bewust gekozen voor het De Coninckplein in de Antwerpse Seefhoek. De symboliek ligt niet in de naam van het plein aangezien de enige koning die wij in Antwerpen eren er één is van hoge gisting.” Dat laatste is een verwijzing naar het De Koninck-bier. Eddy Hermy verwees er naar bij zijn 1 mei-speech voor de N-SA later op de dag; ‘t Pallieterke verwees er deze week nog naar. Maar niemand merkte op dat Dewinter de Vlaamse en Antwerpse geschiedenis alweer onrecht aandoet. Het De Coninckplein is niet genoemd naar welke koning ook, maar naar Pieter De Coninck – die samen met Jan Breydel aan de basis lag van de volksopstand die leidde tot de in Vlaamse kringen mythische Guldensporenslag.

Tot 22 maart 1869 werd het De Coninckplein in Antwerpen nog het Solvijnsplein genoemd, maar op 22 maart 1869 werd het plein dus naar onze Vlaamsche Held genoemd. Dat Dewinter niet verwees naar Pieter De Coninck typeert hem helemaal: ofwel wist hij niet dat het De Coninckplein genoemd is naar Pieter De Coninck. Net als Dewinter zelf in Brugge geboren en opgegroeid. Ofwel verzweeg Dewinter het… terwijl hij op andere ogenblikken reclameert dat Antwerpen niet Vlaams genoeg is. Filip Dewinter zal nooit een goede stadsgids worden.

Op diezelfde 1 mei-manifestatie pikten we de Flair- en Libelle-parodieën van het VB mee die deze week voor enig ophef zorgden. “De covers circuleren al een week op het internet, maar journalisten spotten ze pas gisteren”, schreef Het Laatste Nieuws donderdag. En toen ook nog eens de uitgevers van Flair en Libelle dreigden met een rechtszaak bond het Vlaams Belang in. Du jamais vu. Woensdag zei Filip Dewinter nog dat het Vlaams Belang een paar honderdduizend exemplaren van die parodieën, met op de achterzijde reclame voor het Hoer noch slavin-boek (1, 2) van Anke Van dermeersch, zou verspreiden; donderdag trok Dewinter de verspreiding van de covers al in. We hebben Dewinter al standvastiger gezien.

En er was deze week nog meer slecht nieuws voor de VB-propagandastaf. Het boek van Gerolf Annemans O2. De Ordelijke Opdeling van België mag niet langer verspreid worden omdat de cover teveel gelijkenis vertoont met het logo van een Britse firma. Het Vlaams Belang gaat hiertegen in beroep en roept “de tegenpartij op om niet over te gaan tot betekening en het Vlaams Belang niet te verplichten tot het vernietigen van de boeken op basis van een aberrant en overduidelijk politiek gemotiveerd vonnis”. Tevergeefs echter. Tegen 15 uur moesten gisteren alle exemplaren vernietigd worden. Gerolf Annemans haalde dan maar een zaag boven om zijn eigen boek door te zagen (foto 2). VB'ers zien zagen is beter dan ze horen zagen. Maar er is deze week ook goed nieuws voor het VB: het Vlaams Belang blijkt de rijkste Vlaamse partij te zijn. De Tijd schreef gisteren: “De rijkste (Vlaamse, nvdr.) partij is het Vlaams Belang met een balanstotaal van 15,5 miljoen euro. De partij realiseerde vorig jaar een winst van bijna 1 miljoen euro, hoewel ze haar dotatie van de staat met ruim 600.000 euro zag krimpen (als gevolg van de verkiezingsuitslag bij de federale verkiezingen in 2010, nvdr.).”

“Het VB snoeide fors in de kosten door minder uit te geven aan reclame en propaganda. In 2010 was dat nog 4,3 miljoen euro, vorig jaar ‘slechts’ 2,6 miljoen euro. De personeelskosten zijn beperkt tot nog geen 300.000 euro, een tiende van de personeelskosten van CD&V bijvoorbeeld. Voor de volgende verkiezingen kan het VB op beide oren slapen (althans voor wat betreft hun financiële reserves, nvdr.). Er staat nog 1,5 miljoen euro opzij voor verkiezingsuitgaven en daarbovenop heeft de partij nog een spaarpotje van 14 miljoen euro.” Voor dat geld kan het Vlaams Belang nog wel eens het boekje van Gerolf Annemans met een andere cover uitgeven, al zijn dat natuurlijk kosten op het sterfhuis.

Operatie Brevier, het  in Oostenrijk stiekem opgraven van  het stoffelijk overschot van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve (foto 1) en overbrengen naar Vlaanderen, vond volgens alle mogelijke bronnen plaats in 1973 – en toch wordt aanstaande zondag 40 jaar Operatie Brevier herdacht. Wie bedenkt zoiets, waar en waarom?

