Anti-Fascistisch Front / Verzet

Aan de peilingen van  De Stemmenkampioen wordt op het Antwerps stadhuis weinig geloof gehecht. Al zit  De Steemenkampioen er soms pal op, andere keren is het meer een lottospel. De ene week is Philip Heylen (CD&V) al burgemeester, de volgende week zijn de verwachtingen weer tot de normale proporties herleid zonder dat er iets noemenswaardig uit de actualiteit dit verschil kan verklaren. Er werd dan ook meer uitgekeken naar de peiling van GvA/VRT (illustratie, eenmaal op de illustratie klikken en je krijgt een grotere afbeelding). Volgens die gisteren en vandaag bekend geworden peiling haalt het VB (34,2 %) maar een winst van één gemeenteraadszetel binnen, waardoor het uitkomt op 21 van de 55 zitjes in de Antwerpse gemeenteraad.

SP.A-Spirit (23,2 %) zou twee gemeenteraadszetels winnen, wat haar op 14 brengt. CD&V-N.VA (13,9 %) zou status quo blijven (7), VLD-Vivant (14,8 %) en Groen! (8,3 %) zouden elk twee gemeenteraadsleden verliezen, waardoor ze er respectievelijk nog 8 en 4 overhouden. De grootste verrassing is dat de PvDA (3,5 %) één zitje in de Antwerpse gemeenteraad zou veroveren. Men weet ook hoe vanuit de verschillende districten voor de gemeenteraad gestemd zou worden, en dan komen we aan scores rond de 40 % voor het VB in Deurne (39 %), Merksem (40 %) en Hoboken (44 %). Philip Dewinter kraait al victorie voor Hoboken maar dat is te vroeg want het gaat in de peiling over wat vanuit de districten voor de gemeenteraad wordt gestemd, niet over de appreciatie van de plaatselijke partijen en kandidaten in de districten.

Het spel over het Antwerps bestuur is meteen begonnen: moet nu mét de groenen of kan nu zonder de groenen bestuurd worden? Voor Ludo Van Campenhout (VLD) is het al een uitgemaakte zaak: besturen zonder Groen! is haalbaar met 29 op de 55 zetels. Gazet van Antwerpen  merkt op dat een coalitie zonder Groen! met 29 zetels moeilijk is omdat je en cours de route  altijd afvallers krijgt. De voorbije zes jaar waren er twee gemeenteraadsleden uit de meerderheid die een eigen koers gingen varen, voorgaande bestuursperiodes was het trouwens niet anders. Patrick Janssens houdt zich op de vlakte, maar merkt in Het Laatste Nieuws  op - in een interview afgenomen voor het bekend worden van de resultaten van de jongste peiling - dat het nu met 28 van de 55 gemeenteraadsleden in de bestuursmeerderheid nooit lukt om op tijd de gemeenteraadszittingen aan te vatten.

Bij de PvdA is men voorzichtig optimistisch. Lijsttrekker Peter Mertens (foto) wijst erop dat het slechts om een peiling gaat, maar het zou een beloning zijn voor het harde werk dat de voorbije jaren gepresteerd werd. Bijvoorbeeld in het verzet tegen de voorgenomen sluiting van ziekenhuizen (zie: http://antwerpen.ikkiespvda.be/index.php?id=946&tx_tt..., een schitterende video waarin het VB ontmaskerd wordt). Zowel Groen! als de PvdA zullen nu nog meer oproepen om voor hen te stemmen. Groen! omdat Patrick Janssens een zekerheid zou zijn, maar links moet gehouden worden; de PvdA omdat een stem voor hen toch geen verloren stem zou zijn.

Patrick Janssens heeft minder schrik voor 8 oktober dan voor 9 oktober. Daags na de verkiezingen zijn er winnaars en verliezers, en heeft iedereen wel een reden om zijn eisen te verhogen. De verhouding tussen de democratische partijen blijkt trouwens ook de reden te zijn waarom CD&V, N-VA en VLD zich in Borgerhout nog niet willen uitspreken over het cordon sanitaire (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060928). Het is niet dat die partijen overwegen met het VB te besturen, maar ze willen SP.A en Groen! scherp houden. Een ruim aandeel in het bestuursakkoord en de uitvoerende mandaten eisen onder dreiging anders naar het VB te stappen, dat is de strategie. De Vlaming die op 8 oktober zijn stem gaat uitbrengen, gaat nog raar opkijken op het strategisch spel dat nadien gaat volgen. Strategisch spel waar politici zo op kicken.

In Antwerpen doet een bont allegaartje aan partijen mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Naast de bekende partijen SP.A, VLD, CD&V, Groen!, Vlaams Belang en PvdA, zijn er ook nog partijen als A-part (dat streeft naar de defusie van Antwerpen), SEX (dat haar programma zelf "Bush-achtig" noemt) en nog een tiental andere partijen.

