Anti-Fascistisch Front / Verzet

In alle regionale edities van  Het Nieuwsblad staan vandaag en gisteren de momenten die de regioreporters van de krant het voorbije jaar het meest hebben ontroerd, geërgerd of blij gemaakt. De ‘emomomenten’ van 2006. En wat waren die voor de politieke redacteurs die voor  Het Nieuwsblad het leven op en om het Antwerps en het Gents stadhuis volgen?

Kris Goossenaerts (Antwerpen): “Er waren dit jaar veel emotionele momenten die me een brok in de keel bezorgden: de busmoord, de moord onder de tram, de begrafenis van Luna, de Stille Mars het verdriet van A, de verkiezingsoverwinning van Patrick Janssens, de niet-verdiende nederlaag van Ludo Van Campenhout, de zware ziekte van Mieke Vogels of de 01.10-concerten om er maar enkele te noemen. Maar echt tranen met tuiten… Daar slaagde alleen een reuzenpoesjenel in. De Reuzin (foto 1) van het straattheatergezelschap Royal De Luxe die begin juli de stad teisterde. En ook al sta ik als zure cynicus bekend, zij slaagde erin me te doen blèten als een klein kind. Ik was niet alleen, op het Sint-Jansplein vielen verschillende mensen – zelfs coole politici – wenend in mijn armen. En haar olifant was dan wel een indrukwekkend staaltje van technologie, het was toch eerder de Reuzin die met haar emoties en oogopslag het hart van Antwerpen en mezelf stal. Bij Froom in de Stad was het dan ook de meeste terugkomende droom: dat die reuzin elke dag door de stad kuiert. Helaas vloog ze al na drie dagen opnieuw de tijd in.”

En in Gent? Tom Dams: “De mens achter de politicus. Als journalist ga je er vaak naar op zoek – vaak ook zonder het gevoel te krijgen dat je écht achter het masker van de publieke figuur kan kijken. Maar heel af en toe vallen die maskers zomaar af. Op een verkiezingsavond, bijvoorbeeld. Wekenlang hebben de lijsttrekkers zich sterk gemaakt en sterk gehouden. Natuurlijk zouden ze de verkiezingen winnen. Natuurlijk zou paars in Gent worden gebroken (volgens de enen). Natuurlijk zou de meerderheid overeind blijven (volgens de anderen). En dan komt de uitslag. Aan de diepere ontgoocheling kun je zien hoe groot de hoop was, aan de intense vreugde hoe diep de twijfel toch zat. En je weet meteen wel zeker: zo innig zullen Sas van Rouveroij (VLD, red.)  en Daniël Termont (SP.A, red.) elkaar nooit, maar dan ook nooit meer vastpakken. Of het moest bij de verkiezingen van 2012 zijn, natuurlijk.” (Foto 2 en 3: Gent, gisterennamiddag. Klik eenmaal op de foto om een grotere versie. De politieagente werd gespot aan de Sint-Michielshelling. Blijkbaar geldt in Gent geen burka-verbod.)

Voor Vlaams minister-president Yves Leterme is hét feit van 2006 “De afschuwelijke gebeurtenissen zoals de dood van Luna en haar Malinese oppas Oulematou, en de moord op Joe, en de waardige reactie op die waanzin zoals de marsen voor verdraagzaamheid en de 0110-concerten.” (Yves Leterme, deze week in  Humo). De racistische moorden van Hans Van Temsche hebben het VB parten gespeeld. Philip Dewinter, gisteren in  Het Laatste Nieuws : “We zaten daar in een moeilijk parket (…) en de concerten van 0110 hebben dat vers in de herinnering gehouden.” En er is nog meer dat nadelig was voor het VB. Dewinter: “Tot overmaat van ramp was er die historie van ‘Bloed, Eer en Trouw’.” Het is wel “Bloed, Bodem, Eer en Trouw.” Het meest voor de hand liggende vergeet Dewinter. Maar wat vinden de bezoekers van deze weblog de belangrijkste gebeurtenis van 2006? En wat antwoorden zij op onze andere eindejaarsvragen?

