20-06-16

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (1)

AFF-betoging jaren tachtig.jpgIn het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) is donderdag een tentoonstelling over De jaren tachtig geopend. “Het zijn de jaren van Margaret Thatcher en Ronald Reagan", schrijft het M HKA, "(…) maar ook van Joy Division en The Beastie Boys. Van aids, de Bende van Nijvel, de CCC (Cellules Communistes Combattantes), de kernramp van Tsjernobyl, het Anti-Fascistisch Front, de tweede punkgeneratie, de No Future Generation. Het is het decennium van grote protestmarsen tegen de atoomraketten en de val van de Berlijnse Muur.” Het M HKA brengt kunstwerken uit die periode onder de aandacht, maar er wordt ook herinnerd aan maatschappelijke en politieke gebeurtenissen uit die jaren. In één kijkkast wordt teruggeblikt op de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en de eerste activiteiten van Filip Dewinter (zijn vechtkunsten, zijn eerste boek), maar is er vooral aandacht voor de acties van het Anti-Fascistisch Front (AFF).

Het AFF is zeven jaar oud als de jaren tachtig beginnen. Het is in 1973 in Antwerpen opgericht in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk dat zag hoe op 11 september 1973 de democratisch verkozen socialistische president Salvador Allende met een bloedige staatsgreep afgezet werd door de opperbevelhebber van het Chileense leger Augusto Pinochet. Een jaar later, op 4 november 1974, keuren een vijftigtal organisaties de beginselverklaring van het AFF goed. Er volgen meerdere betogingen en acties. De eerste betoging van het AFF in de jaren tachtig, en meteen ook de beruchtste betoging uit de geschiedenis van het AFF, is een betoging op 4 december 1982.

Het is een ‘blokkade’ voor een betoging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die op 4 mei 1981 veroordeeld is als privémilitie wegens geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme, maar in afwachting van een uitspraak in hoger beroep nog eens op straat komt. Het komt tot een gewelddadige confrontatie tussen AFF’ers en VMO’ers, en de rijkswacht die zwaar chargeerde op de AFF-betogers. De veroordeling van de VMO als privémilitie wordt in beroep bevestigd en hun leider Bert Eriksson verdwijnt voor een jaar in een gevangeniscel. Het is het einde van de VMO, maar intussen maakt het Vlaams Blok opgang.

Ontstaan als een verkiezingskartel tussen de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes krijgt het Vlaams Blok met Karel Dillen in 1978 een eerste verkozene in het parlement. In 1982 zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die bezorgen het Vlaams Blok in Antwerpen twee verkozenen: Eric Deleu en Piet Mulder. De eerste is langs moederskant van Turks-Armeense afkomt, de tweede is een genaturaliseerde Nederlander. Het Vlaams Blok is aanvankelijk vooral een Vlaams-nationalistische partij, vanaf 1984 gaat het de ‘vreemdelingenproblematiek’ bespelen. Bij de parlementsverkiezingen van 1985 blijft het bij Karel Dillen als enige VB-verkozene, maar een operatie verjonging wordt ingezet met Gerolf Annemans die Karel Dillen begin 1987 vervangt in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

In 1987 worden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) opgericht, met Filip Dewinter als eerste voorzitter. Bij de parlementsverkiezingen later datzelfde jaar lanceert het Vlaams Blok de slogan Eigen Volk Eerst!, en worden Gerolf Annemans en Flip Dewinter verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en Karel Dillen in de Senaat. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 haalt het Vlaams Blok in Antwerpen 17,7 % van de stemmen en stijgt het aantal VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen van twee naar tien. Het Vlaams Blok dringt ook binnen in de gemeenteraadszalen van Brasschaat, Edegem, Gent, Lier, Lokeren, Mechelen, Mortsel, Schoten en Sint-Niklaas.

Paula D’Hondt wordt in 1989 aangesteld als ‘Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid’. Ze zal de eerstvolgende jaren talloze bezoeken brengen en overleg organiseren, en meer dan 3.000 bladzijden rapporten en beleidsaanbevelingen schrijven voor een beter samenleven met migranten. Aanbevelingen die later door toenmalig Het Belang van Limburg-journalist Patrick Martens samengevat werden in een boekje getiteld Het rapport dat niemand las. Filip Dewinter publiceert in 1989 zijn eerste boek: Eigen Volk Eerst, antwoord op het vreemdelingenprobleem. Bij de Europese Verkiezingen in 1989 wordt Karel Dillen nipt verkozen als Europees Parlementslid. Vervolg hieronder.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, dewinter, eriksson, dillen, deleu, mulder, annemans, vmo |  Facebook | | |  Print

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (2)

AFF-aankondiging van actie bij eerste gemeenteraad 1989.jpgWat vooraf ging. Tot en met 1985 richt het AFF regelmatig betogingen in met slogans als Fascisme, Racisme, Apartheid: Neen! en Voor de verdediging van de democratische en syndicale vrijheden. Naast betogingen zijn er ook politiek-culturele activiteiten zoals medewerking aan een benefiet voor de door extreemrechtse militanten in brand gestoken zaal King Kong, en activiteiten ter herinnering aan de Spaanse burgeroorlog. Het AFF is opgericht en vooral actief in Antwerpen, maar ook elders zijn er AFF-activiteiten (Genk, Gent…) en AFF-acties zoals in Lommel tegen de herdenking van de gesneuvelde SS’ers. Naast Bert Eriksson, intussen vrij na zijn jaar gevangenis als VMO-leider, duiken in Lommel ook Gerolf Annemans en Filip Dewinter op voor die SS-herdenking.

Als verklaring voor het stijgend succes van het Vlaams Blok in de jaren tachtig wordt “racisme als gevolg van de aanwezigheid van migranten” genoemd (zie: Marc Swyngedouw, Het Vlaams Blok in Antwerpen. Een analyse van de verkiezingsuitslagen sinds 1985, in: Hugo De Schampheleire, Yannis Thanassekos (red.), Extreem rechts in West-Europa). Het AFF stimuleert daarom de oprichting van ‘wijkkomitees tegen racisme’, en er wordt een ‘anti-racisme telefoon’ geïnstalleerd. Jeugdhuis De Waag houdt eenmaal per maand een Café Anti-Fascist open.

Bij de intrede van 10 Vlaams Blok-gemeenteraadsleden in het Antwerps stadhuis op 3 januari 1989 is er een ‘Geen racisten in de raad’-actie met 2.000 betogers op de Antwerpse Grote Markt. Krantenknipsels uit De Antwerpse Morgen getuigen ervan bij de tentoonstelling in het M HKA. De actie werd vooraf met een persmoment aan het Antwerps stadhuis aangekondigd (foto). Om de ‘Geen racisten in de raad’-actie te bekostigen, met naast een actie op de Grote Markt ook culturele activiteiten op een podium op de Handschoenmarkt en in het Fakkeltheater in de Hoogstraat, werden benefietactiviteiten voor het AFF opgezet door de culturele sector.

Naast foto’s van AFF-acties zijn in het M HKA ook de eerste nummers van AFF-Info te zien, het tijdschrift waarvan deze blog de opvolger is. Het eerste nummer van AFF-Info verschijnt op 19 december 1981 en bevat de beginselverklaring van het AFF en artikels over De arbeidersbeweging en de strijd tegen het fascisme, Uiterst rechts op de universiteitscampus, en een portret van VMO’er Werner Van Steen (op 44” met helm in beeld op deze video over de VMO & Co). In de volgende nummers in de jaren tachtig staat men onder andere stil bij een herdenking van de Vlaamse SS’er Ward Hermans, de film In naam van de Führer van Lydia Chagoll en Frans Buyens, een Rock tegen het fascisme-concert in Gent met onder andere Arbeid Adelt, Amnestie, een Vlaamse manie, vrouwen en fascisme, het revisionisme, een bomaanslag tegen een vakbondsgebouw in Antwerpen, Nieuw Rechts, extreemrechts in Griekenland, enzovoort.

Het AFF startte als een front van organisaties: van vakbondsafdelingen over culturele verenigingen tot homo-, jeugd- en andere verenigingen. Halverwege de jaren tachtig schakelde men over naar een front van mensen uit de organisaties voorheen lid van het AFF. Het maakt dat er sneller beslissingen kunnen genomen worden, terwijl de achterban in die organisaties evengoed gemobiliseerd wordt. Filmbeelden van de AFF-activiteiten uit de jaren tachtig hebben we niet teruggevonden, op beelden van één betoging in 1989 na – met als voornaamste spreker ABVV-voorzitter André Vanden Broucke, de Rudy De Leeuw van toen. Wél zijn meerdere filmbeelden van de jaren negentig teruggevonden. Het vervolg op de jaren tachtig wordt immers nog bijzonder heftig, waarbij nieuwe initiatieven tegen extreemrechts worden opgezet, maar dat is iets voor een volgende tentoonstelling.

 

De tentoonstelling De jaren tachtig, een decennium van extremen in het M HKA, Leuvenstraat 32 in Antwerpen, is te zien tot zondag 18 september (en niet slechts tot 9 augustus zoals aanvankelijk werd medegedeeld, en ook in M HKA-brochures staat). Zoals eerder al gemeld zijn er bij deze tentoonstelling ook zeventig tekeningen van GAL uit de jaren tachtig te zien. GAL die van het geboortekaartje voor zijn petekind Lotte in 1985 ook een affiche maakte voor verkoop ten voordele van het Anti-Fascistisch Front (AFF). De kijkkast met AFF-memorabilia staat in dezelfde ruimte als waar er met video’s en hoezen van langspeelplaten ook aandacht is voor de muziek van de jaren tachtig. Op de tweede verdieping van het M HKA is tezelfdertijd een tentoonstelling te zien over de rave-cultuur. Op de vijfde verdieping worden herinneringen opgehaald over de avant-garde scene in Antwerpen in de vroege jaren tachtig. Zolang deze tentoonstellingen lopen is het M HKA, door sponsoring vanwege Adidas, gratis toegankelijk op donderdag. 's Maandags is het M HKA gesloten.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, eriksson, annemans, dewinter, racisme, van steen, vmo |  Facebook | | |  Print

19-06-16

POLITIEK MOTIEF VOOR MOORD OP JO COX

"Dood aan de verraders, vrijheid voor Groot-Brittannië", dat is wat Thomas Mair (52 j.) antwoordde toen een rechter gisterenmorgen om bevestiging van zijn naam vroeg. Thomas Mair is de man die donderdag Labour-parlementslid Jo Cox (41 j., foto) neerstak en vervolgens doodschoot. Volgens de Britse media werd Jo Cox minstens zeven keer gestoken en had ze drie kogels in haar lichaam, waarvan één in het hoofd.

De Vlaamse kranten vermelden wel, zoals wij gisteren deden, dat Thomas Mair handleidingen kocht om zelf wapens en explosieven te fabriceren, het nazihandboek Ich Kämpfe kocht en geabonneerd was op een Zuid-Afrikaans apartheidsmagazine. Maar verder zijn er vooral verhalen over wat een brave man Thomas Mair zou zijn.

In Het Laatste Nieuws bijvoorbeeld: “Volgens zijn broer (Scott Mair, nvdr.) had hij vroeger geestelijke problemen. ‘Hij is daar destijds voor behandeld, maar hij zou geen vlieg kwaad doen’, klinkt het. ‘Interesse voor politiek heeft hij al helemaal niet.’ Zijn buren kennen hem als een teruggetrokken man, die ofwel tuinperkjes onderhield of met zijn neus in de boeken zat.” Ook zijn halfbroer Duane St Louis werd erbij gehaald. Hij verzekerde aan De Morgen ook al dat Thomas Mair “geen vlieg kwaad zou doen”. En: “Hij heeft nooit iets laten blijken van zijn opvattingen over Groot-Brittannië, politiek of rassenkwesties. Ik heb zelf gemengd bloed, maar we konden goed met elkaar opschieten.”

Maar op de gewone vraag van de rechter gisterenmorgen om bevestiging dat hij wel degelijk Thomas Mair is, antwoordde de moordenaar van Jo Cox tot tweemaal toe: "Dood aan de verraders, vrijheid voor Groot-Brittannië". Dat is niet normaal, dat is de extreemrechtse overtuiging boven alles zetten. Onderzoek zal nu moeten uitmaken hoe Thomas Mair zo geradicaliseerd is geraakt.

Zeker is dat het klimaat waarin de Brexit-discussie in Engeland gevoerd wordt, en de verharde taal en politieke zeden in het algemeen, niet tot terughoudendheid heeft aangespoord. Om Angela Merkel te citeren – ook al vervloekt door sommigen, en niet de minste in de Belgische politiek – “We moeten elkaar met respect bejegenen, ook als we verschillende politieke overtuigingen hebben. De opdrijving en radicalisering van het taalgebruik dragen niet bij tot een atmosfeer voor zo’n respect.” De Morgen-commentator Bart Eeckhout merkt op dat politici en media de grenzen van de discussie niet altijd goed bewaakt hebben. “Tegenstrevers zijn verward met vijanden. Een tegenstrever mag je tegenspreken, een vijand moet je uitschakelen. Is het dan echt zo vreemd dat ergens een gek die boodschap letterlijk opvat?”

Zelf zijn we er niet goed van dat uitgerekend zo’n goed mens een Gutmensch heet dat spottend in extreemrechtse kringen als Jo Cox het leven moet laten voor de extreemrechtse opvattingen. Beluister maar de getuigenis van Xavier Declercq die bij Oxfam in Brussel een collega was van Jo Cox vooraleer ze Labour-parlementslid werd.

De fundraising die vrienden van Jo Cox hebben opgezet, getuigt ook van de persoonlijkheid van Jo Cox. Het ingezamelde geld zal verdeeld worden over drie organisaties die volgens de familie het dichtst bij het hart van Jo Cox liggen: een vrijwilligersorganisatie om eenzaamheid bij mensen tegen te gaan, een ongewapende en neutrale hulporganisatie actief in Syrië, en onze collega’s van Hope not hate: enerzijds een antifascistische onderzoeksgroep, anderzijds een actiegroep die haat en extremisme in lokale gemeenschappen in Groot-Brittannië bestrijdt. Gisterenavond, tien minuten voor het online gaan van dit artikel, hadden op één dag al 18.000 mensen samen 670.000 euro geschonken aan Jo Cox's Fund.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cox, mair, engeland, actie |  Facebook | | |  Print

18-06-16

‘EIGEN VOLK EERST!’ LEIDT TOT MOORD

Volgens Ivan Ollevier is het laatste nieuws over de moord op Labour-parlementslid Jo Cox (foto 1) dat de politie “het extreemrechtse spoor heel ernstig neemt” (video). Het zal nogal niet. Het Amerikaanse Southern Poverty Law Center had vlug uitgevist dat Thomas Mair (foto 2) in 1999 bij het Amerikaanse neonazistische National Alliance een handleiding kocht met onder andere instructies hoe je een pistool maakt, en tijdschriften waarin uitgelegd wordt hoe je brandbommen kan maken.

De National Alliance heeft terzake een reputatie. De inmiddels overleden oprichter van de National Alliance, William Pierce, is een voormalige professor natuurkunde die racistische romans schreef. Zoals The Turner Diaries die Timothy McVeigh inspireerde tot een bomaanslag in 1995 in Oklahoma City waarbij 168 doden en 800 gewonden vielen. In die tijd, de jaren negentig van de vorige eeuw, was het geweld vanuit neonazigroepen veelal tegen de overheid gericht, terwijl men nu eerder focust op minderheidsgroepen. Volgens aankoopbewijzen kocht Thomas Mair bij de National Alliance ook Iche Kämphe, een geïllustreerd handboek voor NSDAP-leden uit 1942. The Daily Telegraph bracht op haar beurt uit dat Thomas Mair een van de eerste abonnees was van S.A. Patriot, een tijdschrift gepubliceerd door de Zuid-Afrikaanse pro-apartheidsgroep White Rhino Club.

Volgens getuigen van de moord zou Thomas Mair tegen Jo Cox, die voorstander was van het bij de Europese Unie blijven van Groot-Brittanië én een groot hart had voor migranten en vluchtelingen, “Britain First” of “Put Britain First” geroepen hebben voor hij Jo Cox neerstak en doodschoot. Volgens onze collega’s van Hope not Hate is Thomas Mair voor zover bekend geen lid van de extreemrechtse groep Britain First, een afsplitsing van de British National Party (BNP) die lange tijd geleid werd door Nick Griffin. Al wordt bij dat soort groepen lidmaatschappen niet of niet nauwkeurig bijgehouden, de “Britain First” of “Put Britain First” kan dus gewoon de Britse versie zijn van de kreet “Eigen Volk Eerst!”. Tot wat die ideologie leidt, weten we intussen.

Terwijl fatsoenlijke mensen in Engeland en daarbuiten diep verontwaardigd waren over de moord op Jo Cox had extreemrechts tot neonazistisch Engeland plezier in wat er gebeurd is en beloofde men nog meer van dat. Ook Nick Griffin, na de electorale afgang van de BNP uit de BNP gezet en nu actief bij de Alliance for Peace & Freedom (AFP), bakte het bruin. In een Facebookbericht vraagt Nick Griffin om ‘Uit de Europese Unie’ te stemmen en zich niet te laten leiden door de exploitatie van het establishment (van de moord op Jo Cox die actie voerde om bij de Europese Unie te blijven, nvdr.). Op een ogenblik dat rouw en medeleven, en verontwaardiging, bij de moord op Jo Cox gepast zijn, jammert Nick Griffin alleen over “de exploitatie” van het gebeuren.

Eén van de groupuscules bij de AFP, het Vlaanderen Identitair van Rob Verreycken, organiseerde gisterenavond in Brussel een meet and greet met de Griekse neonazi’s van Gouden Dageraad. Zou daar aan het begin van de avond één minuut stilte zijn gehouden voor de moord op Jo Cox? Wedden van niet?

GENT: DRIEDAAGSE VAN DE HUMANITEIT

De kunstwereld, het maatschappelijk middenveld én de burger ontmoeten elkaar drie dagen lang in Gent om vluchtelingen een menselijk gezicht te geven.

De Wereldvluchtelingendag wordt in Gent een creatieve driedaagse vanaf morgen, zondag 19 juni, tot en met dinsdag 21 juni 2016. De vzw Humain wil laten zien dat heel wat mensen in de samenleving wél solidair zijn met vluchtelingen. De organisatie ijvert samen met diverse middenveldorganisaties, burgers én de kunstwereld voor meer begrip voor hun situatie. Het centrale thema tijdens de driedaagse is dat vluchtelingen ook mensen zijn zoals u en ik.

Morgen, zondag 19 juni, organiseert De Centrale een benefietavond ten voordele van de Gentse vluchtelingenorganisaties. Nic Balthazar neemt de toeschouwer mee in het aangrijpend verhaal van Neeland. Zangeres Melike Tarhan brengt daarna samen met een aantal Vlaamse artiesten haar eerste Engelstalige project. De afsluiter is niemand minder dan de muziekgroep de HUMBLE EGO’s van acteur Michaël Pas. Start: 19.00 uur. Meer info.

Maandag 20 juni opent het SMAK uitzonderlijk en gratis de deuren vanaf 14 uur. Er zijn onder andere rondleidingen in verschillende talen door de tentoonstelling Invisible Beauty. Het boek Van hier tot daar, met tekeningen door vluchtelingen in België, verzameld door medewerkers van SMAK in verschillende opvangcentra, wordt voorgesteld. Blikvanger is de film Human met zeer aangrijpende getuigenissen van mensen die iemand hebben vermoord en daarvoor in de cel zitten, tot activisten die een betere wereld willen creëren. Meer info.