Ter extreem-rechterzijde vinden we Protest, een partij met maar drie personen op de lijst, maar wie?! Lijsttrekster Marijcke Caluwe is een astrologe en kaartlegster die zich laatst populair probeerde te maken met een petitie tegen handtasdiefstallen. Zelf zou deze bejaarde dame op zes jaar tijd twaalf maal het slachtoffer zijn geworden van een handtasdiefstal. Tweede op de lijst is Olivier Bronselaer, een kelner die bekend staat als homo-hater, die het cordon sanitaire met het VB wil doorbreken op voorwaarde dat het VB zich radicaliseert, kerk- en schoolasiel strafbaar wil stellen, een webcam in elke moskee wil om te zien of er geen oproepen voor een Jihad worden gedaan, en vorig weekend in De Standaard  mocht vertellen dat Hitler de nieuwe Messias is, de incarnatie van Jezus. Derde op de lijst is Wolf Kussé, woordvoerder van Groen Rechts. Een groupuscule die de VMO als groot voorbeeld heeft, en samenwerkt met de neonazi's van Blood and Honour, de Franstalige Nation en de Nederlandse Nationale Alliantie. Op een adres in Borgerhout waar Kussé thuis is, werden deze week alle affiches afgerukt en als vuilnis in de brievenbus gepropt. Ter extreemrechterzijde vinden we voorts nog de Nieuwe Partij van Eduard Verlinden, die eerder onder andere opkwam onder de naam Fervent Nationaal en zich linkt(e) aan het (Belgische) Front National.

De opmerkelijkste kleine partij is echter Nee, een groepje van een zestal mensen met als bekendste kandidaten Bachir Boumaaza, ooit nog deelnemer aan Big Brother maar vlug uit Het Huis gestemd tot tevredenheid van nogal wat racisten, en de vriendin van lijsttrekker Jan De Bruyn, Tania Derveaux die als babe in de verkiezingscampagne wordt gelanceerd. Nee profileert zich als alternatief voor wie geen partij naar zijn gading vindt, hoopt dat de Antwerpenaar bewust stemt en Nee dan ook niet verkozen zal geraken, zal mocht het toch verkozen geraken op alle voorstellen 'neen' antwoorden en eventuele zitpenningen terugstorten. Volgens een peiling van De Stemmenkampioen  zou Nee een zetel behalen, wat bij Nee donderdag tot bezorgdheid leidde want zes jaar lang gaan zetelen zonder ervoor vergoed te worden... het is geen prettig vooruitzicht. Nee werd door Philip Dewinter en Jurgen Verstrepen ervan beschuldigd om stemmen van het VB te willen afsnoepen, en daarvoor betaald te worden door de SP.A. Daar is niets van aan, en op hun weliswaar leuke website (www.nee.be) spreekt Nee zich zogenaamd niet uit tegen het cordon sanitaire, maar zegt het wel dat het cordon sanitaire ondemocratisch is. Op één van de afbeeldingen op diezelfde website wordt Tania Derveaux afgebeeld als een engel die de hooligans van SP.A, VLD, CD&V en Groen! afhoudt om te slaan op de arme Philip Dewinter (foto). Nee heeft ook geen moreel probleem mocht het neen zeggen tegen een motie tegen racisme, vanuit de redenring dat het evenzeer neen zou zeggen tegen een racistische motie. Volgens de GvA/VRT-peiling zou Nee toch geen gemeenteraadszetel halen, waardoor het als verloren stem ten voordele speelt van de grootste partij zijnde het VB.

De 0110-concerten lijken af te stevenen op een gigantisch succes. Vulde het AFF in 1991 de Antwerpse Arenbergschouwburg met enkele honderden aanwezigen voor ‘Artiesten tegen fascisme’, zullen nu in Antwerpen, Brussel, Charleroi en Gent tienduizenden mensen naar de concerten ‘voor verdraagzaamheid’ gaan. Maar daar wringt het schoentje wel een beetje. Voor Tom Barman, Luc Tuymans en anderen gaat het wel degelijk om concerten tegen het VB. Voor Koen Wauters, Helmut Lotti en anderen gaat om concerten niet tegen iets, maar voor iets. Voor verdraagzaamheid op allerlei vlak, en alhoewel daar nood aan is, is er ook wel nood aan precisering.

Tom Naegels vroeg zich zaterdag nog in De Standaard  af over welke verdraagzaamheid het gaat. “Die van moslims tegen homo’s? Die van groenen tegen betonboeren? Die van radicale humanisten, die zich beroepen op de Verlichting om de islam achterlijk te mogen noemen? Zijn zij onverdraagzaam, of net heel redelijk? Wie bepaalt die grens?” Naegels vroeg zich ook af of het wel zo verstandig is om klakkeloos ‘verdraagzaamheid’ te promoten. “Veel mensen vinden dat die oude verdraagzaamheid eigenlijk onverschilligheid was, en geen antwoord bood op concrete vragen over hoe het nu verder moet. Zijn er grenzen aan verdraagzaamheid, en waar liggen die?”

Het gekke is dat de artiesten die schrokken van de uitspraken van Tom Barman, besloten om door te zetten voor de 0110-concerten…na de reactie van het VB. Philip Dewinter die liet verstaan dat als ze hun optreden handhaafden, hun platenverkoop er wel eens onder zou kunnen lijden; Francis Van den Eynde die flagrant loog over het verleden van Helmut Lotti en zijn vader; Tanguy ‘Veysje Los’ die een haatmailcampagne opzette, maar toen bleek dat het toch niet de echte fans waren die zo reageerden tegen hun lievelingsartiest… En het ging nog van kwaad tot erger. Koen Wauters die gewaarschuwd werd dat zijn kinderen wel eens iets zou kunnen overkomen… Het sterkte de ‘niet-politieke’ artiesten om wel degelijk op te treden op de 0110-concerten.