Een man uit Borgerhout, die liever anoniem blijft, noemt als belangrijkste gebeurtenis de verspreiding van de ‘Zonder Haat Straat’-bordjes (foto 1). “In de ruime omgeving van waar ik woon, vind je in elke straat wel twee, drie en soms nog meer mensen die zo’n bordje aan hun raam hebben gehangen. Het vergde een beetje lef om dit uit te hangen in een stad waar het VB bij 1 op 3 stemmen haalt, maar na wat Luna, Oulematou en Songul was aangedaan was dat het minste wat we konden doen. De bordjes bleven hangen voor de ramen, en werden zo een stille getuige van dat zovele mensen een andere stad willen. Het vergde een beetje politieke moed om de straatnaambordjes uit te hangen, moed die het stadsbestuur niet kon opbrengen want op de vraag van het OCMW-personeel om de bordjes in hun lokalen te mogen uithangen volgde een njet van de ‘politiek correcten’ (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060716). (In tegenstelling tot Gent waar het stadsbestuur 2 000 ‘Antwerpse’ bordjes aankocht, en vervolgens eigen straatnaamborden liet drukken en verspreiden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061215) – red.) ”

“Het was de voorbode van veel politieke moed”, vervolgt onze man, “met Tom Barman die tegen de hele politieke klasse in bleef doorgaan met de organisatie van de 0110-concerten, en de Laura Lynns en anderen die misschien niet zo expliciet als Barman tegen het VB ingingen maar zich ook niet lieten afschrikken door de dreigementen van het VB (foto 2: Laura Lynn samen met David Bové van Think Of One op het Brussels 0110-concert). (De manager van Laura Lynn vertelde dit weekend nog in  GvA-Magazine: “We zijn met de dood bedreigd. Er kwamen mails en brieven, ook van Filip Dewinter hé. Dat hij het niet kon begrijpen en dat we fans zouden verliezen. Wel, we hebben er geen halve verloren. Weet je, dat waren geen fans. Op en bepaald moment moesten we het gastenboek op de website afsluiten, want een minuut nadat we vijftig haatboodschappen hadden verwijderd, stonden er alweer honderd nieuwe op. Dat was georganiseerd, maar daar waren geen fans bij. Wie anderhalf jaar na het verschijnen van de cd zegt dat hij ‘m nu niét gaat kopen, is geen fan. Bovendien spraken ze van ‘1 000 maal bedrogen’ in plaats van ‘belogen’. Dan weet je genoeg.” – red.)

Wat moet er veranderen om de strijd tegen het VB succesvoller te maken? “In het begin van het jaar geraakte bekend dat Anke Van dermeersch gevraagd was om mee te doen aan Stanley’s Route, maar dat het VB-partijbestuur haar dat verbood. Ik dacht toen: dit is een gemiste kans om het VB sympathie te laten verliezen. We hadden Dewinters poppemieke wel eens willen zien hoe overleven op het Afrikaans continent. Maar we moeten er niet aan deken dat VB’ers onze schaarse tv-momenten vergallen met hun aanwezigheid. Dewinter in Blokken  (foto 3), Vanhecke in Sterren op de dansvloer… De neiging om te k*ts*n komt bij het idee alleen al naar boven. Wat dan wel? Moeilijk te zeggen. Je kan niet decreteren dat mensen vriendelijker voor elkaar moeten zijn. Maar pers en politiek, en al wie een maatscappelijke impact heeft, zou minder kansen moeten laten liggen om het VB te ontmaskeren als een onmenselijke partij.”

En de wensen voor 2007? “Ik zie opvallend veel mensen die een nieuw leven gestart zijn of gaan starten. Jan de Zutter is na zijn jaren als raadgever van Steve Stevaert en de SP.A, blijkbaar terug aan het schrijven geraakt. In DM-Magazine  stond vorig weekend alleszins een reportage van Jan, De slag om de Cubacocktails. Johan Mast, bekend als organisator van Mano Mundo maar al jaar en dag ACW-medewerker en actief in de sector van de ontwikkelingssamenwerking, gaat Vlaanderen op de kaart zetten als circusvriendelijke en innoverende regio. Phara de Aguirre is omwille van borstkanker aan een nieuw levensritme toe. Maar ook bij mensen in mijn kennissenkring die geen (halve) BV zijn, zie ik verschillenden die beroepshalve of privé aan een nieuw leven zijn begonnen of gaan beginnen. Sterkte, en hopelijk halen ze veel plezier uit hun nieuw leven.” 