Dinsdag 21 juni is de Dag van het Humanisme, de langste dag van het jaar en tevens de dag van het licht. Dit wordt vanaf 18 uur gevierd in de Stadshal op het Emiel Braunplein in Gent. De waarden en idealen van het humanisme, die elke mens centraal stelt, worden dan wereldwijd gevierd. Op deze dag benadrukken we dat vluchtelingen mensen zijn, zoals u en ik, die onze samenleving verrijken.

Tijdens deze drie dagen zullen medewerkers van vzw Humain aanwezig zijn met een infostand. Je kan er terecht voor meer informatie rond de vluchtelingenkampen, het vrijwilligerswerk, de precaire woonsituaties in grootsteden... We roepen iedereen op om tijdens deze drie dagen zijn of haar solidariteit te tonen! Ga dus zeker eens langs!

 

Deze driedaagse is een samenwerking tussen: Het Geuzenhuis, Hand-in-Hand Gent , vzw Humain, Humanistisch Verbond Gent, de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging Oost-Vlaanderen, het Huis van de Mens, Intercultureel Netwerk Gent, Vermeylenfonds, VLOS, Werkgroep Vluchtelingen, het Willemsfonds, De Centrale en het SMAK.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vluchtelingen, gent, actie |  Facebook | | |  Print

17-06-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Vergeef het ons, maar soms twijfelen we toch aan het beoordelingsvermogen van Bart De Wever. Neem nu hoe hij deze week in Knack het Vlaamse krantenlandschap omschrijft: ”De Standaard is een slechte kopie van De Morgen geworden (rolt met de ogen). Of de Gazet van Antwerpen: als je die edito’s leest, ben je heel ver van de rechtse krant op Linkeroever.” Akkoord, Gazet van Antwerpen is niet meer de rechtse krant van weleer, maar een linkse krant is het toch ook niet. En De Standaard is helemaal geen slechte kopie van De Morgen. Eerder probeert De Morgen richting De Standaard te werken én artikels van Het Laatste Nieuws over te nemen (met artikels die niet ondertekend worden met de namen van bekende Het Laatste Nieuws-journalisten maar met hun initialen). Het geeft te denken over Bart De Wever als hij de pers zo verkrampt inschat.

“Het is nog te vroeg om de populistische leiders van vandaag te vergelijken met de bloedige dictators van een kleine eeuw geleden. Maar woorden hebben, zoals bekend, wel gevolgen. Een ding is zeker: onze huidige demagogen spelen in op dezelfde donkere sentimenten als hun voorgangers, en ze scheppen een klimaat waarin politiek geweld weer de heersende stroom zou kunnen worden.” Donald Trump, Vladimir Poetin, Geert Wilders… ze kunnen gemakkelijk aantonen dat ze geen fascisten zijn, maar ze hebben wel eenzelfde taalgebruik als vóór de fascisten aan de macht kwamen. (De Standaard, 11 juni 2016)

“We kunnen nog niet goed om met de snelheid en de vluchtigheid van informatie. Vroeger gebeurde er iets en kwamen we samen om te bespreken wat we zouden zeggen. Nu zit je er met de sociale media meteen middenin.” “Bij een aanslag staan we in realtime tussen het bloed. En de radicalisering van een Syriëstrijder gaat veel sneller dan die van een Oostfronter: zo’n Syriëstrijder is online, ziet filmpjes van wat de westerse media niet tonen – babylijkjes, afgehakte ledematen.” Christophe Busch (adjunct-directeur van Kazerne Dossin. Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten, vanaf 1 juli directeur) en Herman Van Goethem (directeur van Kazerne Dossin. Memoriaal…, vanaf 1 oktober rector Universiteit Antwerpen) vullen elkaar aan. Herman Van Goethem nam als toekomstig rector deel aan een protestactie tegen Pegida. Herman Van Goethem: “Ik dacht meteen: best een bonte bende, dit. Naast mij stond er één die nog voor Cuba en de revolutie was – dat was wel érg belegen. Maar goed, we hebben toch mooi laten zien dat Pegida weerwerk krijgt.” (dS Weekblad, 11 juni 2016)

“Het is mijn betrachting noch bekommernis om alle betogers tevreden te stellen. Een deel van hen zal nooit tevreden zijn met deze regering.” Duidelijke taal van Jan Jambon (N-VA). (De Zondag, 11 juni 2016)

“Uit onderzoek blijkt dat de haat tegenover holebi’s prominenter aanwezig is bij moslims dan bij andere mensen. Dat moet bij naam genoemd worden. Maar alleen op voorwaarde dat we proberen om daar iets aan te doen. Als het er alleen om gaat om een bevolkingsgroep met de vinger te wijzen, heeft het geen zin. Dat doen we aan polarisering en dat leidt tot niets.” “We moeten de dialoog aangaan met die mensen. Ze mogen wat mij betreft hun bedenkingen hebben bij holebi’s. Maar daar houdt het ook op.” Marcia Poelman, voorzitter van het Roze Huis in Antwerpen, na de dodelijke raid in nachtclub Pulse in Orlando. (Gazet van Antwerpen, 12 juni 2016) (Illustratie hierboven: De dader van de aanslag in Orlando zou de holebi-dancing Pulse al meerdere malen tevoren bezocht hebben én er alcohol gedronken hebben, is hij dan wel een goede IS-aanhorige?)

“Als moslims, christenen, joden en andere godsdiensten wereldwijd nu eens moedig en zelfkritisch hun eigen leer tegen het licht zouden houden en zich zouden uitspreken over homoseksualiteit. Stel, op het onvoorstelbare af: tot een gezamenlijk standpunt komen over de gelijkwaardigheid van alle mensen. Dan konden terroristische organisaties hun wagentje tenminste niet meer vasthaken aan een godsdienstige leer.” Saskia De Coster betwijfelt of het een echte oplossing is, of het een dergelijk bloedbad zou vermijden, maar “het zou het geschifte mensen alvast moeilijker maken om een rechtvaardiging te vinden voor hun misdaden en het zou de verbondenheid die verwacht wordt van burgers van alle overtuigingen en geaardheden, alvast enorm vooruithelpen als onze godsdiensten eindelijk beginnen met het goede voorbeeld te geven, in plaats van zich enkel te distantiëren”. Maar helaas. In De Afspraak hadden rabbijn Aaron Malinski en imam Brahim Laytouss de grootste moeite om te antwoorden op de vraag ‘Wat als jouw zoon homo zou zijn?’. En dan had men nog de progressiefste rabbijn/imam uitgenodigd. (De Morgen, 14 juni 2016)

“Het begrip smart city: voor De Wever is dat een stad met een elektronisch loket, waar identiteitskaarten volautomatisch kunnen worden afgeleverd, dat soort snufjes. Voor mij is een smart city een stad waar de inwoners eerst mee bepalenwaar het naartoe gaat met hun straat, hun wijk, hun plein.” Volgens Benjamin Barber zou de wereld er beter aan toe zijn als die bestuurd wordt door burgemeesters, maar de Gentse burgemeester Daniël Termont (SP.A) illustreert dat die burgemeesters niet allen dezelfde visie hebben. In Gent zijn er geen militairen in het straatbeeld te zien, Bart De Wever zei al dat hij niet meer zonder kan. (Humo, 14 juni 2016)

“In dit land worden ook hamsters, ezels of koeien geboren. Wat voor betekenis heeft het om hier geboren te zijn. De échte vraag is: hoe leven die jonge mensen hier? De moslimmeisjes zoals Intisar verlangen naar houvast, liefde en geluk. Alleen botsen ze voortdurend op anderen die hen voorhouden dat ze aan bepaalde verwachtingen moeten voldoen als ze erbij willen horen. Ze moeten zich ‘volwaardig integreren’, maar wat is dat? Op school mogen ze geen hoofddoek dragen; thuis moet dat dan weer wel (…).” Montasser AlDe’emeh naar aanleiding van het boek Mijn verlossing van het kwaad. (De Morgen, 15 juni 2016)

“De PS heeft in Wallonië krachten ontketend die ze niet meer onder controle heeft. Tja, als je de doos van Pandora opent, en Raoul Hedebouw (PTB/PVDA) komt eruit, dan heb je een probleem. Die man krijg je er niet zomaar weer in.” Voor één keer zullen ze bij de PVDA graag instemmen met wat Bart De Wever zegt. (Knack, 15 juni 2016)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, media, de wever, tump, poetin, wilders, pegida, jambon, holebi, orlando, islam |  Facebook | | |  Print

16-06-16

FUCK TINA!: BOEK + DVD OVER RUÏNES NA THATCHER

Volgende week, donderdag 23 juni, spreken de Britten zich in een referendum uit over de Brexit, of ze al dan niet uit de Europese Unie willen stappen. Maar wat weten wij eigenlijk over het leven in het Verenigd Koninkrijk? In Fuck Tina! neemt stand-up comedian Nigel Williams ons mee naar het Engeland waar hij opgegroeid is. Trees Heirbaut noteerde en Jef Maes filmde.

Jef Maes heeft al een paar documentaires op zijn actief. Het idee voor de jongste kreeg hij toen op de stakingsdag van 24 november 2014 enkele Bekende Vlamingen (Slongs Dievanongs, Rachida Aziz…) ’s morgensvroeg een ronde deden langs stakingspiketten in het Antwerpse. Nigel Williams was er ook bij, en aan Het journaal legde hij uit waarom: “Ik heb Thatcher één keer meegemaakt, ik wil haar geen tweede keer meemaken” (foto 2: eerste van links: Nigel Williams diezelfde 24 november bij de solidariteitsfietstocht van Hart boven Hard). Maar wat heeft Thatcher precies teweeggebracht en kan dit naar ons land overwaaien? Trees en Jef spreken met Nigel af in café De Muze in Antwerpen, en daar rijpt het idee om een documentaire te maken met Nigel Williams in zijn Engeland.

Nigel neemt zijn Vlaamse gasten mee naar de arbeiderswijk in Bristol waar hij opgroeide, en de fabriek voor de Concorde-vliegtuigen waar hij zes jaar werkte. Toen de productie van deze vliegtuigen stopte (met de Rolls Royce-motorenfabriek erbij goed voor de tewerkstelling van 20.000 mensen), was dat een klap die de streek nooit te boven is gekomen. Of men trok naar het buitenland op zoek naar werk en geluk, of men bleef achter voor een troosteloos bestaan. Overdag is het er rustig, ’s avonds is het er gevaarlijk. Het zijn broeihaarden van geweld. De mensen hebben geen toekomstverwachtingen. Er is geen werk. Drank en drugs regeren hier. De plaatselijke bibliotheek is gesloten wegens besparingen.

Margaret Thatcher had geen schuld aan de vliegtuigcrash in Parijs waarmee een einde kwam aan de bouw van de Concordes, maar ze is wel verantwoordelijk voor de verloedering van de sociale woningbouw. Na de Tweede Wereldoorlog is in Engeland een systeem van sociale woningbouw opgezet waar negentig procent van de bevolking voor in aanmerking komt. Thatcher komt met het idee om de woningen tegen een schappelijke prijs te verkopen aan de bewoners. Maar nu moeten de bewoners zelf instaan voor het onderhoud, wat vroeger de gemeente deed. Banken staan geen leningen toe voor de renovatie van de armtierige huizen, en zo verloederen de huizen verder. In het centrum van Bristol heeft zich intussen een yuppie-industrie gevestigd, maar om er te gaan werken ben je al een flink deel van je loon kwijt aan het openbaar vervoer.

Naast privatisering is flexibiliteit een andere vermeende oplossing om de economie terug op sporen te krijgen. In Engeland heeft men daarvoor nulurencontracten. De werknemer kan altijd opgeroepen worden om te komen werken, maar heeft geen enkele garantie op een minimum aantal werkuren en dus ook niet op een verzekerd maandinkomen. Doe je lastig op je werk, zou je een vakbond willen raadplegen... je werkgever moet je niet eens ontslaan. Hij roept je gewoon niet meer op voor werk. Met de mijnwerkersstaking in 1983-1984 is Margaret Thatcher erin geslaagd om de macht van de vakbonden te breken. En de gevolgen reiken ver. Toen Thatcher aan de macht kwam was tweeëntachtig procent van de actieve bevolking tewerkgesteld in een bedrijf met een collectieve arbeidsovereenkomst. Vandaag is dat amper nog twintig procent. Acht op tien mensen is nu overgeleverd aan de goodwill van de werkgever voor zijn/haar loon en arbeidsvoorwaarden.

De armoede neemt sindsdien toe. In 1979 leefden vijf miljoen Britten in armoede. Na het tijdperk-Thatcher waren er dat zowat veertien miljoen. En de maatschappelijke ongelijkheid neemt groteske proporties aan. Op de vijfde dag van dit jaar, 2016, was het al Fat Cat Tuesday: de dag waarop de gemiddelde topman van een Brits beursgenoteerd bedrijf meer heeft verdiend dan een doorsnee werknemer in een heel jaar. De armoede is niet altijd zichtbaar maar wel reëel. Eén op vijf Britten trekt soms zelf een tand uit of laat zich door een familielid of kennis ‘behandelen’. Het tanden trekken gebeurt dan vaak met een gewone nijptang. Plombeersel wordt zelf aangebracht. Een van de grootste leveranciers op dit vlak verkocht vorig jaar 250.000 tandheelkundige reparatiepakketten. Het zijn maar een paar feiten en anekdotes, maar zo staan er nog vele in Fuck Tina!. ‘Tina’ het letterwoord zijnde voor het “There is no alternative” van Margaret Thatcher.

Nigel Williams is een prima gids, maar Jef Maes en Trees Heirbaut gingen ook langs bij deskundigen als de econoom Anthony Atkinson, professor sociaal recht John Hendy en The Guardian-journalist en auteur Owen Jones. Enig minpunt: het vertelperspectief wordt niet consequent aangehouden. Soms lijkt het alsof Nigel Williams aan het woord is, andere keren wordt over Nigel Williams en de reporters in zijn zog geschreven. Maar de taal waarin Trees Heirbaut schrijft is zeer leesbaar, en de auteurs leggen regelmatig de link naar wat in ons eigen land gebeurt. “Er is geen alternatief”, hoe vaak hebben we dat niet uit de mond van Bart De Wever gehoord. Waar zo’n uitspraak naartoe leidt, weten we nu uit het Engels voorbeeld.

Fuck Tina! kan/moet je tot driemaal toe doornemen. Eerst is er de roadtrip van Nigel Williams, Trees Heirbaut en Jef Maes. Onderaan elke bladzijde vind je vervolgens quotes van geëngageerde mensen als ABVV-vakbondsman Rudi Kennes, actrice An Nelissen, auteur Tom Lanoye en anderen. En dan is er nog de bijgeleverde dvd met Nigel Williams die zijn Engeland toont en specialisten die verduidelijken (40’), en ook nog eens de volledige (maar niet vertaalde) interviews met Owen Jones (20’) en John Hendy (15’). Op naar een volgend boek? En als we een titel mogen suggereren: Leve Tamara!, waarbij ‘Tamara’ staat voor ‘There Are Many And Realistic Alternatives’.

In Fuck Tina! zijn de aangereikte voorbeelden van hoe het anders kan: de wijkgebonden voetbalclubs die opgezet werden toen het Grote Geld voetbalclubs begon op te kopen en de verkiezing van Jeremy Corbyn als nieuwe Labour-leider. Er zijn echter nog meer alternatieven, en ze zijn ook al te boek gesteld. Van Het klein verzet van Tine Hens tot De miljonairstaks en zeven andere briljante ideeën om de samenleving te verbeteren van Peter Mertens en anderen. Maar de combinatie van zo’n boek en het zien van de alternatieven, dat hebben we nog niet veel gehad.

 

Nigel Williams, Trees Heirbaut en Jef Maes, Fuck Tina!, uitg. Epo, 149 blzn. format 15 x 15 cm én een dvd, 19,95 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, engeland, sociaal |  Facebook | | |  Print

15-06-16

POLITIE OPENT ONDERZOEK. NIET NODIG VINDEN VB’ERS

De Antwerpse politie opent op eigen initiatief een onderzoek naar het optreden van haar mensen in de Antwerpse wijk Luchtbal. Dat is zeer uitzonderlijk. Meestal staat burgemeester Bart De Wever pal achter zijn politiekorps en vindt de politie het niet nodig een onderzoek te openen tot er een klacht wordt ingediend. Nu is er nog geen klacht ingediend. Wel verscheen zaterdag in een paar media het verhaal van Abdel Arbi en zijn vrienden (Gazet van Antwerpen, Het Laatste Nieuws…) en wordt met een advocaat overlegd voor het indienen van een klacht.

Donderdagnacht, nadat eten en drinken terug toegelaten is in de Ramadan-vastenmaand, staan een tiental jongeren aan het jeugdcentrum-in-aanbouw in de Antwerpse Luchtbal, wijk ten noorden van Antwerpen – waar vroeger de Opel-fabriek stond. Plots komen een aantal politiewagens aangereden. Ook het fameuze Snelle Respons Team (SRT) is erbij. Volgens een politiewoordvoerder was de politie opgeroepen voor een vechtpartij met wapens. De jongeren stuiven weg. Uiteindelijk worden zes jongeren opgepakt, en volgens de politie vallen er langs beide kanten gewonden. Of er inderdaad wapens aanwezig waren, meldt de politie niet.

Eén van de opgepakte jongeren is Abdelilah ‘Abdel’ Arbi (22 j.). In Gazet van Antwerpen vertelde hij zaterdag: “Ik werd getackeld en geboeid, en toen begon die agent op mijn hoofd te slaan.” Abdel heeft een aangeboren syndroom waardoor zijn ogen enigszins uitpuilen. “De agent stak zijn vingers in mijn oog en probeerde het eruit te trekken.” Abdel werd naar het Jan Palfijnziekenhuis in Merksem gebracht, maar onderweg zei een agent tegen de ambulancier dat Abdel een “komediant” is. Hij werd niet geholpen in het Merksemse ziekenhuis. Na zijn vrijlating ging Abdel naar het Monicaziekenhuis in Deurne waar hij al achttien keer geopereerd is aan zijn ogen. Na een scan bleek dat hij na het politieoptreden een breuk in zijn oogkas heeft.

In de daaropvolgende dagen is het onrustig in de Luchtbalwijk, en wordt een bestelwagen van de stad Antwerpen en een tweede auto in brand gestoken. Twee verdachten hiervoor zijn aangehouden, en men speurt nog naar een derde jongere die een ruit van een politiecamionette vernielde. De vrienden van Abdel proberen intussen een onderhoud te krijgen met burgemeester Bart De Wever, maar die weigert een onderhoud met als reden dat een onderzoek is opgestart. Maandag liet woordvoerder van Bart De Wever Johan Vermant nog via de regionale televisiezender ATV weten dat de jongeren een onderhoud met de burgemeester per e-mail kunnen aanvragen (!). Het onderzoek van de Antwerpse politie wordt gevoerd door de dienst Intern Toezicht. Abdel ligt nog steeds in het ziekenhuis. “We maken ons grote zorgen of hij nog zal kunnen zien met zijn linkeroog”, zegt zijn zus.