En zo kregen de 0110-concerten toch weer de nodige politieke tint. Met dank aan het VB. Want het is niet altijd even vanzelfsprekend. Willem Vermandere getuigt er deze week nog over in Focus Knack. Willem Vermandere: “Straks zullen we ons opnieuw moeten afvragen: zag dan niemand tot wat die ophitsing tot haat uiteindelijk moest leiden? Daarom moet ook ik als zanger mijn stem verheffen. Enkele maanden geleden zat ik in een tv-programma met Rick De Leeuw, waarbij ik een strofe las uit mijn tekstboek: ‘Dat het Belang een groot succes is, maar dat het in feite een soort abces is / dat het op zich een fenomeen is, maar in feite een Blok aan ons been is…’ Het hele fragment werd weggeknipt. Is het zelfcensuur, uit angst voor de kijkcijfers of voor de reactie van politiek en publiek? Of is het om mij te beschermen tegen de ene of de andere gek die vindt dat wie een gedacht wil hebben maar in de politiek moet gaan, zoals Philip Dewinter zegt?”

“Mijn optreden, dat is mijn politiek”, antwoordt Vermandere aan Dewinter. Willem Vermandere treedt zondag op op het 0110-concert in Brussel. Met hem staan nog meer dan 120 artiesten en muziekgroepen op één van de podia in Antwerpen, Brussel, Charleroi en Gent. Vandaag wordt begonnen met de bouw van de podia.

Er wordt (te)veel geschreven over het al dan niet handhaven van het cordon sanitaire, en haast niet over de redenen voor het handhaven van het cordon sanitaire. Humo detecteerde deze week vier gemeenten waar het alarmfase rood zou zijn (Ranst, Hemiksem, Boom en Willebroek) en vier waar het licht op oranje zou staan (Schoten, Kruibeke, Vilvoorde en Lier). Knack ziet vier verschillende mogelijke scenario’s: 1. Een (bijna) volstrekte meerderheid in een van de Antwerpse districten. 2. Bepaalde kandidaat-burgemeesters van CD&V of VLD die lak hebben aan het partijverbod om met het VB in zee te gaan. 3. Kleine gemeentes waar één of twee VB’ers de burgemeester aan een sjerp helpen. 4. Alle hens moeten aan dek geroepen worden om het VB in steden van de macht te houden. Bij scenario 1 worden de districten Merksem, Hoboken en Deurne geciteerd. In Borgerhout zou het gevaar geweken zijn omdat er de laatste jaren nogal wat jonge tweeverdieners en kunstenaars aangespoeld zijn. Maar – en dat voegen wij eraan toe – het blijft opletten. Op een debat met de kopstukken van de Borgerhoutse democratische partijen gisterenavond zeiden de woordvoerders van CD&V, N-VA en VLD de verkiezingsuitslag af te wachten om te zien of ze al dan niet het cordon sanitaire zouden handhaven.

Maar waarom het cordon sanitaire handhaven? Knack  trok naar de Zuidfranse stad Orange (28 000 inwoners) waar extreemrechts nu al elf jaar aan de macht is. Een goed voorbeeld want Orange is voor het VB een voorbeeldstad. Philip Dewinter ging er vorig jaar op bezoek met een VB-delegatie en nodigde burgemeester Jean-Marie Bompard naar Antwerpen uit voor de startmeeting van de VB-gemeenteraadsverkiezingscampagne in Antwerpen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050915). In 1995 kreeg extreemrechts de Zuidfranse steden en gemeenten Vitrolles, Marignane, Toulon en Orange in handen. In Vitrolles en Toulon verspeelde extreemrechts de bestuursmeerderheid bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2001. In Marignane werd Daniel Simonpieri herkozen. Zijn lidkaart van Jean-Marie Lepens Front National (FN) had hij wel geruild voor een lidkaart van Bruno Mégrets MNP. In Orange geraakte burgemeester Jacques Bompard in 2001 eveneens opnieuw verkozen, en wel al in de eerste stemronde met bijna zestig procent van de stemmen. “We hebben een einde gemaakt aan de verspillingen van het vorige college. Zij gaven teveel geld uit aan het functioneren van het ambtenarenapparaat, terwijl wij investeren. We hadden een lelijke stad. Ik heb de stad grondig opgeknapt”, zegt Bompard aan Knack. Een verslaggeefster van de regionale krant La Provence  beaamt het. “De stad is erg mooi geworden. Bovendien is Bompard overal en zeer toegankelijk. Dat was bij zijn socialistische voorgangers wel anders. Bompard danst met ouderen op volksfeesten, hij organiseert buurtvergaderingen. Als iemand zegt dat er een prullenbak op een bepaalde plek moet komen, regelt hij dat.”

Die investeringspolitiek werd gefinancierd door besparingen op het ambtenarenkorps, en ook het snoeien in vrijwel alle subsidies voor culturele en sportverenigingen. Ook het wereldbefaamde theaterfestival Choriéges kreeg te maken met de bezuinigingsgrillen van Bompard. De buurt L’Aygue, een paar kilometer buiten het centrum, staat in schril contrast met de binnenstad. Met leegstaande, vervallen flats zonder ruiten lijkt het of de wijk recentelijk een bombardement heeft ondergaan. Blanken zijn er in de minderheid, voorzieningen zijn er nauwelijks, gaten in de straat des te meer. Volgens Bompard ligt dat aan de sociale huisvestingsmaatschappij, en anders aan de jongeren in de wijk die er de mensen van Bompards plantsoendienst bekogelen met stenen. Bompard: “Ik heb geen oproerpolitie ter beschikking voor de plantsoendienst. Die komt dus niet meer.” Bompard betreurt dat hij als burgemeester weinig bevoegdheden heeft om strenger op te treden tegen vreemdelingen. “Maar ik heb gedaan wat ik kon”, zegt hij. Bompard: “Er bestaan talrijke gemeentelijke subsidies voor de bevolking, die vooral naar buitenlanders gingen, terwijl Fransen er nauwelijks gebruik van maken. Daar hebben we orde in aangebracht: het aantal subsidieaanvragen door buitenlanders is drastisch gedaald.”