Het idee is, zoals alle Grote Ideeën van de Vlaamse Beweging, ontstaan in een bruine kroeg. In café Gezelle in Roeselare, een café in dezelfde categorie als café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen en café De Klokke in Duffel. Het is bij de uitbater van café Gezelle Filip Deforche dat het idee rees voor de herdenking. Hij contacteerde hierover Jim Spinnewijn, zoon van de bedenker van en, samen met toenmalig VMO-kopstuk Bert Eriksson, één van de belangrijkste uitvoerders van Operatie Brevier. Maar waarom dan: ’40 jaar Operatie Brevier’? In café Gezelle hangt een stuk van de albe van Cyriel Verschaeve, en daarbij staat geschreven dat de overbrenging van Cyriel Verschaeve gebeurde in 1972. Nochtans zijn er verschillende bronnen over die overbrenging en herbegraving, met in de eerste plaats het boekje Operatie Brevier dat Bert Eriksson schreef en tot tweemaal toe uitgegeven is (foto 2 bij ons artikel gisteren), waarin er sprake is van 1973. De eerste verkenningstocht vond plaats op 12 maart 1973, het opgraven van het stoffelijk overschot gebeurde in de nacht van 10 op 11 mei 1973, en de herbegraving van Cyriel Verschaeve in Alveringem gebeurde op 3 augustus 1973. Maar zoals wel meer gebeurt bij de Vlaamse Beweging: daar is een caféwijsheid belangrijker dan de historische waarheid, en dus viert men nu 40 jaar Operatie Brevier.

Bijkomende reden om nu al met de grootst mogelijke luister Operatie Brevier te vieren, is dat de uitvoerders intussen op gevorderde leeftijd zijn (Xavier Buisseret bijvoorbeeld), als ze niet al overleden zijn (Bert Eriksson bijvoorbeeld). Voorpost-actieleider Luc Vermeulen brengt hulde aan de overlevenden van Operatie Brevier, na de toespraak van Jim Spinnewijn (zoon van bedenker-uitvoerder van Operatie Brevier Roger Spinnewijn en broer van mede-uitvoerder John Spinnewijn). VNJ-verbondsleidster  Elke Serpieters zorgt voor de bindteksten. Voorpost zorgt voor de ordedienst en mobiliseert volop voor de herdenking: het wordt aangekondigd op hun website, er is busvervoer ingelegd door Voorpost en tot tweemaal toe werd door Voorpost een mail over de Operatie Brevier-herdenking naar een uitgebreid adressenbestand gestuurd, inclusief naar mensen die daar absoluut niets mee te maken willen hebben en AFF/Verzet daarover contacteerden. Last but not least lagen op de tafeltjes  bij het 1 mei-feest van het Vlaams Belang dit jaar (foto 2) pamfletjes over de Cyriel Verschaeve-viering en Operatie Brevier-herdenking (foto 1 bij ons artikel gisteren). Om alle twijfel weg te nemen over de betrokkenheid van het Vlaams Belang: de herdenking wordt ook aangekondigd in hun nationale activiteitenkalender, waarbij als organisator ‘Vlaams Belang Zedelgem’ wordt vermeld.

De inbreng van Voorpost verbaast niet. Voorpost brengt jaarlijks een bloemenhulde aan het graf van Cyriel Verschaeve. Men maakt echter ook bij het Vlaams Belang ruim publiciteit voor de viering van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve en de overbrenging van zijn stoffelijk overschot van Oostenrijk naar Vlaamsche Bodem. Het Vlaams Belang is niet alleen in de taal van Filip Dewinter meer dan ooit terug het Vlaams Blok.

Aanstaande zondag wordt bij een Cyriel Verschaeve-herdenking 40 jaar Operatie Brevier herdacht (foto 1), het onder leiding van VMO'er Bert Eriksson in Oostenrijk in het geheim opgraven en overbrengen naar Vlaanderen van het lijk van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve. Raar is wel dat '40 jaar...' gevierd wordt, maar de Operatie 39 jaar geleden plaatsvond. Maar laat dat de pret niet bederven. Vermits het opgraven in de nacht van 10 op 11 mei gebeurde, blikken wij vandaag en morgen terug op Operatie Brevier, onder andere aan de hand van het gelijknamig boek van Bert Eriksson (dat laatst nog tweedehands aangeboden werd, foto 2).

Cyriel Verschaeve vlucht in 1944 naar Duitsland als het nazi-rijk in Vlaanderen teneinde is. Verschaeve reist in 1945 door naar Solbad Hall in Oostenrijk, waar hij tot zijn overlijden in 1949 verblijft. De krijgsraad in Brugge veroordeelde Verschaeve intussen bij verstek ter dood voor zijn collaboratie met de nazi’s. Een terugkeer naar Vlaanderen is dus moeilijk, maar toch droomt Verschaeve ervan in Vlaanderen “te sterven en in zijn grond te ruste te liggen”. Een bepaald deel van de Vlaamse Beweging gaat jaarlijks op ‘bedevaart’ naar Solbad Hall. Het idee om de laatste wens van Verschaeve uit te voeren wordt wel eens geopperd aan de toog van een aantal Vlaamsgezinde bruine kroegen.

Na doorzakken op kerstavond 1972 in café Odal, aan de Ballaarstraat 80 in Antwerpen en opengehouden door VMO-leider Bert Eriksson, besluiten de Brugse VMO-militanten Roger Spinnewijn en Dries Vandendriessche om werk te maken van het overbrengen van het stoffelijke overschot van Cyriel Verschaeve. Ze bellen Bert Eriksson op met de vraag onmiddellijk naar Brugge te komen. Terwijl Eriksson zich de hersens pijnigt hoe hij in Brugge zou geraken, komt de oplossing zijn café binnen: Bob Stewart zal hem brengen. Eriksson en Stewart aanhoren de plannen. Op 12 maart 1973 vertrekken ze op verkenningstocht naar Solbad Hall. Daar aangekomen zoeken ze een hotelletje. Ze tekenen het gastenboek met… hun echte namen. Ze trekken naar het plaatselijk kerkhof, op zoek naar de plaats waar Cyriel Verschaeve begraven is. Na een gesprek met één van de werklieden op het kerkhof vernemen ze waar Verschaeve begraven is: in een grafkelder vlak voor de kapel op de begraafplaats. Om middernacht keren ze terug naar de begraafplaats, waar ze de rooster boven de grafkelder lichten. Zoon en nadien vader Spinnewijn dalen de kelder in en zien er een inscriptie die erop wijst dat Verschaeve daar begraven is.

