28-02-05

TV-tip: Skinheads

Tegenwoordig wil Filip Dewinter er niet meer mee geassociëerd worden, maar een belangrijk deel van de in oorsprong multiculturele en antiracistsiche skinheads werd gerecupereerd door neonazi's en vond vervolgens de weg naar groepen als de VMO en het VB.
 
La Deux (RTBF) programmeert in de reeks Archives een veertig minuten durende documentaire uit 1988 over die skinheads, gevolgd door een kwartier lang interviews met Sandro Baguet (communistisch militant en organisator van alternatieve rockconcerten) en Manuel Abramowicz (RésistanceS, auteur van meerdere teksten over de recuperatie van skinheads door extreem-rechts). 

  • Uitzending: woensdag 2 maart om 23.15 uur, herhalingen tijdens de nacht van 2 op 3 maart, vrijdag 4 maart om 14.10 uur, zondag 6 maart om 13.00 uur en dinsdag 8 maart om 14.15 uur. Siegfried Bracke zal alweer zeggen: "Dat hebben we al gehad."

 

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook | | |  Print

26-02-05

Een nieuw komisch duo is geboren: Verstrepen - Dewinter

Nog geen week online en Jurgen Verstrepen doet al een poging om in onze Gallerij der dwazen een plaatsje te krijgen. Zijn baas, Filip Dewinter, krijgt vandaag andermaal een Vrije Tribune in De Standaard.
 
Gazet van Antwerpen kondigt ons op haar voorpagina "een weekend lang leesplezier" aan. Bovenaan worden achtereenvolgens interviews aangekondigd met Els Dottermans ("Ik ben nog maar drie keer verliefd geweest"), Katleen Van Brempt ("Ik wil af van de nieuwe man") en Jurgen Verstrepen ("Vlaams Belang moet minder schofferen"). Verstrepen doet zijn best om de Vlaams Belang-partijtop zo goed als mogelijk voor te stellen. Verstrepen: "Als de partijtop op tv in beeld komt, dan lijkt het wel een bende pinguïns met de meester-pinguïn vooraan."
 
We leren dat Verstrepen een medianota voor het Belang voorbereidt. Over de VRT lost hij: "Waarom zouden we niet bepaalde onderdelen privatiseren?" De commerciële zenders zouden dan weer overheidssteun moeten krijgen. Verstrepen: "Waarom zou de overheid geen steun verlenen aan de commerciële zenders?" Nog een denkspoor: het VRT-aanbod zou niet langer openbaar zijn maar slechts via een decoder bereikbaar worden. En dan: "Wie de openbare omroep niet in zijn zenderpakket wil, kan een bedrag van zijn belastingen aftrekken." Als wij niet willen dat het Vlaams Belang jaarlijks 6 miljoen euro aan overheidssteun krijgt, mogen wij dan ook een bedrag op onze belastingen achterhouden?
 
Verstrepen kondigt overigens aan dat hij bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen op een prominente plaats op de lijst zal staan. Verstrepen: "Ik ben de stad iets schuldig, en naast mijn parlementair werk heb ik nog tijd over."
 
De lijstaanvoerder mag vandaag een Vrije Tribune vullen in De Standaard. Aanleiding zijn de uitspraken van Gerard Mortier die zich afvraagt of Antwerpen als bruine stad wel een Museum aan de Stroom (MAS) verdient. Mortier vergeet dat twee derde in Antwerpen niet voor het Blok Belang stemt. Dewinter vergeet dan weer wat zijn partijgenoten allemaal mismeesteren - en er is niemand van De Standaard die hem onmiddellijk lik op stuk geeft.
 
Dewinter leidt zijn Vrije Tribune in met: "Als Vlaams Belang in Antwerpen het beleid in handen neemt, zal er minder plaats zijn voor zogenaamde 'experimentele' en 'vernieuwende' kunst. Er zal werk worden gemaakt van een open en volks kunstenbeleid." Wat volgt zijn variaties op hetzelfde thema. Niemand - en natuurlijk niet Dewinter zelf - die voor de voeten gooit dat de eerste keer als het Vlaams Belang een begroting kon bepalen - zoals in Deurne - de Week van de Amateurkunsten hun subsidies verloren en de gratis zomerconcerten sneuvelden voor één van de stokpaardjes van het Front National en het Vlaams Blok/Belang, de kindercheque.
 
Kan De Standaard-hoofdredacteur Peter Vandermeersch ons uitleggen wat de meerwaarde is van deze Vrije Tribune? Vrije Tribunes voor het Blok Belang verdedigt Vandermeersch met de stelling dat anders de oppositie niet aan bod komt, en De Standaard een regeringskrant zou lijken. Maar in een discussie over hoe je met cultuur het fascisme kan bekampen, wat kan Dewinter daarin bijdragen? En over het cultuurbeleid van het Blok Belang laat Dewinter het achterste van zijn tong niet zien.