Niet alleen in mindere buurten is merkbaar dat de stad onder extreemrechts bestuur staat. “De werkwijze van Bompard is erg subtiel en daardoor des te gevaarlijker”, zegt een links oppositielid. Als voorbeeld geeft hij het straatnamenbeleid. Orange heeft sinds kort een Rue Alexis Carel, genoemd naar een wetenschapper die verantwoordelijk was voor een eugenitisch programma (= onderzoek naar de verbetering van het menselijk ras) onder het met nazi-Duitsland collaborerend Vichy-regime. In de mediatheek gaan bijna alle nieuwe boeken over de middeleeuwen of over het christendom. Het abonnement op de krant Libération  en het weekblad Le Nouvel Observateur, beide links, werd opgezegd. Een obscuur extreemrechts blaadje kwam ervoor in de plaats. De krant La Provence  wordt geboycot door de persdienst van de stad Orange. Ze krijgt geen persberichten meer met nieuwtjes over Orange, en medewerkers van de stadsdiensten mogen niet meer met de krant spreken. Zelfs niet over banale onderwerpen als de bezoekers van het plaatselijk zwembad. Bompard geeft als reden dat La Provence  zijn recht op antwoord op een kritisch artikel nooit plaatst. “Hij stuurt er één tot twee per dag”, reageert men bij de krant. “Als het echt iets toevoegt, plaatsen wij het, maar dat is meestal niet het geval.” De organisatie Reporters Sans Frontières, die gewoonlijk in de weer is voor de persvrijheid in landen als China en Cuba, maakt zich zorgen over de intimidatie van journalisten en de nieuwsboycot in Orange.

Toen de centrumrechtse partij UDF bij de parlementsverkiezingen in 2002 een zaaltje zocht voor een meeting in Orange, kreeg ze overal het deksel op de neus. “We krijgen problemen als we jullie toelaten”, was keer op keer het antwoord. Een links theatertje stelde haar zaal wél te beschikking. Een dag later stond de gemeentelijke veiligheidsdienst op de stoep. Om veiligheidsredenen mogen voortaan slechts twintig toeschouwers binnen. Bompard heeft van Orange een soort familiebedrijf gemaakt, met zijn schoonbroer, neef en echtgenote op hoge posten in de gemeentelijke administratie. De directrice van het bureau voor toerisme werd net zolang lastiggevallen totdat ze opstapte. Mede door het Franse kiessysteem beschikt Bompard in de gemeenteraad over een overweldigende meerderheid. Toch doet hij er alles aan om de vijf oppositieleden de mond te snoeren. “Bompard is een man met twee gezichten”, zegt een getuige. “Als hij handjes schudt op de markt, is hij een aimabele man, maar in de raad verandert hij in een autoritaire bestuurder.” Hij overschreeuwt de oppositieleden, beledigt hen voortdurend en geeft hen geen inzage meer in beleidsdocumenten. Ook raadsleden binnen de meerderheid doen er beter aan Bompard zonder meer te volgen. Bompard  is niet langer lid van het Front National (FN) van Jean-Marie Le Pen, en heeft zich aangesloten bij de al even rechtse Mouvement Pour la France (MPF) van Philippe de Villiers. Eén gemeenteraadslid uit de meerderheid die Bompard niet van het FN naar het MPF volgde, maar FN-lid bleef, is sindsdien evenzeer als de linkse oppositie slachtoffer van intimidatie en uitsluiting.

Is Bompard een gevaar voor de democratie? De meningen daarover lopen uiteen. De ene vindt Bompard antidemocratisch, en vindt het gevaarlijk extreemrechts macht te geven en ervan uit te gaan dat wel zal blijken dat de populistische oplossingen in de praktijk niet werken. Een ander wijst erop dat Bompard toch tweemaal verkozen is. “Wel is het zo dat hij weinig tolerant is tegenover de oppositie en dat zijn relatie sterk verschilt van die van zijn voorganger. Hij is zeer autoritair.” Voor ons lijkt dit meer als een discussie over het geslacht der engelen, of – misschien beter in deze context – over het geslacht van de duivels. Waarover het gaat is het ambtenarenbeleid, het subsidiebeleid, het desinvesteren in armere buurten, het vreemdelingenbeleid, het cultureel beleid, de persvrijheid, de behandeling van politieke tegenstrevers… "Orange staat model voor het beleid dat het Vlaams Belang in de Vlaamse steden en gemeenten wil voeren", zei Philip Dewinter vorig jaar in Vlaams Belang Magazine  (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051007 en ook http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051008). 

Hoe zou het eigenlijk zijn met de mannen van Bloed-Bodem-Eer-Trouw (BBET)? Is geen nieuws, goed nieuws? Hun website ligt alleszins uit sinds Thomas Boutsen, Mark Hooremans en anderen de gevangenis ingedraaid werden.

Bij TV-Belgiek, een initiatief van cineast Julien Vrebos - die in 1998 nog een film maakte over de Bende van Nijvel, Le Bal Masqué - maakt men zich deze week vrolijk om de verwondering bij een aantal waarnemers over wat men in BBET-kringen aan het uitsteken was. In het filmpje van vorige week, dat je terugvindt in het video-archief van TV-Belgiek, werd BBET zelf te kijk gezet. Het is niet de ultieme dijenkletser, maar lachen is gezond, en hier wordt humor met smaak gebracht.