Roeland Van Walleghem (66 j., voormalig VMO-lid en Vlaams Blok-parlementslid van 1991 tot 1999) heeft geen onderzoek nodig om te weten dat Abdel liegt. “Is liegen niet verboden tijdens de Ramadan?”, vroeg hij zich ironisch af op Facebook. Bert Deckers, hoofdredacteur van RechtsActueel waar Roeland Van Walleghem ook wel eens voor schrijft, vond dit grappig. Andere Facebookvrienden verduidelijken Van Walleghem dat liegen tegenover ongelovigen te allen tijde is toegestaan. “Dat heet taqqiya in hun haatboekje.” Dat de auteur van het artikel op Gazet van Antwerpen online Sam Reyntjens is, “een militant van BBTK-Mediahuis”, doet volgens Van Walleghem ook al afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Vakbondsafgevaardigden zijn blijkbaar per definitie niet te vertrouwen. Andere Facebookvrienden trekken het verhaal van Abdel ook al in twijfel. “Agenten? Ze hebben weer op elkaar gemept, ja!!” Een ander vindt het allemaal niet zo erg: “Ik zie niet veel verschil, hij heeft twee lodderogen”…

Ook Kenzo Van den Bosch, een jongen die zijn tijd verdeelt tussen de Vlaams Belang Jongeren en de Autonome Nationalisten, wijst op de ‘taqqiya’. Frieda Van Themsche, voormalig Vlaams Blok/Belang-parlementslid en tante van Hans Van Themsche, vraagt Roeland Van Walleghem het vervolg van het verhaal door te sturen. “Hopelijk zal de ‘mishandelende’ agent niet te lang onterecht geschorst worden en zullen de echte daders hun straf niet ontlopen.” Als Roeland Van Walleghem ook nog eens de versie van Het Laatste Nieuws online post, is één van de commentaren: “In mijn ogen, die nog steeds in mijn oogkassen zitten, nog te weinig klop gehad.” “Zal nu een uitkering voor het leven krijgen, de duts”, reageert iemand anders.

Als Staf Wouters (voormalig Antwerps Vlaams Belang-gemeenteraadslid , tegenwoordig districtsraadslid in Hoboken) het verhaal van Gazet van Antwerpen online ook post, is een van de reacties: “Heb nog even zitten denken… en toen viel me zomaar de oplossing te binnen. Dat zijn de ALLOCHTONE AGENTEN die het politiekorps in Antwerpen komen VERRIJKEN en dus grijpen naar de middelen die hen uit hun prehistorische afkomst bekend!!!” Toch nog één Vlaams Belang’er die het verhaal van Abdel wil geloven, al wordt er wel een verklaring aan gegeven die langs geen kanten klopt.

14-06-16

NA ORLANDO: MEER DOEN DAN ISLAM BASHEN

Het was te verwachten en te voorzien: de schietpartij in de door holebi’s bezochte nachtclub Pulse in Orlando (Verenigde Staten) bracht weer de radicale tegenstanders van de islam in stelling tegen iedereen die de rol van de islam in deze niet zou benadrukken.

Dader van de schietpartij Omar Mateen is in New York geboren uit Afghaanse ouders, en ontstak in een woedebui toen hij op het strand van Miami twee mannen zag die elkaar openlijk aan het kussen waren. Maar tussen dat en een camionette huren om ermee tweehonderd kilometer verder te rijden en de dodelijkste schietpartij uit de Amerikaanse geschiedenis aan te richten, is nog een afstand. Allicht speelde een rol dat hij – zoals zijn ex-vrouw getuigde – mentaal labiel was en wel eens meer gewelddadig uit de hoek kwam. Ook dus tegenover zijn eigen vrouw. In een telefoontje naar de hulpdiensten zei Mateen trouw te zijn aan Islamitische Staat. Een poging om de 72 maagden te reserveren die in het hiernamaals voor hem klaar zouden moeten staan? Het zal hem intussen in dat ‘hiernamaals’ dik zijn tegengevallen.

Dus ja, er is een link met de Islam(itische Staat). Maar er is meer. Zoals het wapen waarmee Mateen dood en vernieling zaaide. Een AR-15 die zeer geschikt was “om de Vietcong mee te bestrijden” (sic) en tot vorig jaar nog vrij te kopen was in de grootste Amerikaanse warenhuisketen Wallmart. Beroepscriminelen zullen altijd wel aan wapens geraken, al was het maar via extreemrechts zoals vorig jaar nog in Frankrijk. Maar voor gelegenheidscriminelen is de vrije wapenverkoop in de Verenigde Staten natuurlijk het Walhala. Een zaak waar ook niet-moslims ‘dankbaar’ gebruik van maken. Van de twaalf ergste schietpartijen in de Verenigde Staten waren er drie die (mee) door islamextremisme gemotiveerd werden. Negen dus niet door aan de islam gerelateerde zaken. Maar zover heeft Donald Trump natuurlijk niet nagedacht.

En moslims mogen dan wel meer dan andere religieuze groepen een afkeer hebben van homo’s; de blanke, christelijke bevolkingsgroepen zijn er niet van verschoond. Jonathan Howell was “so happy someone decided to start shooting perverts” en zo waren er nog meer tweets. Filip Dewinter heeft zich naar eigen zeggen intussen neergelegd bij het homohuwelijk. Destijds was hij er wel een fel tegenstander van, en bij een Vlaams Belang-congres in een cultureel centrum in Antwerpen werd het beeld van twee kussende mannen op een tentoonstelling in datzelfde cultureel centrum door het Vlaams Belang afgedekt met een handdoek. Vorig jaar nog mochten twee vrouwen – op last van de Antwerpse politie – elkaar niet kussen op de Antwerpse Groenplaats omdat dit de deelnemers aan de Mars voor het Gezin zou provoceren, mars die door zijn aanwezigheid gesteund werd door Filip Dewinter, en in nooit opgehelderde omstandigheden verdween uitgerekend de holebi-vlag aan het gemeentehuis van Brasschaat.

De “aanslag in Orlando bewijst dat we onze Westerse normen en waarden moeten veiligstellen” orakelt men op rechtse websites. O.K. De beste manier om die Westerse normen en waarden veilig te stellen, is ze actief te promoten. Doe dus meer dan de islam te bashen, promoot actief die Westerse normen en waarden. Kom uit de kast politici van alle partijen, holebi's en hetero's. Kom samen aan het Beursplein in Brussel. Er zijn in Orlando meer doden gevallen dan in Zaventem en Brussel sámen. Niet-politici zullen zich mengen tussen de politici. De homo’s en lesbiennes onder hen mogen elkaar kussen, de anderen zullen voor hen applaudisseren.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: orlando, holebi, actie |  Facebook | | |  Print

13-06-16

VANAVOND: SOLIDARITEITSACTIE MET SLACHTOFFERS ORLANDO

Bij een schietpartij in een door holebi’s druk bezochte nachtclub in Orlando, in de Amerikaanse staat Florida, zijn in de nacht van zaterdag op zondag 50 doden gevallen. Er vielen ook 53 gewonden.

Het Roze Huis en de Antwerpse afdeling van çavaria hebben met ontzetting de feiten gevolgd. Ze willen in de eerste plaats stilstaan bij de slachtoffers en hun nabestaanden en hun solidariteit en steun tonen. Hoe afschuwelijk ook, dit zijn daden van een minderheid. "Wij zullen ons als gemeenschap trots en vrij blijven tonen zoals we zijn", zegt Marcia Poelman van Het Roze Huis. Çavaria roept iedereen op om regenboogvlaggen halfstok te hangen. "In moeilijke tijden als deze is het belangrijk te tonen dat we er zijn voor elkaar. Niet alleen holebi's en transgenders, maar alle Belgen", zegt Cavaria-woordvoerder Jeroen Borghs. "Samen staan we sterk tegen terreur."

Iedereen is uitgenodigd om vanavond 13 juni om 18 uur aan de Draakplaats in Antwerpen deel te nemen aan een stil moment. Vrijwilligers staan klaar voor wie nadien nood heeft aan een gesprek. Wie wil kan daarna met krijt een boodschap achterlaten.

14:57 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: holebi, terrorisme, verenigde staten, actie, orlando |  Facebook | | |  Print

VLAAMSE STEUN VOOR DUITSE NEONAZI’S

Zaterdag 4 juni werd in Dortmund de jaarlijkse ‘dag van de Duitse toekomst’ ingericht. Een toekomst die voor de deelnemers zwart moet kleuren.

Volgens de Duitse media namen tussen de 900 en 1.000 neonazi’s deel aan de ‘dag van de Duitse toekomst’. Een protestbetoging ingericht door het stadsbestuur van Dortmund, kerken, vakbonden en andere organisaties bracht tussen de 2.500 en 3.000 mensen op de been. Daarnaast werd ook nog een protestbetoging gehouden door naar schatting 2.100 linkse autonomen. Maar liefst 5.000 politieagenten waren opgetrommeld om ervoor te zorgen dat de neonazi’s, en vervolgens dus ook de anderen, van hun recht op betogen konden genieten. Het betogingsparcours van de neonazi’s werd tot op het laatst geheim gehouden. De Dortmundse politie ging wel in drie wijken flyers bussen om de bewoners te verwittigen voor mogelijke overlast door de betoging.

Omdat het een kwalijke traditie is – het was voor het eerst in Dortmund maar al voor de achtste keer in Duitsland dat de ‘dag van de Duitse toekomst’ ingericht werd – stipten ook buitenlanders de betoging aan op hun kalender. Onder hen Nederlanders die we ook in Vlaanderen kennen en een paar Vlamingen. Vooreerst was er onder andere de Nederlandse lookalike van Adolf Hitler Stefan Wijkamp (foto), in ons land veroordeeld voor een toespraak bij een Blood and Honour-bijeenkomst op het militair kerkhof van Lommel. Ook Tom van den Hoek en Willem van Dijk waren er (foto), door AFF/Verzet en vervolgens Gazet van Antwerpen gesignaleerd op de eerste Pegida-betoging in Antwerpen. In datzelfde jaar waren beiden ook op de NSV-betoging in Gent.

John ‘Johnboy’ Willemse was ook in Dortmund (foto), samen met zijn vriendin Patricia Visser (foto) die ’s anderendaags bij een filmpje van de betoging in Dortmund op Facebook postte: “Was een super dag gisteren en de sfeer was geweldig”. John Willemse en Patricia Visser betoogden in april dit jaar nog met Rob Verreycken en zijn Vlaanderen Identitair in de rand rond Brussel om te protesteren tegen een tijdelijk betogingsverbod in Brussel. Van den Hoek, Van Dijk, Willemse, Visser… In Duitsland gaan betogen met neonazi’s en in ons land met Pegida Vlaanderen, de NSV en Vlaanderen Identitair. Dat zegt natuurlijk veel over Pegida Vlaanderen, de NSV en Vlaanderen Identitair.

Wie samen met neonazi’s betoogt, riskeert in beeld te komen. Dat de Duitse veiligheidsdiensten foto’s en filmopnamen maken, lijkt de neonazi’s niet te storen. Anders is het blijkbaar als antifascisten een fotoalbum willen maken. In Dortmund wilden een aantal neonazi’s hun gezicht afschermen met FCK AFA-paraplu’s (Fuck Antifascistische Actie, foto 1). Het belette niet dat tussen de 900 à 1.000 deelnemers aan de neonazibetoging ook twee Vlamingen opvielen. Op foto 2 zie je Chantal Meerkens parmantig in beeld, met achter haar eveneens in het zwart Andy Hoornaert.

Chantal Meerkens bezoekt sinds jaar en dag Blood and Honour-concerten en dergelijke in binnen- en buitenland. Ze was actief bij de opstart van de Autonome Nationalisten in 2013 (foto), een neonazistische groupuscule die ze vrij vlug verlaten heeft omwille van ambras met Christian Berteryan. Aan haar ideologische opvattingen is echter niets veranderd. Ze is de Vlaamse contactpersoon van de Blood and Honour-afsplitsing Racial Volunteer Force (RVF). Andy Hoornaert is iemand die wel meer in Meerkens’ schaduw volgt. Wat er op de hoodie van Andy Hoornaert staat, is niet meteen zichtbaar. Chantal Meerkens draagt een T-shirt van de Mjölnir-motorclub van BBET-kopstuk Tomas Boutens.

12-06-16

“ISIS, WHERE ARE YOU ?” SLECHT EXCUUS VOOR VOETBALGEWELD

De voetbalwedstrijd tussen Engeland en Rusland moest gisterenavond nog plaatsvinden en gaststad Marseille had al twee dagen en nachten met rellen met voetbalhooligans achter de rug.

In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg Marseille haar eerste portie geweld te verwerken. Engelse supporters, van wie er velen dronken waren, daagden de plaatselijke jeugd en inwoners uit met spreekkoren als “Isis, where are you?” (“Islamitische Staat, waar ben je?”). Stoelen vlogen in het rond en er vielen klappen. De politie zette traangas, de wapenstok en honden in. Er vielen zeven lichtgewonden: drie voetbalfans en vier agenten. Vrijdag was het weer ‘prijs’. Tientallen hooligans gooiden met projectielen naar de politie. De in gevechtskledij uitgedoste ordehandhavers riposteerden door de oproerkraaiers met traangas te besproeien. Deze keer waren ook Russische voetbalhooligans van de partij die een twintigtal Engelse voetbalsupporters aanvielen. Websites als Ultras-Tifo brengen er graag verslag over uit.

Islamitische Staat is slechts een excuus, een slecht excuus, voor het geweld van de hooligans. Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in 1998 deden zich in Marseille al ernstige incidenten voor met Engelse hooligans die toen slaags raakten met de lokale bevolking. Maar met de terroristen van Islamitische Staat als excuus dreigt de zaak nog verder te escaleren. James Shayler, een beruchte Britse hooliganleider die in het milieu bekend staat als het 'varken van Marseille', kondigde vorige maand in de Britse krant Daily Mail aan samen met de Russen na de wedstrijd gisterenavond op moslimjacht te gaan. "De Russen haten moslims toch, niet? Na de wedstrijd gaan we samen moslims in elkaar slaan." In Marseille leven naar schatting 220.000 moslims. Mocht dat ‘feestje’ doorgaan zou ook wel de niet-moslimbevolking van Marseille in de schade kunnen delen.

Worden dergelijke rellen een ‘zomers aperitief’ voor wat nog komen kan? In Gazet van Antwerpen zegt Hind Fraihi, auteur van het heruitgegeven Undercover in Klein-Marokko, dit weekend: “Ik vrees dat we naar een Europa evolueren waarin een clash zal worden uitgevochten tussen enerzijds de moslimextremisten en anderzijds extreemrechts. Ik hoop dat de grote meerderheid die daar tussen zit zich niet laat wegdrukken tussen de luide roepers van de extremen. Ook zij moet zich laten horen en opkomen voor onze verworven rechten en vrijheden.” Tegen de moslimextremisten is er weerwerk. Te laat op gang gekomen, en niet echt bevredigend. Hind Fraihi pleit voor structurele maatregelen (“en dan gaat het om de klassieke dingen zoals onderwijs en tewerkstelling”) en consequent zijn (“Hoe kan het dat we nog altijd een bondgenootschap hebben met een compleet fout land als Saudi-Arabië?).

Maar tegen extreemrechts, wie komt daar tegen op? En als men het al doet, is het soms met rare redeneringen. Theo Francken, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, dit weekend in De Standaard: “Mocht extreemrechts toch opnieuw grote scores halen in Vlaanderen, dan zou ik dat voor een stuk zien als een persoonlijke nederlaag.” Theo Francken tegen extreemrechts. Ach zo. Maar even tevoren in hetzelfde interview: “Mensen van extreemrechts zijn te lang in een hoekje geduwd. Ze werden weggezet als simpele zielen, als moslimhaters.” Maar, mijnheer Francken, extreemrechtse lieden zijn simpele zielen, zijn moslimhaters. Kijk eens verder dan wat de Pegida-leiders officieel verkondigen. Voor moslimextremisten noch voor rechtsextremisten mag er plaats zijn in ons land, en dus ook weg met hun beider verkrampte voorstelling van de islam.

“Ik deel de bezorgdheid van de publieke opinie. Wie komt hier allemaal binnen? Mensen uit IS-gebied, meestal alleenstaande mannen… Zal er ooit werk zijn voor al die mensen? Ook de bezorgdheid over de islam deel ik. Het is enorm belangrijk om dat goed te blijven aanvoelen”, zegt Theo Francken in De Standaard. Hij werkt zo mee aan de framing die de bevolking bang maakt. Is het niet logisch dat mensen uit IS-gebied wegvluchten? Ja, toch. Komt een meerderheid uit IS-gebied? Neen, toch. Alleenstaande mannen. De cijfers daarover variëren, maar allicht proberen de sterksten eerst de oversteek te maken in de hoop hun gezin daarna te laten overkomen. De bezorgdheid over de islam. Voor ons hoeft geen enkel geloof, maar als er gelovigen zijn omkader ze op gelijke voet. En breek het integratiebeleid voor vluchtelingen niet af door nu weer vluchtelingencentra te sluiten waardoor vluchtelingen weer naar elders moeten verhuizen, integratieprocessen in de lokale gemeenschappen en op school afgebroken worden.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbalhooligans, islam, terrorisme, francken |  Facebook | | |  Print

11-06-16

PAUL VAN GREMBERGEN: ONDERTEKENAAR EERSTE CORDON SANITAIRE

Vandaag wordt in Ertvelde afscheid genomen van Paul Van Grembergen (foto), vorige zaterdag overleden op 78-jarige leeftijd. Hij was één van de boegbeelden van de Volksunie (VU), en stapte bij de splitsing van de VU over naar het progressieve Spirit en niet naar de conservatieve N-VA. Paul Van Grembergen was parlementslid van 1974 tot 2004, en werd in mei 2001 – hij is dan 63 jaar – nog Vlaams minister van Binnenlandse Aangelegenheden en Huisvesting nadat Johan Sauwens moet opstappen omdat hij gesignaleerd is op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds. Toen Bert Anciaux een jaar later, na de implosie van Spirit, opstapte werd Paul Van Grembergen ook minister van Cultuur en Jeugd.

Wat in het in memoriam wel eens vergeten werd de voorbije dagen, is dat Paul Van Grembergen als algemeen secretaris van de VU, samen met de voorzitters van de toenmalige CVP (Herman Van Rompuy), SP (Frank Vandenbroucke), PVV (Annemie Neyts) en Agalev (Jos Geysels), op 10 mei 1989 het allereerste protocol afsloot om “geen politieke akkoorden af te sluiten of afspraken te maken met het Vlaams Blok, noch in het kader van democratisch verkozen organen op gemeentelijk, provinciaal, gewestelijk, nationaal en Europees niveau, noch in het kader van verkiezingen voor de genoemde niveaus”.

“De tekst was kort”, herinnert Jos Geysels zich. “En de motivatie was even duidelijk: het Vlaams Blok miskent in haar programma en politieke praktijk de fundamentele democratische uitgangspunten en mensenrechten. Het cordon is dus een uitspraak over de grondbeginselen van de politieke democratie, over het respecteren van fundamentele grondrechten als vrijheid en gelijkheid. Niets meer, niets minder. (…) Democratie veronderstelt ideologische diversiteit en een politieke strijd. Dat maakt haar levendig en kwetsbaar. Maar dit impliceert wel het aanvaarden van fundamentele grondbeginselen, zoals het gelijkheidsprincipe en het non-discriminatiebeginsel. Volgens de ondertekenaars viel het Vlaams Blok onder dit democratische minimum.”

“Ten gronde is deze uitspraak dus een principieel statement en geen strategisch manoeuvre. Het is ook een afspraak waarbij bestuursakkoorden met deze partij worden uitgesloten. Niets meer, niets minder. Deze afspraak bevat dus geen cordon médiatique of een inperking van de vrije meningsuiting. Het bepaalt niet dat het debat met extreem rechts niet gevoerd moet worden. Op geen enkele wijze wordt de werking van het (nu) Vlaams Belang en haar vertegenwoordigers in de democratische instellingen en andere organisaties aan banden gelegd.”