• Ook jouw reactie kan hier gepubliceerd worden. Beantwoordt onze eindejaarsvragen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061213) en maak zoals deze man (zie ook: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061221) kans op een FNAC-bon van 20 euro.

Philip Dewinter heeft Alexandra Colen een aantal jaren geleden verweten een “puriteinse kwezel” te zijn. Nu  la Colen verhuisd is naar Mol is in het Antwerpse VB een nieuwe “puriteinse kwezel” opgestaan: Philippe Van der Sande… persoonlijk woordvoerder van Philip Dewinter. Rare wereld is dat bij de entourage van Philip Dewinter. Van der Sande legde immers vorige week klacht neer tegen een kerstschildering aan een Antwerps café en tegen de affiche waarmee An Nelissen, Janine Bischops en Mitta Van der Maat hun jongste productie brengen, Het Goede Lijf.

Alexandra Colen heeft een lange lijst van affiches waarmee ze het moeilijk heeft: de affiche om de film over het leven van Larry Flint voor te stellen (foto 1), de affiche de Benneton-affiches van een copulerend zwart en een wit paard, en van een zwart gekleede priester die een wit gekleede non kust, de Sensoa-campagne ‘Praat over seks’… Wie dacht dat we sinds het verdwijnen naar Mol van Alexandra Colen verlost zouden zijn van dat soort oprispingen, dacht verkeerd. Nu is er Philippe Van der Sande die ten strijde trekt tegen al dat bloot in het straatbeeld en elders.

Van der Sande, initiatiefnemer en woordvoerder van de VB-mantelorganisatie Christelijk Vlaanderen, al jaren VB-fractieleider in de Antwerpse provincieraad, naar de OCMW-raad van de stad Antwerpen afgevaardigd om de VB-fractie daar vanaf 2007 een scherper politiek profiel te geven, en persoonlijk woordvoerder van Philip Dewinter. Die Van der Sande heeft nu bij het parket klacht neergelegd tegen de schildering aan een caféraam van een Kerstman als een skelet die een blote vrouw vasthoudt. Niet echt smaakvol, maar volkomen passend in het profiel van het café (zie: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.view...). En terwijl Van der Sande toch aan het schrijven was, legde hij ook klacht neer tegen de affiche om de jongste theaterproductie van An Nelissen, Janine Bischops en Mitta Van der Maat aan te kondigen en nu "allerwegen" in Antwepen te zien is (foto 2).

Philippe Van der Sande: “Heel Antwerpen hangt vol! Moet dat? Hoewel we over heel veel kwesties van mening verschillen, treed ik de moslims bij wanneer zij vinden dat de naakte mens met enige schroomvalligheid moet worden benaderd en bedekt.” Altijd maar kappen op de moslims en de islam, maar als het erop komt om het conservatisme van het VB te verdedigen, worden de moslims er graag bijgehaald als partner in crime.

• Het Goede Lijf  wordt nog op vele plaatsen in Vlaanderen gespeeld. In Antwerpen waren de tickets onmiddellijk uitverkocht maar zijn nu nieuwe voorstellingen geprogrammeerd: http://www.3pees.be/site.htm

...dien dag dat ze niet schieten. Houden zo.

Het is al op 1 december begonnen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061203), maar nu is er geen ontkomen meer aan: de eindejaarsoverzichten waar de media ons mee om de oren slaan. In  Het Laatste Nieuws is men al een paar dagen bezig met telkens twee voille bladzijden over  De 100 Belgen van 2006. Hugo Coveliers is van de 58e plaats vorig jaar naar de 86e dit jaar getuimeld. Hij zal toch iets bijzonders nodig hebben om volgend jaar nog die top-100 te halen. Coveliers toch nog burgemeester van Antwerpen? Nieuw is Marie-Rose Morel, ineens op 40. Met dank aan Harrie Hendrickx, Schotens burgemeester die Marie-Rose Morel  in the picture  bracht (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060313 en  http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060926).