• Website: www.tvbelgiek.be

“Hol als de bliksem naar uw krantenboer en haal ‘de P’ van deze week, want Marie-Rose Morel staat erin. Weliswaar niet in de beruchte  P-magazine-‘badpakkenspecial’ – zucht, je kan niet alles hebben…” schreef het VB vorige week op haar nationale website. Feit is dat Morel media-aandacht naar zich toezuigt, reden waarom ze – volgens kwatongen – uit het Antwerpen van Philip Dewinter moest verhuizen. Maar hoe meer de voormalige Miss Vlaanderen 1994 – Morel deed datzelfde jaar ook mee voor de titel van Miss België maar moest het daarvoor afleggen tegen Ilse de Meulemeester – hoe meer Morel “in de boekskes” en op televisie verschijnt, hoe meer ze zich in de vernieling praat.

Gisterenavond was het weer van dat. De makers van het VRT-televisieprogramma Terzake 06 waren naar Schoten afgezakt, Antwerpse randgemeente waar Marie-Rose Morel is gaan wonen en CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx wel eens gezegd heeft dat hij tegen het cordon sanitaire is. Als we de selectie van gefilmde Schotenaren mogen geloven, hebben de meeste Schotenaren nog niet gehoord van het begrip ‘cordon sanitaire’ maar vinden ze wel dat in een democratie iedereen mee moet kunnen besturen. Ook het VB. Maar tussen ‘kunnen’, ‘moeten’ en ‘zullen’ is er natuurlijk nog een verschil. Dat weten alvast de Vlaamse bedrijfsleiders. Volgens een enquête in opdracht van De Tijd  wil 68 % van de Vlaamse bedrijfsleiders dat het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang opgeheven wordt, maar vindt tezelfdertijd 75 % van de Vlaamse ondernemers dat het Vlaams Belang geen geschikte partij is om het land te besturen. Als bij de Schotenaren Marie-Rose Morel ter sprake komt – nu niet met een selectie van televisiebeelden maar met een degelijker enquête – blijken de Schotenaren Morel welbespraakt te vinden, maar daar houdt het positieve ook mee op. De Schotenaar vindt Morel “arrogant, autoritair en sluw”. “Praat veel maar luistert niet”, was een andere indruk die ze bij de Schotense bevolking achterliet.

Als het op het programma aankwam, zakte Morel nog verder in het Schotense moeras. ’s Morgens hadden we al in De Standaard  kunnen lezen dat burgemeester Hendrickx het cordon een miskleun blijft vinden omdat het een hoop problemen onbespreekbaar zou gemaakt hebben, maar dat zijn zin om met Morel een coalitie te maken ver onder het vriespunt was gezakt. Aanleiding is de leugenachtige propaganda die het VB de wereld instuurt. Toen twee VB-gemeenteraadsleden bij buurtbewoners actie voerden tegen een beslissing van de gemeenteraad die ze zelf hadden goedgekeurd, was de maat voor Hendrickx vol. Morel vroeg zich in datzelfde krantenstuk af: “Als er fouten staan in onze propaganda, waarom zet hij (burgemeester Hendrickx, red.)  ze dan zelf niet recht?” In Terzake 06 kreeg Hendrickx de gelegenheid om nog twee, van de meerdere, fouten in het Schotense VB-programma ‘recht te zetten’. Het VB wil de belastingen op de uithangborden in Schoten afschaffen…maar die belastingen zijn in Schoten al 12 jaar afgeschaft. En het VB wil geen politieke benoemingen bij het Schotense gemeentepersoneel, maar al 12 jaar wordt dat personeel geselecteerd door een extern selectiebureau waarbij wie als eerste uit de examens en proeven komt, aangeworven wordt. Morel maakte daarna nog een owngoal door af te wimpelen waarmee ze al twee keer de cover van P-magazine  haalde: haar eerste bestuursdaad zou het uit het gemeentehuis weghalen zijn van de foto’s van koning Albert II en koningin Paola. “Maar dat staat niet eens in ons programma”, minimaliseerde Morel.

Harrie Hendrickx minimaliseerde op zijn beurt de problemen om met meerdere partijen te besturen. Het bleek toch allemaal niet zo’n probleem te zijn, en een enquête in Hasselt waar alle democratische partijen in het bestuur opgenomen zijn – en niet eens omdat niet anders een meerderheid zonder het VB kon gevormd worden – blijkt zeer tevreden inwoners in de Limburgse hoofdstad op te leveren. Uit de hoger al geciteerde VRT-enquête bleek de Schotenaar zeer tevreden te zijn over zijn huidig bestuur en zijn huidige burgemeester. Als de Schotenaar al VB zou stemmen, is het om de vrees dat gehoofddoekten en andere vreemdelingen naar Schoten zouden afzakken, al kennen we zelf ook nog wel Turkse vreemdelingen die in Schoten gewoond hebben en er perfect geïntegreerd waren. Hendrickx benadrukte de noodzaak van ‘bestuurbaarheid’ maar heeft intussen ingezien dat hij inzake ‘bestuurbaarheid’ nog verder van huis is met het VB dan met de andere partijen.

Om in dezelfde sfeer te blijven: we hebben hier eerder al geschreven dat het VB wat heeft met miss’en. Marie-Rosel Morel, Miss Vlaanderen 1994. Anke Van dermeersch, Miss België 1991. Schotens VB-gemeenteraadslid en –personeelslid Tim Willekens die er een sport van maakt om met zoveel mogelijk miss’en te poseren. VB-volksvertegenwoordiger Bert Schoofs die op de luchthaven van Zaventem op Miss België 2005 Tatiana Silva Braga Tavares botst en vraagt om ermee te mogen poseren, waarna hij de foto fier op zijn website zet…Tatiana Silva Braga Tavares, Miss België met Kaapverdische roots, was niet opgezet met de foto op Schoofs’ website, en met de jongste generatie miss’en gaat het VB het ook moeilijk hebben.