Zeven weken later al blaast toenmalig VU-voorzitter Jaak Gabriëls (later Open VLD-politicus) het protocol van 10 mei 1989 op omdat het volgens hem “absurd was een verbond aan te gaan van één tegen allen”. Als het Vlaams Blok op 6 juni 1992 het fameuze 70-puntenplan presenteert op een colloquium in Antwerpen, reageren de partijen vertegenwoordigd in de Vlaamse Raad – uiteraard op uitzondering van het Vlaams Blok – toch weer, met een resolutie op 19 november 1992 waarin onder meer staat dat het 70-puntenprogramma flagrant in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en met de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties.

De Vlaamse Raad stelde ook vast dat “sommige voorstellen (…) als oogmerk hebben migranten in een apartheidsgroep af te zonderen en stapsgewijs uit het maatschappelijk leven te verbannen, op dezelfde wijze als van 1933 af in nazi-Duitsland de Joodse medeburgers werden behandeld”. Om die redenen verbinden de ondertekenende partijen zich “ertoe geen politieke akkoorden af te sluiten of afspraken te maken met het Vlaams Blok, noch in het kader van democratische raden op het gemeentelijk, provinciaal, nationaal en Europees niveau, noch in het kader van de verkiezingen voor de genoemde niveaus”.

Maar ook deze resolutie werd later herroepen door een aantal politieke partijen en figuren. Het cordon sanitaire zou ondemocratisch zijn, maar wat is er ondemocratisch aan als je vooraf de kiezer duidelijk meegeeft dat je geen akkoord wenst te sluiten met het Vlaams Blok om die en die redenen? Dat is pas democratisch. In 2004 zou het Hof van Beroep in Gent trouwens bevestigen dat het Vlaams Blok een racistische partij is. Vreesde men dat de underdogpositie teveel koren op de molen is voor het Vlaams Blok? Moet men dan in zee gaan met het Vlaams Blok en haar programma uitvoeren? In de praktijk werd het cordon sanitaire alleen doorbroken om op enkele plaatsen wat extra postjes op lagere echelons (OCMW-raad, politieraad…) te bekomen.

“De VB-kiezer was het moe dat we door het cordon sanitaire nooit aan de macht kwamen”, zo verklaarde Filip Dewinter in Het Nieuwsblad van 23 mei nog de electorale nederlagen bij de jongste verkiezingen. Het heeft dus toch gewerkt, al vragen wij ons dikwijls af of politieke partijen om principiële redenen niet samenwerkten met het Vlaams Blok dan wel omdat het niet nodig was en het niet zelden toch maar een zooitje ongeregeld is. Paul Van Grembergen was zo niet. Hij was principieel in dat soort (en andere) zaken. Zie ook zijn uitvallen naar het Vlaams Blok in het parlement (video). We hebben Paul Van Grembergen als minister voor Cultuur en Jeugd wel eens ontmoet, en bij het jonge volk waar we toen nog bij hoorden dwong hij respect af. Dat respect is er nog altijd.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van grembergen, cordon sanitaire, dewinter |  Facebook | | |  Print

10-06-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Vorige week zaterdag werd in Dortmund betoogd door neonazi’s. Eén van hen probeerde zich te verschonen door van ‘Nazi’ het letterwoord “Natürlich, Anständig, Zuverlässig, Intelligent” (= “Natuurlijk, Fatsoenlijk, Betrouwbaar, Intelligent”) te maken (foto 1). De geschiedenis denkt daar toch anders over. Een andere vreemde vogel droeg een T-shirt “Reggae against communism” (foto 2, grotere versie). Helaas is er in Jamaïca nogal wat homofobie, maar nu ook reggae inschakelen voor het neonazisme? Daar zal alvast Alpha Blondy (op 21 oktober in De Roma) het niet mee eens zijn. Meer over deze betoging aanstaande maandag op deze blog, want er stapten ook bekenden in Vlaanderen mee op.

“De politie heeft in de weken na de aanslagen het zwaar geschut bovengehaald en er was ook best wat collateral damage. Een jongeren werd geboeid uit zijn middenjuryexamen weggevoerd, bij anderen werden huiszoekingen uitgevoerd zonder dat er iets gevonden werd. Ze blijven zitten met de kosten van de aangerichte schade maar ook met het wantrouwen dat zich in de wijk installeert waarbij niemand elkaar nog vertrouwt.” Het leven zoals het nu is in Molenbeek. Een ander voorbeeld, niet vermeld in de krant: jeugdverblijfcentrum De Waterman krijgt amper of geen reservaties meer van klassen en groepen jongeren omdat het in Molenbeek ligt, op de grens met een buurgemeente maar het postnummer 1080 en de plaatsnaam Molenbeek volstaat voor velen om af te haken. Terwijl de inkomsten van De Waterman broodnodig zijn om de werking van JES te ondersteunen nu de overheid op alle niveaus bespaart op jeugdwerking. (De Standaard, 4 juni 2016)

“Bij het onkruid wieden, oefen ik mijn speeches.” Zoals veel vrouwen kan ACOD-voorzitster Chris Reniers multitasken. (DS Weekblad, 4 juni 2016)

“Ik heb ondervonden dat je in dit land niets mag zeggen of je wordt in een hoek geduwd. Je wordt altijd gerecupereerd door bepaalde groepen. Siegfried Bracke wou me voor voor de N-VA-kar spannen. Vlaams Belang gebruikte zelfs quotes van mij in campagnefolders. Daar was ik heel pissig over.” Herman Brusselmans gaat niet (meer) over alles en nog wat zijn mening geven. “Als ik dat zou doen, luistert niemand nog. Kijk naar Rik Torfs: hij moeit zich met alles, maar wie neemt er hem nog serieus?” Maar de Gentse schrijver geeft aan Rob Verreycken & Co de kans om een volgende boekentitel te recupereren. In februari volgend jaar verschijnt als een nieuw Brusselmans-boek Guggenheimer koopt een neger. (De Zondag, 5 juni 2016)

“Heren in keurige pakken stelden voor om de NMBS zonder meer failliet te laten gaan, of om haar te privatiseren. Dat waren cleane, technocratische ideetjes die vakbondsmilitanten toch al evenzeer als gewelddadig en provocatief konden ervaren, onder meer omdat ze – zeker het eerste – velen hun baan kunnen kosten. En ze bevestigden het donkere vermoeden dat de besparingen inderdaad slechts de prelude zijn voor een ‘afbraak’ van de publieke sector. Maar op die ideetjes volgde geen morele afkeuring, integendeel, ze werden het voorwerp van ernstig debat. Iedereen bedrijft geweld zoals hij gebekt is en heeft daarvoor een eigen forum.” Een pop premier Charles Michel voorstellend op een schavot in Bergen wekte verontwaardiging, andere macabere voorstellen werden niet op verontwaardiging onthaald. Het voorstel om de NMBS failliet te laten gaan komt van econoom Geert Noels. In eenzelfde adem stelde hij in De Afspraak voor om in plaats van een vermogens(winst)belasting te heffen, de pensioenen in de openbare sector – die hoger liggen dan in de privésector – zwaarder te belasten. Voor Noels moet het geld altijd weer bij de kleintjes gehaald worden, en natuurlijk niet bij de klanten van zijn Econopolis. (De Standaard, 7 juni 2016)

“Dat een aanzienlijke minderheid van de moslims een fundamentalistische geloofsopvatting aanhangt, is één kant van het verhaal. De andere kant is dat de meerderheid van de moslims in Europa haar geloof op een volstrekt onproblematische manier beleeft.” De Nederlandse onderzoeker Ruud Koopmans, wiens onderzoek geciteerd wordt in het jongste landelijk verspreid Vlaams Belang-pamflet, wijst erop dat het Vlaams Belang slechts één deel van zijn onderzoek verspreidt. Koopmans merkt ook op: “dat religieus fundamentalisme niets zegt over de bereidheid om religieus geïnspireerd geweld te ondersteunen, of uit te voeren. (…). Ook stelt Koopmans vast dat er meer homofoben en antisemieten met een christelijke achtergrond zijn dan met een moslimachtergrond, omdat de eerste groep getalsmatig veel groter is.” (De Standaard, 8 juni 2016 – Reactie van Jan Hertogen)

“Uit de vooruitblik van de Europese Commissie bleek dat de reële inkomens van werknemers dit jaar met 0,7 procent zullen inkrimpen. België staat daarmee op een eenzame laatste plaats in de eurozone. Zelfs in Griekenland dalen de lonen dit jaar 'maar' met een half procent.” Siegfried Bracke was kwaad omdat het jongste rapport van de Nationale Bank niet het VRT-nieuws van 19.00 uur haalde (door bijkomend nieuws over de wateroverlast, nvdr.). Maar is het nieuws van de Nationale Bank wel zo positief als Siegfried Bracke onthouden heeft? (De Wereld Morgen, 8 juni 2016)

“Kinderen verkas of ‘dispatch’ – ja, die term gebruiken ze – je niet zoals voorwerpen. Er wordt echt met hen geleurd.” De directeur van het Sint-Martinuscollege in Overijse is niet te spreken over de beslissing van de regering om het asielcentrum in de buurt te sluiten. De school vangt 44 jongens op, tussen 8 en 17 jaar oud, komend uit landen zoals Syrië, Afghanistan, Pakistan en Mauretanië. Vrijwilligers schoten in gang om de kinderen Nederlandse les te geven, de kinderen geraakten stilaan geïntegreerd en de andere leerlingen vonden hun komst een enorme verrijking. Maar als het asielcentrum in de buurt moet sluiten, moeten de kinderen weer weg en elders een plek op school zoeken. Ook de burgemeester van Zwijndrecht, André Van de Vyver, betreurt de sluiting van asielcentra in zijn gemeente. (De Morgen, 8 juni 20116)

“Leo Tindemans vond mijn tekeningen vreselijk – hij was ook een zuurpruim die cartoons haatte. Jean-Luc Dehaene daarentegen verzamelde ze. Ooit heb ik eens aan Wilfried Martens gevraagd of hij moeite had met mijn tekeningen. ‘Natuurlijk niet’, zei hij. ‘Ik ben wel meer gewoon.’ Zolang ze aan de macht zijn en alles goed gaat, maken ze zich daar niet druk over. (…) Alleen het Vlaams Belang heeft me twee keer een proces willen aandoen. Het is op niets uitgedraaid. Waarschijnlijk heeft iemand hen gezegd: ‘Doe het niet, dat levert hem alleen maar extra publiciteit op.’” Vanaf volgende week vrijdag zijn onder meer zeventig tekeningen van GAL te zien op een tentoonstelling over de jaren tachtig in het M HKA in Antwerpen. Tot zondag 7 augustus. (Knack, 8 juni 2016)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, molenbeek, jeugd, sociaal, bracke, noels, vluchtelingen, cultuur |  Facebook | | |  Print

09-06-16

FRANSMAN IN OEKRAÏNE: T-SHIRT VAN ‘RENOUVEAU FRANÇAIS’

Er is nieuws over de zaak van de 25-jarige Grégoire Moutaux die in Oekraïne opgepakt werd terwijl hij een enorme wapenvoorraad in zijn auto aan het laden was: 125 kilogram TNT-springstof, 100 ontstekers, vijf Kalasjnikovs, twee RPG-antitankwapens, 5.000 stukken munitie en twintig gezichtsmaskers (video). Volgens de Oekraïense veiligheidsdiensten wilde de man vijftien terreurdaden (laten) plegen tijdens het Europees kampioenschap voetbal in Frankrijk. Bij een huiszoeking in Nant-le-Petit, in het noordoosten van Frankrijk, vond de Franse politie een T-shirt met een embleem dat verwijst naar een extreemrechtse groepering.

Het blijkt een T-shirt te zijn van ‘Renouveau français’ (RF). RF is in november 2005 opgericht en is een groepering die “die een ‘nationale renaissance’ voorstaat, en ultra-nationalistisch, monarchistisch, traditioneel katholiek, anti-zionistisch en anti-marxistisch is”. Naar eigen zeggen telt RF meerdere honderden militanten. Bij de presidentsverkiezingen in 2007 steunde RF Jean-Marie Le Pen. Bij de keuze tussen Bruno Gollnisch en Marine Le Pen voor de opvolging van Jean-Marie Le Pen als voorzitter van het ‘Front national’ (FN), trok RF partij voor Bruno Gollnisch omdat Marine Le Pen als te republikeins en te lauw over de katholieke wortels van Frankrijk werd beoordeeld.

Met conferenties en vormingsactiviteiten wil RF een nieuwe generatie van kaders en politieke militanten creëren. Volgens voorzitter Thibaut de Chassey kan “een kalf dat in een stal geboren wordt nooit een paard worden”, een variatie op uitspraken van Filip Dewinter en Filip De Man dat als een kat in een viswinkel wordt geboren, de kat daarom nog geen schubben of kieuwen krijgt. Een allochtoon kan dus nooit een Fransman, Vlaming… worden. Ieder jaar met Pinksteren neemt RF deel aan een bedevaart van Parijs naar Chartres, waar ook traditionalistische katholieke Vlamingen voor oproepen. De helden in Chartres zijn paus Pius X (1835-1914) die zich fel keerde tegen het modernisme, en Karel Martel (689-741) die geëerd wordt omdat hij in 732 bij de Slag om Poitiers islamitische legers staande hield.

De voorbije jaren was er in Frankrijk veel straatprotest tegen de invoering van het homohuwelijk. RF stond daarbij op de eerste rij. Een vaste prik op de agenda van RF is de jaarlijkse optocht voor Jeanne d’Arc in Parijs. Optocht waar ook aan deelgenomen wordt door de Franstalige Belgen van Nation. Er waren dit jaar op 8 mei meerdere extreemrechtse optochten in Parijs. Nation nam deel aan twee daarvan, waarvan één met RF. RF was de Franse vertegenwoordiger in het FNE (Front national européen) dat tussen 2003 en 2009 een aantal extreemrechtse tot neonazistische partijen en organisaties groepeerde onder voorzitterschap van Roberto Fiore, van de Italiaanse fascistische partij Forza Nueva (FN). De Nederlandse afvaardiging bij de FNE was de Nationale Alliantie die in 2005 in de Belgische Ardennen een paramilitair trainingskamp onder leiding van BBET-instructeurs volgde.

In een persmededeling zegt RF dat Grégoire Moutaux als lid noch als sympathisant bekend is bij RF, en T-shirts van RF via meerdere websites en bij manifestaties van RF te koop wordt aangeboden zonder dat RF verantwoordelijkheid draagt voor wat de koper verder doet. Volgens de Oekraïense veiligheidsdiensten wilde Moutaux aanslagen plegen op bruggen, autowegen, moskeeën, synagogen en banken. Zijn motief voor de aanslagen zou het Franse regeringsbeleid zijn ten aanzien van de vluchtelingen en migranten, de verspreiding van de islam en de globalisering. Minstens vond Gégoire Motaux zich politiek terug in de ideeën van RF. Wij hebben alleszins geen RF-T-shirt in huis.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, oekraïne, moutaux, renouveau français |  Facebook | | |  Print

08-06-16

FUCK GWENDOLYN !

Nigel Williams, Trees Heirbaut en Jef Maes hebben pas een klein (letterlijk: 144 blzn., formaat 15 x 15 cm) maar zéér informatief boekje uit: Fuck Tina!. Een recensie op deze blog volgt, maar we kunnen al verklappen dat Tina niet staat voor een of andere ‘te pakken griet’ maar het letterwoord is voor There is no alternative. Een mantra dat politici al te gemakkelijk aanhalen om de besparingsmaatregelen en de facturen voor de niet-rijken te verantwoorden. ‘Fuck Gwendolyn!’ is geen kreet om Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten fysiek aan te pakken (beleefd een hand geven is het hoogste wat we aan aanraking willen), maar is een opgestoken middenvinger naar wat de Aarschotse allemaal uitbralt in Humo deze week.

Gwendolyn Rutten, die zich voor een tijdschrift ooit à la Margaret Thatcher liet kleden en haarkappen (foto), haalde ermee de voorpagina van Humo. ‘Er is niets mis met ongelijkheid’, ratelt ze de argeloze krantenwinkelbezoeker toe vanop de voorpagina. En ze weet dat ze daarmee provoceert. Gwendolyn Rutten (in Humo): “Ik zal eens een stoute uitspraak doen: het discours over ongelijkheid is een vreemd discours. Er is op zich niks mis met ongelijkheid, en het is dus niet mijn ambitie om alle mensen van de wereld gelijk te maken. Als je dat doortrekt, eindig je in Noord-Korea.” Maar wie in België wil eindigen als in Noord-Korea? Zelfs Peter Mertens niet. De PVDA-voorzitter kon in een recent interview zich niet eens de naam van het Noord-Koreaanse staatshoofd precies herinneren, laat staan dat hij naar dat maatschappijmodel wil.

“Waar het om gaat, is dat mensen samen vooruitgaan. Als de armsten en de middenklasse erop vooruit kunnen gaan, doet het er maar weinig toe hoeveel de anderen al dan niet vooruitgaan,” verdedigt Gwendolyn Rutten zich. Dat klinkt mooi, en van ons mogen de rijken zich stierlijk vervelen op hun luxejacht aan de Bahama’s. Maar intussen is er wel een bevolkingsgroep voor wie het leven alsmaar moeilijker wordt. Laaggeschoolden vinden steeds moeilijker werk, en het beperken van uitkeringen zet niet aan dat er voor hen wél werk is maar vergroot de risico’s op armoede, stelt een gisteren gepubliceerde studie van de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid. Het N-VA/Open VLD-recept van beperking van de werkloosheidsuitkeringen helpt niet. Integendeel.

“Ik zal Twitter nog eens doen ontploffen: objectief gezien gebben we er nooit beter voor gestaan dan vandaag”, vervolgt la Rutten, waarbij ze verwijst naar een internationale statistiek. “De kloof tussen het arme zuiden en het rijke noorden zoals die bestond toen ik klein was, bestaat niet meer, en van alle landen ter wereld is België één van de beste om in geboren te worden.” Mogelijk is de kloof tussen het arme zuiden en het rijke noorden zoals die enkele tientallen jaren geleden bestond (Gwendolyn Rutten wordt deze maand 41 j. oud) verminderd, maar een kloof is er wel degelijk. Of zou Gwendolyn Rutten in pakweg Somalië willen leven? En als België één van de beste landen is om in geboren te worden, is dat vooral door hoe de christendemocratische en socialistische krachten België opgebouwd hebben. Uitpakken met de sociale verworvenheden in ons land, terwijl men diezelfde sociale verworvenheden wil afbouwen. Gekker moet het niet worden.

Onnodig te zeggen dat Gwendolyn Rutten ook op andere vlakken de draak steekt met de waarheid. Haar pleidooi voor collectieve arbeidsovereenkomsten op bedrijfsniveau liever dan per sector of nationaal, zal de werkende bevolking verdelen en verzwakken ten opzichte van elkaar en de kapitaalbezitters. Ook daarom: Fuck Gwendolyn! Maar oei, weeral dat schelden en onbehouwen taalgebruik?! Daar is een oplossing voor. Sociaal psycholoog Alain Van Hiel (UGent) zei daarover verstandige zaken in De Morgen voorbije zaterdag.