11:42 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | | |  Print

25-02-05

Op stap in Antwerpen en in de Kempen

Het omslagverhaal van Knack is deze week gewijd aan extreem-rechtse jongeren die merkkledij zoals Lonsdale tot de hunne maken. Reporter Stijn Tormans ging op stap en zag foute en correcte kroegen en discotheken in Antwerpen en de Kempen.
 
(...) Twee willekeurige beelden uit de voorbije maanden. Een betoging tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie in Antwerpen, eind december. Extreem-rechtse stoottroepen, gehuld in Londsdale, marcheren luidkeels door de stad. Beeld 2: Aan de toog van de Leeuw van Vlaanderen, dé extreem-rechtse kroeg van 't Stad, zitten vijf skinheads. Allemaal in Londsdale en Hitler-shirts. Dat soort beelden blijft hangen.
 
(...) Zaterdagnacht één uur, Weelde. Twee jongeren stappen The Wall binnen, de grootste gabberdiscotheek van de Kempen. Aan de deur staat eigenaar Martin Jorissen. Hij houdt ons tegen. Hij is wat bezorgd over ons artikel. De bezorgdheid van de middenstander die zijn winkel wil zien draaien? "Niet alleen dat", zegt hij, "ik méén het. Ik ben vijf jaar geleden begonnen met deze zaak. Mensen zeiden mij toen: 'Hardcore?! Zot?!' Het had een heel slechte naam. Wel, in al die jaren heb ik één vechtpartij gehad. Eén! En weet je wat mijn succes is? Een goed deurbeleid. Je kan je klanten niet kiezen, maar je kan wel selecteren."
 
Hij wijst naar de dansvloer. "Voor die gasten durf ik mijn handen in het vuur steken. Ik laat Londsdale toe, ja. Omdat er naast een paar rotte appels ook heel wat goede Lonsdalers zijn. En die wil ik niet discrimineren. Maar voor de rest gelden hier strenge huisregels: geen witte veters, geen foute symbolen op je jas, geen rechterarm omhoog... Of je komt er niet in. Ik heb zulke gasten aan mijn deur gehad. Als je er één weigert, dan verlies je de week erop zestig, zeventig man. Dat is slikken hoor, voor een kleine zelfstandige, hè. Op de grote gabberevenementen in het Sportpaleis worden die gasten wel toegelaten. Ik heb weleens geprobeerd om met die organisatoren een gezamenlijke code af te spreken. Zij zagen dat niet zitten omdat het voor hen maar twee keer per jaar kassa, kassa is... En als er dan gevochten wordt: ach ja. Dat kan ik mij niet permitteren. Ik doe elke zaterdagavond open. Vanavond is de reclame voor volgende week."
 
"Nu pluk ik de vruchten van mijn strikte beleid. Hier draaien dj's uit de hele wereld - soms zwarten. Zware gasten hoor, maar zelfs die zeggen mij: 'Ik wil in België alleen nog bij jou draaien, want jullie land is niet normaal meer. Zo irrationeel is het dus. Die gasten houden van hardcoremuziek. Maar plots zien ze de mensen die die muziek gemaakt hebben in het echt, en dan blijken die zwart te zijn. Tja..."

00:12 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook | | |  Print

21-02-05

Het geheugen: Extreem-rechtse cultuurpolitiek in de praktijk

Toen het Front National van Jean-Marie Le Pen aan de macht kwam in de Franse stad Orange verdwenen er de Afrikaanse sprookjesboeken uit de bibliotheekrekken en werden kranten als Libération vervangen door extreem-rechtse publicaties. De Morgen inventariseerde de recente impakt op het cultuurbeleid van het Vlaams Blok/Belang. Niet aan de macht, maar soms al dichtbij.

Eind ’99 wordt het Antwerpse VB-gemeenteraadslid Bob Hulstaert (foto) verkozen tot voorzitter van de raad van bestuur van de Antwerpse openbare bibliotheken. Een breuk in het cordon sanitaire die het gevolg is van de afwezigheid van meer dan de helft van de Antwerpse raadsleden bij de voorzittersverkiezing. Progressief Vlaanderen schreeuwt moord en brand, maar in de praktijk blijkt Hulstaert zich nauwelijks of niet met de inhoud van de collecties te bemoeien. “Ik ben voor absolute meningsvrijheid”, verklaarde Hulstaert destijds in een interview. Even werd gevreesd voor revisionistische literatuur in de rekken, maar zo’n vaart liep het niet. Hulstaert zorgde wel voor commotie met zijn voorstel om geen boeken meer aan te kopen “bij winkels die toevallig een uitgesproken socialistisch of progressief imago hebben, bijvoorbeeld De Groene Waterman.” Een enigszins zinloos voorstel, want de Antwerpse bibliotheken bleken dat jaar nog niet één boek bij De Groene Waterman te hebben gekocht.