Terug in Vlaanderen wordt de ploeg die het lijk van Verschaeve gaat opgraven en naar Vlaanderen zou overbrengen uitgebreid. Bert Eriksson kiest hiervoor onder andere Xavier Buisseret, die hem later nog zou opvolgen als VMO-leider en VB-parlementslid werd tot Buisseret tot ontslag werd gedwongen na het bepotelen van de dochters van een VB-militant in het partijsecretariaat aan de Van Maerlantstraat in Antwerpen. Na twee keren uitstellen wordt op 10 mei met twee auto's de 1.150 km lange tocht aangevat naar Solbad Hall. Daar aangekomen wordt om middernacht begonnen met het wegkappen van de grafsteen om aan de kist van Verschaeve te kunnen. Het hout van de kist brokkelt uit elkaar als de VMO'ers de kist opheffen, maar de zinken binnenkant houdt het enigszins. Eriksson & Co vertrekken ermee richting de grens waar ze een afspraak hebben met iemand die de kist tussen andere kisten de grens over wil smokkelen. Terug in Vlaanderen wordt de kist geopend. Vierentwintig jaar na het overlijden is er zo goed als niets nog overgebleven van het lijk van Verschaeve. Enkel een weinig zilverwit haar aan de schedel. Het priesterkleed is wel nog volledig gaaf. Verschaeve wordt herkist en voorlopig in een schuurtje in het Waasland weggezet.

Men is nog volop het hoofd aan het breken over de vraag waar Verschaeve herbegraven moet worden als de Bijzondere OpsporingsBrigade (BOB) van de rijkswacht er achter is gekomen dat er wat aan de hand is met het lijk van Cyriel Verschaeve. Ook de pers komt erachter en Bert Eriksson geeft er een interview over aan Gazet van Antwerpen. Vlaanderen vindt het opgraven van wat rest van Cyriel Verschaeve niet geestig, en zelfs ’t Pallieterke reageert afkeurend. Na een aantal overwegingen laat men het idee varen om Verschaeve aan de IJzertoren te herbegraven en zou Verschaeve in Alveringem, waar hij onderpastoor was, begraven worden. Op 24 juni 1973 is het zover. Bert Eriksson is er met een zestigtal militanten… die vaststellen dat het graf leeg is. Het parket heeft het inmiddels gelokaliseerde lijk opgehaald voor autopsie. Uiteindelijk wordt Verschaeve op 3 augustus herbegraven. Verwittigd door een anoniem telefoontje zet Eriksson koers naar Alveringem. Daar aangekomen ziet hij een aantal BOB’ers en werklui die bezig zijn met de voorbereidingen voor de begrafenis. De kist is amper in de gegraven put als er zes ton beton in de put wordt gegoten. Het is gissen naar het waarom die betonnering… en of Verschaeve wel echt in de kist onder de meters beton ligt.

In januari 1974 worden bij Bert Eriksson en anderen huiszoekingen gehouden om te achterhalen wie betrokken was bij Operatie Brevier. De verhoopte roem voor de VMO blijft achterwege, de acties van het Taal Aktie Komitee (TAK) worden in die dagen meer geapprecieerd. Acties van de VMO lekken uit nog voor ze plaatsvinden. Voor het door de BOB ontdekken van de zaak met het lijk van Cyriel Verschaeve wordt Bob Stewart verdacht, de man die Eriksson naar Brugge bracht voor zijn eerste gesprek over de zaak. Zeker is dat Stewart voor geld Gazet van Antwerpen inlichtte over de zaak en nadien naar Zuid-Afrika verhuisde. Als Bert Verhoye in Antwerpen een toneelstuk over Cyriel Verschaeve wil laten opvoeren, wordt gepoogd brand te stichten en een gasbom te laten ontploffen in het toneelzaaltje waar de opvoering zou plaatsvinden. Voor de Operatie Brevier wordt Eriksson in 1976 buiten vervolging gesteld, maar de zaak met de gasbom in het theaterzaaltje kost Eriksson twee maanden cel. Op 4 mei 1980 wordt de laatste VMO-optocht in uniform gehouden in Alveringem. Dag op dag een jaar later wordt de VMO veroordeeld en verboden als privé-militie wegens geweldplegingen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen, vandalisme en meer van dat.  

Morgen: Wie haalt het in het hoofd om Operatie Brevier te herdenken? Wie steunt hen? En waarom wordt nu 40 jaar Operatie Brevier gevierd terwijl het 39 jaar geleden is dat die Operatie plaatsvond?

Je kon hier eerder lezen hoe jongeren – onder andere met een knappe tentoonstelling in het Centraal Station van Antwerpen – zich aan het voorbereiden waren op een bezoek aan de concentratie- en vernietigingskampen van Auschwitz en Birkenau. Zo’n 700 Vlaamse, Waalse en Brusselse jongeren maken nu de reis, aangevuld met een 300 jongeren uit andere Europese landen. Gisteren was premier Elio Di Rupo bij hen (foto 1).