Het voorbije weekend werd de 18-jarige Inge Praats uit Deurne als nieuwe Miss Antwerpen en Antwerpse kandidate voor Miss België 2007 verkozen. Tot daar niets dat opvalt, tot je een foto van Inge Praats ziet (foto 1). Moeder is een blanke blondine, vader is een volbloed Afrikaan naar wie ze opkijkt. Op de vraag “Ben je meer Belgisch of eerder Afrikaans?” antwoordt Inge Praats op haar website: “Ho, moeilijke vraag, zoals je ziet ben ik wat van beide. Mijn opvoeding is zo Belgisch als het maar zijn kan, maar aan mijn temperament en mijn kleurtje natuurlijk, herken je wel mijn Afrikaanse roots, gelukkig!” Haar favoriete vakantiebestemmingen zijn Afrika (voor de familie) en Jamaïca (voor de sfeer), en bij haar favoriete films vinden we La vita è bella , het verhaal over hoe een vader het leven van zijn zoontje in een concentratiekamp zo draaglijk mogelijk probeert te maken. Nu pakt het VB de laatste tijd ook wel uit met een kleurling in hun rangen, meestal een geadopteerde. Maar diep in zijn binnenste droomt VB-baas Philip Dewinter vooral van een blank Europa (zie: http://www.blokwatch.be/index.php?option=com_zoom&Ite...), en twee jaar geleden feliciteerde Dewinter nog de mensen die een herdenking organiseerden van notoir collaborateur met nazi-Duitsland Staf De Clercq. De politieke standpunten van Inge Praats kennen we niet, maar het lijkt toch eerder moeilijk te liggen tussen de nieuwe Miss Antwerpen en het ideaalbeeld dat het VB voor ogen heeft.

Tessa Van Wauwe (foto 2), Miss Vlaanderen 2006, heeft haar politieke voorkeur al laten blijken. Ze staat in Zwijndrecht op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van burgemeester Willy Minnebo (Groen!, voorheen Kommunistische Partij), en niet alleen om de lijst te vullen. Buikdansen is één van haar hobby's, maar verder is ze ook actief lid van de jongerenafdeling van Groen! Zwijndrecht.

Terug uit Cuba – we moeten trouwens alle bezoekers van deze weblog de groeten doen van Fidel (en van Kofi Annan, die er als secretaris-generaal van de Verenigde Naties ook op bezoek was) – vliegen we er terug in.

De kogels die Patje Coeman in zijn brievenbus vond zijn een wansmakelijke grap die bewijst dat het BBET-netwerk nog niet helemaal is opgerold. Overigens hebben we intussen opnieuw bevestiging gekregen dat een andere Blood & Honour-groep, Combat 18, nog steeds op 14 oktober in Vlaanderen een Ian Stuart Memorial plant waar een 2 000 mensen verwacht worden (klik eenmaal op de affiche hiernaast voor een grotere afbeelding). We hebben Fidel uitgelegd dat de 0110-concerten van aanstaande zondag grootste allures krijgen, en Fidel vroeg ons Tom Barman te feliciteren die in Focus Knack  de voorbije week over de afwezigheid van politieke steun zei: “Wij zijn gewoon artiesten die opkomen voor verdraagzaamheid. Maar ik heb de indruk dat veel politici naar geëngageerde artiesten kijken zoals zebra’s naar een volleybal. Alsof enkel intellectuelen met politiek bezig zouden mogen zijn, en het plebs zijn mond moet houden. Politiek is toch van het volk?”

Anderzijds moest ook Fidel onbedaarlijk lachen toen we hem het interview met Philip Dewinter in De Standaard  van 20 september vertaalden. Dewinter: “Ik vond de uitval naar Barman, waarbij een marginale Belang-kandidaat dreigde om zijn cd’s te verbranden, ongepast.” Overigens ging het niet om cd’s die men wilde verbranden, maar in een vuilnisbak zou deponeren. In ruil kreeg de ex-dEUSfan een pint bier aangeboden door die “marginale Belang-kandidaat”. Intussen heeft die man, Bart Debie, VB-veiligheidsadviseur, lijsttrekker bij de districtsraadsverkiezingen in Borgerhout én kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, zijn belofte om telkens met een pint te trakteren alweer ingetrokken. Niet omdat hij het ongepast zou vinden de dEUS-cd’s weg te smijten, maar omdat de wetgeving op de verkiezingsuitgaven hem niet zou toelaten met pinten te trakteren. Waarvan akte. Overigens waren wij toch niet van plan om onze cd’s van dEUS, Wannes Vandevelde, Joost Zweegers, Axelle Red, Hooverphonic en anderen weg te keilen. We zijn niet zot.

Als Blokwatch en uitgeverij Epo erop rekenden veel persaandacht te krijgen voor  Wat u moet weten over het Vlaams Belang door het boek slechts veertien dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober uit te geven, ziet het er voorlopig niet goed uit. Een halve kolom in  De Morgen, iets meer in  Gazet van Antwerpen: dat is het voorlopig. Maar wat niet is, kan nog komen, en hieronder alvast de recensie die wij maakten van het vorige vrijdag voorgestelde nieuwe boek van Marc Spruyt.