In oktober 2004 geeft het Vlaams Blok te kennen dat het tegen de aanstelling van een Antwerps stadsdichter is. De partij noemt de vergoeding van 5.000 euro voor minimum zes gedichten te hoog. De partij stelt voor om de stadsdichter te vervangen door een jaarlijkse gedichtenwedstrijd waaraan iedere Antwerpenaar kan deelnemen. Een dergelijke wedstrijd bestond toen al.

Nog eind 2004 wordt in de districtsraad van Deurne voor een aantal amendementen van het Belang een meerderheid gevonden. Een daarvan is de invoering van een kindercheque van 125 euro voor het eerste kind, te besteden bij de plaatselijke middenstand. Als gevolg van deze beslissingen moet er worden gesnoeid in culturele uitgaven. De subsidies aan de Week van de Amateurkunsten en de zomerse vrijdagconcerten in het Rivierenhof dreigen even te verdwijnen.

In december 2004 lanceert het VB het voorstel om de miljoenenput van de Vlaamse Opera te dempen met geld van het sociaalcultureel volwassenenwerk. Meer dan een charmeoffensief naar de hogere middenklasse lijkt het voorstel te begrijpen als een poging tot drooglegging van de naar hun smaak vaak te progressieve of multiculturele sociaalculturele organisaties. Vlaams parlementslid Jan Penris, samen met Erik Arckens en Marie-Rose Morel indiener van het amendement, laat in deze krant een niet mis te verstane waarschuwing optekenen. “Gesteld dat wij het voor het zeggen hadden, dan zou al wie anti-Vlaams Belang is niet meer op al te veel steun moeten rekenen.”

Eind januari van dit jaar dient het Vlaams Belang een klacht in bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding tegen het project Atana. Met dat project wil Antwerpen allochtonen voorbereiden op het lidmaatschap van de bestuursraden van culturele instellingen. “Discriminatie,” vindt voorzitter Philip Dewinter. “Positieve discriminatie. Mensen worden alleen toegelaten op basis van hun afkomst. Wij verzetten ons tegen elke vorm van racisme, dus ook tegen het anti-Vlaams racisme.” (De Morgen, 18 februari 2005)

  • Correctie vanwege de redactie van AFF/Verzet.   De subsidies voor de Week van de Amateurkunsten zijn wel degelijk geschrapt door de nieuwe Deurnese meerderheid. Als deze Week toch nog doorgaat in Deurne is het omdat het stadsbestuur deze Week in 2005 zal subsidiëren. De subsidiëring voor de gratis concerten op vrijdagavond is hernomen op voorwaarde dat er sponsoring wordt gevonden. Voor eenzelfde bedrag als de sponsoring zal de subsidiëring verminderen. Het afschaffen van de gratis concerten oogstte een storm van kritiek, en nadat de kindercheque als onwettelijk werd bestempeld door de provinciegouverneur werd dan maar het budget voor die kindercheque aangesproken om de vrijdagavondconcerten onder voorwaarden toch te subsidiëren. Sponsorgeld is één van de voorwaarden, inspraak in het programma een tweede. Onmiddellijke inmenging in de programmatie is afgewenteld door de democratische partijen; als 'compromis' komt er een visietekst waaraan de concerten moeten beantwoorden. (AFF/Verzet, 18 februari 2005)
  • Nagekomen bericht. Bob Hulstaert leest De Standaard en niet De Morgen. Toen de uitspraak van Hulstaert over aankopen bij De Groene Waterman overgenomen werd in een opiniebijdrage in De Standaard, reageerde Hulstaert met een lezersbrief (DS, 3 maart 2005) waarin hij ontkent bepaalde boekhandels te viseren. Hulstaert: "Tijdens de begrotingsbesprekingen van 1999 in de Antwerpse gemeenteraad nam ik de aankooppolitiek van de bibliotheken op de korrel. Die was in strijd met de Europese regelgeving, de wet (...) en het kb (...) inzake 'overheidsopdrachten, aannemingen en concessies openbare werken'. Door het uitblijven van een openbare aanbesteding kocht de stad de boeken veel te duur aan. Bovendien was het niet duidelijk waarom bij de ene boekhandel wel en bij een andere niet werd aangekocht. Het was mij dus om een correcte aankooppolitiek te doen. Het imago van de boekhandel speelde daarbij geen enkele rol." Deze tussenkomst - die in de gemeenteraadsnotulen nagelezen kan worden - sluit natuurlijk niet uit dat Hulstaert elders wél tegen De Groene Waterman is uitgevaren. Anderzijds, Hustaert is de kwaadste niet van de VB-fractie in de Antwerpse gemeenteraad. Herhaaldelijk heeft hij zich in de wandelgangen geërgerd aan tussenkomsten van bepaalde partijgenoten. Wim Verreycken bijvoorbeeld. Maar waarom blijft Hulstaert desondanks bij zijn partij? Zolang hij partijlid blijft, legitimeert hij de rabiate uitspraken en nefaste politiek van zijn wapenbroeders.