Samen met Di Rupo was ook minister van Binnenlandse zaken en gelijke kansen Joëlle Milquet (CDH) in Auschwitz en Birkenau, Waals minister-president Rudy Demotte (PS), Brussels minister Jean-Luc Vanraes (Open VLD)… In zijn toespraak onderstreepte Elio Di Rupo de noodzaak van herinnering. Hij wees naar de moeilijke periode tijdens de jaren dertig van vorige eeuw, toen een economische crisis de Duitse maatschappij deed wankelen. "In een land waar cultuur een belangrijke rol speelde, is het vernis van beschaving beginnen afbladderen. Er werden zondebokken gezocht. Hoe meer werkloosheid, hoe verdeelder de maatschappij raakte." Di Rupo meent dat we nu beter gewapend zijn om de nieuwe economische crisis het hoofd te bieden, maar merkt niettemin op dat het wantrouwen toeneemt en kwetsbare groepen met de vinger gewezen worden. "Waarom blijven we elkaar bekampen, terwijl we net de handen in elkaar moeten slaan?" Di Rupo vindt het onaanvaardbaar dat mensen nu zichzelf niet durven te zijn uit angst voor mogelijke represailles omwille van hun geaardheid, huidskleur of geloofsovertuiging. "Jongeren liggen vaak aan de basis van verandering naar een betere toekomst. Ik hoop dat jullie gevoeliger zijn voor rechtvaardigheid, onrecht aan de kaak stellen en jullie altijd en overal inzetten tegen extremisme", zo richtte Di Rupo zich nog tot de aanwezige jongeren. Hij riep hen op om de herinnering levend te houden aan “de gruwelen die extremisme kan veroorzaken”.

Drie bedenkingen daarbij. 1. Waar waren de Vlaamse excellenties? Geen land ligt te ver voor Vlaams minister-president Kris Peeters, maar waarom is hij of een minister van zijn regering blijkbaar niet afgereisd om minstens al de Vlaamse jongeren te begroeten in Auschwitz en Birkenau? FDF’er Olivier Mangain was er ook, maar pakweg een N-VA’er is niet gesignaleerd. 2. Waarschuwen tegen “extremisme” is flauw, als het al geen politieke handigheid is. Extreem pleiten voor gelijke kansen en rechtvaardigheid is geen probleem. Extreem pleiten voor ongelijke kansen en onrechtvaardigheid is wel een probleem. 3. Leg geen te zware verantwoordelijkheid bij de jongeren. Ze groeien op in een wereld die vorm is gegeven door ‘volwassenen’. Als in Griekenland de jongeren, maar evengoed ouderen, in een uitzichtloze crisis zijn beland, fascisten (foto 2) terug parlementszetels bezetten... is dat de verantwoordelijkheid van ‘volwassenen’. Zowel in Athene als in Berlijn en Brussel.

Vandaag, 8 mei, is het in Frankrijk opnieuw een feestdag. Voorbije zondag feest omwille van de nieuwe Franse president, vandaag omwille van de overwinning op het naziregime. Wat in Frankrijk nog steeds gevierd wordt met een feestdag. En een verlofdag. Zoals dat hoort.

Jarenlang was ook in het Vlaams onderwijs 8 mei een feest- en verlofdag als herinnering aan het verslaan van het nazisme. Maar onder impuls van het managersdenken werd die feestdag afgeschaft, de ideeën verbonden aan 8 mei zouden wel het hele jaar door onderwezen worden. Het zou interessant zijn als daar eens een parlementaire vraag over gesteld wordt: hoeveel blijft daarvan nog over, uitgenomen bij de scholieren die nu met de Trein der 1.000 de kampen van Auschwitz en Birkenau bezoeken? Bij de stad Antwerpen was 8 mei even een feestdag, waarvoor het stadspersoneel wel Allerzielen als verlofdag moest inleveren. Maar het duurde niet lang of 8 mei, herinnering aan de overwinning op het fascisme, verdween ook bij het Antwerps stadsbestuur van de kalender onder impuls van het nieuwe management. Niet zo dus in Frankrijk.

Een paar weken geleden bereikte ons overigens nog een voorbeeldig verhaal uit Duitsland. In Kiel, hoofdstad van de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, werden 500 bordjes gemaakt om te zeggen dat in Kiel er geen plaats is voor neonazi’s, extremisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme (foto 1). De actie wordt ondersteund door het stadsbestuur (op foto 1: burgemeester Torsten Albig bevestigt het eerste bordje), de vakbonden, de universiteit, de kerken, culturele organisaties en vertegenwoordigers van de verschillende etnische en religieuze groepen. In de gemeenteraad stemden enkel de afgevaardigden van de NPD tegen het initiatief. De bordjes kosten het stadsbestuur 4.000 euro. Wie er een wil ophangen wordt gevraagd een geldstorting te doen voor de Amadeu Antonio-stichting, die met de donatie verder actie voert tegen racisme en fascisme. De actie tegen neonazi's werd al in 2010 bedacht, nog vóór de moorden door de Nationalsozialistischer Untergrund (NSU) bekend geraakten.  