Na Grove borstels  (1995) en Wat het Vlaams Blok verzwijgt  (2000) dacht Marc Spruyt eraan om een boek te schrijven dat zou focussen op de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 in Antwerpen. Maar zolang wachten, terwijl er zoveel nieuws te rapen en te duiden is over het Vlaams Blok… Het internet is daarenboven een medium waar je je informatie sneller kwijt kunt en dat minder drempels heeft om te kunnen raadplegen. Op 6 juni 2004, een week voor de parlementsverkiezingen van 13 juni 2004, startte Marc Spruyt met de Blokwatch-weblog. Na het succes ervan werden de krachten met andere nieuwe weblogs over extreem-rechts gebundeld in de Blokwatch-website die op 7 januari 2005 werd gelanceerd (en aanvankelijk niet on line geraakte door acties van extreem-rechts). Van de website-artikels is nu… een lekker ouderwets boek gemaakt. Heerlijk om vast te pakken en te doorbladeren, om zaken in op te zoeken zoals met de vroegere boeken van Hugo Gijsels en Marc Spruyt. De vele losse artikels op de website werden gebundeld en bewerkt in elf hoofdstukken die respectievelijk ingaan op het Vlaams Blok-proces, de transformatie van Vlaams Blok naar Vlaams Belang, het nog steeds racistisch karakter van de partij, de fascisten en andere ‘idealisten’ bij het VB, de houding ten overstaan van de holocaust, het VB nog steeds onverbrekelijk verbonden met geweld, vrijheid van meningsuiting zolang het het VB uitkomt, de sociaal-economische visie, Antwerpen, cultuur en media, en het cordon sanitaire. Waarna nog een bijlage volgt over de democratie die in de aanval moet gaan. Het boek is verlucht met enkele foto’s uit het archief van Patje Coeman en vooral fotomontages van grafisch kunstenaar Jacques van der Zee (VEDEZE).

Als doorwinterde volger van de publicaties van het VB en uitspraken van de VB-tenoren hebben we er niets nieuw in ontdekt, maar toch is dit een belangrijk en aanbevelingswaardig boek. Vandaag zien de media, op uitzondering van De Morgen  en hier en daar nog wel eens een niet-naïeve journalist, er allang geen graten meer in om het VB als alle andere partijen te behandelen. Soms wordt het zelfs als een strategie tegen het VB gepresenteerd: behandel ze gewoon, duw ze niet in een martelaarsrol. Maar dat houdt in dat velen nooit de gelegenheid hebben gekregen om te begrijpen dat het VB een fundamenteel probleem is voor onze samenleving. Het Vlaams Belang is de voortzetting van het Vlaams Blok. Dat zegt de partij zelf als het haar uitkomt, zoals om haar militanten te behagen en om de overheidsfinanciering te continueren. Maar dat heeft ook professor Dirk Voorhoof in een advies voor de VRT aangetoond, met citaten over huisvesting, werk, criminaliteit, islam, onderwijs… waaruit blijkt hoezeer het Vlaams Belang net als het Vlaams Blok “onze samenleving wil doordringen van een extreemrechts ongelijkheidsdenken”. De leeuw in het Vlaams Belang-logo is trouwens niet zomaar een gestileerde leeuw maar een exacte kopie van de leeuw die gebruikt wordt bij het Sint-Maartensfonds en Were Di, twee organisaties die geworteld zijn in de collaboratie en het warm houden van de erfenis daaraan. Pikant detail: een leeuw die blind is, die geen ogen heeft in tegenstelling tot andere afbeeldingen van een leeuw die in Vlaanderen gehanteerd worden.

Marc Spruyt betrapt het VB regelmatig op tegenstrijdigheden (het taart gooien naar Elio Di Rupo wordt instemmend becommentarieerd, maar o wee als een VB’er slachtoffer is van een gelijkaardige actie, het optreden van Guido Tastenhoye ten gunste van een asielzoeker volkomen in tegenspraak met zijn eigen wetsvoorstel over het asielbeleid…), Spruyt haalt een aantal mythes onderuit (dat Gerolf Annemans een gematigd man zou zijn, of Jurgen Verstrepen een vernieuwer zou zijn…), en toont aan dat de teksten op de VB-website niet zomaar bedenkingen zijn maar als officiële partijpraat kunnen bestempeld worden (zoals blijkt uit het weghalen van een lovende tekst over een Marokkaanse voetballer… - het bestaan van die lovende tekst had de AFF-weblog overigens als eerste medium gemeld, het weghalen van de tekst was dan weer een primeur voor Blokwatch)…Wat u moet weten over het Vlaams Belang  blijft lang stilstaan bij historische figuren uit de collaboratie, maar dat heeft zijn belang als we bijvoorbeeld weten dat Philip Dewinter de organisatoren van een Staf De Clercq-herdenking recent nog “Veel succes!” wenste, en VB’ers in een ‘Neen Tegen Turkije’-comité samenwerkten met neonazi-organisaties. Ook het geweld-hoofdstuk is op zijn plaats, al heeft het VB ingezien dat politieke tactiek meer oplevert dan straatgeweld. Voor Luc Vermeulen, VB-verantwoordelijke voor de ordehandhaving en voorman van Voorpost, blijft geweld een optie, en zoals VMO-leider Bert Eriksson in 2001 nog zei: “Een heleboel van onze leden zit nu in de partijschoot van het VB. Ze volgen er de partijdiscipline, maar het vuur van vroeger brandt nog.” Dat de vrijheid van meningsuiting slechts geldt zolang het het VB uitkomt, vermoedde u allicht al maar wordt in het boek overtuigend aangetoond.