00:40 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | | |  Print

Het geheugen: Gerard Mortier over extreem-rechts en de rol van kunstenaars

Opname in de rubriek Het geheugen wil niet noodzakelijk zeggen dat de redactie het eens is met alle standpunten van de man of vrouw die we aan het woord laten, wel dat het om een belangrijke bijdrage gaat om het fascisme met succes te kunnen bekampen. Hieronder vindt u een interview van Ward Daenen met Gerard Mortier, uit  De Morgen van 3 januari 2005.
 
Gerard Mortier was achtereenvolgens onder andere directeur van de Muntschouwburg in Brussel en intendant van de Salzburger Festpiele. Nu is hij directeur van de Opéra National de Paris. Een nieuw jaar, goede voornemens. Gerard Mortier wil ze wel maken, maar het aan houdende succes van het Vlaams Belang ligt hem zwaar op de maag. Nu bovendien het cordon sanitaire steeds vaker ter discussie wordt gesteld, wordt hij nog ongeruster.

“Ik begrijp het niet”, zegt Mortier aan De Morgen. “Het Vlaams Belang is een voortzetting van het Vlaams Blok, dat veroordeeld is voor racisme. Met racisten kun je als rechtgeaard democraat niet regeren.”
Volgens sommigen is het VB netter dan vroeger.
Mortier: “De nazi-partij is ook ooit salonfähig geweest. Maar dat woord, ‘Salonfähigkeit’, alleen al is verdacht. Als men maar naar de geschiedenis zou willen kijken.”
Gebeurt dat niet?
“Te weinig. Het Vlaams Belang is een racistische, dictatoriale partij.Steeds meer mensen vinden hen aanvaardbaar. Maar zijn zij tegen de doodstraf? Dragen zij allochtonen een groot hart toe? De homo’s dan? In Vlaanderen lijkt de begripsverwarring algemeen. Dat zie je ook aan de koers van De Standaard. Ik koop die krant niet meer sinds ze reclame maakt voor een veroordeelde partij die bovendien intellectueel terroristisch te werk gaat. Zij bestookt de mensen met doemscenario’s, maar als er dan écht een ramp plaatsgrijpt, zoals in Zuidoost-Azië, dan hoor je ze niet. Solidariteit buiten de eigen kring is er niet. Het Vlaams Belang betekent de Vlaamse ondergang. De openheid die Vlaanderen altijd heeft gekenmerkt, zal dan in haar tegendeel omslaan.”
In Oostenrijk, waar u jarenlang hebt gewerkt als intendant van de Salzburger Festspiele, ging de conservatieve Volkspartij (ÖVP) in zee met de extreem-rechtse Vrijheidspartij (FPÖ) van Jorg Haider. Wat zijn daar de gevolgen?
“Er zijn meer armen in Oostenrijk, en minder ecologische waarden. Op cultureel vlak: jonge makers krijgen geen kansen meer in de staatstheaters. Ook de Salzburger Festspiele zijn een conservatieve bedoening geworden. Oostenrijk was de voorbije vier jaar een extreem-rechts land en het zal ook de komende dertig jaar rechts zijn. De FPÖ heeft in alle belangrijke staatsadministraties jonge nationalisten gedropt. Die zitten daar voor lange, lange tijd.”
Hoe wilt u tegen extreemrechts opboksen?
“Ik doe wat ik kan. Zo hebben we scholen uit de Parijse voorsteden uitgenodigd om naar Kat'a Kabanovain de opera van Parijs te komen kijken. Achteraf heb ik brieven gekregen waarin leerlingen zeggen hoezeer de voorstelling hen heeft aangegrepen. Dat maakt me ontzettend blij. Ik laat jonge mensen zien dat hier niet alleen zangers en muzikanten, maar ook schilders, machinisten, schrijnwerkers en kleermakers actief zijn. Ik wil hen laten aanvoelen dat er toekomstmogelijkheden zijn waar ze misschien in eerste instantie niet aan hadden gedacht.”
Hoe groot is de impact van zulke initiatieven?
“Ze zijn belangrijk, maar de impact is relatief klein. De Parijse opera krijgt jaarlijks 800.000 bezoekers over de vloer. Dat is peanuts in vergelijking met de miljoenen mensen die naar Idool of de Pfaffs kijken. Mijn hoofdprobleem met zulke televisie: banaliteit stoort het Vlaams Belang nooit.”
Moet goede kunst zich platweg opstellen tegen extreemrechts?
“Neen. Ik heb Die Fledermaus (operette van Johann Strauss, WD) ooit rechtstreeks tegen Haider ingezet, maar dat was fout. Je mag niet zomaar tegen iets ageren. Met de strategie shocking the bourgeois, waarvan Jan Fabre zich nog steeds bedient, kom je er evenmin. We hebben behoefte aan charmeacties. Hoe streng ik ook de politiek van het Belang veroordeel, in mijn culturele actie wil ik een positief-kritische boodschap brengen.”
Welke voornemens moeten de kunstenaars zich maken?
“Al zijn kunstenaars geen politici, ze moeten beseffen dat kunst iets zegt over de samenleving. Te veel kunstenaars denken aan eigen belang, in plaats van aan hun maatschappelijke rol. Aan de culturele beleidsmakers wens ik de moed om hun eigen instelling ter discussie te stellen.”