Axelle Red staat op 32 in de hitparade van Het Laatste Nieuws, en zoals zovelen anderen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061221) blikt ze met tevredenheid terug op de 0110-concerten (foto 1). Axelle Red verduidelijkte vrijdagavond in De Show van het Jaar (VRT) en dit weekend in Het Laatste Nieuws  waarom ze aan de 0110-concerten deelnam. Axelle Red (foto 2): “Ik heb aan 0110 deelgenomen uit protest tegen een onverdraagzame partij. Men heeft er concerten voor verdraagzaamheid van proberen te maken, maar voor mij was het een concert tegen het Vlaams Belang.” Laura Lynn, vorig jaar nog 100, nu 26, heeft ook de 0110-actie onthouden bij de gebeurtenissen van het voorbije jaar. Laura Lynn: “Ik begrijp niet waarom daar zoveel negatiefs over te doen was.” Bij het jaaroverzicht in De Standaard  merkt Bart Brinckman op dat de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen niet één Vlaams Belang-stem terughaalden naar het democratische kamp. En zelfs als grootste winnaar kwam bij de districtsraadsverkiezingen. Gelijk heeft hij, alle euforie over de overwinning van Patrick Janssens ten spijt (zie ook onze analyse vlak na de gemeenteraadsverkiezingen: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061009). In tegenstelling tot de politici (Janssens, De Wever…) die vooraf vreesden dat 0110 als een boomerang in hun gezicht zou terecht komen, is iedereen het er over eens dat 0110 haar verdienste had. Minstens al dat het aanleiding was voor een goed gesprek, betoogt chef-muziek bij De Standaard  Peter Vantyghem.

Peter Van Tyghem: “Zullen we ons over tien jaar 0110 herinneren als een naïeve, goedbedoelde en succesrijke manifestatie of als het begin van een nieuw tijdperk? Talloze mensen hebben in de aanloop naar de vier concerten begin oktober gezegd dat het allemaal geen zin heeft als er geen structureel vervolg komt, als we het gebeuren niet dieper verankeren. Maar had 0110 als breed bediscussieerd symboolmoment op zich al geen grote betekenis? In geen jaren is er zoveel gediscussieerd over de impact van cultuur als in de aanloop naar 0110. Dat was eigenlijk al zo van in het prille begin, toen Tom Barman (foto 3), de zanger en songschrijver van Deus, aankondigde dat hij het homecoming- concert van Deus in Antwerpen tegen het Vlaams Belang zou positioneren. Meteen kreeg hij tegenkanting uit politieke hoek. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens vreesde polarisering. Het idee ging ondergronds en groeide daar verder. Arno, die zich het afgelopen jaar onverwacht ontpopte tot het socio-politieke geweten van Brussel, zat aan tafel met KVS-directeur Jan Goossens, en sprak in januari 2006 al in verhulde termen over een groot evenement. De maanden daarna groeide het idee in stilte. De moord op Joe Van Holsbeeck gooide olie op de waakvlam en uiteindelijk raakte bekend dat er op 1 oktober, een week voor de verkiezingen, een groot concert in drie steden zou plaatsvinden.

Het evenement zelf was de moeite waard. Achteraf gezien spande Antwerpen de kroon omdat Deus en Clouseau daar de affiche aanvoerden. Er daagde ook het meeste volk op in de Scheldestad. In totaal kwamen in Antwerpen, Gent, Brussel en Charleroi zo'n 100.000 toeschouwers luisteren naar muziek, en de concerten waren de hele dag op televisie te volgen. Zo'n breed gemediatiseerde inspanning is uniek in de Vlaamse popgeschiedenis en zal dat allicht ook blijven. Maar 0110 was natuurlijk veel meer dan een aantal goeie tot minder goeie concerten. Het was een grote mobilisatie, een breed discussieforum en een interessant socio-politiek moment. Slaagde 0110 erin om mensen te mobiliseren die anders braafjes thuis blijven? Daarover verschillen de meningen en zonder ernstig onderzoek is er ook geen uitspraak over te doen. Op de Kaai in Antwerpen liepen jong en oud door elkaar en dromden evenveel mensen naar het podium voor Clouseau als voor Deus. Maar de oproep tot verdraagzaamheid was niet gericht op de verschillen tussen leeftijd of artistieke smaak, maar veeleer op de verschillen in visie op het samenleven. Een belangrijke indicatie is het misschien niet, maar ,,andere'' muzikanten op het Antwerpse podium, zoals Douzi, kregen lang niet zoveel aandacht als de Belgische artiesten. Brussel, op zich natuurlijk een veel kosmopolitischer stad, had daarom gekozen voor een duettenreeks die de verschillende deelpublieken symbolisch kon vermengen. In de commentaren had je de indruk dat het samenkomen van de rock- en popbiotoop, gesymboliseerd in een duet tussen Tom Barman en Koen Wauters, belangrijker was dan het samenkomen van allochtoon en autochtoon.