Maar natuurlijk hoe je met alleen maar bordjes de nazi’s niet buiten. In Griekenland heeft de neonazistische Chrysi Avghi (‘Gouden Dageraad’) met 6,97 % van de stemmen 21 parlementszetels verovert. Radicaal-links haalde veel betere resultaten (Syriza: 16,78 % en 52 parlementszetels, met ook nog eens 8,48 % en 26 parlementszetels voor de Griekse communisten, en nog eens 6,10 % en 19 parlementszetels voor een derde partij links van de sociaaldemocratische Pasok), maar toch. “Het uur van de angst is aangebroken voor de verraders van het vaderland”, zei Chrysi Avghi-leider Nikos Michaloliakos op een persconferentie zondagavond (foto 2, hier Michaloliakos tijdens een gemeenteraadszitting in Athene vorig jaar als hij de Hitlergroet brengt). Naast te begrijpen verzet tegen de dictaten van de Europese Unie, valt te vrezen dat het aantal door Chrysi Avghi-leden mishandelde allochtonen nog zal toenemen. Met een partijslogan als Ontdoe dit land van de vreemde stank is alle beschaving verdwenen.

Om de ‘ware Grieken’ hun menselijker kant te tonen, gaan de Chrysi Avghi-leden ook de armere stadswijken in om voedsel uit te delen. Uiteraard enkel aan ‘ware Grieken’. Ook escorteren ze oude Griekse vrouwtjes naar de bank of de supermarkt. Allemaal met het partijsymbool goed zichtbaar en gehuld in zwarte shirts. Daartegenover zijn ze bij Voorpost en het N-SA maar kleuters. Voorpost stelt jaarlijks kerstpakketten samen voor Vlaamse gezinnen in nood, en komt desgevallend helpen bij overstromingen. Het N-SA organiseerde eenmaal een voedselbedeling, in samenwerking met een organisatie voor voedselbedeling. Maar noch hun extreemrechtse agenda, noch hun ‘goede daden’ deden 440.000 Grieken voor Chrysi Avghi stemmen.

Het waren meer slogans als “We zullen Griekenland bevrijden van de woekeraars, voor een Griekenland van waardigheid en onafhankelijkheid” die voor het verkiezingsresultaat van Chrysi Avghi zorgden. En daar zijn in de eerste plaats de Europese Unie met hun onmenselijk besparingsbeleid, de banken die schaamteloos hun terugbetalingen en renten innen, en de eeuwige Griekse regeringspartijen Néa Dimokratía en Pasok, voor verantwoordelijk. Karel De Gucht is “zeer angstig” voor de Griekse situatie, maar dat is natuurlijk het gevolg van het verarmen van de Griekse bevolking terwijl de kapitaalbezitters nooit belasting moesten betalen en met hun kapitaal uitwijken naar de Zwitserse banken. Dat hij daar eens een antwoord op verzint, in plaats van om de hete brij heen te praten.

Het extreemrechtse LAOS, met een vriend van Frank Vanhecke als minister, werd overigens ook afgestraft voor haar regeringsdeelname en heeft nu geen enkele vertegenwoordiger meer in het Griekse parlement.

Wat een mens tegenwoordig niet vindt op eBay. Kerstmis is nog niet achter de rug of je vindt er al kerstcadeaus die men liever niet kreeg en dan maar te koop aanbiedt. Maar het kan nog gekker: vorige week werd er een herdenkingssteen voor een Oostfronter te koop aangeboden (foto’s).

Zowat 10.000 Vlamingen dachten dat ze Vlaanderen vooruit zouden helpen door in het uniform van de Waffen-SS aan de zijde van nazi-Duitsland in Rusland te gaan strijden tegen het Rode Leger. Dat bekwam hen slecht, maar sommigen vinden nog steeds dat ze alle waardering verdienen. Het Sint-Maartensfonds kocht in 1968 een 6.624 vierkante meter groot weiland te midden een bos in Stekene dat als erepark voor de Oostfronters werd ingericht. In 2004, twee jaar voor het Sint-Maartensfonds ontbonden werd, werd het erepark overgedragen aan het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) die de eer van de Oostfronters verder moet hoog houden. Elk jaar is er – dit jaar op zondag 20 mei – een herdenking van de Oostfronters waarvoor ook bij Voorpost voor gemobiliseerd wordt. Vooral voor het praktische werk, maar natuurlijk ook voor het eresaluut. Hier een fotoreportage van de herdenking vorig jaar, reportage door de plaatselijke pers. En hier een fotoverslag van Voorpost.

Een herdenkingssteen zoals nu op eBay aangeboden werd niet opgemerkt toen een Blokwatch-medewerker een bezoek bracht aan het erepark in Stekene. Maar het was alleszins in de kringen vertrouwd met het erepark dat men een koper hoopte te vinden voor de herdenkingssteen. "Top - originele herdenkingsteen - Oostfront - Sint-Maartensfonds - Stekene - Berkenkruis" waren de trefwoorden om de aandacht te vestigen op de verkoop. Duitsland en andere Duitstalige gebieden werden gezien als een tweede mogelijke afzetmarkt, want de herdenkingssteen werd ook in het Duits op eBay aangeboden. Verkoper en koper zijn niet bekend. Aan de toog in café's als De Leeuw van Vlaanderen (Antwerpen), De Gezelle (Roeselare) en De Klokke (Duffel) vroeg men zich af wie die verkoper wel zou kunnen zijn, waar hij (men gaat ervan uit dat het een man is, nvdr.) die steen vandaan heeft, enzomeer. Na tweeëntwintig biedingen ging de herdenkingssteen uiteindelijk de deur uit voor 212,50 euro.