00:22 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |  Print

Het geheugen: Etienne Vermeersch over het cordon sanitaire

Als aanvulling op standpunten over het cordon sanitaire die je bijv. op de website van Charta ’91 vindt, publiceren we hier een Vrije Tribune die donderdag 30 december 2004 verscheen in De Morgen. De redactie van de AFF/Verzet-weblog deelt niet alle standpunten van Etienne Vermeersch – zo vinden wij stemrecht voor migranten wél een goede zaak – maar we vonden dat deze bijdrage niet mocht verloren gaan bij het schillen van uw aardappelen of het ophalen van oud papier. Deze bijdrage verschijnt in onze rubriek Het geheugen waarin je meer van deze niet te verloren leggen teksten zal vinden.
 
"Patrik Vankrunkelsven is een verstandig, integer en sociaal voelend man. Zijn pleidooi om de deur op een kier te zetten voor het Blok is dan ook een gebeurtenis, zij het een heel pijnlijke. Wij die dachten dat het cordon sanitaire helemaal niets met tactische overwegingen te maken had, maar alles met ethiek, zijn nu een illusie armer: als dit met het groene hout gebeurt, wat dan met het dorre?
 Vankrunkelsvens doelstelling lijkt respectabel: we moeten beletten dat het Blok (enig ‘Vlaams belang’ kan ik daar niet in zien) ergens in Vlaanderen aan een volstrekte meerderheid komt. De analyse is al iets bedenkelijker: het ‘cordon sanitaire’ zou tot deze rampzalige toestand bijdragen.
Maar als die uitkomst rampzalig zou zijn, dan toch omdat het Blok een intrinsiek immorele partij is?
Patrik Vankrunkelsven ziet zich dus voor een dilemma geplaatst: ofwel een coalitie met een immorele partij, ofwel het risico dat ze ergens een volstrekte meerderheid halen.
Ik dacht dat het samenwerken in een coalitie veronderstelt dat men, om enkele maatschappelijke problemen op te lossen, tijdelijk een hechte ploeg vormt en een solidariteit ontwikkelt. Misschien stelt hij zich dat anders voor, maar dat sociaal voelende mensen echt kunnen samenwerken met leden van een partij die haar groei tot op heden te danken heeft aan het aanwakkeren en uitbuiten van xenofobie en haatgevoelens, is voor mij onvoorstelbaar; tenzij men bereid is er zijn diepste waarden voor prijs te geven. Als er dus te kiezen valt in dit dilemma: laat ze dan de meerderheid halen: dan blijft er tenminste nog een minderheid over die ethische integriteit boven alles stelt. Er zullen dan allerlei negatieve dingen gebeuren, maar iedereen zal ook duidelijk zien wie ervoor verantwoordelijk is.
Maar we staan niet voor zo’n dilemma; het cordon ligt niet aan de basis van de vooruitgang van het Blok. Beseft men nog niet dat het migrantenstemrecht daar een belangrijke impuls voor was, geaccentueerd door de lamentabele wijze waarop de VLD die nederlaag verwerkte? Daar komt bij dat sinds enkele jaren bij traditionele liberale kiezers een onbehagen heerst over de ‘te linkse’ sociaal-economische koers van de VLD (onder meer inzake fiscaliteit). Mensen van andere partijen zetten de stap naar het Blok als uiting van diverse ge voelens van protest, bijvoorbeeld te gen de hoge verkeersboetes.
Dat alles hecht zich vast op twee latente, ruim verspreide grondstemmingen.
Er is de diffuse tendens tot xenofobie, gestimuleerd door berichten of geruchten over overlast of criminaliteit door allochtonen en een onbestemde angst voor de islam, mede aangewakkerd door het internationale terrorisme. Een tweede grondstemming is de indruk die bij veel mensen heerst dat politici met hun mening geen rekening houden: zonder voldoende informatie en overreding gaat men radicaal in te gen wat de mensen verkiezen. Je mag erop rekenen dat het Blok straks alle registers zal opentrekken inzake de Turkse toetreding tot Europa: nog een beslissing waarbij de mensen de indruk hebben dat die in hun strot geduwd wordt.
We kunnen hier niet alle punten uitdiepen, maar ook zij die het Blok salonfähig hebben gemaakt door het als gelijkwaardige partner op te nemen in het infotainment van de media (ook na de veroordeling door het hof van beroep) dragen een zware verantwoordelijkheid.
Vergeleken met die basisfactoren speelt het cordon slechts een minieme rol. Of, nauwkeuriger uitgedrukt, zonder deze echte bronnen van onbehagen zouden de mensen zich aan dat cordon niet storen; nu accentueert het bij sommigen de indruk dat men naar hen niet wil luisteren. Dit probleem los je niet op via de omweg van een partij: je moet de Blok-stemmers zelf aanspreken, duidelijk maken dat je luistert en ze overreden alvorens maatregelen op te dringen.
Kortom, het cordon is geen tactiek maar een ethische stellingname: je verkoopt je ziel niet aan predikers van de haat. Je werkt niet samen met neonazi’s die hun zwarte ideologie nooit hebben afgezworen; alleen hebben ze de joden vervangen door de allochtonen. Tijdens het spektakel dat de zogenaamd nieuwe partij moest voorstellen hadden ze de kans om alle banden met Voorpost (een groep van zuivere neonazi’s en negationisten) te verbreken: ik had dat publiekelijk aan Annemans voorgesteld. Maar zowel hijzelf als Frank Vanhecke wonden er geen doekjes om: daar kan geen sprake van zijn: de vereerders van Cyriel Verschaeve, Staf De Clercq en Ward Hermans blijven tot de kerngroep van het Blok behoren: ‘Meine Ehre heisst Treue’ nietwaar? (Voor de jongeren: dat was de leuze van de SS, de beulen van de uitroeiingskampen; het was opnieuw de leuze, veertig jaar later, van de huidige kopstukken van het Blok).
Uitentreuren houdt men mij voor dat ik oude koeien uit de gracht haal; maar als dit alles verleden tijd is, waarom is het dan zo moeilijk schoon schip te maken? Zolang deze partij niet uitdrukkelijk van haar nog recente verleden van vreemdelingenhaat afstand neemt en zolang men de nu nog uitgesproken neonazi’s er niet uit smijt, kan een eerbaar mens daarmee geen coalitie aangaan.
Patrik, kom terug!"