Bij het Vlaams Belang doet men zijn best om de werkgevers te vleien zonder openlijk de sociale verzuchtingen van de werknemers af te vallen. De 1-meimanifestaties van het VB lokken echter nog amper 300 mensen en vallen niet op door het aansnijden van sociale bekommernissen. De Vlaams Blok-slogan ‘Staken schaadt, werken baat!’ leeft nog altijd voort in de geesten van de Vlaams Belang-top, zoals ook de eerste voorstellen voor het Vlaams Belang-programma voor Antwerpen in 2006 vooral een doorslag zijn van het Vlaams Blok-programma van 2000. En het blijft van hetzelfde inzake cultuur. Het VB heeft geen hart voor cultuur, maar is hard voor cultuur. In het laatste hoofdstuk van Wat u moet weten over het Vlaams Belang  worden één voor één de argumenten voor het doorbreken van het cordon sanitaire onderuit gehaald. In een bijlage worden enkele beschouwingen gegeven over de aard van het VB en het antwoord dat erop kan gegeven worden. Helaas het minst gelukte deel. De taal die gebruikt wordt bij de globale analyse van het VB is niet zo toegankelijk als in de rest van het boek. Als strategie tegen het VB worden maatregelen op lange termijn voorgesteld (”Nieuwe aandacht voor de belangen van hun natuurlijk electoraat kunnen partijen de duizenden aan het VB verloren kiezers terugbrengen naar de democratie” ook al zal men met de VB-kiezer in discussie moeten gaan over de verschillen met de VB-visie), maatregelen op middellange termijn (het onderwijs, waar meer aandacht moet komen voor omgaan met verschillen) en maatregelen op korte termijn (de beeldvorming over het VB, en activiteiten van Blokwatch ondersteunen). Dat laatste ruikt al teveel naar de mirakeloplossingen van anderen (“Versterk onze partij!”), en die beeldvorming veranderen is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Op zo korte termijn is dat dan ook niet een oplossing. Journalisten en anderen kunnen wel rijkelijk putten uit de argumentatie in Wat u moet weten over het Vlaams Belang. Houdt u niet in.

• Infofiche: http://www.epo.be/uitgeverij/boekfiche.php?isbn=978906445...
• Walter Zinzen, die zelf pas het knappe De wereld is een schouwtoneel, maar wie doet de regie? heeft geschreven, over Wat u moet weten over het Vlaams Belang : http://www.indymedia.be/en/node/4156
• Dimitri Verhulst over Wat u moet weten over het Vlaams Belang : http://www.indymedia.be/en/node/4157

In Zottegem komt het Vlaams Belang niet op bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. De plaatselijke VB-voorzitter, Fabrice Morreau - een look-alike van Jurgen Verstrepen - is door Philip Dewinter opgevorderd om zijn campagne in Antwerpen te ondersteunen. Morreau ontfermt zich over de websites van Philip Dewinter, Anke Van deermeersch, het VB-Antwerpen en S.O.S. Democratie. En, twee, in Zottegem hebben ze met vader Herman en zoon Kurt De Loor een dynamische SP.A-werking die er niet voor terugschrikt tegenbetogingen in te richten bij VB-bijeenkomsten en investeert in een socio-culturele werking in de beste antifascistische traditie. Daarenboven is er lokaal nog een politiek alternatief op de SP.A, met de Zottegemse Alternatieve Ploeg (ZAP). In buurgemeente Herzele is het niet anders. Het VB komt er niet op, de gemeenteraad heeft unaniem tegen het VB een proces aangespannen wegens het verspreiden van onjuiste criminaliteitscijfers, en er is ter linkerzijde van de VLD/SP.A-bestuursmeerderheid nog een alternatief met Filip De Bodt (de spreker op de foto hierboven) en Leef!.

Filip De Bodt, ook actief in het sociaal-cultureel centrum ’t Uilekot, schreef een brochure bijeen waarin bondig maar krachtig wordt uitgelegd wat de oprichtingsgeschiedenis is van het VB, wat de oude en de nieuwe grondbeginselen zijn, de ideologie, het sociaal en economisch programma, om te besluiten met zes ‘opmerkingen aan de deur’: wat antwoorden als potentiële VB-stemmers zeggen “De andere partijen zijn corrupt, ze doen aan vriendjespolitiek.”, “Alleen het Vlaams Belang kijkt naar ons om en doet iets voor de gewone mensen.”, “Je hoort niets anders meer dan nieuws over geweld, inbraken, enz.. Ik voel me onveilig.”, “Er zijn teveel vreemdelingen in ons land en ze gedragen zich niet.”, “Ik heb een hekel gekregen aan de traditionele partijen. Ze doen niks!” en “Vlaanderen betaalt teveel aan Wallonië! Alleen het Belang komt daar tegen op.” In een naschrift stelt De Bodt dat als we het VB in Vlaanderen willen counteren, we politiek een volledige draai zullen moeten uitvoeren waarbij een eerlijke verloning van arbeid op wereldschaal, duurzaamheid van de planeet, en solidariteit en mensenrechten opnieuw centraal staan.”

Soms loopt De Bodt nogal hard van stapel. De geciteerde uitspraken bijvoorbeeld (zoals: “De uitbetaling van alle welzijnstoelagen wordt onderworpen aan een geautomatiseerde controle van de vingerafdrukken om elke dubbelontvangst uit te sluiten.”) zijn correct, maar niet altijd representatief. Maar zijn brochure is een handig argumentarium: op twaalf bladzijden wat je moet weten om je buur, werkmakker of collega-caféganger die voor het VB wil stemmen tot andere inzichten te brengen.

• PDF van Met het Vlaams Belang naar een (a)socialer Vlaanderen : http://uilekot.upcase.be/apps/pnupcase/modules.php?op=mod...