|
 Roeland Raes gaat in beroep tegen zijn veroordeling wegens negationisme. Raes kreeg op 12 december van de rechtbank in Brussel vier maanden gevangenisstraf met uitstel en moet 1 000 euro morele schadevergoeding betalen aan het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding en aan het Forum der Joodse organisaties. Op 26 februari 2001 stelde Raes in een interview met de Nederlandse televisie onder meer dat hij twijfelde aan de systematische uitroeiing en het aantal doden bij de Holocaust (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6437716/vandaag-uitspraak-over-negationistische-uitla en http://aff.skynetblogs.be/post/6524243/vier-maanden-met-uitstel-voor-raes).
De aanklagers in de zaak-Raes verwijten de gewezen ondervoorzitter van het Vlaams Belang het “schromelijk minimaliseren” van de Holocaust. Dat blijkt volgens hen duidelijk wanneer je de transcriptie van het televisie-interview leest (zie: http://www.blokwatch.be/index.php?option=com_content&task=view&id=689&Itemid=39). Een argument dat gehoor vond bij de rechtbank in Brussel. De rechtbank hield bij het bepalen van de strafmaat wel rekening met de onvoorstelbare lange termijn die nodig was om tot een uitspraak te komen. Deels was die lange tijd veroorzaakt door procedurefouten bij de rechtbank in Antwerpen die de zaak aanvankelijk behandelde, deels door wat wij als vertragingsmanoeuvres van Raes’ advocaat Piet Noë interpreteren, en deels door zaken waar niemand van de partijen in het geding aan kon doen (een bommelding in het Justitiepaleis op een van de procesdagen, ziekte van een magistraat…). Niet onbelangrijk in deze zaak is overigens dat Roeland Raes al vele jaren de negationistische literatuur – hijzelf noemt het revisionisme – genegen is. Een Holocaustontkenner als Robert Faurisson werd door hem met de nodige (?) égards behandeld, vlak voor de negationismewetgeving in maart 1995 van kracht werd prees Raes in het Voorpost-blad Revolte nog een negationistisch boek en verdedigde hij in een ander artikel de stelling dat met de wet op het negationisme de vrijheid van meningsuiting beknot wordt... “De nieuwe inquisitie”, noemde hij het. Dat alle wetten begrensd worden door weer andere wetten, wil er bij Raes en anderen maar niet in. De vrijheid van meningsuiting is een hoogstbelangrijk goed, maar het minimaliseren of ontkennen van de Holocaust mag niet leiden tot een vermindering van het historisch besef over misdaden tegen de menselijkheid. Toenmalig VB-voorzitter Karel Dillen verplichtte Raes zeer tegen Raes’ zin de wet op het negationisme goed te keuren. In het eerstvolgend Revolte-nummer luidde het verontschuldigend: “Het Vlaams Blok heeft met alle reserves de wet goedgekeurd, wél beseffend dat geen enkele wet de vrije gedachte, het vrij – ook historisch – onderzoek kan afremmen.” Een vette knipoog naar het Vrij Historisch Onderzoek van de gebroeders Verbeke, nochtans op 9 september 2003 in Antwerpen veroordeeld voor de promotie van boeken van negationistische inslag (vonnis dat in beroep bevestigd werd). Dat het VB de negationismewet in 1995 goedkeurde was vooral ingegeven door de vrees anders haar partijdotaties te verliezen (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/77/51/lang,nl). Later liet het VB haar begrip voor een en ander vallen. Zo weigerden de Europarlementsleden van het VB in januari 2005 een resolutie over de herdenking van de Holocaust, antisemitisme en racisme (zie: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do;jsessionid=D14C79BB3B1CA0494F7B1E9D571C85F9.node1?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2005-0018+0+DOC+XML+V0//NL) goed te keuren, en weigerde het VB in april 2005 een aanpassing van de negationismewet goed te keuren – aanpassing opgelegd door een protocol van de Raad van Europa inzake informatica-criminaliteit (!). Nam Roeland Raes ontslag als senator en ondervoorzitter van het VB omwille van de verontwaardiging die het televisie-interview destijds veroorzaakte, hij kon verder rustig actief blijven bij het VB. Als VB-bestuurslid in zijn gemeente Lovendegem, als medewerker bij het VB-archief, als bestuurslid van de vzw Egmont die de boeken van het VB uitgeeft, en als gecoöpteerd lid van de VB-partijraad. Na zijn veroordeling op 12 december zei Philip Dewinter dat het VB de uitspraak in beroep afwacht om te zien of het VB Raes als partijlid zou moeten buitenzetten. Het Debie-scenario dus. Hoe dat afliep weten we intussen. Frank Vanhecke, VB-voorzitter ten tijde van Raes’ gewraakte verklaringen, schrijft op zijn blog (waarover morgen hier meer) dat zijn maag keerde bij het vernemen van de uitspraak van de rechtbank over de zaak-Raes. Frank Vanhecke: “Raes is een behoorlijke en zachtmoedige mens, en heeft nooit gespot met het leed van Joodse mensen of wie dan ook tijdens de oorlog.” De hardnekkigheid waarmee Raes de systematiek achter de uitroeiing en het hoge aantal doden in twijfel trok, kan anders ook wel tellen. “Ik huiver van de vele muilkorfwetten”, herhaalt Vanhecke nog maar eens. Maar toen Dyab Abou Jahjah – op basis van een flinterdun dossier en gemanipuleerde politieverklaringen – voor de rechtbank gedaagd werd, hoorde je Vanhecke niet over “muilkorfwetten”. Integendeel. Abou Jahjah kon niet zwaar genoeg veroordeeld worden terwijl de rechtbank toch moest erkennen dat ze niets in handen had om de man te veroordelen.
|