Als discussieforum was 0110 geslaagder. We herinneren ons weinig evenementen waar vooraf zo veel over gedebatteerd werd, met zoveel tegenstrijdige meningen. Grosso modo kwam het partijpolitieke kamp te staan tegenover het artistieke. Politici en politieke analisten uitten twijfels over de datum, de te scherpe of net niet scherpe doelstelling, de mogelijke impact en de vrijblijvende nawerking. Niemand die het geen aardig idee vond, maar bijna niemand ook die dacht dat het electoraal iets zou opleveren. Het was opvallend dat er vanuit culturele hoek minder diepgaand gepraat werd. 0110 was meer een doe-moment dan een denk-moment voor artiesten. Het stak een hart onder de riem van mensen die al langer met de problematiek bezig waren, en zette het onderwerp op de agenda. Artiesten met een linksere, alternatieve signatuur staken niet weg dat ze actie voerden tegen racisme, terwijl breder gerichte namen het hielden op een evenement voor verdraagzaamheid. Die ,,verdeeldheid'' zorgde voor kritiek en scepsis. 0110 was echter het belangrijkst als socio-politiek moment. Het veroorzaakte geen electorale stormloop en was evenmin het beste concert van het jaar. Maar het wierp interessante vragen op, niet in het minst bij een jong publiek dat zich aangesproken voelde door de druk van hippe media en hippe artiesten. Plots hoorde je jongeren zeggen dat het ,,niet cool'' was om op het Vlaams Belang te stemmen. Artiesten als Arno, Tom Barman en Luc Tuymans werden maatschappelijke spreekbuizen.

Het is in die richting dat 0110 moet onthouden en eventueel verder gebruikt worden. Artiesten uit muzikale, theatrale, literaire en beeldende kunsten hebben laten zien dat ze zich belangeloos willen inzetten als een maatschappelijk probleem hen zorgen baart. Hun rol is belangrijk, want artiesten bereiken zoals politici veel mensen, maar op een heel andere manier, en vaak voor langere periodes. Dat deden ze natuurlijk al voor 0110, maar je kan hopen dat de eendracht-van-één-dag honger heeft doen ontstaan en domme grenzen van geloofwaardigheid heeft doen smelten. En dat het publiek dat gevoeld heeft. 0110 was misschien geen vuist, maar zeker wel een feest waar liederen gezongen werden en flink wat afgediscussieerd werd. Zulke dagen vergeet je niet licht en in het debat rond diversiteit, waar we de komende jaren echt werk van moeten maken, kunnen ze een lichtend voorbeeld zijn.”

Na de Federatie van Marokkaanse Verenigingen en de Moslimexecutieve hebben nu ook twee medewerkers van Kif Kif zich uitgesproken over het incident waarbij aan De Roma in Borgerhout (foto 1) dogmatische moslims allochtone jongeren tegenhielden die naar een concert wilden gaan (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061212). De daar gespeelde muziek zou immers ‘onrein’ zijn. Omdat standpunten van allochtonen maar zelden de pers halen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061216) nemen we hier – in licht aangepaste vorm – de Vrije Tribune over die gisteren in  De Standaard verscheen. Gazet van Antwerpen meldt vandaag dat de moslims die bezoekers belemmerden om een concert bij te wonen in De Roma een spreekverbod in de moskeeën hebben gekregen. Het gaat om een beperkte groep, zeer conservatieve moslims die wegens hun opvattingen uit de conservatieve beweging waren gestoten waar ze eerder lid van waren.