00:17 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |  Print

20-02-05

Bij het overlijden van Hugo Gijsels

Maandag 27 december 2004 overleed Hugo Gijsels. De klap is hard aangekomen. Na heel wat gezondheidsproblemen de voorbije jaren was Hugo aan de beterhand. Actief in het Anti-Fascistisch Front in de beginjaren van het AFF, groeide Hugo uit tot dé onderzoeksjournalist die waarschuwde voor extreem-rechts.
 
Hugo kwam begin jaren zeventig in aanraking met extreem-rechts toen hij in de Antwerpse binnenstad de eerste wereldwinkel in Vlaanderen opende. Eerlijke wereldhandel? Dat zinde de bezoekers van café De Leeuw van Vlaanderen niet, en ze vernielden meermaals de ruiten van de wereldwinkel. Bij een betoging tegen de Amerikaanse interventie in Vietnam zag Hugo extreem-rechts opnieuw aan het werk: VMO’ers en Voorpost-ers vielen de Volksunie-militanten aan die mee opstapten tegen de oorlog in Vietnam. Hugo begon zich te documenteren over extreem-rechts. Hij werd lid van het AFF, en werd een geëngageerd militant en auteur in de strijd tegen extreem-rechts.
 
Met Georges Timmerman richtte hij een collectief van onderzoeksjournalisten op; Walter De Bock leerde hen de knepen van het vak. Hugo publiceerde over verschillende onderwerpen (Als het lood om je hoofd is verdwenen en Vrouwenwerkloosheid in 1979, Amar, een arbeider te gast in 1980, Zwartboek Orde van Geneesheren in 1982…). Hij richtte mee het collectief tegen verrechtsing en racisme Halt op, en leverde in 1987 in De VlaamSSche Kronijken de bewijzen van het Hitlerjugend-verleden van André Leysen. In 1988 publiceerde Hugo een portret van extreem-rechts in De barbaren, een boek over migranten en racisme in de Belgische politiek. In 1989 volgde het samen met Jos Vander Velpen geschreven Het Vlaams Blok 1938-1988. Het verdriet van Vlaanderen. Het eerste volwaardig boek over het Vlaams Blok: haar wortels, haar vrienden en haar programma.
 
Drie jaar later, als Vlaanderen nog met een kater zit na de verkiezingen op 24 november 1991, verschijnt Het Vlaams Blok. Het is een encyclopedie over het Blok, waarin aangetoond wordt hoe de grondslagen van het Blok gelegd zijn vanuit het collaboratie-milieu; het politiek programma gespeld wordt van de A van Amnestie tot de Z van Zwangerschapsonderbreking; en de 18 parlementsleden van het Blok geportretteerd worden, de 36 provincieraadsleden, de 23 gemeenteraadsleden en andere partijtenoren. In 1994 volgt het minder dikke maar daarom niet minder handiger Open je ogen voor het Blok ze sluit.
 
