06-11-06

Hoe was het op het afscheidsfeestje van het Sint-Maartensfonds en de herdenking van Bert Eriksson?

“De Vlaamse collaboratiebeweging worstelt zich door een ijskoude winter”, schreef   De Morgen dit weekend naar aanleiding van de laatste bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds vorige zondag (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/1041/39/lang,nl...) en het stopzetten van het door Were-Di uitgegegeven tijdschrift  Dietsland-Europa (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/1047/39/lang,nl...). Vereniging en tijdschrift die hun wortels hebben in de collaboratie met nazi-Duitsland, en nu voornamelijk door tachtigers bevolkt worden. De opgemerkte aanwezigheid van VU-minister Johan Sauwens bij een vorig feestje van het Sint-Maartensfonds zorgde voor diens ontslag als minister;  Dietsland-Europa  werd zeker tot het overlijden van Bert Van Boghout beschouwd als de 'denktank' van het VB.

Koen Dillen, zoon van Karel Dillen, ‘voorzitter voor het leven’ van het Vlaams Blok en stichter van Dietsland-Europa, situeert in De Morgen  bij de uit de collaboratie voortgekomen groep als het Sint-Maartensfonds en tijdschrift als Dietsland-Europa  “het echte begin van de Vlaamse beweging”. Koen Dillen: “Het is met een zekere melancholie dat mijn vader zijn geesteskind ziet verdwijnen. Maar we moeten eerlijk zijn en durven te zeggen dat Dietsland-Europa  al vele jaren niet meer de invloed heeft dat het ooit binnen de Vlaamse Beweging heeft gehad.” Net als anderen verklaart Dillen jr. de teloorgang door de groei en de politieke keuzes van het VB. Koen Dillen: “Het ligt in de natuur der dingen dat een groter wordende partij haar eigen initiatieven opeet. Mensen hebben nu eenmaal ambities en willen carrière maken.” Koen Dillen is er trouwens zelf het voorbeeld van. Hij heeft wel alle begrip voor de kritiek van “echte Vlaams-nationalisten die er vanaf die eerste jaren bij waren en puur uit idealisme hebben gestreden” en nu “overal nieuwe mensen (zien) opduiken in de partij die gemakkelijk hun weg naar de top vinden en volop in de schijnwerpers staan.” Eén van die nieuwe mensen is de net als Koen Dillen zelf naar Schoten verhuisde Marie-Rose Morel, en die moet Dillen ook verdedigen. Te meer Dillen zelf niet verkozen is als VB-gemeenteraadslid in Schoten. Hij haalde er slechts 190 voorkeurstemmen; Morel daarentegen 4 688, het blaagje Tim Willekens (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051015) kreeg er 1 073. Koen Dillen: “Onze partij móét vooruit en dat veronderstelt een moeilijke evenwichtsoefening tussen vernieuwen en de terechte kritiek van de oude getrouwen ernstig nemen.”