Ico Maly en Hatim El Sghiar: “Veldwerkster Marijke Uijt den boogaard hekelde donderdag in De Standaard  het gebrek aan aandacht voor de radicalisering van de Antwerpse moslims: ‘De standpunten van het Vlaams Belang krijgen enorm veel aandacht, (...) maar als zich onder de moslims ook zo'n extreem ideeëngoed verspreidt, hebben we er nauwelijks aandacht voor.’ 'Islamitisch' radicalisme kan zich dus veel meer kan permitteren dan het 'autochtone' radicalisme. Vreemd, toch. Er wordt voortdurend gegoocheld met de term radicalisme, maar er bestaat nauwelijks wetenschappelijk onderzoek over. Het is een van die concepten waarover iedereen zich expert noemt. Het gevolg is een conceptuele onduidelijkheid. Radicalisme is alles wat we niet willen en niet zijn, het is per definitie de 'Ander'. Nochtans is de connotatie van de term 'radicaal' anders naargelang de context: in 'radicaal democraat' of 'radicaal feminist' klinkt het woord helemaal anders dan in 'radicaal moslim'. Wanneer en waarom wordt radicaal een -isme? En is elk radicalisme een gevaar? Wat is het probleem, hoe groot is het probleem en hoe moeten dat probleem begrijpen?

Dat de term radicalisme tegenwoordig voornamelijk voorkomt in combinatie met moslims en islam, is niet toevallig. 'Islamitisch' radicalisme is niet zomaar los te koppelen van islamofobie, internationale conflicten, socio-economische posities, mediadiscoursen, politieke vertogen, macht enzovoort. Van nature is de mens niet geneigd tot -ismen; hij moet ertoe worden gebracht, overtuigd of opgehitst. Wie zit er achter dat opzwepen? En meten we niet met twee maten? De vergelijking die Marijke Uijt den boogaard maakt tussen het radicalisme van Vlaams Belang en het 'islamitisch' radicalisme gaat in feite niet op. Het weinige onderzoek dat bestaat, wijst immers uit dat de groep radicale moslims ongeveer twee procent van de moslimpopulatie bedraagt, terwijl het Vlaams Belang 25 procent van de bevolking overtuigt. En hoewel het Vlaams Belang inderdaad vaak onder vuur ligt, wordt het succes van die partij zelden of nooit gezien als een uiting van de radicalisering van ,,de Vlaming''. Er wordt ook nooit geopperd om de website van Vlaams Belang af te sluiten. Er gaan nu wel stemmen op om de website van moslimextremisten van het internet te halen. Wij betalen allemaal met onze belastingen braafjes mee aan de opmars van Vlaams Belang, dat zetelt in tal van al dan niet politieke organen. Qua gevaar kan dat tellen, maar toch zijn het vooral de acties van enkele moslims die steevast het nieuws halen.

We worden vanuit alle hoeken van de wereld overspoeld met berichtgeving over moslimterrorisme, onderdrukking van vrouwen en moslimfundamentalisme. Hoewel er voor Vlaanderen nagenoeg geen betrouwbare wetenschappelijke gegevens zijn over de moslimradicalisering, wordt het concept een realiteit in de media. Een eerste uitgangspunt moet alvast te zijn dat radicalisering geen genetisch of cultureel bepaalde eigenschap is van een individu of een groep. Radicalisering is een proces dat bij uiteenlopende mensen kan ontstaan. Het is een maatschappelijk fenomeen dat vele gradaties kent en niet zomaar in een vacuüm ontstaat. Het wetenschappelijk onderzoek van Slootman en Tillie in Nederland naar radicaliseringsprocessen, radicalisme en extremisme definieert het als volgt: ‘Het radicaliseringsproces is een proces van verwijdering van de samenleving, een proces van delegitimatie. Het kenmerkt zich door een toenemend wantrouwen ten aanzien van het maatschappelijk en politieke systeem.’ Binnen dat radicalisme zijn er verschillende gradaties. Niet iedereen die zichzelf als overtuigd moslim beschouwt, is een terrorist. Dat er iets zou bestaan als moslimdemocraten, met een soortgelijke ideologie als de christendemocraten, wordt straal genegeerd. Alleen de meeste extreme en bovendien erg marginale vorm van dat radicalisme houdt enige gevaar in. Die groep van radicalen probeert op niet-democratische, soms gewelddadige wijze diepgaande veranderingen in de samenleving te verwezenlijken.