Tussendoor werkte Hugo als onderzoeksjournalist bij onder meer Humo, Knack en De Morgen. Broodschrijverij noemde hij dat smalend, maar zijn artikels waren daarom niet minder onthullend. Soms zat hij er wel eens naast, maar wat wil je in een wereld waar men er alles voor doet om potjes gedekt te houden. Voor kritiek op de magistraten in de zaak van Notaris X werd hij vrijgesproken door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Een boek over Paul Vanden Boeynants bezorgde hem wel een veroordeling wegens laster en smaad.
 
Hugo zocht en vond gelijkgezinden over taal- en landsgrenzen heen. Met Franstalige Belgen werkte hij samen aan het blad CelsiuS, en later steunde hij RésistanceS. Met Nederlandse anti-racisten richtte hij Casablanca op, Nederlands-Vlaams blad dat van eind 1991 tot eind 1993 verscheen. Hugo zocht en vond steun in zowel syndicale als universitaire milieus. Het boek Open je ogen voor het Vlaams Blok ze sluit bijv. kwam tot stand met financiële en logistieke steun van het ABVV, onder toezicht van een leescomité waarin onder andere zeven universiteitsprofessoren zetelden.
 
Alhoewel wat hij schreef over extreem-rechts vooral zijn eigen werk was, bedankte Hugo in elk boek weer allen die een bijdrage hadden geleverd voor het boek. Hugo steunde ook grootmoedig nieuwe auteurs (Ruud Martens, Wim Haelsterman…), en het is dan ook jammer dat als Marc Spruyt in 1995 met Grove Borstels debuteert Marc zich in zijn inleiding afzet tegen Hugo.
 
Hugo zelf is op dat ogenblik als raadgever voor Johan Leman aan de slag op een cel over extreem-rechts in het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, en geeft regelmatig vorming in een aantal Vlaamse en Waalse vakbondscentrales. Op vakantie trekt hij graag naar de Ardennen, en in het boekendorp Redu kan hij zijn voorkeur voor de Ardennen combineren met zijn liefde voor het kritische boek. Hij opent er de tweetalige boekhandel Article 31, een naam die verwijst naar een niet-bestaand artikel in het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens over racisme.
 
Ook in de Ardennen jaagt hij extreem-rechts nog de stuipen op het lijf. Zoals die keer toen een groep Voorpost-ers tot slot van een uitstap in de Ardennen in Redu neerstrijkt, en in Article 31 een aantal zeldzame boeken van extreem-rechtse auteurs vindt. Tevreden over hun aankoop genieten ze nog na met een trappist op een vlakbij gelegen terras… tot ze zich verslikken in hun bier als Hugo er opduikt en de uitbater van Article 31 blijkt te zijn waar ze daarnet veel geld hebben achtergelaten.
 
Anekdotes… Hugo kon er honderden vertellen. Hij heeft veel meegemaakt, en kon er meeslepend over vertellen. Als zijn dochter Saskia zich inschrijft aan de V.U.B. nodigde Hugo haar uit voor een etentje, en wat vertelt vader dan aan zijn dochter nu ze naar de universiteit gaat? Hoe je moet betogen. Wat je meeneemt en wat je best thuislaat, wat je kan doen en wanneer het juiste moment is om te gaan lopen voor de politie…
 
Hugo was niet alleen inhoudelijk goed. “Het predikaat ‘onderzoeksjournalist’ waard,” zoals Walter Pauli schreef in De Morgen. Denken we ook maar aan zijn boeken over De Bende van Nijvel en over het Gladio-netwerk. Hugo schreef vlot, en had ook aandacht voor de vorm waarin de informatie gepresenteerd werd. Zijn boeken over het Blok zijn in zoveel hoofdstukken en subhoofdstukken ingedeeld dat je ze gemakkelijk als een naslagwerk kan raadplegen. Een namenregister moest er ook altijd in. Het ontbreken ervan vond Hugo bijv. het enige gebrek aan het boek De internationale van de haat van Rinke van den Brink. Hugo had ook oog voor het belang van goede illustraties. Samen met leden van de Werkgroep Anti-Racisme van het ABVV-Antwerpen maakte hij bijv. de brochure Het Vlaams Blok in documenten. Le Vlaams Blok en documents. Vijftig illustraties die de link tonen tussen het Blok en het nazisme, verduidelijken wat het Blok denkt over de arbeidersbeweging, enzovoort.
 