“Geluk ermee”, zegt de veilingmeester in ons. Maar veel geluk is niet te bekennen in de idealen en de daden van de Oostfronters. Om zo’n herdenkingssteen te kopen… moet je al zwaar heimwee hebben naar het Derde Rijk.

Ivan De Vadder, Johan Ackaert (Universiteit Hasselt, politicoloog gespecialiseerd in gemeenteraadsverkiezingen) en anderen wordt het niet gemakkelijk gemaakt de volgende afgang van het Vlaams Belang correct in te schatten. Neem nu in Zele (Oost-Vlaanderen, circa 20.000 inwoners).

Het VB-Zele is daar niet langer VB-Zele maar wordt VB-Zele. Voluit: Het Vlaams Belang Zele is daar niet langer Vlaams Belang Zele, maar wordt Vlaams Bestuur Zele. De drie Vlaams Belang-gemeenteraadsleden in Zele scheurden zich los van het Vlaams Belang en gaan verder onder de naam Vlaams Bestuur. “Na lang beraadslagen en onderhandelen is de kogel nu door de kerk”, zegt gemeenteraadslid en Vlaams Bestuur-lijsttrekker Andreas Van Driessche (foto 1) in Het Nieuwsblad. “Er zijn een paar argumenten waar wij als Zeelse fractie niet achter staan. Zo geloven ze op nationaal vlak in een cordon sanitaire, terwijl wij dat niet meer doen”, vertelt Van Driessche. “We gaan ook voor een meer zachtere aanpak dan het Vlaams Belang. Soms gaan ze te ver in hun bewoordingen, waarin wij in andere woorden hetzelfde zouden zeggen.” Van Driessche geeft als voorbeeld de nuance tussen “deportatie” en “uitwijzing”.

Het nieuwe VB-Zele is nog steeds een uitgesproken Vlaamse partij. “We profileren ons nog steeds zo en willen het beheer in onze gemeente aanpassen en verbeteren”, legt de lijsttrekker uit. De naam geeft wel duidelijk de sporen van de oude partij aan. “Daar hebben we bewust voor gekozen, omdat we onze eigen kiezers niet willen verliezen. We willen hen tegemoetkomen.” In Het Laatste Nieuws laat Andreas Van Driessche nog enige twijfel of de B in de afgekorte partijnaam blijft staan voor “Bestuur”. Misschien wordt het nog iets anders, maar het blijft wel een B als beginletter. “Vlaamse Babes” zal het wel niet worden, te oordelen naar de portretten van de VB-gemeenteraadsleden. Naast Andreas Van Driessche, Pierre De Bock en Bart Kesteleyn (foto 2).

“Het is bijzonder jammer dat de 1 mei-toespraak van Bruno Valkeniers uit de nieuwsverslaggeving werd gehouden, want de Vlaams Belang-voorzitter sloeg gisteren nagels met koppen”, jammerde men deze week bij het Vlaams Belang.

Een toespraak die – als het waar is, zeggen we het ook – veelbelovend begon: “De voorbije weken werd uitgebreid de 100ste verjaardag van het zinken van de zogezegd ‘onzinkbare’ Titanic ‘gevierd’. Jawel sommigen zagen in die verjaardag een perfecte aanleiding om feestjes te organiseren.” En van feestjes, daar kennen sommigen bij het VB veel van! Vorige week zaterdag was er een feestje naar aanleiding van een andere bootreis, de tochten met de Red Star Line die vanuit Antwerpen meer dan 2.000.000 Vlamingen en andere migranten naar de Verenigde Staten brachten tussen 1873 en 1934. In één van de gebouwen waar volgend jaar het Red Star Line Museum opent, is tijdelijk een balzaal ingericht waar onder andere feestjes in de sfeer van de jaren twintig van vorige eeuw ingericht worden.

Vorige zaterdag was er het eerste van die feestjes, en wie mochten ze er verwelkomen? Onder andere Staf Wouters (helemaal links op de foto hierboven), VB-gemeenteraadslid in Antwerpen die bijvoorbeeld geen betere omschrijving voor acteur Jan Decleir heeft dan dat Jan Decleir “ne vuile linkse klootzak” is. Voorts: collega Antwerps VB-gemeenteraadslid Nancy Verrijke (tweede van links). Op de valreep dit jaar nog gemeenteraadslid geworden na het opstappen van Hugo Coveliers. Antwerps gemeenteraadslid en senator Anke Van dermeersch was er ook, bij andere gelegenheden zich meer bloot gevend. En (helemaal rechts) Annicq De Neve uit Grobbendonk, de persoonlijke secretaresse van Filip Dewinter. De Grote Baas was er overigens ook, maar omdat hij niet zoals de meeste anderen in aangepaste kledij was, werd Filip Dewinter niet gefotografeerd.

Het VB-gezelschap bracht een toast uit op VB-voorzitter Bruno Valkeniers, of was er toch nog een andere reden om het glas te heffen?

Stephen Lennon (foto), voorman en spreekbuis van de Engelse extreemrechtse beweging English Defence League (EDL) vervoegt de rangen van de British Freedom Party (BFP). De BFP is een twee jaar oude afsplitsing van de British Nationalist Party (BNP), al 20 jaar Brits marktleider op het vlak van rechts radicalisme.