De wetenschappers komen tot de conclusie dat de overgrote meerderheid van de moslims in Nederland niet tot het brede spectrum van het radicalisme behoort, laat staan tot de 'gevaarlijke' vormen. Tot nog toe zijn er geen indicatoren die uitwijzen dat de situatie in België anders zou zijn. Dat betekent natuurlijk niet dat er geen radicalisering aan de gang is. Dergelijke processen kennen zeer diverse en complexe oorzaken die uitmonden in even diverse dimensies van radicalisering. Niet elke vorm van radicalisme is gevaarlijk. Moslims moeten de kans krijgen om die dimensies te duiden en bij te dragen tot de strijd tegen gevaarlijke vormen van radicalisme. Zij zijn immers zelf de belangrijkste slachtoffers van gevaarlijk radicalisme.”

Intussen worden in de schoot van de moskeeënwereld maatregelen genomen tegen de moslims die de toegang tot De Roma belemmerden wegens het 'onrein' zijn van de muziek die daar gespeeld werd. De Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen in de Provincie Antwerpen (Umivpa) en de Antwerpse vertegenwoordigers in de Moslimraad, meldt Gazet van Antwerpen  vandaag, hebben beslist om 'de mannen aan De Roma' spreekverbod op te leggen in de moskeeën. Het groepje is een afscheuring van de da'wah tabliegh-beweging, die met haar conservatieve interpretatie van de koran op zich al maar één stroming binnen de moslimwereld is. Naar ideeën de mannen aan De Roma als een Blood and Honour-groep en de tabliegh-beweging als het Vlaams Blok? Is het zoiets? In elk geval: het groepje van 'de mannen aan De Roma' is twee jaar geleden uit de tabliegh-beweging gezet, en in sommige moskeeën gold al een spreekverbod. Dat spreekverbod is nu uitgebreid naar alle moskeeën. Saïd Talal (foto 2): "We kunnen niet beletten dat deze mensen in de moskee komen bidden. De moskeebesturen worden wel geïnformeerd over het spreekverbod. We willen ook niet dat deze groep activiteiten organiseert in onze moskeeën." Als nu ook Mathias Danneels dit meldt aan de lezers van zijn krant, Het Nieuwsblad, is er alweer wat meer vrede op aarde.

"Kerstdeuntjes zijn bevorderlijk voor het koopgedrag van de consument, maar ze maken de verkopers chagrijnig. Dat bleek uit een Canadees onderzoek naar de invloed van muziek op het kerstshoppen", meldde  Het Nieuwsblad gisteren. De Antwerpse editie van die krant ging haar licht opsteken bij de uitbaters van de kerststalletjes op de Grote Markt en de Groenplaats.

En ja, hoor. Het Canadees onderzoek, waar allicht een hoop professoren en geld aan te pas is gekomen, wordt bevestigd met een eenvoudige rondgang langs de Antwerpse kerststalletjes. "Ik denk dat er twintig verschillende liedjes zijn die constant na elkaar worden gespeeld. En bovendien zijn die twintig liedjes al jaren hetzelfde", weet Karin die aan een kousenkraam staat. "Maar de klanten horen die liedjes maar één keer en zij vinden het leuk." Karin is voorstander van meer variatie en modernere liedjes. "Ik weet niet waar ze deze nog vandaan halen, maar Celine Dion bijvoorbeeld heeft toch ook mooie kerstliedjes." Er is trouwens nog meer schoon volk met minder klassieke kerstliedjes. Norah Jones, met Peace  bijvoorbeeld. Of één van onze favoriete zangeressen, de Nederlandse Fay Lovsky met Christmas Was A Friend Of Mine. Jose Feliciano met Feliz Navidad  is ook meeslepend. Lou Rawls en The O'Jays brengen soul in uw Kerstmis. Jona Lewie, Stop The Cavalry  is nog een oud lievelingshitje van ons. En dan zijn er nog de grote namen: John Lennon & Yoko Ono, Happy Xmas (War Is Over) , de Silent Night-versie van Sinead O'Connor (al zijn we veel meer weg van haar reggae-cd Throw Down Your Arms ), Wham met Last Christmas, en ook Philip Dewinters lievelingsgroepen Mud (Lonely This Christmas ) en Slade (Merry X-Mas Everybody ) serveren wat anders dan de traditionele Jingle Bells  en White Christmas-en.

Maar in Merchtem, waar VB-gemeenteraadslid Staf Diependael waakt, hebben ze nog wat anders op het programma. Het achtbare gemeenteraadslid schrok zich geen klein beetje toen hij Amerikaanse kerstliedjes als wachtmuziek hoorde op het centrale telefoonnummer van de gemeentediensten. Het Nieuwsblad, editie Vlaams-Brabant, meldde dinsdag dat Diependael onmiddellijk reageerde en aan de gemeente vroeg om "de draken van Amerikaanse liedjes als wachttoon aan de telefoon te bannen." "Dit vervuilt onze cultuur", vond Diependael. In Merchtem, waar ze al eens meer politiek-correct reageren, gaven ze Diependael zijn zin (foto: het VLD/GMB-BURGER-college van burgemeester en schepenen dat gevolg gaf aan de vraag van het enig VB-gemeenteraadslid, VB dat er op 8 oktober niet eens een volledige kandidatenlijst kon presenteren). Wie nu naar het gemeentebestuur belt, hoort als hij niet onmiddellijk geholpen wordt een kerst-cd van Jo Vally.

Jürgen Verstrepen las ook het bericht in Het Nieuwsblad  en maakte zich er vrolijk over op zijn weblog. "Teveel appeljenever of Glühwein gedronken?", vraagt hij zich af over Diependael. Verstrepen krijgt echter onmiddellijk lik op stuk van enkele bezoekers van zijn blog. En van Björn Roose, VB-personeelslid op de dienst voor Vlaams Belang-mandatarissen. Björn Roose: "Verstrepen heeft ongelijk", de telefoonwachtlijn maakt deel uit van de communicatie van de gemeente en de communicatie van de gemeenten in het Nederlandstalig deel van dit land "- en daartoe hoort Merchtem nog steeds -" dient in het Nederlands te gebeuren. Björn Roose: "Ik kan Jürgen Verstrepen dan ook een nadere lezing van de taalwetgeving aanraden." Zelden geweten dat een VB'er zo fanatiek de naleving van de Belgische wetgeving eist. Ten tweede, zegt Roose, "Er zijn kwaliteitsvolle Nederlandstalige kerstliedjes en daar bestaan wel degelijk opnames van." Ten derde, het is nog niet gedaan, "omdat het echt niet nodig is dat een gemeentebestuur in dit land z'n bijdrage levert aan het horendol maken van de burgers met "Jingle Bells", "White Christmas" en "Rudolf the Rednosed Reindeer". Hierboven kon je al lezen dat er nog wat anders bestaat van leuke kerstmuziek. We zouden er nog Have Yourself A Merry Little Christmas van The Pretenders aan kunnen toevoegen, en ook Bruce Springsteen heeft een Kerstmislied. Maar dat allemaal is Roosje ontgaan.

Wij  dachten dat Kerstmis even vrede en verdraagzaamheid wil brengen, maar met VB'ers als Diependael en Roose is dat niet waar. Je moet en zal Nederlandstalige kerstliedjes aanhoren.

• Niet dat wij Jo Vally zijn kerstliedjes misgunnen. Meer zelfs, op deze AFF-website kan je fragmenten van de Jo Vally-kerstliedjes horen, en wel door te klikken op de hierna volgende URL. De eerste indurk is dat je ervoor moet betalen, maar dat is niet zo. Je krijgt enkele seconden lang het beste van Jo Vally gratis en voor niets op: http://www.belgianmusiconline.be/fa548b9b721caff05a4d4641...