En die “oude getrouwen” hebben het op alle vlak moeilijk met deze moderne tijden. “Ik ben een computeranalfabeet”, geeft Ludo Gerits, voorzitter van Were Di die Dietsland-Europa  uitgeeft, toe in De Morgen. Ludo Gerits: “Geen van onze medewerkers bij Dietsland-Europa  kan overweg met computers. We hebben nog even onderzocht of we geen elektronische variant zouden kunnen maken, maar dat kan dus niet. We hebben er de juiste mensen niet voor. Jonge mensen krijgen we niet meer warm om voor Dietsland-Europa  te werken. Ze kunnen vandaag betaald werken voor de partij. Heel wat mensen die nu een prominente rol spelen binnen het VB (Karel Dillen, Gerolf Annemans, Philip Dewinter, Bart Laeremans, Roeland Raes..., red.) zijn ooit begonnen bij Dietsland-Europa. Dat illustreert het probleem. En dan is er nog de concureentie met andere extreem rechtse bladen en organisaties. “Een organisatie zoals Voorpost bijvoorbeeld, die veel meer actiegericht is, trekt wel nog jongeren aan”, zegt Ludo Gerits. “Dietsland-Europa  is zware lectuur. Weinig mensen van Voorpost zouden hier iets kunnen komen doen.” Het idee om de administratie – waarop Dietsland-Europa  finaal gestruikeld is door het overlijden van de 78-jarige secretaresse van het blad – door het VB te laten overnemen, is geen optie geweest. Misschien omdat het VB dat niet wilde, zeker omdat Were Di dit niet wilde. “Wie zich laat betalen, verliest zijn objectiviteit”, zegt Ludo Gerits. “Het geld was er, maar de rol van een door de partij betaalde waakhond spelen, is voor ons nooit een optie geweest.” Geld is er trouwens ook bij het Sint-Maartensfonds want om zaal Stuurboord – wat staat voor rechterzijde van een schip – in Antwerpen af te huren voor een afscheidsfeestje betaal je al vlug 5 000 euro. Maar het zicht is er wel mooi. Wij vinden het één van de mooiste plekjes van Antwerpen: vanuit de hoogte zicht op een kromming die de Schelde maakt.

Maar wat gebeurde er bij het afscheidsfeestje van het Sint-Maartensfonds (foto 2)? De officiële pers geraakte niet verder dan de vestiaire waar een man riep: “Ik ben Waffen-SS” zonder dat één van zijn omstaanders verbouwereerd reageerde. Onze medewerker HVO, die in zijn vrije tijd ook wel eens voor ’t Pallieterke  schrijft, noteerde: “’Na wat de vuilschrijvers ons vijf jaar geleden gelapt hebben, weten wij het wel’, klonk het in die grote zaal Stuurboord aan de Rijnkaai, die zó volgelopen was met oostfronters en sympathisanten, dat voorzitter Toon Pauli en zijn medewerkers er zelf wat beduusd-verrast bij stonden te kijken. Ze waren met honderden, niet alleen van Vlaanderen, maar ook van Wallonië, Nederland, Zwitserland, Engeland, Denemarken, Duitsland en Oostenrijk. De sfeer was uitgelaten, al klonk er af en toe een wat bedroefde ondertoon bij dit niet te vermijden afscheid. Als je het moet doen met mensen die de tachtig voorbij zijn, dan kun je beter in schoonheid eindigen dan in chaos voort te gaan, verantwoorde Toon Pauli (zelf 82 jaar oud, red.)  de ontbinding van de vzw Sint-Maartensfonds en het stopzetten van Berkenkruis. Het moet door niet weinigen van die tachtigers, die in de beste van hun jaren door wat dan nogal eufemistisch ‘het repressieapparaat’ wordt genoemd, als honden of nog minder zijn be- en mishandeld, als een verkwikkende balsem op de vele oude wonden zijn aangevoeld dat de verschillende sprekers (des Guten zuviel, Kameraden!!) hun waardering niet spaarden voor de inzet, de gedrevenheid, de gehechtheid aan Vlaamse normen en waarden van hen die naar het oostfront zijn getrokken. Op een reuzenspandoek boven het podium stond te lezen: ‘Het was voor Vlaanderen’. De buitenlandse kameraden deden dat, eresenator en stichter van de VMO, Bob Maes, deed dat, Luk Vermeulen (VB-personeelslid, red.)  namens Voorpost, Hugo Pieters namens het VNJ.