Alain Van Hiel zegt dat oprechte politici de polarisering pas onder controle zullen krijgen, als ze de oorzaak ervan aanpakken: de ongelijkheid. “We zitten met een grote groep lager opgeleiden voor wie de globalisering en de Europeanisering bikkelhard is aangekomen. Daarvoor hoef je alleen maar naar de evolutie van de huizenprijzen te kijken. Sinds 1992 stegen de prijzen van villa's, bungalows en landhuizen met 78 procent, wat niet weinig is. Maar de prijzen van de goedkopere huizen die laaggeschoolden zich wel kunnen veroorloven, stegen met 283 procent. Een huis kopen, een van de belangrijkste stappen in een mensenleven, is voor de minder kapitaalkrachtigen een moeilijk haalbare droom geworden. Ongelijkheid is dé grootste uitdaging die voor ons ligt.” Ziedaar waarom ongelijkheid geen “vreemd discours” is, maar een probleem dat wél moet aangepakt worden.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, rutten |  Facebook | | |  Print

07-06-16

EXTREEMRECHTS, WAPENHANDELAAR ÉN POLITIE-INFORMANT

In Oekraïne is een Fransman, de 25-jarige Grégoire Moutaux, opgepakt die een enorme wapenvoorraad in zijn auto aan het laden was: 125 kilogram TNT-springstof, 100 ontstekers, vijf Kalasjnikovs, twee RPG-antitankwapens, 5.000 stukken munitie en twintig gezichtsmaskers (video). Volgens de Oekraïense veiligheidsdiensten wilde de man vijftien terreurdaden (laten) plegen tijdens het Europees kampioenschap voetbal in Frankrijk. Moutaux wilde hiermee reageren tegen het regeringsbeleid van “massale binnenkomst van vreemdelingen, de verspreiding van de islam en de globalisering”. De Franse veiligheidsdiensten hebben hun twijfels over het Oekraïens verhaal, vooral omdat ze niet vanaf het begin ingelicht zijn over de verdenking die op Grégoire Moutaux in Oekraïne rustte. In Moutauxs huis, in het maar tachtig inwoners tellend Nant-le-Petit in het noordoosten van Frankrijk, vonden Franse politiediensten een T-shirt met een embleem dat verwijst naar een extreemrechtse groepering.

In afwachting dat hier meer duidelijkheid over komt: een ander recent verhaal over extreemrechts, wapens en de veiligheidsdiensten in Frankrijk. Claude Hermant (foto) was tussen 2008 en 2012 uitbater van La Maison Flamande/Vlaams Huis in Lambersart, buurgemeente van Lille (bij ons bekend als: Rijsel). Een plek waar extreemrechtse militanten tot neonazi's uit Noord-Frankrijk en Vlaanderen zich verzamelden rond de Vlaamse identiteit maar vooral het samenzijn van extreemrechtsen. Begin vorig jaar werd Claude Hermant aangehouden voor wapenhandel. Nu blijkt dat hij onrechtstreeks betrokken is bij het bewapen van Amedy Couibaly die na de aanslag op Charlie Hebdo in januari vorig jaar een aantal mensen gijzelde en doodde in een Joodse supermarkt in Parijs. Claude Hermant blijkt ook een politie-informant te zijn.

La Maison Flamande/Vlaams Huis werd in oktober 2008 geopend door Claude Hermant die eerder actief was als huurling (in Congo, Kroatië en Angola); werkte bij de DPS, de ordedienst van het Front national (FN); en oprichter is van een blog die opriep om “tweemaal per week te trainen om het uitschot uit de buurten te vegen, uitschot dat enkel geweld begrijpt”. De NSV hield al eens een cantus in La Maison Flamande/Vlaams Huis; BBET’er Tomas Boutens en vrienden zoals Arnoud Kuipers namen er deel aan bokswedstrijden-alle-slagen-toegelaten; Voorpost kwam langs om te betogen met de identitaire beweging Opstaan…

La Maison Flamande/Vlaams Huis werd in 2012 gesloten. Claude Hermant blijft evenwel in de regio actief, zoals in Auchel waar hij jonge skinheads bijeenbrengt rond een mix van haat tegen ‘het systeem’, xenofobie en Vlaams regionalisme. Wie naar Claude Hermant luistert, hoort dat hij gepassioneerd is door vuurwapens. Hij is beheerder van een terrein voor paintballactiviteiten maar laat zich ook filmen op een trainingskamp in de Ardennen met heidense en nazistische symbolen. Tot hij in januari vorig jaar wordt opgepakt op verdenking van wapenhandel houdt hij intussen een frituur open in Lille.

Vorige week dinsdag meldde de Franse commerciële zender BFMTV dat Claude Hermant, samen met zijn echtgenote Aurore, een half jaar vóór de geweldplegingen in Parijs in januari vorig jaar, bij een Slovaakse firma vier Tokarev-pistolen en twee Kalasjnikovs kocht die later opdoken bij Amedy Couibaly. In december vorig jaar werd Claude Hermant hierover ondervraagd door de Franse antiterrorismedienst. Hermant vertelde hen dat hij in die tijd een politie-informant was met als missie: infiltreren in het circuit van de wapenverkoop door wapens aan te kopen en te verkopen. Hij vond maar één koper voor zijn in Slovakije gekochte wapens: ene Samir L. De vier Tokarev-pistolen en twee Kalasjnikovs die Hermant doorverkocht werden teruggevonden in het Joods warenhuis waar Amedy Couibaly lelijk huis hield op 10 januari 2015 en bij Couibaly thuis. In Slovakije waren de wapens gedemilitariseerd gekocht, vraag is wie de wapens terug schietklaar maakte.

De antiterrorismedienst vroeg echtgenote Aurore Hermant hoe het kon dat de wapens in handen van een terrorist zijn gekomen. “De politie heeft haar werk niet gedaan”, antwoordde ze. Claude Hermant zegt dat de verkoop van de wapens aan Samir L. met instemming en onder toezicht van de politie gebeurde. De politie wenste niet te reageren tegenover BFMTV. De politiedocumenten over deze zaak zijn als ‘geheim’ geklasseerd. De onderzoeksrechters voor de aanslagen in januari vorig jaar hebben gevraagd om de documenten te declasseren en te kunnen inzien. Dan zal misschien ook duidelijk worden sinds wanneer Claude Hermant een politie-informant is.

In het extreemrechtse tot neonazistische milieu circuleren nog wel meer politie-informanten. In het najaar van 2007 kwam aan het licht dat Sebastian Seemann, organisator van grote concerten van de Duitse Combat 18-tak van Blood and Honour, een politie-informant was. Seeman rekende op een milde behandeling van een strafzaak die hem boven het hoofd hing in ruil voor de informatie die hij doorgaf. Vet betaald lijkt het politie-informatiewerk niet te zijn. Naar eigen zeggen kreeg Bart Debie voor zijn klikwerk als Vlaams Belang-personeelslid slechts een fles rode wijn cadeau van de Staatsveiligheid. Dát er politie-informanten zijn, zorgt voor wantrouwen. Voorjaar 2014 werd Chantal Meerkens door haar vrienden van de Blood and Honour-afsplitsing Racial Volunteer Force (RVF) ervan beschuldigd een politie-informant te zijn. Ex-vrienden van Autonome Nationalist Christian Berteryan verdachten vorig jaar Berteryan ervan een AFF-informant te zijn. 

06-06-16

DE GESCHIEDENIS ONTKEND. NEGATIONIST DAVID IRVING ONTMASKERD

Eén van de plezantste acties waaraan we dit jaar deelnamen was hoe kon verhinderd worden dat de Britse negationist David Irving in Antwerpen een lezing zou houden. Het was eerst de kunst om te vernemen dát hij in Antwerpen zou spreken (op zijn website werden allerlei lezingen aangekondigd, maar niet in Antwerpen), vervolgens wáár in Antwerpen, en daarna om voldoende volk te mobiliseren opdat de zaaluitbater zou inzien dat het niet opportuun was Irving een zaal ter beschikking te stellen. Een voor een paar dagen later wél aangekondigde lezing in Knokke-Heist werd ook afgelast.

Op hetzelfde ogenblik, we schrijven eind februari, werd de Nederlandse vertaling aangekondigd van History on Trial van de Amerikaanse historica Deborah E. Lipstadt. Het boek ligt intussen onder de titel De geschiedenis ontkend. Waarom ik zes jaar van mijn leven besteedde aan de rechtszaak tegen Holocaustontkenner David Irving in de boekhandel, en als je het daar niet vindt moet je het er bestellen want dit is een must read om te vernemen hoe negationisten te werk gaan om hun ‘historische waarheid’ te construeren.

David Irving heeft een dertigtal boeken geschreven over de Tweede Wereldoorlog – ze lagen allemaal uitgestald in Antwerpen, maar Irving moest ze vóór de verkoop terug inpakken. Maar het is niet als je à la Wim Van Rooy veel namen en feiten kan citeren dat het ook allemaal correct geciteerd en gesitueerd is. Deborah Lipstadt noemde in haar boek Denying the Holocaust. The growing assault on truth and memory David Irving een Holocaustontkenner. Zo had hij in 1988, toen hij voor een Canadese rechtbank getuigde voor de verdediging van een Holocaustontkenner, bijvoorbeeld gezegd: “Er is geen enkel document dat aantoont dat de Holocaust ooit heeft plaatsgevonden.” En toch klaagde hij professor Lipstadt en haar Britse uitgever Penguin UK na het verschijnen van Denying the Holocaust aan voor smaad.

De zaak zou bij een Britse rechtbank beslecht worden, en volgens de Britse wetgeving moet de beschuldigde bewijzen dat wat hij of zij geschreven heeft waar is. In de Verenigde Staten moet daarentegen de klager bewijzen dat wat over hem of haar geschreven is niet waar is. Britse kranten doen na een klacht wegens smaad niet veel moeite voor hun verdediging en gaan vaak over tot een ‘minnelijke schikking’, een financiële vergoeding. Maar kan je met een Holocaustontkenner overgaan tot een ‘minnelijke schikking’? Dat is principieel moeilijk, maar om je in zo’n geval te verdedigen heb je een berg geld nodig om het onderzoek te bekostigen dat de aanklager niet eenmaal maar vele malen de geschiedenis naar zijn hand heeft gezet.

Gelukkig zijn Joden gevoelig voor de Holocaustontkenning én dikwijls kapitaalkrachtig, zodat de miljoenen dollars nodig om het onderzoek te bekostigen konden ingezameld worden. Wat moest bewezen worden, was dat Irvings beweringen over de Holocaust gebaseerd waren op “leugens, vertekening, manipulatie van data, selectief citeren en andere handelingen die volledig ingaan tegen de gebruiken van geschiedkundigen”. Dat vereist het opzoeken en vergelijken van de originele bronnen waarop Irving zich beriep voor zijn beweringen, en zoeken naar de contradicties in de beweringen van Irving. Daarbij rees ook de vraag of Irving zich simpelweg vergist had, dan wel de feiten geïnterpreteerd had in functie van een racistische ideologie.

De geschiedenis ontkend verhaalt over het opzetten van de verdedigingsstrategie en vooral over de negen weken durende rechtszaak die uiteindelijk plaatsvindt in Londen. Als we iets over de helft van het 448 blzn. dik boek waren, vroegen we ons wel af: “Hoe lang gaat dit nog duren?”. Niet omdat het boek saai zou zijn, maar omdat we ons afvroegen of het echt nodig is dat negen weken lang Irving zijn vragen kon stellen aan een aantal ‘getuigen’ en de verdediging van Deborah E. Lipstadt haar ‘getuigen’ en vragen moest opvoeren. Voor een Holocaustontkenner lijkt ons dat teveel eer. Na twee weken onderbreking volgden de slotpleidooien. De verdediging van Deborah E. Lipstadt doet dat op een uurtje, David Irving neemt vier uren de tijd. Maar uiteindelijk geeft de rechtbank Deborah E. Lipstadt over de hele lijn, op één detail na, gelijk. Op een vijfentwintigtal punten is aangetoond hoe David Irving de geschiedenis telkens weer naar zijn hand zette.

Er volgt nog een beroepsprocedure, maar die wordt maar kort verwoord in het boek en opnieuw verloren door David Irving. Vermits Irving zegt onvermogend te zijn om de kosten van de verdediging terug te betalen, moeten historische documenten in bezit van Irving ten gelde gemaakt worden – maar uiteindelijk wordt hieraan verzaakt. Naar verluidt verplaatste David Irving zich in februari in België in een Rolls Royce met een Britse autoplaat. Echt onvermogend moet hij dan toch niet zijn. Dat hij een aanbod om bij de Autonome Nationalisten te spreken afsloeg, is misschien een uitloper van de rechtszaak met Deborah E. Lipstadt. Dat Irving bij de Amerikaanse neonazistische National Alliance sprak, draaide immers ook ten nadele van Irving uit.

De geschiedenis ontkend heeft uw recensent tot tweemaal toe tranen van ontroering bezorgd, maar is vooral een goed gedocumenteerd boek over hoe negationisten de geschiedenis vervalsen. Een personen- en zakenregister vergemakkelijkt het gebruik van het boek als naslagwerk.

Deborah E. Lipstadt, De geschiedenis ontkend, uitgeverij HarperCollins, in België verdeeld door Agora Books, 448 blzn., 24,95 euro. Foto 1: Kris Roman (r., Euro-Rus) die graag met David Irving (l.) op de foto ging bij een eerder bezoek aan België op uitnodiging van de Alliance for Peace and Freedom-groep in het Europees Parlement.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, irving, roman |  Facebook | | |  Print

05-06-16

VAN KIBBELKABINET NAAR KNUFFELKABINET. HAHA HAHA

Voor het slag volk voor wie de IJzerwake en voorheen de IJzerbedevaart het Torhout-Werchter of Tomorrowland van andere generaties Vlamingen is, zal het overlijdensbericht van Erik Verstraete (72 j.) in de kranten gisteren het belangrijkste zijn dat ze onthouden hebben. Erik Verstraete is een voormalig cultuurredacteur van Gazet van Antwerpen, maar hij schreef ook Vlaamsgezinde gedichten en essays, naast boeken en andere publicaties zoals het Hulde-album Ward Hermans. Ward Hermans is de oprichter van de Algemeene SS-Vlaanderen. Erik Verstraete was ook actief bij de IJzerwake, als lid van de algemene vergadering en schrijver van bindteksten.

Het Laatste Nieuws probeerde haar lezers te verblijden met het bericht op de voorpagina van de krant en op blz. 2 (foto) dat de partijvoorzitters van de regeringspartijen, na de jongste desastreuze kiespeiling, afgesproken hebben om over te stappen van een kibbelkabinet naar een knuffelkabinet. Er is gebeld en gesproken met elkaar. “Maar elkaar in het betere restaurant diep in de ogen kijken, zat er niet in. De goeie band dat de voorzitters tijdens de regeringsonderhandelingen mekaar deed vinden, is ook nog verre van terug. Maar er wordt tenminste weer met elkaar gesproken.” En Het Laatste Nieuws meent er de resultaten van te zien. “Open VLD-vicepremier Alexander De Croo stelt voor om de NMBS deels te privatiseren? ‘We zullen luisteren naar zijn ideeën’, reageert CD&V-vicepremier Kris Peeters bezadigd. N-VA-kopstuk Siegfried Bracke oppert dat er een vermogenswinstbelasting moet komen? ‘Iedereen moet hier zijn bijdrage leveren’, repliceert Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten diplomatisch. CD&V krijgt een opdoffer in de zaak rond Arco? N-VA-Kamerlid en Arco-kwelduivel Peter Dedecker houdt het bij een vingerwijzing naar het ACW. Maar de hoge woorden bleven uit.”

Alvast over de Arco-zaak is het wishful thinking van de krant. Arco, de financiële arm van het ACW (nu: beweging.net) was een grote aandeelhouder van de Dexia-bank die in 2011 overkop dreigde te gaan. Om het ACW ervan te overtuigen toch nog 350 miljoen euro te steken in de bank in een poging de bank te redden, beloofde premier Yves Leterme (CD&V) in ruil een waarborg voor de bijna 800.000 Arco-coöperanten. De regering stelde hen gelijk met spaarders en werkte, net zoals voor alle spaarders, een bankgarantie uit. Bij een faillissement zou de overheid tot 100.000 euro terugbetalen. De Dexia-aandeelhouders namen het niet dat hun aandelen in rook opgingen en de Arco-coöperanten wel vergoed zouden worden. Volgens een recent advies van de auditeur-generaal van het Europees Hof van Justitie is de Arco-deal die de regering-Leterme uitwerkte onwettig. Peter Dedecker zei vrijdag dat wat de N-VA betreft de overheid geen enkele euro moet uitbetalen aan de Arco-coöperanten, maar het ACW dit moet doen (terwijl het ACW inclusief de vakbond ACV al heel wat personeel heeft moeten laten afvloeien omwille van het verloren geld door de Arco/Dexia-zaak, nvdr.). Ook Open VLD vindt, in weerwil met het regeerakkoord, dat de overheid niet moet tussenkomen voor de Arco-coöperanten. De CD&V dringt aan op wél een overheidstussenkomst.

We zijn dus, in weerwil van de berichtgeving in Het Laatste Nieuws, nog niet aan de nieuwe patatjes toe. Dinsdag, op de actiedag van de vakbonden van de openbare diensten, pakte Het Laatste Nieuws uit met een Voka-studie waaruit moet blijken dat een modaal Vlaams gezin 89,60 euro per maand wint met de maatregelen van de regeringen-Michel en -Bourgeois. Het ACV bekeek de cijfers en stelde vast dat de Vlaamse ondernemersorganisatie nogal wat effecten niet meerekent, met als gevolg dat dat gezin geen 89,60 euro/maand wint maar 37,44 euro/maand verliest. Voka ‘vergeet’ 127 euro/maand. Daarenboven is het ‘modale’ gezin in de Voka-studie voor discussie vatbaar. Met iets meer inkomen, verliest dat gezin véél méér per maand. En het is niet het enige. Volgens studiewerk van Frank Vandenbroucke & Co zorgen de regeringsmaatregelen inzake pensioenen ervoor dat de twintigers en dertigers nu langer moeten blijven werken én minder pensioen uitbetaald zullen krijgen. Dat verdient toch niet echt een knuffel.

Maar intussen is het… Bart De Wever die mag klagen en zagen in Het Laatste Nieuws. Anderhalve bladzijde lang dit weekend. “Waar gaan we heen als volwassen mensen in rode jasjes staan te juichen als de premier wordt opgeknoopt? Dan denk je toch spontaan aan Islamitische Staat.” Een bijzonder slecht argument. Met poppen die opgehangen en/of verbrand worden, wordt al jaren én wereldwijd symbolisch actie gevoerd. Maar wie legde als eerste een link naar Islamitische Staat? Toch wel de N-VA door een uitspraak van N-VA-parlementslid Inez De Coninck in een visual te twitteren “We moeten de macht van deze vakbondsterroristen dringend inperken”, verwijzend naar de stakende spoorarbeiders. Stakers vergelijken met de mensen die de aanslagen pleegden in Parijs, Zaventem, Brussel en elders. Als dát er niet over is?! Maar neen, daarover geen vraag en/of kritische bedenking in Het Laatste Nieuws.

Slechts 28,8 % van de Belgen vindt dat de door de regering(en) gevraagde inspanningen rechtvaardig gespreid zijn. Bart De Wever kan er dan ook niet meer onderuit. “Is er vandaag een probleem met mensen die schatrijk zijn en toch aan alles ontsnappen? Ja, dat is er”, zegt Bart De Wever in Het Laatste Nieuws. “Maar bestaat er een eenvoudige oplossing voor dat gebrek aan fairness? Nee, die is er niet. En stel dat ze wel bestond, die oplossing, dan nog zouden we onverminderd moeten doorgaan met besparen, hervormen en langer werken. Alle maatregelen waar nu tegen betoogd wordt: ook mét een vermogenswinstbelasting blijven die noodzakelijk. Allemaal. Zonder uitzondering.” Dus zelfs als de schatrijke mensen serieus aangesproken worden, moeten de gewone mensen bloeden voor Bart De Wever. Wedden dat daar nog over gekibbeld gaat worden? Is het niet om te beginnen in de regering, dan toch bij de bevolking. En hoort de regering niet de vertegenwoordiging van het volk te zijn?