De BNP, bij wie het Vlaams Belang in augustus vorig jaar nog op bezoek was, kampt al jaren met ernstige interne problemen. Problemen die veelal te maken hebben met de handel en wandel van BNP-voorzitter Nick Griffin (53 j.). Behalve partijvoorzitter – sinds 1999 – ook Europarlementslid, een dictatoriale brulboei én een negationist. De Holocaust deed hij al meermaals af als ‘Holohoax’ (zwendel). Een hevig gecontesteerd figuur dus, ook in zijn eigen partij. Na een periode van relatief politiek succes in het voorbije decennium zit de schandaalgevoelige BNP in een sukkelstraatje waarvan het einde nog lang niet in zicht is. Resultaat is dat de kiezer steeds meer afhaakt en de achterban ‘en masse’ andere oorden opzoekt.

De overstap van Stephen Lennon (29 j.) naar de BFP, en de feitelijke integratie van de actiegroep EDL in een partijpolitieke structuur, zou wel eens een kantelmoment voor Brits extreemrechts kunnen inhouden. Voor de BNP – waar Lennon ooit deel van uitmaakte – betekent deze move te duchten concurrentie op eigen terrein. De BFP staat in grote lijnen voor net hetzelfde programma als de BNP maar zou (iets) acceptabeler zijn voor het grote publiek. Ondanks aangebrande figuren genre Stephen Lennon die een uiterst agressieve reputatie met zich meesleept na verschillende veroordelingen wegens geweldpleging. Hij zat ooit een celstraf uit van een jaar voor het toetakelen van een politieagent. Stephen Lennon is in zijn woonplaats Luton zo populair dat zijn familie en hijzelf de klok rond poltiebescherming ‘genieten’.

De timing van zijn overstap is niet toevallig. Later op het jaar komen er ook aan de andere kant van het kanaal verkiezingen aan. Met de BFP wil Lennon werk maken van een immigratiestop (behalve voor hoger opgeleide profielen), een boerkaverbod, Groot-Brittannië uit de Europese Unie halen, de oprichting van nieuwe moskeeën tegengaan en zowaar christelijke waarden promoten. Hoe dat laatste moet rijmen met bot racisme en excessief straatgeweld is niet geheel duidelijk. Maar dat zal deze politieke hooligan worst wezen

“Wat ze in Antwerpen kunnen, kunnen wij ook”, dachten ze bij de Universiteit Gent. In Antwerpen werd twee maanden geleden een universiteitslokaal geweigerd aan de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) voor een lezing met voormalig NPD-leider Udo Voigt omdat “het profiel van de spreker volledig in strijd (is) met de doelstellingen en de waarden van de Universiteit Antwerpen”. Met de Italiaan Mario Borghezio als aangekondigde spreker kon de Universiteit Gent niet anders doen (foto 1: De affiche van de NSV-meeting; foto 2: Mario Borghezio in een voor hem typische houding).

“Ik heb die man zijn voorgeschiedenis laten onderzoeken en bekeken, en stelde een hele waslijst aan veroordelingen en aantijgingen vast”, zegt de Gentse rector Paul Vancauwenberge. Bijkomend is er de vrees voor problemen. “Er werden mij tegenbetogingen gemeld, terwijl ik ervoor moet zorgen dat er geen schade is aan gebouwen, personen of het normale functioneren van de universiteit.” De NSV “reageert verontwaardigd dat een democratisch verkozen politicus geen forum krijgt op de universiteit.” Mario Borghezio is inderdaad een Europarlementslid (voor de Lega Nord) en voormalig Italiaans volksvertegenwoordiger en staatssecretaris van Justitie. Maar bij de NSV en hun supporters weten ze ook wel dat het ene parlementslid niet het andere is, en dat ze met Borghezio een man in huis halen die berucht is om zijn aangebrande uitspraken. Zelfs partijgenoten nemen afstand van Borghezio.

Mario Borghezio zei vlak na de bomaanslag en schietpartij van Anders Behring Breivik vorig jaar juli dat Breivik het bij het rechte eind heeft met zijn “tegenkantingen tegen de islam”. Borghezio vindt dat er moet opgetreden worden tegen de “islamitische invasie” zoals de middeleeuwse Tempeliers dat deden. Zoals bekend zag Breivik zichzelf als een moderne incarnatie van die middeleeuwse Tempeliers (1, 2). Toenmalig Lega Nord-minister voor Vereenvoudiging Roberto Calderoli distantieerde zich onmiddellijk van de Breivik-uitlatingen van Borghezio. Borghezio zei wel dat hij zich niet kan vinden in het geweld dat Breivik gebruikte, maar in maart dit jaar nog noemde Borghezio de voormalige Bosnisch-Servische legerleider Ratko Mladic een “patriot”. Ratko Mladic wordt verantwoordelijk geacht voor de dood van zo’n 8.000 moslims in de Servische stad Srebrenica. Borghezio zei daarover: "De Serviërs hadden de oprukkende islam in Europa kunnen stoppen, maar men heeft ze dat niet laten doen." Borghezio werd uiteindelijk voor zijn Breivik-uitspraak drie maanden geschorst als Lega Nord-lid. En dan de NSV, met in haar zog het N-SA en RechtsActueel, maar klagen “dat een democratisch verkozen politicus geen forum krijgt op de universiteit.”