De muziekkapel van het VNJ werd minutenlang toegejuicht, zelfs al liet zij al eens een valse noot door de tjokvolle zaal dartelen (Het werd hen vergeven, gezien de piepjonge leeftijd van nogal wat onwetende VNJ-trommelaars, red.). Ontroerend was de bloemenhulde van die jonge mensen voor al die ouderen die in de loop van de jaren van het Sint-Maartensfonds afscheid hadden moeten nemen. Presentatrice Walda Van Onckelen somde ze op in jaartallen van vijf, telkens twee droeve tromslagen als begeleiding: de doden van 40-45, de doden van 46-50, de doden van 50-55… tot 2001-2006. Een speciaal In Memoriam voor de enige Vlaming die het Ridderkruis had mogen dragen: Remi Schrijvers, in juli 2006 overleden. Er werd gezongen door het Scheldekoor (zie: http://www.anz.be/cddetail.php?zoek=4) (…). Ettelijke liederen, vooral de soldatenliederen, werden door het publiek meegezongen. Bert van den Brande droeg een gedicht in het Duits van Ward Hermans (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ward_Hermans) voor en liet horen dat hij meertalig is. Om te onthouden: ‘Eenmaal in de loop der tijden staan onze doden in onze kinderen op.’ Dit was het einde, zei regisseur Herman Appels, maar zowel hij als voorzitter Pauli rekenden erop dat de kameraden mekaar nog dikwijls zullen kunnen weerzien bij andere gelegenheden.”

Eén van die gelegenheden, al waren de aanwezigen daar iets minder tot veel minder oud, was de herdenking die zaterdag 21 oktober plaats vond in Mechelen. Aanleiding: de op 2 oktober vorig jaar overleden VMO-leider Bert Eriksson (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/2698918/bert-eriksson en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051014, de man rechts op foto 3). Op deze herdenking waren zo’n 120 mensen aanwezig, vooral gewezen VMO’ers. Het initiatief  ging uit van de familie en een paar hechte vrienden van Bert Eriksson. Hoogtepunt was het tonen van een bronzen penning met daarop de beeltenis van Bert Eriksson. De penning is te bekomen voor slechts 20 euro, bijpassend beschermetui inbegrepen. Er zijn wel maar 300 exemplaren van verkrijgbaar. Bestellen kan bij Jongerenactief, het clubje van gewezen VB-volksvertegenwoordiger Xavier Buisseret. VB’ers die deze weblog bezoeken en geïnteresseerd zijn, moeten ons maar een mailtje sturen, en wij bezorgen per kerende post het telefoon- en faxnummer van Xavier Buisseret.

00:01 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vlaams belang |  Facebook | | |  Print

Commentaren

De aff geeft zich graag uit als vredelievende beweging die met democratische middelen de vieze stoute en aggressieve fascisten (hun verzamelwoord voor alles wat afwijkt van hun gedachtegoed) bestrijden. Vaak tonen ze hun ware gezicht. Hier een bewijs:

http://ovl.indymedia.org/news/2006/10/13423.php

NSV'ers aangevallen te gent

door Antifa Sunday, Oct. 29, 2006 at 1:53 PM

vorige week donderdag werden in gent nsv'ers aangevallen na een van hun samenkomsten.
de facisten werden bekogeld met verfbommen.Een nsv'er kreeg de verfbom zeer hard tegen het aangezicht.
Resultaat nsv'ers met blauwe kin en roze broek !
wij roepen op om gans het jaar door elke nsv en/of kvhv bijeenkomst te verstoren / stoppen.
Antifa is een vrij te gebruiken naam voor directe axie tegen facisme en racisme.
Groetjes
Antifa

Gepost door: Steven | 06-11-06

Steven Het Anti-Fascistisch Front (AFF) is een organisatie die in 1974 is opgericht (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050220) maar om een aantal redenen (zie: Brood & Rozen, tijdschrift voor de geschiedenis van sociale bewegingen - 2005/2) beperkt is geraakt in haar actieradius. Met het bekogelen van NSV'ers met verfbommen aan de Gentse universiteit hebben wij niets te maken, en we kunnen ons niet herinneren dat die techniek ooit gebruikt is op AFF-betogingen. Eieren zullen er wel eens door de lucht zijn gevlogen, al werden die nooit aangekocht op het AFF-budget.

Gepost door: AFF / Verzet | 06-11-06

De commentaren zijn gesloten.