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verstraete, sociaal, dedecker, de wever, actie |  Facebook | | |  Print

04-06-16

LACHEN MET JONG LEEFBAAR ROTTERDAM

Veertien jaar na zijn overlijden is de Nederlandse politicus Pim Fortuyn nog altijd populair bij een aantal mensen. “Nooit vergeten”, twitterde Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken op 6 mei, Pim Fortuyns sterfdag. Een tweet die tachtig keren geretweet werd en zestig vind-ik-leuks kreeg.

De Rotterdammer Pim Fortuyn was maar een half jaar actief als lijsttrekker van Leefbaar Nederland en vervolgens van Lijst Pim Fortuyn (voorheen was hij wel actief bij de sociaaldemocratische PvdA en de liberale VVD, uit Leefbaar Rotterdam werd hij gezet na een pleidooi om te mogen discrimineren en hatelijke uitlatingen over de islam). De openlijk homoseksuele Fortuyn had een flamboyante persoonlijkheid die zich kenmerkte door opmerkelijke uitspraken en een onconventionele manier van debatteren die het politiek debat tussen einde 2001 en begin 2002 beheersten. Op 6 mei 2002 werd Pim Fortuyn vlakbij radio- en televisiestudio’s in Hilversum vermoord door milieuactivist Volkert van der Graaf. Na zijn dood wilden allerlei personen en groepen het gedachtegoed van Pim Fortuyn verderzetten, met als kwalijkste exponent Geert Wilders.

In de gemeenteraad van Rotterdam is Leefbaar Rotterdam nog altijd de grootste fractie, maar zoals overal is er ook daar nood aan verjonging. Vandaar dat vorige zondag 29 mei een jongerenafdeling van Leefbaar Rotterdam werd opgericht. “Met een hart voor Rotterdam en een ‘niet lullen maar poetsen’ mentaliteit hebben zij tot doel jongeren te betrekken bij Leefbaar Rotterdam en het gedachtengoed van Pim Fortuyn door te geven aan een nieuwe generatie Rotterdammers”, luidt het in een mededeling op de website van Leefbaar Rotterdam. Maar wat is precies “het gedachtengoed van Pim Fortuyn”? Dat zouden de eerste jongeren bij de jongerenafdeling van Leefbaar Rotterdam toch moeten weten, dachten ze bij PowNews. Het werd een pijnlijke maar tegelijk ook hilarische reportage (video).

03-06-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Het voorbije weekend belegde Vlaams minister-president Geert Bourgeois een persconferentie waarop ook Jo Vandeurzen (hervorming kinderbijslag) en Hilde Crevits (hervorming onderwijs), beiden CD&V, staan te blinken… en dan is het de derde CD&V’ster in de Vlaamse regering – Joke ‘Een boom heeft ook altijd al de functie gehad om gekapt te worden' – die dé uitspraak van het weekend doet. Goed bezig. Maar zo mogelijk nog bruiner maakte Geert Bourgeois (N-VA) het door in De Ochtend (radiofragment vanaf 6’40”) de wetenschappers van het Centrum voor Sociaal Beleid (verbonden aan de Universiteit Antwerpen) terecht te wijzen omdat ze de nieuwe kinderbijslag als minder gunstig voor het bestrijden van de kinderarmoede beoordeelden dan eerst… toen het Centrum op basis van onvolledige gegevens de berekening moest maken voor de Vlaamse regering. Academische vrijheid? Niet als het aan Geert Bourgeois ligt. Slecht bezig.

“Nu wordt er volgens (de Nederlandse hoogleraar immigratierecht Peter) Rodrigues te weinig met elkaar gepraat. Een van de problemen die hij ziet , is dat mensen geen krant meer lezen maar hun mening baseren op wat de Facebook-groep van hun gading vertelt. ‘Daardoor wordt het welhaast onmogelijk voor beide partijen nog iets van elkaars inzichten over te nemen.’” Reactie naar aanleiding van het ‘polderracisme’ tegen de Nederlands-Surinaamse tv-presentatrice Sylvana Simons. Sociaal ondernemer Cemil Yilmaz beaamt dat er meer rechtstreeks contact tussen de polariserende groepen zou moeten zijn, maar benadrukt dat “ook politieke structurele problemen als arbeidsmarktdiscriminatie en onderwijssegregatie aangepakt moeten worden. Ook sommige massamedia zijn volgens hem aan zelfonderzoek toe.” (De Morgen, 27 mei 2016)

“Ook dat heeft de regering zichzelf aangedaan, die terechte vraag om geld te zoeken bij Belgen die hun fortuin in geen tien levens op krijgen, zelfs al gooien ze het door ramen en deuren naar buiten. Bij bedrijven die amper belastingen betalen. Die vraag is nooit beantwoord.” Volgens een enquête in opdracht van Het Nieuwsblad vindt slechts 28,8 % van de Belgen dat de inspanningen die de regering vraagt fair verdeeld zijn. (Het Nieuwsblad, 28 mei 2016)

“Veel eisen en verzuchtingen van de vakbonden zijn terecht.” Maar in één adem kapittelt Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken ook de vakbonden. “Toch stel ik me meer en meer de vraag of ze nog wel de werknemers vertegenwoordigen. Ze zijn vooral bezig met de politieke spelletjes van de linkse oppositie.” Hijzelf is evengoed bezig met politieke spelletjes én asociaal als hij de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in vraag stelt, het geld dat naar Europa gaat en de kosten van de asielcrisis. (De Morgen, 28 mei 2016)

“Dat is als belletje trek doen en dan verbaasd zijn dat er iemand opendoet.” De Nederlandse staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, belast met Asielzaken, Klaas Dijkhoff over de oproepen van Geert Wilders om “in verzet te komen” tegen de opvang van vluchtelingen, met een ontspoord vluchtelingendebat tot gevolg en Wilders die achteraf zegt dat hij alleen maar opriep om naar inspraakavonden te gaan en enkel een geweldloze “revolte” bedoelde. (Het Nieuwsblad, 28 mei 2016)

“Het enige zinnige wat jullie kunnen doen, is jullie humoristische blog opdoeken en dan kijken wij, extreemrechtse normale mensen, wel naar wat YouTube-filmpjes. Lachen kunnen we altijd hoor. Daar hebben we jullie blog niet voor nodig. Houzee!!!” Waarom dan toch naar onze blog surfen? Een drang sterker dan zichzelf. (E-mail aan onze redactie, 30 mei 2016)

“Neem nu de cipiers. In Franstalig België heeft de PVDA (in het Frans 'PTB') geen leden onder de cipiers (in Vlaanderen wel). De cipiers van Andenne in de provincie Luxemburg waren de eersten die het nieuwe ontwerpakkoord van Geens verwierpen. Luxemburg is de enige provincie waar de PVDA zelfs geen afdeling heeft. Mensen beslissen zelf of ze in actie gaan of niet, binnen het kader van de vakbond of niet.” Peter Mertens over de framing de jongste dagen en de regering die lijkt op bordjesdraaiers in een circus: steeds meer borden vallen kapot op de grond. (Knack online, 30 mei 2016 – Lees ook: Hervormen gaat van au!)

“De minister wenste niet te reageren op een reeks vragen die Knack haar voorlegde.” Knack onderzocht wat Liesbeth Homans (N-VA) presteert als Vlaams minister voor Binnenlands Bestuur, Inburgering, Wonen, Gelijke Kansen en Armoedebestrijding. “Veel beloftes, weinig resultaten”, is de conclusie waarvoor Knack zich informeerde bij parlementsleden van de meerderheid en de oppositie, en bij experten. Mercedes Van Volcem (Open VLD): “Ik twijfel niet aan de intenties van de minister, maar de kracht van verandering lijkt vaak niet zo krachtig. Beloofde hervormingen raken in het slop en het is altijd de schuld van iemand anders: de ambtenaar, de allochtoon, de staatsstructuur of de Raad van State.” Knack denkt dat er nog meer is: “De vraag rijst of viceminister-president Homans echt geïnteresseerd is in al haar bevoegdheden. Haar partij heeft duidelijk een afkeer van het racisme van het Vlaams Belang, maar tegelijk grote interesse in de kiezers van die partij. Daarom voelt ze er niet veel voor om van gelijke kansen een absolute prioriteit te maken.” (Knack, 1 juni 2016)

“Er heerst, zeker bij de jeugd, lethargie en desinteresse. Waar blijft het nieuwe verzet? Oud-links, het nummer waaraan we hier werken, stelt precies die vraag. Dit klinkt allemaal alsof we op Vigilant met het vingertje staan te zwaaien. Ja, Oud-Links heeft inhoud, maar net als de andere nummers is het in de eerste plaats een leuk popliedje, een combinatie waar The Smits zo goed in waren.” Stijn Meuris is in de Hobokense studio van Pascal Deweze een nieuwe plaat aan het opnemen die in oktober verschijnt, en enige maatschappijkritiek is er niet weg. (Knack Focus, 1 juni 2016)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, media, racisme, sociaal, van grieken, wilders, actie, homans, cultuur |  Facebook | | |  Print

02-06-16

VAN ANTWERPSE VAKBONDSLEIDER TOT SPANJESTRIJDER

Hoe actueler kan een boek zijn als het boek het leven schetst van een man die een staking leidt tegen de wil in van de vakbondsleiding en besluit mee te gaan strijden in de burgeroorlog in een ander land? De man is geboren in een gezin dat naar ons land vluchtte, ook dat nog. Maar het speelt zich wel af aan het begin van de vorige eeuw. Israël ‘Piet’ Akkerman leefde van 1913 tot 1937.

In de zomer van 1905 opent koning Leopold II de ‘Middenstatie’ van Antwerpen, die we inmiddels kennen als het Centraal Station in Antwerpen. In datzelfde jaar zet een jonge Poolse immigrant, Jozef Akkerman, hier zijn eerste stappen op Antwerps grondgebied. Hij is 22 jaar oud en heeft zijn woonplaats op zo’n 100 kilometer ten zuiden van Warschau verlaten. Door de economische crisis bereikten de werkloosheidscijfers er recordcijfers. Hij komt uit een stadje waar 40 % van de bevolking Joods is, en Jozef vindt zijn weg naar het Joods milieu in Antwerpen. Hij trouwt met een dochter van Poolse vluchtelingen die eerder al naar Antwerpen waren uitgeweken. In 1908 wordt hun eerste zoon, Emiel, geboren. Vijf jaar later hun tweede zoon, Israël.

Historicus Rudi Van Doorslaer en onderzoeker-journalist Sven Tuytens schetsen vervolgens in Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder hoe Israël Akkerman opgroeit in de Belgisch-Joodse jeugdbeweging, als 17-jarige deelneemt aan een antikoloniale protestactie op touw gezet door de communistische jeugd en datzelfde jaar als leerling-diamantzager lid wordt van de Algemene Diamantbewerkersbond. In 1930 en 1931 kan hij als leerling-diamantzager aan de slag, maar in 1932 wordt hij als gevolg van een economische crisis werkloos en trekt hij naar het Luikse steenkoolbekken op zoek naar werk. Over zijn ervaringen daar schrijft hij nog het manuscript voor een roman, Als de vliegwielen stilstaan.

Israël Akkerman wordt ook actief bij de Internationale Rode Hulp, een met de Communistische Internationale verbonden organisatie. In 1935 is Israël Akkerman mentor van de grootste staking die de diamantsector in de tussenoorlogse periode heeft gekend. Hoewel in België geboren heeft hij niet de Belgische nationaliteit, en een aanvraag om de Belgische nationaliteit te verwerven wordt geweigerd op basis van de communistische activiteiten van broer Emiel en zijn eigen activiteiten. Het is dus niet vanzelfsprekend om als ‘vreemdeling’ zich te mengen in stakingen, te meer de vakbondsleiding niet opgezet is met die stakingen. Israël – die voor zijn Vlaamse vrienden intussen de naam ‘Piet’ aanneemt – zet toch door, voor een strijd die hij graag in de schoot van de vakbond voert.

In november 1936 vertrekt Piet Akkerman naar Spanje waar de democratisch verkozen volksfrontregering figuurlijk en letterlijk onder vuur wordt genomen door opstandige militairen onder leiding van generaal Franco. Piet Akkerman woont dan al tweeënhalf jaar samen met Lya Berger, maar Piets dadendrang is te sterk om hem hier te houden. Lya Berger trekt, samen met andere Joodse vrouwen, ook naar Spanje. Maar dan om er als verpleegster te werken. Het duurt even voor de Belgische regering beseft wat er gebeurt en maatregelen neemt tegen het vertrek van de Spanjestrijders. Tegen dan zijn Piet en Lya al in Spanje, voor Piet is dat om deel te nemen en later zelfs leiding te geven aan de gewapende strijd ter verdediging van de Spaanse democratie.

Alleen is het ontnuchterend hoe kwetsbaar de Spanjestrijders zijn met een allegaartje aan wapens, geen militaire opleiding en vaak zelfs geen militaire mentaliteit – velen waren tevoren in eigen land antimilitaristen. Er vallen onder de Spanjestrijders vlug veel doden, en de successen zijn schaars en/of tijdelijk. Broer Emiel sterft eind 1936 bij een strijd aan de universiteitswijk van Madrid; Piet verliest het leven op 1 januari 1937 in de streek van Guadalajara, ten oosten van Madrid. Om te beletten dat zijn graf geschonden zou worden bij een mogelijke opmars van de vijand wordt zijn plaats van begraven niet aangeduid met een steen of een ander geïmproviseerd gedenkteken. Zijn kameraden leggen in zijn graf een fles met daarin een papier met zijn naam op. Gedenkplaten voor strijders als Piet die de jongste jaren in de streek werden opgehangen, verdwenen meer dan men er liet hangen. Spanje is nog niet klaar met haar verleden en democratische toekomst.

Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder is een juweeltje van een boek. Er is vooreerst de keurige vormgeving door Rudi De Rechter. Spanjekenner én historicus vertrouwd met de geschiedenis van de socialistische en communistische beweging Vincent Scheltiens schreef een gedegen inleiding. Jan Vanriet zorgde voor de illustraties ander dan de foto’s en historische documenten die ook afgedrukt zijn. Sven Tuytens en Rudi Van Doorslaer deden het nodige opzoekwerk om tot een zo volledig mogelijk beeld te komen over Israël Piet Akkerman, het tijdvak en de organisaties waarin de centrale figuur van het boek actief was. Het boek is uitgegeven door de Algemene Centrale van het ABVV Antwerpen-Waasland, die intussen onder andere de socialistische diamantbewerkers groepeert. Ja, ja. De socialistische vakbond doet nog wat anders dan staken. Onder andere boeken uitgeven, en nog goeie ook.

Sven Tuytens & Rudi Van Doorslaer, Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder, verspreiding door uitg. EPO, 173 blzn., 20 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen, sociaal, spanje, actie |  Facebook | | |  Print

01-06-16

VB BIJ LANCERING FRANSTALIG ‘NIEUW RECHTS’ TIJDSCHRIFT

Doorgaans halen ze bij het Vlaams Belang hun neus op voor de Franstaligen in ons land. Maar zie: een paar dagen terug waren Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken en -ondervoorzitter Philip Claeys aanwezig op een Franstalig onderonsje in een poepchique hotel in Brussel.

Woensdag 18 mei werd in het Thon Hotel Bristol Stephanie aan de Louisalaan in Brussel de eerste conferentie georganiseerd van de Cercle Pol Vandromme (genoemd naar een inmiddels overleden journalist-auteur die een held werd voor een aantal extreemrechtse intellectuelen, nvdr.). Maar vooral werd er gevierd dat in Belgische boekhandels en krantenwinkels voortaan (opnieuw) het Nieuw Rechtse Franse tijdschrift Éléments pour la civilisation européenne te koop wordt aangeboden. Het jongste nummer van Éléments pour la civilisation européenne kreeg al dan niet voor die gelegenheid een cover waarop een ‘Hotel Molenbeek’ figureert (foto 1).

Éléments pour la civilisation européenne is het tijdschrift van de Nieuw Rechtse ‘Groupement de recherche et d'études pour la civilisation européenne’ (GRECE). Opgericht in 1969 willen Alain de Benoist en zijn Nouvelle Droite de culturele strijd winnen die vergemakkelijkt dat een radicaal rechts nationalistisch regime geïnstalleerd wordt. Bij voorkeur schrijven de Nieuw Rechtsen in een taal die gewone stervelingen moeilijk kunnen volgen, maar dat is natuurlijk hún probleem. In Vlaanderen hebben wij daarvoor het tijdschrift Tekos.

Een honderdtal mensen, proper gekleed zoals dat hoort bij dat soort gelegenheden, woonden de lancering van Éléments pour la civilisation européenne op de Franstalige markt in België bij. Daarbij nogal wat figuren die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw heil zagen in de Nieuw Rechtse stroming, maar intussen op hun honger bleven zitten. Uiteraard was de overgrote meerderheid Franstalig maar van links naar rechts op foto 2 (grotere versie) zijn enkele Vlaams Belang’ers en ex-Vlaams Belang’ers te herkennen.

Vooreerst de met zijn Belfortploeg uit het Vlaams Belang gegooide en nu met de N-VA sympathiserende Gentenaar Francis Van den Eynde, met naast hem de bij het Vlaams Belang opgestapte Koen Dillen. Je zou kunnen denken dat ze opgestapt zijn bij het Vlaams Belang omdat ze minder radicaal zijn geworden, maar dat is maar schijn. Ze putten hun inspiratie nog steeds uit een Frans voorbeeld. Een paar rijen voor Van den Eynde en Dillen, meer rechts op de foto, zien we achtereenvolgens gewezen Europarlementslid en tegenwoordig Vlaams Belang-ondervoorzitter Philip Claeys en Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken.

Op dezelfde rij als Claeys en Van Grieken, eerste van links op de foto op die rij, nog een bekende: Patrick Sessler, Franstalige die actief was in allerlei extreemrechtse groepen en partijen, kandidaat was op Vlaams Belang-lijsten en in Spanje opgemerkt werd bij het uitbrengen van een Hitlergroet ter ere van generaal Franco. Alain de Benoist (72 j.) was er om zijn jongste boek te signeren. Jean Bricmont was één van de sprekers, een man die de vrije meningsuiting verdedigt van negationisten als Vincent Reynouard en Robert Faurisson, en van de racistische humorist Dieudonné (lees hierover meer bij onze collega’s van RésistanceS, nvdr.).

Tom Van Grieken verzweeg waar hij die woensdagavond 18 mei had uitgehangen, maar twitterde wel dat hij die avond nog eens “‘The Godfather’ van Nieuw Rechts” Alain de Benoist had mogen ontmoeten. De inspiratie voor zijn politieke activiteiten zit dieper dan alleen maar in de Vlaamse klei.

31-05-16

RELLEN IN BRUSSEL: OPSPORING VERZOCHT

Na de betoging in Brussel vorige week dinsdag, tegen het beleid van de regering-Michel, waren het vooral de rellen achteraf die de media haalden.

De daaropvolgende dagen werden we overladen met de kommer en kwel van politiehoofdcommissaris Pierre Vandersmissen. We begrijpen de sympathie met een man die langs achteren aangevallen en neergeslagen wordt, maar zijn dubieuze rol bij de ordehandhaving had ook wel belicht mogen worden in de massamedia. AFF/Verzet sprak intussen met een ooggetuige, en die bevestigt in grote lijnen wat Jeroen Jacobs daarover schreef en documenteerde. Maar sommigen zijn best tevreden over de afloop van de manifestatie. De twee Nederlandse neonazi’s die door AFF/Verzet gespot werden bij de rellen bijvoorbeeld. Roy Matthijsse en Kal-Jan Walle brachten inmiddels verslag uit van hun dagje Brussel.