Hugo introduceerde ook een nieuw begrip in het Nederlandse taalgebied: hij bracht het idee aan om een cordon sanitaire rond het Blok te leggen. Hij engageerde zich in Charta 91 om het tij te keren. Dat het cordon sanitaire tegenwoordig door sommigen verketterd wordt, en het tij niet gekeerd is, doet niets af aan de noodzaak om het Blok verder te bekampen. Hugo heeft ons als allereerste gewaarschuwd, uitvoerig gedocumenteerd. We kunnen niet zeggen dat we het niet geweten hebben. Helaas willen sommigen het niet weten. Tot ze met schade en schande zullen ondervinden waar Hugo voor waarschuwde.
 
Hugo, we vergeten je niet. Je bent een voorbeeld voor ons allen.
 

 

23:57 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | |  Print

Anti-Fascistisch Front

Op 6 november 1974 werd in Antwerpen het Anti-Fascistisch Front (AFF) opgericht. Paul Jambers achterna vroegen we ons af: wie zijn ze, de oprichters van het AFF? Wat dreef hen? Wat bereikten ze? 
 
Het AFF ontstond in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk en hun strijd tegen president-dictator Augusto Pinochet. Om niet opnieuw de nachtmerrie van het fascisme te beleven werd een beginselverklaring goedgekeurd waarin het AFF zich ertoe verbond om te strijden “tegen het fascisme als ideologie, en tegen de krachten die het fascisme in zijn geheel of in delen ervan in de samenleving willen invoeren.” Groepen als de VMO en Were Di werden geviseerd, groupuscules waarvan leden nu een belangrijk deel van de parlementsleden en het personeelsbestand van het Vlaams Blok uitmaken.
 
Bij aanvang was het AFF een front van organisaties zoals de ABVV-jongeren, het Griekenlandcomité, de Jongsocialisten, KP, Links, RAL, Aktiegroep Kritisch Onderwijs en anderen. Verantwoordelijk uitgever van de eerste AFF-pamfletten was Frans Lauwers, ACOD-vakbondssecretaris voor het personeel van de gemeentediensten.
 
Het bekendst was het AFF van haar betogingen (in 1978, 1982, 1989, 1991…), maar het AFF organiseerde ook informatieavonden, richtte anti-fascistische stadswandelingen in, en organiseerde optredens zoals ‘Artiesten tegen fascisme.’
 
De betoging op 4 december 1982, die eindigde in een fysieke confrontatie met de VMO en consoorten, bezorgde het AFF een kwalijke reputatie in bepaalde middens, maar ook de pers maakte het ernaar. Het gebeurde dat de camera’s terug ingepakt werden, en geen meter gefilmd werd, als er géén rellen waren bij een AFF-betoging.
 
Organisaties haakten af, zagen het AFF niet meer zitten of lagen in de knoop met hun eigen werking. Begin jaren negentig werd het AFF omgevormd in een ledenorganisatie. Het kleinere AFF lag aan de basis van bredere samenwerkingsverbanden, zoals Antwerpen Helemaal Anders dat tot zesduizend betogers mobiliseerde. Ook het 8-Meicollectief ontstond mede op initiatief van het AFF.
 
Vijf jaar geleden werd het 25-jarig bestaan van het AFF gevierd met een academische zitting in het Zuiderpershuis en de overhandiging van de ‘AFF, 25 jaar’-prijs aan Mong Rosseel. Omdat onvoldoende medewerkers klaar stonden om de toenmalige redactie- en lay out-ploeg op te volgen, stopte het AFF na negentien jaargangen met de publicatie van het tweemaandelijks blad Verzet. Het laatste nummer verscheen in de zomer van 2000 en bevatte een fotoverslag van de Lenteparade van het 8-Meicollectief, een voorpublicatie uit Wat het Vlaams Blok verzwijgt, de volledige campagne-agenda van het Blok voor de gemeenteraadsverkiezingen in het najaar, en voorts boekbesprekingen en kortere bijdragen over binnen- en buitenland.
 
Nu verschijnt enkel nog een jaarlijkse Nieuwsbrief, met als vaste rubriek een verantwoording van de uitgaven het voorbije jaar, bekostigd met de giften die het AFF blijft krijgen. De Nieuwsbrief werd ook gepubliceerd op een AFF-website. Sinds 20 februari 2005 is die website vervangen door deze weblog.
 
Of het AFF altijd de juiste strategie en tactiek heeft gevolgd is – zoals alles – voor discussie vatbaar. Alleszins is er de verpletterende afwezigheid van de grote politieke partijen in de strijd tegen het Blok. Als op 6 juni 1992 het Blok de Antwerpse OCMW-zaal Elzenveld krijgt voor een colloquium was er enkel een groep betogers van het AFF, en een eenzame toenmalig gewestelijk ABVV-secretaris Bruno Beels, die voor de deur van het Elzenveld protesteert omdat een Vlaams Blok-colloquium nooit onschuldig kan zijn. Pas later zou men van schande spreken, want daar en toen werd het beruchte 70-puntenprogramma van het Blok gelanceerd. Op het moment zelve was er enkel het AFF om te protesteren.

23:16 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook | | |  Print