De Universiteit Gent wil inderdaad geen forum geven aan zo’n sujet, voor een meeting die ook aangekondigd werd op het nazistisch Stormfront-forum. Er werd gisterenavond dan maar voor de belangstellenden in Gent verzamelen geblazen aan de Vrijdagmarkt, vanwaar voor de NSV-meeting vertrokken werd naar het poepchique Ghent River Hotel. Een locatie die regelmatig ook gebezigd wordt door de oerkatholieke, intussen niet meer erkende, Gentse studentenvereniging KASPER. Onder de aanwezigen in Gent ook Oostendenaar en peetvader van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), Eddy Hermy (61 j.). Dinsdagmiddag nog in Antwerpen voor een 1 mei-meeting van het N-SA waar het enige rode de foulard van Thierry Vanroy was.

Als Miet Smet, Hilde Crevits en Annemie Turtelboom naakt poseren voor een Kom op tegen kanker-kalender, dan kunnen ze bij het VB niet achterblijven. Het Antwerps VB-programma voor de verkiezingen op 14 oktober is nog niet geschreven, maar de cover van het boekje is al wel bekend (foto 1).

Met Anke Van dermeersch of een lookalike op de cover à la Geertrui Windels, de echtgenote van Herman Van Rompuy die voor de naaktkalender van Kom op tegen kanker ook naakt poseerde met een kind op de arm. Meteen hebben we het voornaamste nieuws dat er te rapen viel op de 1 mei-viering van het VB gisteren gehad. Dat Filip Dewinter in zijn toespraak zei: “Ik ben voorstander van het recht op discriminatie”, niemand van de aanwezige VB'ers die dit verbaasde. Volgens het VB waren er op deze nationale VB-manifestatie op het De Coninckplein in Antwerpen 700 mensen. Elders in Antwerpen stapten intussen duizenden mensen op in de socialistische 1 mei-optocht, socialisten uit de stad en het arrondissement Antwerpen. In Mechelen, Turnhout en nog vele andere plaatsen waren er eveneens rode optochten met elk honderden tot duizenden manifestanten. Dit maar om het aantal mensen dat het VB kon verzamelen voor ‘1 mei’ in perspectief te plaatsen.

Het hoogtepunt bij de toespraak van Filip Dewinter viel vroeg. Dewinter verwees naar de vlaggen met een stralende A die de stadsdiensten aan het De Coninckplein hadden geplaatst… het signaal voor VB-militanten langs beide zijden van het podium om zo’n vlaggenstok met vlag naar beneden te halen, waarna de A-vlaggen met minachting van de vlaggenstok verwijderd werden en vervangen werden door een Antwerpse VB-vlag. Dat men daarvoor de bevestiging van de vlaggen aan hun sokkel had moeten forceren, en dat de A-vlaggen daarna door Dewinter weggegooid werden, geen politieman die in actie kwam. Probeer niet als ‘geveltoerist’ aan het bevlagde Antwerps stadhuis een vlag mee te nemen, of elders zo’n ‘ludieke’ actie te doen, of een peloton Antwerpse politieagenten en een paar politiewagens met loeiende sirene komen je achterna.

Na Dewinter was het de beurt aan Bruno Valkeniers om te speechen. “De zeikerd”, zei de VB’er die naast ons op het De Coninckplein stond. We hebben de man niet gevraagd waarom hij zijn voorzitter zo omschreef, want Bruno Valkeniers was al van wal gestoken met een verhaal over de Titanic, de onverwoestbaar geachte boot die 100 jaar geleden toch zonk. Valkeniers vergeleek alles en iedereen met de Titanic (België, Dexia…). Hij vergat alleen het VB ermee te vergelijken. Intussen speurde de VB-ordedienst naar onheil aan het De Coninckplein. Men was op het ergste voorbereid, met om de anderhalve meter minstens één iemand van de VB-ordedienst. Er werden een paar junkies gesignaleerd – zo omschreef iemand van de VB-ordedienst hen toch – maar ze gaven geen aanleiding tot een opstootje.

Dan maar proberen de ambiance erin te brengen met een paar Vlaamse schlagerzangers. Zes waren er ingehuurd, waaronder één vrouw en als bekendste (nouja) Frank Valentino (echte naam: Franky Verrecas). Toen het VB zes jaar geleden een alternatief programma bood voor de 0110-concerten mocht deze West-Vlaamse schlagerzanger ook al eens opdraven bij het VB. Vóór de toespraak van Filip Dewinter probeerde ene Ivan Segers met Laat het gras maar groeien de sfeer erin te brengen, waarna hij Mooi, ’t leven is mooi aanhief. In de verpauperde buurt aan het De Coninckplein werd het niet meteen met enthousiasme onthaald, en bij aanwezige VB’ers evenmin. Neen, dan was het meer lachen geblazen met de parodieën van Flair en Libelle (foto’s 2 en 3) die in een standje naast de toog op het VB-terrein te vinden waren.

Hier een grotere versie van de parodie-Flair en -Libelle. Fijnzinnig is het allemaal niet, maar dat verwacht je ook niet bij een VB-publiek.

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) en de redactie van AFF/Verzet wensen alle progressieve mensen een strijdbare 1 mei toe.

En al wie de geschiedenis verkracht met niet-socialistische ‘1 mei’-vieringen, Marine Le Pen en Nicolas Sarkozy, Filip Dewinter en Eddy Hermy: de pot op !