“Een delegatie van het ACN/AKN reisde af naar Brussel om zich bij de betoging aan te sluiten. Niet om (zoals de reformisten van het AFF terecht opmerkten) als nuttige idioten aan het gebruikelijke circus van de vakbondsbureaucratie mee te doen, maar om de zelfstandige en onafhankelijke strijd van de arbeiders te ondersteunen”, zo luidt het op hun website. Wauw. Proef het revolutionaire aan woorden als “het gebruikelijke circus van de vakbondsbureaucratie” en “de zelfstandige en onafhankelijke strijd van de arbeiders” en “ondersteunen”. Bij het verslag dat volgt staan acht foto’s, waarvan één van de tienduizenden betogers, één van een met verfbommen besmeurd RVA-kantoor, en zes foto’s van de rellen achteraf. Het verslag zélf is vooral een relaas over de rellen.

De afwezigheid van de Antwerpse havenarbeiders wordt betreurd (die waren inderdaad minder massaal aanwezig als vorige keren, maar waren vooral halverwege de betoging al afgezakt naar de Brusselse Grote Markt om er de lokale horeca te ondersteunen, nvdr.) en er wordt andermaal uitgehaald naar de vakbondsleiding. “In plaats van het politiegeweld te veroordelen, stonden de vakbondsbonzen vooraan om ‘de anarchisten' de schuld in de schoenen te schuiven.” Voor de Nederlandse neonazi’s kan het niet dat “de klassenstrijd schijnbaar enkel gevoerd (mag) worden binnen de grenzen die de kapitalistische orde hen oplegt”. Alsof het omver kieperen van toiletten en die naar voren schuiven als barricade (iets waar Karl-Jan Walle actief aan deelnam) de “kapitalistische orde” zou bedreigen.

Het waren echter niet alleen Nederlandse neonazi’s die actief waren bij de rellen. De man die in een fotoreeks van Het Laatste Nieuws met een Vlaamse Leeuw-vlag de politie in gevechtsuitrusting tegemoet gaat (foto) is wel degelijk een Vlaming. Ook AFF/Verzet kreeg hem in het vizier en op foto 1 (grotere versie) zie je hem zonder de groene halsdoek waarmee hij zijn gezicht deels verborg. Vooraleer zich meermaals in de ‘frontline’ tegenover de politie te begeven, overlegde hij herhaaldelijk met de man met een ACV-petje die tegen de verkeerspaal leunt en zijn kompaan eveneens met een groen ACV-petje (foto 2, grotere versie). Is er iemand die hen kent? Wij vernemen graag wie ze zijn en/of waar ze actief zijn. Ons mailen kan met de ‘Contacteer me’-knop rechtsboven deze blog.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel, sociaal, actie, politie, nederland, neonazi's, matthijsse, walle |  Facebook | | |  Print

30-05-16

PEGIDA-WOORDVOERDER SLUIT ZICHZELF UIT

Neen, de drukpersen werden niet stilgelegd en televisieprogramma’s werd niet gewijzigd. Maar Pegida Vlaanderen heeft verklaard dat neonazi’s en racisten niet (meer) welkom zijn bij Pegida Vlaanderen. Minstens is het Pegida-bestuur schizofreen.

Neonazi’s en racisten bij Pegida Vlaanderen. Het is een kwaal al sinds Pegida Vlaanderen op straat komt. Na de allereerste Pegida-manifestatie in Antwerpen, maandag 2 maart 2015, signaleerden wij reeds de aanwezigheid van neonazi’s. Toen Gazet van Antwerpen onze informatie overnam verklaarde toenmalig Pegida-woordvoerder Rudy Van Nespen: “Et alors?”, en dat was het dan. Filip Dewinter hield wél enige afstand: “Zo’n mensen kunnen we missen als kiespijn”. Maar er veranderde niets. Bij de Pegida-manifestatie in Gent, maandag 13 april 2015, waren er weer neonazi’s in verschillende variëteiten aanwezig.

Tegen Autonome Nationalist Lieven Vanleuven, bekend om zijn uitval naar VRT-journaliste Danira Boukhriss bij de Pegida-bijeenkomst in Gent, werd wel gezegd dat hij niet meer welkom was. Maar de voornaamste richtlijn na Gent was toch: “Moslimprovocateurs zijn niet welkom”. Jamila Channouf en Siham El Maadouri, die in Gent in discussie gingen met Filip Dewinter en andere Pegida-betogers, hadden naar de smaak van Pegida Vlaanderen teveel media-aandacht gekregen. Autonome Nationalist Christian Berteryan, nochtans een gepatenteerde negationist, bleef wel welkom. De banvloek voor Lieven Vanleuven duurde ook niet lang. Bij de Pegida-betoging in Antwerpen, zaterdag 24 april 2016, was hij er weer bij, spijts hij intussen op publieke plaatsen met een portret van Adolf Hitler had geshowd.

Maar er zijn niet alleen de Autonome Nationalisten, ook leden van de Blood and Honour-afsplisting Racial Volunteer Force (RVF) werden al opgemerkt op Pegida-manifestaties. Zoals zaterdag 9 januari 2016 in Antwerpen, toen ook nog een aantal Nederlandse neonazi’s het nodig vonden om een Hitlergroet uit te brengen. De Antwerpse politie trad daar evenwel niet tegen op. Dat werd anders bij de Pegida-betoging zaterdag 23 april 2016 toen de Antwerpse politie wél een man voor een Hitlergroet oppakte. Tot overmaat van ramp liep diezelfde dag Pegida-woordvoerder Rudy De Smet (foto) voor een VTM-televisiecamera nog in beeld sámen een duidelijk zichtbaar lid van de Blood and Honour / Combat 18-groep Aryan Strikeforce.

In een verklaring, dinsdag 17 mei gepost op haar Facebookpagina, schrijft Pegida Vlaanderen: “Wij hebben (…) vastgesteld, dat onze manifestaties misbruikt worden door enkele tientallen personen, die erop uit zijn de Hitlergroet te brengen, toeschouwers van allochtone afkomst te beledigen, en zich onbeschoft en onopgevoed gedragen. Zijzelf zien zichzelf als (neo)nazis. Wij willen namens de stuurgroep van Pegida Vlaanderen een duidelijk signaal geven: (Neo)nazis, blijf weg van onze optochten, jullie zijn NIET welkom. Wij delen jullie mening niet, jullie geven de pers een kans om ons in diskrediet te brengen, en jullie schrikken andere deelnemers af.” Met een bewerkte foto werd dit bekrachtigd.

We onthouden: Pegida Vlaanderen vraagt dat neonazi’s en anderen die Pegida Vlaanderen in diskrediet brengen om weg te blijven. Pegida Vlaanderen zegt niet hen te zullen weren. Twee, leden van de “stuurgroep van Pegida Vlaanderen” zijn duidelijk schizofreen. Hugo Pieters, voorzitter van het Vlaams Belang Sint-Niklaas, is één van die stuurgroepleden. Hij is ook de coördinator van de jaarlijkse Oostfrontstrijdersherdenking in Stekene, zoals er zondag 22 mei ook nog een plaatsvond. In de Voorpost-verslagen van die Oostfrontersherdenking wordt de aanwezigheid van Blood and Honour’ers zorgvuldig uit beeld gehouden, maar ze zijn er elk jaar weer. Neonazi’s van Hugo Pieters niet welkom bij Pegida-manifestaties maar wél bij de Oostfrontersherdenking in de bossen van Stekene ?!

Een ander lid van die “stuurgroep van Pegida Vlaanderen” is Rob Verreycken. Ook hij wil geen neonazi’s meer bij Pegida-manifestaties maar zoekt ze wel op bij een meeting van de Autonome Nationalisten in Haaltert en bij de opening van een huis van de Griekse neonazi’s van Chrysi Avgi (Gouden Dageraad) in de buurt van het Europese Parlement in Brussel (foto). Ook nogal schizofreen. Zijn ook niet meer welkom bij Pegida-manifestaties: mensen die “toeschouwers van allochtone afkomst (…) beledigen, en zich onbeschoft en onopgevoed gedragen”. Daarmee sluit Pegida-woordvoerder Kristof De Smet zichzelf uit. Want wat is anders als je stelselmatig over “kopvodden” spreekt in plaats van over hoofddoeken?

Kristof De Smet na de selfie van Zakia Belkhiri met Filip Dewinter op zijn persoonlijke Facebookpagina op 17 mei – dezelfde dag als de Pegida-verklaring tegen neonazi’s en racisten: “We zijn 2016, zet die kopvod dan ook maar af!” (foto). En op 5 mei: “In Bellewaerde kan je vandaag over de kopvodden lopen. Even dacht ik in een moslimland te zijn.” (foto). En op 20 mei: “Wanneer een school een modetrend verbiedt, zoals ze een gescheurde broek, gaan ze dan ook kopvodden verbieden?” (foto). Kristof De Smet kan wel denken dat hij de Geert Wilders van Vlaanderen wordt, maar diskwalificeert zichzelf bij Pegida Vlaanderen als daar mensen die “toeschouwers van allochtone afkomst (…) beledigen, en zich onbeschoft en onopgevoed gedragen” niet meer welkom zouden zijn. Desondanks heeft Kristof De Smet aangekondigd bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen in Heist-op-den-Berg als Pegida-kandidaat op de Vlaams Belang-lijst te zullen staan.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pegida, neonazi's, racisme, pieters, verreycken, de smet, chrysi avgi |  Facebook | | |  Print

29-05-16

MAG JE PVV, FN, VB… NOG EXTREEMRECHTS NOEMEN ?

Zaterdag 21 mei boog de Nederlandse krant NRC Handelsblad zich over de vraag welk etiket je kan/moet plakken op partijen als de FPÖ, het FN, de PVV… De Standaard deed gisteren, zaterdag 28 mei, die vraag over, met grotendeels een zelfde overzichtstabel als bij de Nederlandse collega’s maar verder een eigen invulling. Wat onthouden we eruit, en wat denken wij erover?

Foto v.l.n.r:: Heinz-Christian Strache (FPÖ), Marine Le Pen (FN), Geert Wilders (PVV), Matteo Salvini (Lega Nord), Marcel De Graaff (PVV, anders dan de anderen geen partijvoorzitter maar slechts Europarlementslid) en Tom Van Grieken (VB).

Het artikel uit NRC Handelsblad werd op sociale media gedeeld door Sam Van Rooy en andere Vlaams Belang’ers om aan te geven dat Geert Wilders niet ‘extreemrechts’ is. Politicoloog Cas Mudde twijfelt niet aan de stempel ‘rechts’ ondanks Wilders’ verschuiving naar links op sociaal-economische thema’s. “Die zijn bij hem altijd ondergeschikt geweest”, zegt Cas Mudde. Mudde wil Geert Wilders’ PVV echter niet ‘extreemrechts’ noemen “omdat extreemrechtse partijen anti-democratisch zijn”. De PVV is dan wel geen democratische partij (het etiket ‘PVV’ mag slechts gebruikt worden zolang betrokkene in de gratie staat van Geert Wilders als enige lid van de PVV, nvdr.) maar de PVV is voorstander van de parlementaire democratie.

NRC Handelsblad vervolgt: “Ook schuwt hij het geweld waar extreemrechtse partijen, zoals Gouden Dageraad in Griekenland, juist toe aanzetten.” Nou moe, als je Gouden Dageraad slechts als ‘extreemrechts’ benoemt, dan is de PVV inderdaad niet extreemrechts. Maar wij, en wij niet alleen, omschrijven Gouden Dageraad als een ‘neonazistische’ partij. Bijgevolg kan je de PVV dan wél als extreemrechts omschrijven. Binnen het spectrum van Nederlandse politieke partijen die zich vinden in de parlementaire democratie is de PVV toch de meest rechtse partij. Neem ook maar in rekening hoe PVV-aanhangers dezer dagen de Nederlandse televisiepresentatrice van Surinaamse afkomst Sylvana Simons beschimpen.

Voorts zijn etiketten ook een kwestie van taalgevoeligheid. Cas Mudde: “In het Engels vatten we extreemrechts en radicaal-rechts samen onder de noemer far right. Maar uiterst rechts is in het Duits en Frans een rare term, en is ook in Nederland niet aangeslagen. In de Verenigde Staten noemen we partijen die xenofobisch nationalisme als kernideologie hebben nativistisch, maar dat woord kennen we in het Nederlands eigenlijk niet. Ik zou de PVV als wetenschapper kunnen omschrijven als populist authoritarian nativist, maar dat bekt niet heel lekker. De voornaamste reden dat we radical right gebruiken is misschien omdat het niet alleen in de academische discussies werkt, maar ook in het publieke debat.”

Over naar de Vlaamse pers. Marc Reynebeau vraagt of de Nederlanders de PVV niet als ‘extreemrechts’ willen bestempelen “omdat ze zich te keurig achten om te erkennen dat ook hun land niet immuun voor extremisme is?” “Dat laatste zou kunnen”, antwoordt de Leuvense politicoloog Bart Maddens. “Een partij die in peilingen de grootste van het land is en al een minderheidsregering gedoogde, ‘extreem’ noemen, is bijna masochistisch.” We kunnen begrijpen dat men zichzelf niet graag vereenzelvigd met extreemrechts, maar de realiteit heeft ook haar rechten. Wij hebben niet doorgestudeerd op politicologie, maar ons lijkt het toch een evidentie dat je politieke partijen met elkaar vergelijkt op basis van hun politieke standpunten, en als dan een extreemrechtse partij véél stemmen krijgt, is dat te betreuren maar is dat toch nog altijd een extreemrechtse partij.

Moeten wij ook de N-VA als extreemrechts bestempelen? Sommigen doen dat (Jan Blommaert al lang, Dirk Jacobs toen Bart De Wever de Conventie van Genève ter discussie stelde…) maar zover gaan wij niet. Inzake racisme, hoe relatief dat ook is voor de N-VA, zien we toch nog niet hetzelfde standpunt als bij de VB. Inzake meer allochtonen bij de politie bijvoorbeeld staan N-VA en VB diametraal tegenover elkaar. Wél zien we meer en meer de N-VA standpunten en retorische trucs overnemen van het VB (cartoon in het Nieuw-Vlaams Magazine, standpunt over het uitkeren van werkloosheidsvergoedingen door de vakbond). Recent: hoe Antwerps gemeenteraadslid Leyla Aydemir armoedestudies wegzette of Gents parlementslid Peter Dedecker die zich afvroeg of een perfect Nederlands sprekende man van Turkse afkomst hier wel thuishoort.

Wat ons niets vooruit helpt is de term ‘populistisch’. Als populisme betekent de (vermeende) stem van het volk te vertolken, zien we de PVDA enerzijds en VB/N-VA anderzijds een heel andere ‘stem van het volk’ vertegenwoordigen. Bart De Wever horen waarschuwen dat sommige toestanden “alleen in de kaart spelen van populistische partijen” is lachwekkend als we zien hoe vaak Bart De Wever zich beroept op “de grondstroom bij de Vlaamse bevolking”. Populisme is een zaak van stijl en strategie, meer dan van ideologie.

Tot slot: de groupuscules. Wij omschrijven het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) als extreemrechts en de Autonome Nationalisten als neonazistisch. Die eersten hebben zich nog niet laten betrappen op idolatrie voor Adolf Hitler zoals die tweeden al meermaals. Maar het N-SA evenzeer als het VB ‘extreemrechts’? Met Jan De Beule (N-SA-voorzitter én VB-partijraadslid tot aan de electorale nederlaag in 2014) spreken we toch ook over één en dezelfde figuur. Anderzijds herkent de N-SA zich graag in Gouden Dageraad, en het VB niet…

Al die etiketten. Er is maar één zaak te onthouden: van de Autonome Nationalisten tot de N-VA: ze moeten bestreden worden (wat niet betekent dat we het noodzakelijk eens zijn met Open VLD, CD&V enz., gisteren nam schrijver dezes nog deel aan een actie tegen de Turteltaks).

28-05-16

POLITIE IN BURGER VERMOMD ALS PVDA'ER / HART BOVEN HARD'ER

Vooraleer de uitgebreid in de media gecoverde rellen na de vakbondsbetoging dinsdag in Brussel plaatsvonden, was een medewerker van AFF/Verzet getuige van een incident nog tijdens de betoging. Een journalist zag het ook, en nog andere mensen stonden erop toe te kijken. Maar het was niet duidelijk wat er precies aan de hand was. Via de sociale media is het toch bekend geraakt, en er is zelfs een foto van opgedoken.

De vakbondsbetoging is nog volop bezig. Aan de laatste zijstraat rechts vooraleer de betogers aan de grote ruimte voor het Zuidstation zijn, staat een vrouw in een deurportaal omringd door vijf kerels die later politieagenten in burger blijken te zijn. Onze medewerker herkent de vrouw niet. Achteraf blijkt dat hij haar wel van naam kent. Het is de Antwerpse fotografe Karina Brys die wel eens fotografeert voor PVDA-publicaties.

Op Facebook vertelde ze haar verhaal. Karina Brys: “Ik liep mee in de betoging, de brede straat bijna aan het eindpunt. Ik zag voor mij vier of vijf zware gasten mét op hun mouwen stickers van de PVDA. Ik heb hen gefotografeerd. Kort daarop werd ik bij mijn polsen gegrepen en naar de zijkant getrokken. Ik schrok en heb het op een roepen gezet. Twee van hen zijn voor mij komen staan en hebben geëist dat ik hun foto zou wissen. Ik vroeg waarom en wie ze waren. Toen heeft één van hen zijn politiebadge getoond. Ik heb de foto’s gewist, mijn identiteitskaart is gecontroleerd en ze hebben met hun smartphone een foto van mij gemaakt.”

“Ik heb bij één van hen de sticker afgetrokken en op zijn kop geplakt met de melding dat ze als flik niet met die stickers moeten rondlopen. Iemand heeft bijgevoegde foto gemaakt. Ik zei toen net dat hij niet zo mijn pols moest omklemmen. Daar zie je nog de sticker bij de andere. Niet herkenbaar maar wel degelijk een PVDA-zelfklever.” Even later zouden drie collega’s politieagenten in burger de twee bij Karina Brys vervoegen en zo voor de buitenwereld afschermen wat er precies aan de hand was.

Een collega fotograaf vulde aan: “Karina ziet vier stoere betogers met stickers van PVDA-PTB op de arm gekleefd. Kameraden, dacht ze. Dus efkes een paar kiekjes nemen. Omdat Karina het liefst met een full frame groothoeklens werkt, moet ze meestal dichtbij komen om te fotograferen.” De collega raadt een 70-300 mm mens aan. “Eén groot voordeel: je staat ver genoeg van vermomde smurfen.” Waarna een smiley volgt, en nog: “En altijd die relschoppers op het einde van een vakbondsbetoging. Door wie in gang gestoken? Om het sociaal verzet te kunnen discrediteren (lees ook deze getuigenis, nvdr.)? Het zou me niks verwonderen. Mijn bloed kookt.”

Nadat de politieagenten de foto’s hebben laten wissen, Karina Brys zelf gefotografeerd hebben en haar identiteit geverifieerd hebben, wandelen de vijf rustig weg. Nu naar links van het betogingstraject. Op weg naar waar enige tijd later de fameuze rellen plaatsvinden. Eén van hen die nog twee PVDA-stickers op zijn mouwen heeft, verwijdert de stickers van zijn jas – hij is dan toch bekend geraakt als politieagent-in-burger – en laat de verwijderde stickers op de grond achter. Oók niet proper.

