Anti-Fascistisch Front / Verzet

,,Nooit gedacht dat ik op deze manier een Bekende Vlaming zou worden!”, zei de zwarte schepen voor jeugd, ontwikkelingssamenwerking en burgerlijke stand van Sint-Niklaas nadat bekendgeraakte dat drie koppels weigerden door hem gehuwd te worden omwille van zijn zwarte huidskleur. Wouter Van Bellingen.

Deze week haalt Wouter Van Bellingen Humo, met een interview met zijn adoptiemoeder Simonne Maes (foto 1). Maes en haar twee jaar geleden overleden man adopteerden vier kinderen: Stefaan, een mulat, Hilde een half-Indiaanse van Boliviaanse afkomst, Veerle, een blanke, en tenslotte Wouter (foto 2), zoon van een Rwandese vrouw die aan de universiteit van Namen rechten studeerde maar na haar studies binnen de zes weken ons land moest verlaten. Wouter groeide op in een Vlaams-nationalistisch gezin, waar het de gewoonte was elk jaar naar de IJzerbedevaart te trekken. De laatste keer dat Wouter mee was op de IJzerbedevaart – hij was toen elf jaar – waren er problemen met een paar mensen van Voorpost. “Een zwart jongetje”, zeiden ze, “wat doen we daarmee?” “We doen daar niks mee”, zei Wouters vader.

Toen de weigering om zich te laten huwen door een schepen met een zwarte huidskleur bekendgeraakte, veroordeelde ’t Pallieterke  die weigering. Niet iedereen neemt dit echter het weekblad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” in dank af. Deze week verscheen in ’t Pallieterke  een lezersbrief van Elza Vancauwenbergh uit Vilvoorde die er niet om liegt. Ze schrijft het er niet bij, maar in de jaren negentig was Elza Vancauwenbergh nog regelmatig kandidaat op de VB-lijsten. In 1995 en in 1999 was ze zelfs derde opvolgster voor de VB-zetel van Joris Van Hauthem in het Vlaams parlement.

Elza Vancauwenbergh: “Pallieterke, Het ontgoochelt mij ten zeerste dat Pallieter het in de uitgave van 7 februari opneemt voor de vreemdeling tegen de Vlaming. Beseft u niet hoeveel moed het vergt van de Vlaming om, in eigen land, zijn recht als Vlaming te doen gelden? Gebruik en misbruik van gedwongen ‘gastvrijheid’ en de laksheid van de inheemse bevolking geeft geen vreemdeling het recht om een openbare functie te bekleden, zeker niet om de inlander wetten voor te schrijven, ook niet als gebelgde. Afwijzing wordt niet ingegeven zomaar door de huidskleur zoals men wil doen voorkomen; de huidskleur is een uiterlijk teken van onmiskenbaar en onveranderlijk anders-zijn, van de andere geaardheid. Het is een grove fout te beweren dat wie in Vlaanderen is opgegroeid en Nederlands spreekt, minder vreemd zou zijn. Dat leert mijn ervaring van alledag. Waarom zijn de Brusselaars weggevlucht uit hun stad? Niet omwille van de veelkleurigheid, wel omwille van de onleefbaarheid.

Volgens een melding op de nationale omroep is het weigeren van de schepen van Sint-Niklaas geen alleenstaand feit: de patiënten in ziekenhuizen en horecaklanten weigeren vreemd verzorgd en gediend te worden. De erkenning van zijn recht op eigenheid dat hem door overheid, media en Kerk niet gegund wordt, zal de Vlaming zelf moeten afdwingen. Sommigen zijn zich daarvan reeds bewust: het groeiende verzet is een gezonde reflex tegen miskenning en afwijzing van de Vlaming door de politiek, hof, gerecht en Kerk. Het vreemdelingenprobleem is een haard van verdeeldheid onder de Vlamingen die volgestouwd worden met schuldgevoelens. Zelfs van een reep chocola mogen wij niet meer schuldloos genieten. Wees Vlaming die God Vlaming schiep, zonder complexen.”

Bij de Robert Taft Club waar Philip Dewinter en Frank Vanhecke vorige week gingen spreken in de Verenigde Staten zouden ze het niet anders zeggen.

Frank Vanhecke, Philip Dewinter, Freddy Van Gaever en hun gids Paul Belien hebben het goed gesteld in Washington en in het zuiden van de Verenigde Staten. Voor Frank Vanhecke was het de eerste keer dat hij voet op Amerikaanse bodem zette. Het heeft toch ook voordelen, VB-voorzitter zijn. Ofschoon het VB ook in de Verenigde Staten beschuldigd werd van racisme en niet iedereen in hun gezelschap wilde gezien worden, is Frank Vanhecke een tevreden man. Vanhecke: “We werden bekritiseerd. Maar dat gebeurt altijd. Dat we, al was het maar van een paar politici, steun kregen voor onze boodschap, dat is al een groot succes.”

Frank Vanhecke is tegenwoordig vlug tevreden. Volgens VRT-correspondente in de Verenigde Staten Greet De Keyser kregen de VB’ers steun van Pat Buchanan (foto 1)… een man die tot driemaal toe mislukte in zijn pogingen om Republikeins presidentskandidaat te worden, en zich intussen dan maar tegen de Republikeinen heeft gekeerd. Volgens Buchanan is Bush veel te liberaal. Buchanan gaf dan wel een exemplaar van zijn boek State of Emergency  cadeau aan elk van de VB’ers, hij wilde toch liever niet gefilmd worden in gezelschap van de VB’ers. Het VB-gezelschap kreeg naar verluidt ook de handen op elkaar bij de Robert Taft Club, maar dat is dan ook een club die het ‘white nationalism’ verdedigt. Dewinter bedankte de vrienden voor het onvangst in de “beautiful southern state of Virginia", volgens Greet De Keyser een duidelijke verwijzing naar het verleden van die staat. Tijdens de burgeroorlog hadden de tegenstanders van de afschaffing van de slavernij hier hun hoofdstad.

Vanhecke en Dewinter zijn zo weg van de Verenigde Staten, en dan vooral de westernmentaliteit, dat de volgende familiedag van het VB plaatsvindt in Bobbejaanland. Zaterdag 31 maart is het – in 2004 van Bobbejaan Schoepen door de Spaanse groep Parques Reunidos overgenomen – pretpark in Lichtaart (Kasterlee) enkel toegankelijk voor VB-leden en hun familie. Denk niet dat je er als gewone sterveling kan binnenglippen. Toegang wordt enkel verleend na inschrijving in een VB-regiosecretariaat waar de VB-lidkaart moet voorgelegd worden en het VB-lidnummer genoteerd wordt. Het is niet de eerste keer dat het VB zo’n familiedag inricht. In 1999 was er op 1 mei – met zelf bijeengezochte kramen en attracties – zo’n eerste pretdag in het Gentse Citadelpark. In 2002 werd op 1 mei het Brugse Boudewijnpark afgehuurd; in 2003 Kelchterhoef in Houthalen-Helchteren. Die ‘gezinsdagen’ vervingen de 1 mei-manifestaties vanaf 1996 die ofwel uit de hand liepen – met militanten die  “islamieten = parasieten” scandeerden – ofwel alsmaar minder volk trokken.

Nu verzamelt het VB nog geen tweehonderd mensen op hun 1 mei-dagen in Antwerpen, op de gezinsdagen in Brugge en Houthalen-Helchteren kwamen respectievelijk nog vier- en drieduizend mensen opdagen. Daags voor Bobbejaanland na de winterstop heropent voor het gewone publiek, wordt de VB-horde er verwelkomd. Om in de sfeer te komen, kunnen de VB’ers zich al wat amuseren met het Desperado City-spelletje (foto 2) dat ze op de website van Bobbejaanland vinden. Het spel opent met de boodschap: “Welkom. Maar niet helemaal van harte. De inwoners van Desperado City zijn namelijk tuig van het ergste soort. Ze zijn schietgraag en meedogenloos, een gevaarlijke combinatie. Als vreemdeling beland je hier wel eens in een hachelijke situatie. Raap je moed bijeen en verken de stoffige straten. Wees wel voorbereid op enkele kogelregens en knokpartijen.” Helemaal op het lijf van de VB’ers geschreven! 

• Desperado City: http://www.desperadocity.be

De gemeenteraad van Affligem, een dorpje met 12 000 inwoners in Vlaams Brabant, buigt zich in maart over het voorstel van VB-gemeenteraadslid, tevens VB-fractieleider, Tim t’ Kint om de foto’s van koning Albert en koningin Paola uit de gemeenteraadszaal te verwijderen. Bruno Stevenheydens zal op de volgende gemeenteraad in Beveren, in de provincie Oost-Vlaanderen, eveneens voorstellen de foto’s van de koning en koningin uit de gemeenteraadszaal weg te halen. Vermits VB-gemeenteraadsleden in principe geen tussenkomst mogen doen zonder goedkeuring van hogerhand en Bruno Stevenheydens niet alleen gemeente- en provincieraadslid is voor het VB, maar ook VB-personeelslid is, lijkt het er sterk op dat het VB een nieuw strijdpunt heeft ontdekt dat het in alle gemeenteraden wil aankaarten: het verwijderen uit de gemeenteraadszalen van de portretten van Albert II en Paola.

“De gemeenteraadsleden hoeven bij de eedaflegging niet langer getrouwheid aan de koning te zweren. Ik zie dus niet in waarom die foto’s moeten blijven”, zegt Tim ’t Kint in Het Laatste Nieuws. Maar de man heeft het mis, al dan slecht voorgelicht door de Vereniging van Vlaams Belang Mandatarissen (VBBM). Gemeenten hangen de twee portretten vrijwillig op, er is geen enkele wettelijke verplichting om die portretten op te hangen. Kort na de Eerste Wereldoorlog heeft de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken een rondzendbrief gestuurd waarin het ophangen van staatsieportretten werd aanbevolen  voor alle openbare gebouwen. Maar niet verplicht. Toch lijken alvast de burgemeesters in de Antwerpse regio niet van plan te zijn om de portretten weg te halen, zo blijkt uit een rondvraag van Gazet van Antwerpen. Op misschien één burgemeester na.

Luc Aerts, burgemeester van Brecht, en Harry Hendrickx, burgemeester van Malle, bijvoorbeeld zien niet in waarom de portretten weg zouden moeten. De burgemeester van Zoersel, Katrien Schryvers, is niet gehecht aan de portretten – “Ik ben niet echt een royalist.” – maar wil ze omwille van de traditie laten hangen. Lukas Jacobs, burgemeester van Kalmthout, vindt dat de portretten zijn raadszaal cachet geven, “los van welke rol de monarchie speelt in ons land.” Als hij het projectiescherm in de gemeenteraadszaal naar beneden laat rollen, verdwijnen de portretten achter het scherm, maar voor het overige mogen ze rustig blijven hangen waar ze nu hangen.

De Schotense burgemeester Harrie Hendrickx (foto 3) heeft in de gemeenteraad nog geen enkele vraag gekregen om de portretten van Albert II en Paola te verwijderen. Het zal hem ongetwijfeld bekend zijn dat Marie-Rose Morel bij herhaling in de pers heeft gezegd dat het weghalen van die twee staatsieportretten het eerste zal zijn wat ze zou doen als ze burgemeester van Schoten zou worden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060505), Morels verklaringen in de pers over de portretten van Albert II en Paola waren gisterenavond nog een kwisvraag bij De Pappenheimers. Maar blijkbaar heeft Morel het weghalen van de gewraakte portretten nog niet gevraagd in de gemeenteraad. Omdat ze weet dat de meerderheid daar niet op in zal gaan, of omdat ze nog niet door heeft dat de gemeenteraad the place to be  is om als gemeenteraadslid te handelen?

Alleen de burgemeester van Brasschaat vindt dat de portretten van de koning en koningin uit de gemeenteraadszaal mogen gehaald worden. Dirk de Kort (CD&V): “Als ze er niet moeten hangen, dan mogen ze gerust worden weggehaald. We volgen de evolutie in ons land en zullen er ten gepaste tijde over praten in een gemeenteraadszitting.” Ligt hier een kans op eeuwige roem in VB-kringen voor Luc Sevenhans? Sevenhans zetelt nu in de Brasschaatse gemeenteraad als VB-fractieleider én is Kamerlid. Als VB-defensiespecialist valt hij niet op, maar misschien kan het weghalen van de portretten van Albert II en Paola uit de Brasschaatse gemeenteraadszaal hem toch nog een goede plaats op VB-kandidatenlijst voor 10 juni bezorgen?

Maar anderzijds is de Brasschaatse burgemeester ook niet meteen een VB-vriend. In het februari-nummer van het Brasschaatse VB-blaadje Vlaams Belang Krant Brasschaat  wordt geklaagd dat het VB alhoewel met negen zetels de grootste oppositiepartij geen vertegenwoordiger kreeg in de intercommunales Pidpa en Integan, en SP.A/Spirit met vier zetels en Groen! met twee zetels, wél afgevaardigden kregen bij Pidpa en Integan. Wedden dat als het VB vraagt om ze te verwijderen, de portretten van Albert II en Paola óók in de Brasschaatse gemeenteraadszaal blijven hangen?

Het lijkt erop of in Nederland zowat elke zaterdag een clubje neofascisten de straat op trekt om te betogen. Dat is wat overdreven, maar toch. Zaterdag 27 januari betoogde de Nederlandse Volks-Unie (NVU) in Apeldoorn, zaterdag 3 februari kwam de Nationalistische Volksbeweging (NVB) op straat in Uitgeest, gisteren betoogde alweer de NVU. Werden in Uitgeest vijfentwintig neonazi’s opgepakt door de Nederlandse politie (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070204), dan werden gisteren in Doetinchem maar liefst zestig antifascisten gearresteerd.

Is het de aanloop naar de provinciale statenverkiezingen, die zijn invloed heeft op de samenstelling van de Nedelandse Eerste Kamer (zie: http://www.uheefthetvoorhetzeggen.nl) of wat? Feit is dat de neofascisten van de Nederlandse Volks-Unie (zie: http://kafka.antifa.net/nvu.htm) gisteren opnieuw op straat kwamen. Nu in Doetinchem in Gelderland, stadje met een 56 000 inwoners. Stad van “tolerantie, democratie en waardigheid”, althans volgens de gemeentelijke website (zie: www.doetinchem.nl). Tolerantie betekent dat men in dit geval een stelletje neofascisten vrije baan geeft om hun hatelijkheden uit te schreeuwen, democratie betekent dat de burgemeester van Doetinchem het verzoek voor een tegenbetoging van het Comité Stop Extreem Rechts afgewezen heeft en hierin gesteund werd door de rechtbank, en waardigheid houdt in dat gisteren zestig antifascisten (foto's) gearresteerd werden om de neofascisten vrije baan te gunnen.

De betoging van de NVU zou om 13.00 uur beginnen maar werd anderhalf uur uitgesteld omwille van de aanwezigheid van minstens 150 tegenbetogers voor de circa 110 NVU-betogers. Het Comité Stop Extreem Rechts was nog in beroep gegaan tegen de weigering van de burgemeester om hen ook te laten betogen, maar de rechtbank in Zutphen achtte de vrees van de burgemeester voor ernstige wanordelijkheden door confrontaties tussen de twee groepen betogers gegrond en keurde het verbieden van een tegenbetoging goed (zie: http://www.rechtspraak.nl/Gerechten/Rechtbanken/Zutphen/A...).  De geesten zijn geëvolueerd. Vroeger verbood een burgemeester bij dergelijke verzoeken in Vlaanderen zowel de extreemrechtse als de AFF-betoging, met als gevolg dat extreemrechts niet op straat kon komen… 

Nu moet blijkbaar met man en macht vrije ruimte gegeven worden aan neofascisten. Niet alleen figuurlijk (het besluit van de burgemeester en van de rechtbank), ook letterlijk. Gisteren was in Doetinchem zowel de Mobiele Eeenheid aan de slag, als politie te paard terwijl er ook nog een politiehelikopter in de lucht hing. De route van de NVU-betoging werd onder druk van de omstandigheden gewijzigd, maar uiteindelijk kon de betoging wel plaatsvinden. Gelukkig is het nog ver af van de realiteit, maar gaat de Doetinchemse CDA-burgemeester Herman Kaiser bij een overname van zijn gemeentebestuur door neofascisten zeggen: “Wir haben es nicht gewusst.” ?

AFA-Nederland was betrokken bij de tegenbetoging in Doetinchem, maar naar verluidt waren het vooral jongeren uit Doetinchem zelf die niet pikten dat neofascisten in hun stad betoogden.

Dinsdag is het precies tien jaar geleden dat de werknemers bij Renault Vilvoorde te horen kregen dat de fabriek zou dichtgaan. De Standaard blikt vandaag terug naar een man die een hoofdrolspeler werd in de strijd tegen die sluiting: ABVV-vakbondssecretaris Karel Gacoms. De krant sprak met hem onder andere over internationale solidariteit, en de hulp van de politiek. Veel konden die laatsten niet bieden, met alle kwalijke gevolgen vandien.

Karel Gacoms: “Solidariteit is een mooi begrip, maar je moet solidariteit wel afdwingen. Helaas bots je met solidariteit ook op vele grenzen. Je kunt nu eenmaal niet verwachten dat Franse Renault-arbeiders hun jobs gaan opofferen om Belgische jobs te redden. Dat hebben ze nu bij VW Vorst sneller begrepen dan wij, toen. Bij VW zijn er weinig of geen acties geweest om de beslissing van de Duitse directie terug te draaien. Wij hebben dat geprobeerd, maar het is niet gelukt. De parking hier vijf maanden bezetten was geen probleem. Maar hetzelfde doen in Noord-Frankrijk lukte niet. Na een week zijn we moeten stoppen omdat er geen vrijwilligers meer waren om piket  te staan, zo ver van huis. Ook aan de actiebereidheid van de Renault-arbeiders waren er grenzen.”

”De politiek wordt al te snel met de vinger gewezen als er iets misloopt. Maar de politiek heeft Renault niet gesloten. (zucht ) Hebben de politici veel voor ons gedaan? Neen, dat ook weer niet. Bij de Vlaamse minister Luc Van den Bossche was er een cel opgericht die de vakbonden moest bijstaan. Ik ben een keer naar zo'n vergadering geweest, dat was niks. In feite, al die uitnodigingen voor vergaderingen met ministers hebben niks opgeleverd. Je kunt moeilijk weigeren om te gaan, maar eigenlijk was het tijdverlies. Dehaene heeft wat brieven geschreven naar Renault en de Franse regering. Tja. Ik heb hem toen nooit ontmoet. De politici waren er vooral mee begaan om hun eigen vel te redden.”

”We hadden een goed sociaal plan: met goede ontslagpremies en brugpensioen, maar ook met een speciale tewerkstellingscel die gedurende twee jaar arbeiders aan een nieuwe job moest helpen. Dat is aardig gelukt. Plus de 400 jobs bij RIB zelf (Een toeleveringsbedrijf voor de Renault-productie in Frankrijk die in de voormalige Renault-vestiging in Vilvoorde is gekomen, red.). Toegegeven, alles zat mee: de conjunctuur trok aan, er waren veel jobaanbiedingen voor jonge, technisch geschoolde arbeiders. Iets wat die van VW nu ook ondervinden. Die tewerkstellingscel heeft Renault veel geld gekost. Maar de resultaten zijn er.” Bij VW hebben ze vooral geld uitgegeven aan hoge vertrekpremies. “De Duitse bedrijfscultuur verklaart deels de hoge premies in Vorst. Ach, na Renault was er ook al kritiek op de premies, die hoger waren dan bij andere, kleinere bedrijven. Als vakbondsman is het hard, maar je kunt nu eenmaal niet overal evenveel bekomen. Maar zeg mij, waarom oogsten de VW-arbeiders nu zoveel misprijzen in de media? Omdat ze anderhalf keer de formule-Claeys hebben gekregen? Een formule die voor alle bedienden automatisch van toepassing is, ook voor de journalisten die daarover cynische commentaren schrijven? Waarom zouden arbeiders alleen maar korte opzegtermijnen verdienen?”

Hebben Renault en VW, en tussendoor Ford Genk, niet bewezen dat de auto-industrie hier geen toekomst heeft? “Ik ben geen defaitist. De economie verandert. Maken we hier binnen vijftig jaar nog wagens? Ik denk het niet, al doen Ford en Opel het nu weer goed. (…) Dezelfde verandering geldt voor de vakbonden. De metaalvakbond in Vilvoorde is bijna dood. We hebben hier 2 100 leden verloren door Sabena en 500 door Renault. Ons personeel is van tien naar vijf gegaan. Het is hier heel stil tegenwoordig. Intussen groeien de dienstenbedrijven en de dienstenvakbonden. Zo gaat dat. Kijk eens naar de dienstenchequewerkers. Dat systeem bestaat amper drie jaar en ze betogen al met 5 000 man in Brussel. Dat is toch fantastisch syndicaal werk. Helaas doet het ABVV het niet zo goed in al die nieuwe sectoren als het ACV. Ik kom nog uit een vakbondswerking waar de secretaris de eisen op een bierkaartje bijeen schreef. Dat oude syndicalisme bestaat niet meer. De acties tegen het Generatiepact zijn volgens mij de laatste geweest van de arbeidersklasse.“

SP.A-voorzitter Johan Vande Lanotte wil meer arbeiders in het parlement. “Ik gun het mijn vriend Jan Vanderpoorten, maar dat is onvoldoende om de breuk tussen partij en arbeiders te lijmen. Vroeger waren de ABVV-délégués lokaal actief in twee partijen: de socialistische of de communistische. Bij de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar was er één militant uit mijn regio die opkwam voor de SP.A. Tegen drie ex-militanten die op de lijsten van Vlaams Belang stonden. Dat zegt alles, helaas.” Inderdaad. Als de internationale arbeiderssolidariteit haar grenzen kent, en de politiek het ook niet kan helpen, dan gaan sommigen door het lint.

In Franstalig België toert nu al enkele maanden een camion rond waar theatervoorstellingen tegen extreemrechts in worden gegeven. Dezer dagen is de camion in Brussel.

Met haar camion wil het gezelschap Arsenic naar de buurten trekken waar extreemrechts  stemmen vergaart en mensen niet de gewoonte hebben om naar theaterzalen te trekken. Als de mensen niet naar het theater gaan, komt het theater naar hen toe, is de redenering. In de binnenruimte van de camion is er plaats voor telkens vijfendertig mensen. Eens ergens geparkeerd wordt driemaal per dag een voorstelling gegeven. Op het programma: het 35 minuten durende Dérapages.

In het stuk wordt rekening gehouden met de angsten van mensen, hun achtergestelde positie en hun problemen. De vooroordelen en de ‘oplossingen’ van extreemrechts worden niet beantwoord met een lang exposé, maar met even grote simplismen als de extreemrechtse slogans en waanbeelden. Alleen worden de simplismen van Arsenic wel ondersteund met een lijvig dossier, zijn alle antwoorden becijferd en gedocumenteerd.

In september, in de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober vorig jaar, werd Dérapages  vertoond aan meer dan 800 mensen. In het vooruitzicht van de federale verkiezingen op 10 juni aanstaande hoopt men een 20 000 toeschouwers naar hun camion te lokken. Niet om de militanten van extreemrechts tot betere inzichten te brengen, wel zij die zich laten verleiden door extreemrechts. De buren en familieleden die domme zaken zeggen maar denken ware feiten te vertellen.

Vandaag zijn de mensen van Arsenic met hun camion in Sint-Gillis, volgende week maandag en dinsdag 26 en 27 februari in Etterbeek, en woensdag 28 februari in Anderlecht. De volledige agenda en meer info vind je op: www.blogderapages.be.

De Standaard meldt vandaag dat een nieuw Blood and Honour-concert op zaterdag 10 maart in ons land is gepland. Het is eens wat anders. Zowel de Blood and Honour-concerten in Vremde, Boechout (4 maart 2006), als in Hever, Boortmeerbeek (12 augustus 2006), Wolfsdonk, Aarschot (9 september 2006) en Ravels (14 oktober 2006) werden in primeur op deze weblog aangekondigd. Nu pakt de krant  De Standaard uit met het volgend Blood and Honour-concert. We gaan erop vooruit.

Het volgend Blood and Honour-concert in ons land wordt georganiseerd door Blood and Honour-Vlaanderen en -Nederland. De plaats is nog niet bekend, maar het is naar een Belgisch gsm-nummer dat gebeld moet worden om ten vroegste daags tevoren de plaats te vernemen, zodat redelijkerwijze kan aangenomen worden dat het aangekondigde Blood and Honour-concert op Belgische, zeg maar Vlaamse, bodem zal plaatsvinden.

De Standaard  meldt dat volgens Blokwatch "het de eerste keer is dat Blood and Honour in ons land in de aankondiging van haar concerten en manifestaties zo uitkomt voor haar verheerlijking van nazi's. Op de flyer op internet staan op de achtergrond Duitse soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Volgens Blokwatch is dat een teken dat extreemrechts steeds zelfverzekerder wordt." Dat klopt. Maar het is niet de eerste keer dat een Blood and Honour-concert gekoppeld wordt aan een SS-herdenking. Het B&H-concert in Vremde werd voorafgegaan door een SS-herdenking op het militair kerkhof in Lommel, nadat de geplande SS-herdenking op het militair kerkhof in Ysselsteyn, Venray in Nederlands Limburg verhinderd werd door acties van het plaatselijk gemeentebestuur en AFA-Nederland (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/3145450/naziherdenking-in-...).

Voor de Belgische autoriteiten moet het niet zo moeilijk zijn om de potentiële herdenkingsplaatsen voor SS-herdenkingen in kaart te brengen en een samenscholingsverbod daar uit te vaardigen. Hoe zit het intussen met het wetsvoorstel dat op aansturen van Patrick Dewael zou geformuleerd worden door Koen T'Sijen, Claude Marinower & Co om organisaties als Blood and Honour te verbieden? De parlementaire werkzaamheden duren nog tot even na de paasvakantie, en daarna gaan Kamer en Senaat op reces om de verkiezingen van 10 juni voor te bereiden. Komt er nog wat van dat wetsvoorstel of niet? Of gaan we het weer meemaken dat de politie de andere kant uitkijkt? Zich tevreden stelt met of het buiten rustig blijft, en zich niet moeit met wat zich in  de gelegenheidsconcertruimte afspeelt? Wat met het wapenbezit van de concertgangers? Gaan ze daarop gefouilleerd worden, of kijkt ook hiervoor de politie liefst op afstand toe?

Meer info over de groepen die op het volgend Blood and Honour-concert zouden spelen mag je hier en op de website van AFA-Nederland en anderen verwachten. Eén van de groepen, English Rose, mocht op 30 december 2006 nog repeteren in De Kastelein in Brugge (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061230). De Kastelein verwelkomt op dezelfde datum als het Blood and Honour-concert op 10 maart overigens nog twee Oi-groepen: Scum uit England en Vargtass uit Zweden. Er is blijkbaar een grote afzetmarkt voor dat soort muziekliefhebbers in Vlaanderen.

Minister Laurette Onkelinx wil dat wie een woning verhuurt vanaf 1 oktober de huurprijs en de kosten afficheert, en de verhuring minstens twee weken op voorhand aan het gemeentebestuur meldt. Op die manier wil de minister voorkomen dat huurders nog geweigerd worden op basis van hun afkomst of huidskleur. De bond van verhuurders is gloeiend tegen, met de belachelijkste argumenten eerst. Een woordvoerder legde deze week in  Voor de dag (Radio 1) uit dat op verhuurbordjes geen plaats voorzien is om de huurprijs te vermelden, en een gemeentelijk register van huurwoningen mét de huurprijzen kon gewoonweg niet.

In hetzelfde radioprogramma schaarde een woordvoerder van de verhuurders zich achter het wetsontwerp, al geloofde hij niet dat dit voorstel tot een daling van de huurprijzen zou leiden. Maar was dat ook de bedoeling van de wet? De Turnhoutse huurdersbond gelooft niet in het mechanisme dat Onkelinx voorstelt. Zij lanceerden vorig jaar een ludieke affichecampagne tegen discriminatie. Huisbazen konden een affiche ‘Discrimineren? Deze huisbaas doet niet mee’ voor hun raam hangen, en mensen op zoek naar een huurwoning een affiche ‘Perfecte huurder zoekt ideale huisbaas’. Het is echter geen succes geworden. Ann Van Beurden (van de Turnhoutse huurdersbond) zegt in Gazet van Antwerpen : “Het aanbod op de huurmarkt is veel te krap, waardoor huisbazen het zich  kunnen permitteren om kieskeurig te zijn. Voor elke huurder die zij weigeren staan er drie anderen te wachten. Huisdieren, kleine kinderen of een man alleen: het zijn allemaal redenen om een huurder wandelen te sturen. Maar de belangrijkste redenen van discriminatie zijn inkomen en huidskleur.” Van Beurden vreest dat de aanpassing van de huurwet een averechts effect gaat hebben. “Volgens mij gaan veel verhuurders hun prijzen verhogen om kansarmen en allochtonen af te schrikken. (…) Als de overheid discriminatie wil tegengaan dan moet ze in de eerste plaats de druk op de huurmarkt wegnemen. En dat kan alleen door meer sociale woningen aan te bieden. Nu vertegenwoordigen die amper zes procent van de totale woningmarkt.”

Er is dus kritiek op de aanpak-Onkelinx, de ene wel minder terecht dan de andere. Natuurlijk heeft ook het VB kritiek. Huurwet Onkelinx stinkt, titelde het VB gisteren op haar website. “Minister van Justitie Onkelinx (PS) wil vóór de federale verkiezingen blijkbaar nog zoveel mogelijk burgers jennen. Hoe kan men anders haar voorstel van nieuwe huurwet verklaren dat nu reeds voor onrust op de huurmarkt zorgt.” Het VB laakt dat minister Onkelinx zich “opnieuw (laat) kennen als een minister die de fundamentele vrijheden ondermijnt. Een van de maatregelen bestaat er namelijk in dat eigenaars verplicht worden de huurprijs vooraf  bekend te maken, met het uitdrukkelijk ‘anti-racistische’ opzet trouwens om het verghuurders vooraf onmogelijk te maken om zelf te beslissen aan wie zij hun huis wensen te verhuren.” Voor het VB gaat de vrijheid van ter beschikking stellen van een schaars goed – huurwoningen – boven racistisch gedrag. “Er is echter meer”, vervolgt het VB. “De gemeentebesturen kunnen voortaan de eigenaars verplichten om huurpanden – vóór het afsluiten van de huurovereenkomst – in te schrijven in een nieuwe gemeentelijke databank voor kandidaat-huurders, waardoor huurcontracten met kennissen en vrienden sterk bemoeilijkt zullen worden. Het Vlaams Belang hekelt deze verregaande collectivisering van de huurmarkt.” En blijkbaar is die ‘collectivisering’ nog het ergst van alles. Eergisteren had VB-kamerlid Bart Laeremans al een persmededeling over hetzelfde onderwerp verspreidt. Niet met een titel als ‘Huurwet Onkelinx stinkt’ of iets van die strekking, maar ‘VLD steunt heimelijke collectivisering huursector’. En dat allemaal om een gemeentelijk register dat in kaart zou brengen wat op de huurmarkt voorhanden is.

Op de VB-website wordt verwezen naar het interview in Gazet van Antwerpen  waarin Ann Van Beurden van de Turnhoutse huurdersbond zegt te vrezen dat “veel verhuurders hun prijzen (gaan) verhogen om kansarmen en allochtonen af te schrikken” Het pleidooi van Van Beurden en de huurdersbond opdat de overheid meer sociale woningen zou aanbieden, herhaalt het VB níet. Waar het in haar kraam past zal het VB de kritiek van huurders opnemen, maar voor het overige speelt het volop de kaart van de verhuurders en huiseigenaars. Zich als verdediger voordoen van de zwakkeren, maar vooral opkomen voor de sterkeren.

’t Pallieterke klaagt er deze week over dat nog ruim 1 200 schriftelijke vragen van parlementsleden onbeantwoord zijn, ook al moeten die binnen een bepaald tijdsbestek beantwoord worden. Intussen is alvast op één van die twaalfhonderd vragen geantwoord.

’t Pallieterke : “Momenteel zijn er nog ruim 1 200 vragen onbeantwoord gebleven, ook al moeten die normaal binnen een bepaald tijdsbestek beantwoord worden. Het zit er dus dik in dat een aantal van die vragen de vuilbak zullen ingekieperd worden als de regering er het bijltje bij zal neerleggen. (…) Men kan zich daarnaast de vraag stellen hoe het komt dat veel vragen zo’n vertraging oplopen. Heel eenvoudig… Veel vragen zijn lastige vragen omdat ze peilen naar achtergronden, beweegredenen en cijfers. En dat is te veel gevraagd natuurlijk.” Het VB heeft aangekondigd de druk op het beantwoorden van de schriftelijke vragen op te voeren.

Eén vraag is intussen beantwoord. Of die vraag van belang is voor de werking van onze democratie, dan wel maar een vraag is om administratieve overlast te veroorzaken, beoordeel je maar zelf. Het is een vraag uit 2000, van Francis Van den Eynde (VB) aan vice-premier Laurette Onkelinx (PS). Onkelinx bood in dat jaar als minister van Arbeid op een Europese top haar collega’s pralines aan “als symbool van de Belgische democratie”. Het Gentse VB-kopstuk Francis Van den Eynde wilde weten waarom de minister de democratie vergeleek met chocolade, “deze bruine of donkerbruine zoete stof die, wanneer de temperatuur lichtjes stijgt, kleverig wordt en gaat smelten”.

Het antwoord is op hetzelfde niveau als de vraag. Dat lijkt ons ook maar best, een kleuter beantwoord je ook niet met een antwoord op universitair niveau. Laurette Onkelinx: “Ik lees geamuseerd uw weinig appetijtelijke beschrijving van de juweeltjes van onze Belgische gastronomie. Die geeft in niets een beeld van de diversiteit van onze pralines: manons, met verse room, met sinaasappel, met marsepein, met likeur of de truffels. De kwalificaties die u met afkeer lijkt te gebruiken, ‘een bruine, plakkerige en afdruipende materie’, lijken me beter te passen bij bepaalde ideeën die uw politieke partij verspreidt.”

Na Wannes Van de Velde, Willem Vermandere en Walter De Buck is een nieuwe generatie dialectzangers aangetreden. In ons favoriet radioprogramma  Carte Blanche (Radio 1, zaterdagmiddag 11.00 uur) staan de in het Stabroekse dialect zingende Fixkes op 1 met  Kvraagetaan, en de nu ook in het Antwerps zingende Axl Peleman (foto 1) op 3 met  Kzen van A (zie: http://195.0.110.54/poll/carteblanche/showPoll.jsp?id...). Izegemenaar Filip Kowlier zette een paar jaar geleden de trend in met zijn  Welgemeende (kust min kloaten), en op de jongste cd van Arno staat een liedje van Le Plus Beau in het Oostends, Een boeket met pissebloemen. "Ostendais" staat er tussen haakjes bij ter verduidelijking voor de Franstaligen.

Op de cd Dagget Wet  (foto 2) hoor je Axl Peleman, na muziek bij bands als Ashbury Faith, Angelico en Camden, letterlijk thuiskomen. "Een mens wordt ouder", zei hij gisteren daarover in De Morgen. "Ik kom uit het punkmilieu en als je twintig bent, geloof je nog dat je de wereld kunt veroveren. Dan kies je voor het Engels in de hoop credibel te zijn. Maar intussen maak ik als Belgische boerenpummel al bijna twintig jaar plaatjes voor andere Belgische boerenpummels, dus begon ik te denken: misschien moet ik songs schrijven die iets vertellen over wie ik bén, niet over wie ik zou wíllen zijn." De nummers gaan uitsluitend over dingen die Peleman na aan het hart liggen: zijn vrouw, familie, afkomst en wereldbeeld. ''t Kiel is een kleurdoos' is bijvoorbeeld een ode aan de multiculturele samenleving. "Ik woon in Hoboken, waar 41 procent van de bevolking voor het VB heeft gestemd. Die mensen zullen me wellicht een klootzak vinden, maar het belet me niet te zeggen wat ik denk. Ik ben opgegroeid tussen joden, Arabieren, Turken, Chinezen, en vind dat een verrijking. Ik heb met die mensen nooit problemen gehad. Mijn multiculturele leefwereld bevindt zich op straten en pleinen, niet op het niveau van media of politiek. Ik ben de laatste om te beweren dat alles perfect is, maar er zijn andere manieren om problemen op te lossen dan die uit de jaren dertig. Mijn cd eindigt niet toevallig met een instrumental die 'Giën Belang' heet. We leven nu eenmaal met al die nationaliteiten samen. De vraag is niet: hoe krijgen we die weg? Maar: hoe gaan we ermee om?"

'Het leven kan soms schoon zijn' noemt Axl Peleman een lied tegen de verzuring. "Twee jaar geleden vergezelde ik enkele ontwikkelingshelpers naar Oeganda en wat ik daar zag, gaf me een fikse lel in mijn gezicht: verminkte lijken, bloed, kindsoldaten, kogels die je dagelijks om de oren fluiten... Terwijl wij ons hier druk maken om futiliteiten en beledigende onzin als Steracteur Sterautist of Big Brother, proberen mensen enkele duizenden kilometer verderop in precaire omstandigheden te overleven. Een les in nederigheid." Een ander voorwerp van Axl Pelemans' verontwaardiging is George Bush Jr., die centraal staat in 'Aap met Plastron'. "Mijn vader was gechoqueerd omdat ik Bush durf te vergelijken met Hitler, maar wat mij betreft, bedient hij zich van dezelfde rechtse propagandamachine als de nazi's. In zijn oorlog om olie en het in stand houden van de Amerikaanse economie ontziet hij niets of niemand. Op CNN zag ik een Iraakse vrouw wier huis door de Amerikaanse troepen plat was gebombardeerd. Ze was alles kwijt: haar ouders, haar zeven kinderen. In een oogwenk alles verwoest en die camera die dat allemaal koel en genadeloos registreert... Het enige dat die gekraakte vrouw kon uitbrengen is: 'Allah zal Bush hiervoor straffen.' En, stel je voor, van de weeromstuit werd ze als moslimfundamentaliste gedoodverfd."

De kans dat Axl Peleman gevraagd wordt op te treden op de Republikeinse Zangavond van de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) op 4 april aanstaande, in café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen, is bijzonder klein.