Politieagenten in burger die als activisten aanzien worden, het gebeurt niet alleen in Brussel. Even terug naar 2013. Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) wil op 1 mei een actie doen in Antwerpen. Opzij van café Den Engel aan de Antwerpse Grote Markt zien we een groep van een acht- tot tiental mensen staan. Ruige gasten, meerdere met tatoeages op de armen die zichtbaar zijn omdat ze T-shirts met korte mouwen dragen. Alhoewel we niemand van hen kennen, en ze ook geen politieke symbolen dragen, lijkt het ons een groepje N-SA’ers te zijn. Even later blijkt dat we ons vergist hebben als ze samen met anderen café Den Bengel binnenstormen. Vakbondsmensen waren het café binnengegaan waar de N-SA’ers Eddy Hermy, Jan De Beule en Thierry Vanroy zich op de eerste verdieping hadden teruggetrokken. De politie wilde vermijden dat het tot een confrontatie tussen de vakbondsmensen en de drie N-SA’ers zou komen.

Politie in burger is dus niet altijd meteen herkenbaar. Dat hoeft ook niet, maar men moet ook niet overdrijven door bijvoorbeeld ook nog eens PVDA-stickers of Hart boven Hard-zelfklevers (ook daar is een foto van opgedoken, nvdr.) te dragen. Een paar jaren geleden klaagde Blokbuster aan dat politieagenten in burger zich in Antwerpen tussen de Blokbuster-betogers hadden gemengd mét de plastieken Blokbuster-jasjes alsof ze fanatieke Blokbuster-betogers waren. Dat er politie in burger is, tot daar aan toe. Zich als linkse militanten en/of antifascisten uitdossen, past niet. Steekt iemand zijn hand in het vuur dat die politieagenten niets verkeerd uitsteken terwijl anderen denken dat ze linkse militanten/antifascisten zijn?

In Antwerpen wordt er streng op toegezien – in Brussel is dat duidelijk minder – dat manifestanten geen gezichtsbedekkende kledij dragen. Men zou van de politie in burger evenveel fair play mogen verwachten door zich niet anders te kleden dan ze zijn. Maar die eerlijkheid is er duidelijk niet.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: politie, brussel, antwerpen |  Facebook | | |  Print

27-05-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Vakbondsbetoging - Brussel 24 mei 2016.JPGAlle imagocampagnes aan toe, een van de beste dagen voor de commerce in Brussel was voorbije dinsdag als vakbondsmilitanten Brussel overspoelden. En toch was men bij de N-VA niet tevreden. Joël De Ceulaer vertelde in De Afspraak (video vanaf 5’50”) over een N-VA-medewerkster die een filmpje postte op Twitter met tienduizend keer Fuck you tegen de vakbond, en een kabinetsmedewerker van de N-VA die betogers op een terras fotografeerde, die foto op Twitter zette en daarbij schreef: “Het valt precies nogal mee met de koopkracht. Ze zijn een terrasje aan het doen”. Joël De Ceulaer noemde geen namen maar de medewerkster met de Fuck you tegen de vakbond  is Evy Van Cleemputte, de persoonlijke secretaresse van Bart De Wever op het Antwerps stadhuis.

“Het bestaan van dansende moslims is niet iets waarmee je het eens of oneens bent. Dat is iets wat waar of onwaar is. En omdat ik nog geen enkel bewijs gezien heb van dansende moslims, laat staan van een significante hoeveelheid, beschouw ik die uitspraak als onwaar. En als een bewuste en helaas geslaagde poging om gevoelens van angst en haat in mensen aan te spreken. Achter Filip aanhollen, hij doet het zo graag, Jambon. Maar zoals uit de laatste peilingen blijkt: op zijn terrein loopt Filip altijd sneller.” Maak Jan Jambon woordvoerder van de regering-Michel en het perceptieprobleem met die regering is verdwenen. Een meerderheid van de Belgen gelóóft Jan Jambon, ook al kan noch wil die een bewijs leveren voor de door hem geëvoceerde “dansende moslims” en “straatfeesten, geen rouwfeesten”. (Facebook, 20 mei 2016)

“Europees Rechts – aan het woord ‘extreemrechts’ hebben ze een broertje dood – kijkt bovendien goedkeurend naar de evolutie in de Verenigde Staten. De Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump doet erg Europees Rechts aan door zo veel mogelijk ethische discussies te vermijden. Zijn programma klinkt verder vertrouwd in de oren: ‘America first’.” De Standaard past haar taalgebruik aan. Als partijen als het FN, de FPÖ en het VB ‘Europees Rechts’ zijn, hoe moeten we dan partijen omschrijven als die van Nicolas Sarkozy, David Cameron en Bart De Wever? ‘Centrumpartijen’? (De Standaard, 21 mei 2016)

“De regering-Michel is al halverwege en ze moet nog twee derde van de budgettaire inspanning doen die nodig is om de begroting weer in evenwicht te krijgen.” Er moeten nog harde noten gekraakt worden. (De Tijd, 21 mei 2016)

“In de laatste peiling haal ik persoonlijk een score van 25 procent. Daarmee blijf ik met lengtes voorsprong de populairste van mijn partij. De tweede haalt na twee jaar voorzitterschap 10 procent.” Filip Dewinter maakt Tom Van Grieken nog even duidelijk hoe de rangorde is bij het Vlaams Belang. Maar is Dewinter niet tezelfdertijd ook het probleem? Binnen het Vlaams Belang vraagt men zich af waarom het Vlaams Belang niet méér kiezers binnenhaalt. “We doen het goed in de peiling, dat klopt. Maar de enige echt relevante vraag is eigenlijk waarom we in dit tijdsgewricht niet nog veel beter scoren. Het gaat constant over onze thema’s en op het vlak van Vlaamse eisen gaat N-VA plat op de buik. N-VA heeft zich geëngageerd om te bewijzen dat de Belgische staat wél werkt. Voor ons is dat een onwaarschijnlijk cadeau. 13,9 procent van de stemmen is in deze context echt niet iets om over naar huis te schrijven.” (Het Nieuwsblad, 23 mei 2016 - Apache, 24 mei 2016)

“‘Wie leeft hier boven zijn stand?’ ACV-voorzitter Marc Leemans daagt zijn toehoorders uit. ‘Of zijn jullie allemaal naar hier gekomen omdat de NMBS jullie een speciaal tarief aanbood?’” ACV-voorzitter Marc Leemans bij het slot van de vakbondsbetoging dinsdag. Trouwens straf hoe de N-VA ageerde tegen die treintickets. De N-VA wil dat de NMBS werkt als een privébedrijf, maar als het gaat om een groepskorting voor vakbondsleden zou de NMBS als een staatsbedrijf in een dictatoriaal regime moeten werken. Het N-VA-standpunt werd vertolkt door Inez De Coninck die als parlementslid gratis én in eerste klas wordt vervoerd door de NMBS. (De Morgen, 25 mei 2016)

“De vakbonden hebben het gewoon niet goed begrepen en dus gaat hij het nog eens uitleggen. Er valt echter te vrezen dat het niet voldoende zal zijn. (…) Met het nog eens uitleggen zal Peeters er (…) niet geraken. De laatste minister die problemen zo dacht te kunnen oplossen, heet Annemie Turtelboom. En die is geen minister meer.” Het is omdat de mensen het al te goed begrepen hebben, dat Kris Peeters de mensen boos maakt. (Het Nieuwsblad, 25 mei 2016)

“Nog eens goed geluisterd. Wat @valerievanpeel wil is, na een regering zonder socialisten ook een vakbond zonder socialisten.” Guillaume Van der Stighelen keek naar het debat tussen Joël De Ceulaer (De Morgen) en Valerie Van Peel (N-VA) in De Afspraak (zie de video vermeld in de inleiding hierboven) (Twitter, 25 mei 2016)

“Al goed dat @AFF_Verzet de bruine pappenheimers nog kent. Vroeger had elke krant 'extreemrechts-watchers' in dienst.” Karl van den Broeck (ex-hoofdredacteur Knack, nu hoofdredacteur Apache) twittert na onze artikels over de aanwezigheid van Nederlandse neonazi’s bij rellen na een vakbondsbetoging in Brussel. Men heeft niet alleen geen ‘extreemrechts-watchers’ meer in dienst, men heeft in Vlaanderen ook geen of nauwelijks nog interesse in die niche. Het verhaal over de Nederlandse neonazi's werd doorgestuurd naar alle Vlaamse kranten en de twee grootste televisiezenders, maar niemand pikte er op in. Onze collega’s van RésistanceS konden het verhaal over de Nederlandse neonazi’s wél onmiddellijk kwijt bij de RTBF en bij RTL-TVI. (Twitter, 25 mei 2016)

26-05-16

EXTREEMRECHTS IN OOSTENRIJK. NEONAZI’S IN GRIEKS CYPRUS

Het was een bittere pil om door te slikken voor FPÖ-er Norbert Hofer (foto). Voorbije zondag werd hij net niet Oostenrijks president. Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken wenste op de verkiezingsdag Hofer nog “veel succes” toe, maar dat mocht niet baten. Zondag waren er ook parlementsverkiezingen in Grieks Cyprus, en die zorgden voor de intrede van het neonazistische ELAM in het Grieks Cypriotisch parlement.

Alexander Van der Bellen, een onafhankelijke kandidaat met een groene politieke loopbaan achter de rug, haalde het in Oostenrijk met 50,3 % van de stemmen. Norbert Hofer, die door de met het Vlaams Belang bevriende FPÖ (Freiheitliche Partei Österreichs) naar voren werd geschoven als vriendelijk gezicht van de partij, moest het stellen met 49,7 %. De zaak werd beslecht met 31.026 stemmen verschil. Bij de eerste stemronde kreeg Hofer nog 35,1 % van de stemmen en Van der Bellen slechts 21,3 %.

Kiesonderzoek zal moeten uitmaken wat de motivatie was om uiteindelijk toch meer Van der Bellen dan Hofer te stemmen. De deelname aan de verkiezingen – in Oostenrijk is er geen stemplicht – steeg van 68,5 % in de eerste stemronde naar 72,7 procent in de tweede stemronde, een stijging van de deelname aan de verkiezingen maar geen spectaculaire. De kiezers van de in de eerste stemronde verslagen kandidaten deden ertoe, alhoewel hun vorige kandidaat-president meestal geen stemadvies gaf. Als het er echt toe doet, is er een begrijpelijke afkeer van extreemrechts. Zo haalde de impopulaire Jacques Chirac het toch van Jean-Marie Le Pen bij de Franse presidentsverkiezingen in 2002. Maar het zou verkeerd zijn te denken dat het uiteindelijk altijd zo afloopt.

In een gisteren gepubliceerde opiniebijdrage schrijft Geert Van Istendael: “Misschien was het toch beter geweest dat de extreemrechtse luchtvaartingenieur (Hofer, nvdr.) de Oostenrijkse presidentsverkiezingen had gewonnen en niet de minzame groene opa (Van der Bellen, nvdr.). Misschien was de schok zo hard aangekomen dat de christendemocraten en sociaaldemocraten van West-Europa eindelijk uit hun halfslaap waren opgesprongen.” Dat lijkt ons evenwel meer dan een brug te ver. 1. Eens aan de macht kan (extreem-)rechts véél kapot maken, en probeer dat daarna maar eens te herstellen. 2. Wat zijn de kansen dat die traditionele partijen kúnnen gereanimeerd worden? Men kan dat wel willen, maar in heel Europa zien we die traditionele partijen alsmaar minder stemmen halen. Ter linker- en ter rechterzijde winnen radicalere varianten aan stemmen. Het is voor iedereen nog zoeken hoe we er beter van worden.

Geert Van Istendael heeft wél een punt wanneer hij schrijft: “De kleine mensen moeten zich maar aanpassen. Kleine mensen hebben zelden de keuze. De elite van klassieke democraten en hun dienaars, de technocraten, herhaalden uitentreuren hun hooghartige litanie: er is geen alternatief, er is geen alternatief. (…) Wat nu gebeurt tussen Burgenland en Vorarlberg, gaat veel verder (dan de komst van vluchtelingen, nvdr.). Het is een opstand van kiezers die zich geminacht voelen. (…) De elites van West-Europa zien zichzelf graag als breeddenkend en humaan. Maar de nood van hun medeburgers, die weigeren ze ernstig te nemen. Erger, ze kijken er op neer. Dat mag een elite met al haar voorrechten zich nooit permitteren (…).” Maar elites zullen nooit uit zichzelf veranderen, ze zullen het slechts doen als ze ertoe gedwongen worden door de basis van de samenleving.

In Grieks Cyprus (= tweederde van Cyprus, een derde van Cyprus is in Turkse handen) verloren de twee grootste partijen vorige zondag van hun pluimen: het rechtse Dimokratikos Synagermos (DISY) (min twee parlementszetels) en het communistische Anorthotiko Komma Ergazomenou Laou (AKEL) (min zeven parlementszetels). Een centristische en een sociaaldemocratische partij verloren eveneens wat stemmen. Twee nieuwe partijen, een solidariteitsbeweging en een burgeralliantie, haalden in één klap elk drie parlementszetels binnen. Beiden zijn afsplitsingen van grotere partijen die – anders dan die grotere partijen – géén hereniging met Turks Cyprus wensen.

Ethniko Laiko Metopo (ELAM) is met twee parlementszetels de derde nieuwkomer in het Grieks Cypriotisch parlement. Het is met maar 3,7 % van de stemmen (tegen 1,1 % bij de vorige verkiezingen in 2011), maar daarmee zit toch maar de Grieks Cypriotische variant van Gouden Dageraad in het parlement van een land dat sinds 2004 lid is van de Europese Unie. ELAM is eurosceptisch, zet zich af tegen migranten en de hereniging met Turks Cyprus, en is niet vies van het gebruik van geweld. Zowel politiek als qua stijl en financieel zijn er banden met Chrysi Avgi, Gouden Dageraad.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oostenrijk, hofer, grieks cyprus, elam, van grieken, chrysi avgi |  Facebook | | |  Print

25-05-16

NEDERLANDSE NEONAZI’S IN BRUSSEL: DE NAMEN

brussel,sociaal,neonazi's,matthijsse,walle,nederland,vrije nationalisten noord brabant,n-sa,autonome nationalisten,nsvbrussel,sociaal,neonazi's,matthijsse,walle,nederland,vrije nationalisten noord brabant,n-sa,autonome nationalisten,nsvZoals gisteren al gemeld meenden een paar Nederlandse neonazi's de strijd tegen het beleid van de regering-Michel te moeten ondersteunen. Dat dit helemaal niet is op de manier waarop de vakbonden dit willen… Tja, daarvoor zijn het neonazi’s.

Na de rustig maar vastberaden verlopen betoging zijn er een paar rellen. In de straten opzij van de betoging, waar onder andere de Brusselse hoofdcommissaris van de politie in de rug wordt aangevallen en met een steen wordt neergeslagen. En op het einde van het betogingsparcours, waar ook wij zijn na van het Noord- naar het Zuidstation te zijn gestapt. De toespraken op het podium aan het Zuidstation zijn al voorbij, de politie heeft blijkbaar al haar deel gehad in de zijstraten en wil beletten dat ook de nasleep van de betoging ongeregeldheden zou uithalen. We zien onder andere een man een kassei loswrikken. Hij wordt door vakbondslui aangemaand de steen terug te leggen. Anderen storten zich op de toiletten die er voor de betogers geplaatst waren.

Op dat ogenblik krijgen we Roy Matthijsse in het oog (links op foto 1). Hij is een oude bekende van de neonazistische scene in Nederland en Vlaanderen. Onze collega’s van Kafka titelden in een artikel uit 2011 Roy Matthijsse - Nazileider onder blinden. Samengevat: hij is groot, heeft een kale kop en met zijn tatoeage in de hals (intussen heeft hij er meerdere, eentje werd een beetje zichtbaar in Brussel) is de intussen 33-jarige Roy Matthijsse een opvallende verschijning. Hij loopt vanaf 2005 mee in betogingen van alle mogelijke extreemrechtse tot neonazistische groeperingen in Nederland, en begint dan ook gabbermuziek met extreemrechtse inhoud (‘Pro-White Hardcore Techno’) te produceren en te draaien als dj Panzerfaust. Vanaf 2008 ziet men hem ook in Vlaanderen, met als eerste halte een betoging van de Nationalistische StudentenVereniging (NSV) in Gent waar Matthijsse prompt gearresteerd wordt.

Vanaf 2008 begint Matthijsse ook allerlei neonazistische clubjes in Nederland te reanimeren of zelf op te richten. Momenteel is zijn thuishaven de Vrije Nationalisten Noord Brabant. Neonazi’s die lid zijn van het ‘Anti-Capitalist Network/Antikapitalistisch Netwerk’ (ACN/AKN). ‘Linkse’ neonazi’s, dat heeft men in de geschiedenis van het nazisme ook gekend met de broers Gregor en Otto Strasser. Ze maakten overigens allebei maar een kortstondige carrière. Gregor Strasser werd in 1934 door de Gestapo doodgeschoten; Otto Strasser ontvluchtte in 1938 nazi-Duitsland. Het jongste artikel op de website van Matthijsses club handelt over de stenen die dezer dagen naar de hoofden van de Franse politie worden gegooid. In Brussel nam Roy Matthijsse volop foto’s van de ongeregeldheden, om verder te berichten over deze glorieuze manier (sic) van strijden tegen het kapitalisme.

Matthijsse jutte zijn vriend Karl-Jan Walle (26 j., rechts op foto 1) op om deel te nemen aan de vandalenstreken. Al heeft Karl-Jan Walle daarvoor niet veel aanmoediging nodig. Ook Karl-Jan Walle kreeg al een portret bij onze Nederlandse collega’s. Hij maakte zijn rentree in de Nederlandse neonazistische scene met een eigen groep ‘Folksfahne 18’ (‘18’ is een codegetal voor Adolf Hitler, nvdr.) en met het op een oorlogsmonument spuiten van een hakenkruis en de tekst Wir sind Zurück (“Wij zijn terug”). Karl-Jan Walle kreeg hiervoor een gevangenisstraf met een proeftijd van twee jaar, waardoor hij zich twee jaar kalm hield. Maar nadien ging hij weer helemaal los met meerdere nazistische tatoeages en activiteiten in neonazistische groeperingen. Tegenwoordig bij de Vrije Nationalisten Noord Brabant waarin ook Roy Matthijsse actief is. Interesse voor wat er in het buitenland te doen is, is hem niet vreemd.

Op 1 mei was Karl-Jan Walle betrokken bij rellen bij een neonazistische betoging in Plaumen (Duitsland). Gisteren was hij mee de toiletten aan het omduwen die vervolgens als een soort barricade naar de politie toe werden geschoven (foto 2, Karl-Jan Walle in een groene kader aangegeven). Gemaskerd was hij moeilijk te herkennen, maar na gedane ‘arbeid’ werd zijn gezicht toch duidelijk. Zijn vriend Roy Matthijsse kent Vlaanderen nog beter dan Karl-Jan Walle. Zolang het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) nog iets voorstelde dook Roy Matthijsse daar op, zoals bij een Palestina-actie in Antwerpen in 2010 (foto met Roy Matthijsse helemaal rechts van het groepje N-SA’ers). Toen de neonazistische Autonome Nationalisten op 16 februari 2013 in Brugge hun eerste betoging organiseerden gaf Roy Matthijsse daar enthousiast zijn medewerking aan.

Neen, dit is echt niet het volk dat de vakbonden aan hun zijde willen vinden in de strijd tegen de regering-Michel noch het volk dat de strijd tegen die regering vooruit helpt.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende