Anti-Fascistisch Front / Verzet

Op voorstel van Bart Laeremans (VB) is het wetsvoorstel-T’Sijen om neonazi-organisaties te verbieden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070318) verstuurd naar de Raad van State voor juridisch commentaar. Met het verzenden naar de Raad van State lijkt het geen haalbare kaart om het wetsvoorstel nog voor de parlementsverkiezingen om te zetten, en het is maar de vraag wie het wetsvoorstel na 10 juni opnieuw gaat indienen. Koen T’Sijen, huidig Spirit-fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers,  moet genoegen nemen met de derde opvolgersplaats op Antwerpse SP.A/Spirit-lijst.

Blijft de vraag of het wetsvoorstel überhaupt gesteund zou worden door een meerderheid van Kamer- en Senaatsleden. In ons land ligt de CD&V dwars (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070322), terwijl in Nederland de geestesgenoten van de CDA resoluut voor een verbod van organisaties als Blood and Honour gaan. Mirjam Sterk (CDA) zei donderdag in het programma EénVandaag  dat Blood and Honour zo snel mogelijk weg moet. “Het is een uiterst gevaarlijke organisatie die verboden moet worden.” De CDA’ster heeft alvast de steun van coalitiegenoot ChristenUnie en van de Nederlandse oppositiepartijen SP en D66. De verklaring van Sterk zit aan het slot van een reportage over Blood and Honour waarvoor uitgebreid gefilmd is op de neonaziherdenking in Lommel op 10 maart (foto 1, zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070311).

Overigens wordt vandaag in het Nederlandse Rheden, in de stadsregio Arnhem-Nijmegen, de ‘Zwarte Weduwe’ Florentine Rost van Tonningen (foto 2, zie: http://www.volkskrant.nl/binnenland/article409768.ece/Ros...) begraven. Rost van Tonnigen kocht in de gemeente een begraafplaats, vlak voor ze de gemeente na jarenlange woonst in een villa daar verliet voor een verblijf op een appartement in Arnhem en vervolgens een woonst in Waasmunster. De inwoners van Rheden zijn niet opgezet met de begrafenis bij hen – op televisie zei één van hen dat men het lijk van Rost van Tonnigen beter in België had gelaten – en de gemeente Rheden is bang dat Rost van Tonnigens graf een bedevaartsoord voor neo-nazi's wordt.

• EénVandaag  over Blood and Honour: http://www.eenvandaag.nl/index.php?module=PX_Story&fu....
• Netwerk over hoe Nederland omgaat met graven van neonazi's. Op het einde van de circa 13' durende reportage zijn overigens archiefbeelden van VMO-leider Bert Eriksson te zien. Zie: http://www.netwerk.tv/archief/4290755/599/Hoe_gaat_Nederl....

Het optreden van Vlaams minister-president Yves Leterme en SP.A-voorzitter Johan Vande Lanotte bij  Debby & Nancy twee weken geleden (foto 1) blijft naschokken veroorzaken. Stany ‘Nancy’ Crets noemt deze week in  Humo de heisa overdreven. Stany Crets: “De verkiezingen komen eraan, en iedereen wil zich blijkbaar profileren. Een paar weken geleden zat Vlaams minister Bert Anciaux ook in het programma en daar heeft geen haan naar gekraaid. Blijkbaar is de verontwaardiging à la tête du client.” Of anders is het dat men wéét dat Bert Anciaux om het even wat doet om in de kijker te lopen, en was de verwachting ten aanzien van Yves Leterme en Johan Vande Lanotte anders. Na de kritiek van de voorbije dagen vreest Crets wel dat het aantal ‘dapperen’ die naar  Debby & Nancy   willen komen, zal slinken. Crets: “Misschien moeten we op de duur Filip Dewinter opvoeren, want dat is zowat de enige die nooit gevraagd wordt.”

VB-poppemie Anke Vande meersch is een tijdje terug gevraagd deel te nemen aan Stanley’s Route, maar Dewinter sprak zijn veto uit over de deelname Vande meersch. VT4-kijkend Vlaanderen is hem daar nog altijd dankbaar voor. Al moet die dankbaarheid natuurlijk ook weer niet overdreven worden. Knack-journalist Joël De Ceulaer zou de politici dankbaar zijn als ze niet meer zouden opduiken in allerlei hele of halve amusementsprogramma’s. Maar vorige zondag zag hij Johan Vande Lanotte “wéér opduiken in de context van de gulle lach, als kandidaat in De Pappenheimers. Geweldig programma, schitterende quiz, allemaal niets mis mee – maar een politieke leider heeft er niets verloren. Zeker niet depolitieke leider van de partij wier historische opdracht het is om vroeg of laat de kiezers die naar het VB zijn gevlucht, terug te halen. Elke keer als Vande Lanotte zich vertoont in programma’s als Witte Raven  (waarin hij Piet Piraat speelde), Debby & Nancy  of De Pappenheimers, sterkt hij duizenden VB-kiezers annex kijkers in hun overtuiging dat ze bij de SP.A niets meer verloren hebben. Op een paar uitzonderingen na behandelen politieke redacties het VB als een normale partij. De meeste makers van amusementsprogramma’s piekeren er echter nog lang niet over om VB-kopstukken uit te nodigen. Dat is geweldig en verstandig en terecht. Maar ziehier de paradox: zolang ze andere politici wél uitnodigen, is het de beste dienst die ze het VB kunnen bewijzen.”

Wie niet in De Pappenheimers  of  nog niet bij Debby & Nancy  is gevraagd, maar beter de knepen van de showbizz kent dan Leterme en Vande Lanotte samen, is natuurlijk Philip Dewinter (foto 2). Neem nu zijn idee om de volgende 1 mei-viering van het VB niet meer in Antwerpen te laten plaatsvinden, maar in Bazel (Waar? In Bazel!), rond de figuur van Amedee Verbruggen (Wie? Amedee Verbruggen!). Geen kat, ook niet bij het VB, die een paar maanden geleden eraan gedacht zou hebben dat de volgende 1-meiviering bij het VB zich rond het standbeeld van Amedee Verbruggen (foto 3) in Bazel zou plaatsvinden… waren het niet dat Verbruggen een grootoom is van de intussen wereldwijd bekende Wouter Van Bellingen. Die grootoom heeft wel een curriculum vitae dat men bij het VB graag leest (een volkse flamingant, lid van het VNV (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlaams_Nationaal_Verbond), bevriend met August Borms (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050408)... ), maar anderzijds zou Verbruggen zich verzet hebben tegen de Duitsch-Vlaamsche Arbeidsgemeenschap. Bij de stichters van de kring rond de figuur van Amedee Verbruggen vinden we daarenboven onder andere Maurits Coppieters terug, bij gelegenheid van het 100 jaar na de geboorte van Amedee Verbruggen zijn zorgde ‘Rooie’ Nelly Maes voor de gelegenheidsrede, en de Amedee Verbruggenkring spreekt zich - en in Vlaamsnationale kringen is dat toch een belangrijk detail - uitdrukkelijk uit voor de idealen van de pluralistische IJzerbedevaart, en niet de radicaal-rechtsere IJzerwake.   

Maar voor Dewinter is het de poging waard om Van Bellingen in verlegenheid te brengen. Is hij zo verdraagzaam om samen met Dewinter bloemen te gaan neerleggen aan het standbeeld van zijn grootoom? Niet dus. Van Bellingen vindt het weinig respectvol om zijn grootoom op die manier politiek te misbruiken. Een bloemenhulde op zich ziet hij nog wel zitten, maar niet in een VB-context. Maar je moet maar durven: terwijl een deel van het VB twijfels zaait over de drie koppels die geweigerd hebben zich door een schepen met zwarte huidskleur te laten huwen (Jeanice Laureyssens (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070328), Jürgen  Verstrepen (gisterenmiddag overigens met een bedrukt, bezwaard gezicht op pad in Berchem), de VB-website…), terwijl Wim Verreycken schrijft dat Van Bellingen Sint-Niklaas “internationaal te schande gemaakt” heeft (zie nogmaals: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070328)... reikt Dewinter Van Bellingen de hand om samen een bloemenhulde te doen op een VB-manifestatie… Goed geprobeerd, Dewinter. Maar de vakjury zegt dat je slechter bezig bent dan Eddy Wally. Lol verzekert bij een zeker publiek, maar niet echt van niveau om meer dan de lachers te overtuigen.

Voorbije zaterdag legde het VB de verkiesbare plaatsen vast voor 10 juni. De Senaatslijst wordt getrokken door partijvoorzitter Frank Vanhecke. Na hem volgen Anke Van dermeersch, Jurgen Ceder en Nele Jansegers. De lijst wordt geduwd door Philip Dewinter, voorafgegaan door Marie-Rose Morel en Wim Verreycken. Geen van die drie is echter van plan in de Senaat te gaan zetelen mocht hij of zij verkozen geraken. Yves Buysse, VB-personeelsdirecteur en één van de twee verantwoordelijken voor de dagelijkse teksten op de VB-website, is als eerste opvolger zeker van een verlengd verblijf in de Senaat. Ook Nele Jansegers en Jurgen Ceder zijn beveiligd: zij staan ook nog eens als tweede en derde opvolger op de lijst. Vierde opvolger is Bart Siffert, één van de advocaten van de partij in de procedure voor de Raad van State over de partijfinanciering en advocaat van Bart ‘Penalty’ Debie. Voor Wim Verreycken (foto 1) houdt zijn plaats op de lijst, en zijn voornemen niet langer te zetelen in de Senaat mocht hij al opnieuw verkozen geraken, de bevestiging in van zijn zich terugtrekken uit de actieve nationale politiek.

Wim (officieel: Willem) Verreycken is op 3 januari 1943 geboren. Hij houdt van actie en is er dan ook bij als de Vlaamse Militanten Orde (VMO) in 1963 in Oostende tientallen gevels en uithangborden met teer besmeuren om de badstad te vernederlandstalen. Ook bij het in 1961 opgerichte Vlaams Nationaal Jeugdverbod (VNJ) laat Verreycken zich opmerken. Hij wordt er ‘dienstleider cultuur’, koordirigent en propagandaverantwoordelijke. Die laatste twee ‘kwaliteiten’ maakt hij later nog ten gelde bij het VB. Tot op vandaag is hij de obligate leider van de samenzang bij het einde van VB-congressen en andere samenkomsten. En van bij het opstarten in 1983 tot eind 1995 is Verreycken eindverantwoordelijke voor de Nationalistische Omroep Stichting (NOS) die de ‘uitzendingen door derden’ voor het VB verzorgt op de BRT/VRT. Zijn eerste politiek mandaat krijgt hij in 1982 als – toen nog niet rechtstreeks verkozen – districtsraadslid in Borgerhout. In 1987 wordt hij provincieraadslid, en in 1989 belandt hij in de Senaat als opvolger van Karel Dillen die naar het Europees parlement verhuist. Tot dan was Verreycken verkoper in een verfwinkel. Bij de historische verkiezingen van 24 november 1991 behaalt Wim Verreycken met 10 440 stemmen in het arrondissement Antwerpen slechts 1 400 stemmen minder dan Philip Dewinter. In 1995 maakt Wim Verreycken de opstap van de Borgerhoutse districtsraad naar de Antwerpse gemeenteraad. Tussendoor schrijft Verreycken VB-brochures zoals Spreken in het openbaar  waaruit we onthouden: “Wie onverzorgd en slecht gekleed komt vertellen dat hij beter is dan de onverzorgde en slecht geklede chaoten die onze maatschappijvisie niet delen, maakt zichzelf ongeloofwaardig.” In een andere brochure, Huisbezoeken en vergadertechnieken, legt Verreycken uit dat omzichtig moet omgesprongen worden met democratie binnen het VB. “In een beginfase is een despoot nodig, een tiran, die zegt wat moet en wat niet moet, en die geen tegenspraak duldt.” In de mate het VB groter wordt is “een structuur (nodig) die goedgekeurd werd en aanvaard wordt door de patriarch.”

Verreycken is voorstander van een “onafhankelijke Vlaamse Republiek” maar dan “met dien verstande dat die Republiek een Vlaamse regering heeft die alle linkselende tendensen weghoont.” De onafhankelijkheid van Vlaanderen gaat voor Verreycken samen met het wegjagen van vreemdelingen. “Brussel is de oudste stad van de Nederlanden en niet de eerste stad van de Sahara”, schrijft Verreycken in de brochure Onafhankelijkheid moet en kan. Twee jaar vóór Dewinter in 1992 uitpakt met zijn berucht zeventigpuntenplan stelt Verreycken al voor om al wie na 1970 genaturaliseerd is “opnieuw aan een onderzoek te onderwerpen teneinde vast te stellen of zij Vlaming zijn.” We treffen Verreycken op de eerste rij om de vervolging aan te klagen van Vlaams-nationalisten die met de Duitse bezetter collaboreerden. Opnieuw biedt de Vlaamse onafhankelijkheid een uitweg. “Een onafhankelijk Vlaanderen zou allang de spons hebben geveegd over de oorlogsbladzijden”, schrijft Verreycken in zijn Amnestie-brochure. Verreycken houdt de pen vast in één van de werkgroepen op het At-rmoede-congres en is daarbij verantwoordelijk voor de ongelukkige passage “De uitbetaling van alle welzijnstoelagen wordt onderworpen aan een geautomatiseerde controle van de vingerafdrukken om elke dubbelontvangst uit te sluiten.” Het VB heeft nog geprobeerd uit te leggen dat dit enkel gold voor asielzoekers maar noch uit de letterlijke tekst noch uit de context van het congresdocument kan dat afgeleid worden. In het wereldbeeld van Verreycken is geen plaats voor bijvoorbeeld abortuscentra. “Deze stallen moeten onmiddellijk uitgemest worden”, schrijft Verreycken in 1991. En in een NOS-uitzending in 1993 legt Verreycken himself  uit dat de rol van de vakbonden is “het recht op arbeid bovenaan te stellen en het recht op belemmering van arbeid, wat men nu het recht op staken noemt, hieraan ondergeschikt te maken.” Hij dient dan ook een wetsvoorstel in om de actieradius van de vakbonden te beperken. Als gemeenteraadslid vertelt hij in 1995 doodernstig dat “in Borgerhout, waar ik woon, de duiven ondersteboven vliegen omdat anders hun ring wordt gepikt”, en dat dit er op wijst “dat een bepaalde cultuurgemeenschap de wetten niet als ‘eigen’ erkent, en er niet ‘thuis’ is.”

Meer bekend is zijn pleidooi in 1997 in de Antwerpse gemeenteraad om de Generaal Drubbelstraat in Berchem om te dopen in de Ward Hermansstraat. De reden hiervan is de respectievelijke ‘verdienste’ van Generaal Drubbel en van Ward Hermans in de Eerste Wereldoorlog. De eerste zou duizenden Vlamingen een gewisse dood hebben ingestuurd, de tweede zou zich daarentegen ingezet hebben voor de Vlaamse frontsoldaten. “Geen enkele andere overweging speelde daarbij een rol. Wie mij kent, weet dat.”, voegde Verreycken er aan toe. Anticiperend op de kritiek die intussen van alle kanten was losgebarsten want Ward Hermans is ook de stichter van de Algemene SS-Vlaanderen en hoofdredacteur van SS-Man. Philip Dewinter verontschuldigde zich bij de Joodse gemeenschap voor Verreyckens voorstel, maar in tegenstelling tot wat Dewinter beweerde in het Belgisch-Israëlitisch Weekblad  wist Verreycken zeer goed wat Ward Hermans’ rol was tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was ter sprake gekomen in een gesprek vooraf met Philip Dewinter, maar Verreycken was niet van zijn voornemen af te brengen. Verreycken legt om de haverklap klacht neer tegen het verloop van een gemeenteraadszitting (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070324) of een of andere bestuurshandeling van het Antwerps schepencollege. Zo ook tegen de AFF-medewerker die een meer dan twintig bladzijden tellend dossier over de familie Verreycken schreef voor AFF-Verzet  in 1998. Zoals zo vaak met de klachten van Verreycken liep dat met een sisser af. Alleen duurde de zaak wel vijf jaar vooraleer de rechtbank er in eerste aanleg en in hoger beroep uitspraak over deed. Intussen was Verreycken zich meer gaan toeleggen op zijn rol als heidens priester, verkoper van heidense prullaria in een winkeltje dat toen nog aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout was gevestigd, en auteur van een aantal heidense liederen- en rituelenboeken onder het pseudoniem Johan Hildesheim. Als in 2004 dochter Ragna zich, met haar dienstwapen als politieagente, het leven ontneemt in het ouderlijk huis van haar vader in Borgerhout, breekt voor Wim Verreycken een zware periode aan. Hij verhuist naar Sint-Niklaas, het fractieleiderschap in de Senaat laat hij over aan Jurgen Ceder, en zelf brengt hij meer tijd door in zijn inmiddels naar de Korte Nieuwstraat in Antwerpen verhuist Triskel-winkeltje. Het meest zit hij daar nog achter zijn computer op de eerste verdieping.

Maar het bloed kruipt waar het niet kan gaan. De eerste keer als Verreycken zich politiek terug laat opmerken in zijn Sint-Niklase periode is als hij op zijn weblog trots meldt dat hij aanwezig was op een herdenking van Oostfronters in Stekene (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050523). In Sint-Niklaas stortte hij zich intussen op de (allochtone) bezoekers van recreatiedomein De Ster en de zaak-Van Bellingen. Sinds begin dit jaar is hij er ook gemeenteraadslid. VB-fractieleider in die gemeenteraad is Frans Wymeersch met wie Wim Verreycken midden jaren zeventig de (Vlaamse) Republikeinse Beweging stichtte. Zoon Rob Verreycken, wiens verblijf in Borgerhout onmogelijk was geworden na een straatgevecht met zijn echtgenote, verhuisde eveneens naar Sint-Niklaas en kreeg er na wat ellebogenwerk een zitje in de Sint-Niklaase OCMW-raad. Op de Senaatslijst haalde Wim Verreycken in 1993 als tweede op de lijst nog 37 063 voorkeurstemmen binnen. Daarmee was hij de vijfde populairste VB’er. Na lijsttrekker Frank Vanhecke (197 641 voorkeurstemmen), lijstduwer Philip Dewinter (148 563), Anke Van dermeersch (106 694) en Johan Demol (45 752). (Foto 2: Wim Verreycken bij het trek- en duwwerk op de IJzerbedevaart in 1996.)

Het VB heeft niet de reputatie een betrouwbare informatiebron te zijn. Gisteren bleek nog eens waarom.

Bij het VB willen ze maar niet begrijpen dat de pers er nog niet achter is gekomen wie de koppels zijn die weigerden zich te laten huwen door een zwarte schepen in Sint-Niklaas. Senator en Sint-Niklaas' gemeenteraadslid Wim Verreycken heeft nu dertig “gedetailleerde vragen” klaar voor burgemeester Freddy Willockx en schepen Wouter Van Bellingen “want alles wijst erop dat de SP.A en Spirit Sint-Niklaas en Vlaanderen op wel héél erg losse gegevens internationaal te schande gemaakt hebben” (sic). In mails en op enkele weblogs werd gesuggereerd dat de koppels niet zouden geweigerd hebben zich te laten trouwen door Van Bellingen omwille van diens zwarte huidskleur maar omdat zijn adoptiefamilie “zwartzakken” zijn, verwijzend naar de Vlaams-nationalistische overtuiging van zijn adoptieouders en een oom die nog VNV-lid was. Zowel een journalist van Gazet van Antwerpen  als van Het Nieuwsblad  togen op onderzoek, en kwamen beiden uit op Jeanice Laureyssens (foto 1) als bron van die informatie. Met een 90 000 bezoekers beheert Laureyssens de tweede populairste actieve politieke Skynetblog. De vrouw – VB-fractieleidster in de Borgerhoutse districtsraad, afkomstig uit de omgeving van Sint-Niklaas – zal wel nog veel boterhammen moeten eten vooraleer aan ons  bezoekersaantal te geraken.

Volgens Laureyssens had Freddy Willockx verteld “dat het koppel dat geweigerd heeft om door Wouter Van Bellingen getrouwd te worden, dat niet gedaan heeft uit racisme maar wel omdat de familie Van Bellingen in Sint-Niklaas bekend staat als een Vlaamsnationale, dus ‘zwarte’ familie.” Willockx zou er nog aan toegevoegd hebben: “We kennen het koppel, het zijn fanatieke socialisten.” Laureyssens’ bron “zwoer bij hoog en bij laag dat ze de waarheid sprak, ze zegde me ook dat ze bereid was dat aan elke journalist te bevestigen. (…) Het is waarschijnlijk daarom dat Gazet van Antwerpen  vandaag al een beetje twijfel durft te schrijven (‘Geruchtenmolen bekladt massatrouw’).” “Ook nu weer blijkt mijn ‘vermoeden’ juist te zijn”, schrijft Laureyssens nog tot slot van haar bericht van vorige vrijdag. Alleen blijkt na enig speurwerk dat Laureyssens haar informatie heeft van een Sint-Niklaas’ VB-gemeenteraadslid die burgemeester Freddy Willockx een grap  hoorde vertellen op een receptie en in haar ijver de VB-zaak te dienen voor waar aannam wat als grap verteld werd. Een grap van SP.A’er Philippe De Coene die op café na een voetbalwedstrijd aan Willockx vertelde dat het niet moeilijk was dat men Van Bellingen weigerde “met zo’n zwarte ouders”. De Coene vertelde de grap laatst aan Van Bellingen zelf, en die moest er smakelijk om lachen. Bij het VB konden ze er echter niet mee lachen, en na de onthulling in twee kranten dat het slechts een grap was… kunnen ze er helemáál niet meer om lachen. Gisterenavond laat had Laureyssens zich nog altijd niet geëxcuseerd voor haar foutieve informatie. Wél twee nieuwe stukken gepost: kritiek op extreemlinks die conservatisme verweten wordt, en een lofbetuiging aan Frank Thevissen (zie hieronder) die eindigt in een uithaal naar de loge.

Ook op hoger echelon zijn ze bij het VB het Noorden kwijt. In De Standaard  analyseerde gisteren Frank Thevissen, professor politieke communicatie aan de Vrije Universiteit Brussel, de precampagne voor 10 juni die vorige zaterdag afgesloten werd wegens de ‘sperperiode’ in de aanloop van de verkiezingen. ‘Sperperiode’ is trouwens een misleidend begrip. Het betekent niet dat er nu een ‘staat van beleg’ is afgekondigd. Het betekent enkel dat vanaf nu de politieke partijen zich moeten houden aan specifieke regels die hun propaganda en verkiezingsuitgaven tot 10 juni aan banden leggen. Thevissen – laatst wekenlang nog bejubeld door het VB om zijn intussen afgevoerde De Stemmenkampioen-enquêtes – heeft geen hoge pet op van de verschillende precampagnes. Frank Thevissen: “Maar er zijn ontegensprekelijk verschillen in slechte smaak en overbodigheid, te beginnen met het campagnebeeld dat afgelopen weken misschien nog het meest op uw netvlies is blijven kleven; namelijk de 'horen, zien en zwijgen'-chimpansees van het Vlaams Belang. (foto 2) (…) Het slecht uitgevoerde symbolische beeld leek achteraf bekeken vooral een oefening in introspectie, want dat de partij inmiddels knarst en kraakt van de interne verdeeldheid, intriges en vertwijfeling, kan zelfs geen aap meer ontkennen. Dat zoiets ook slechte campagnes oplevert, heeft de partij inmiddels overtuigend aangetoond. Het lijkt er trouwens sterk op dat het Vlaams Belang zijn ijzersterke reputatie van gevreesde campagnemaker ijlings aan het verspillen is. De affichecampagne 'Leefbaar Vlaanderen' van vorig jaar met de neerbuigende korenhalmen, was de meest mistroostige uit z'n lange, provocerende geschiedenis.”

Gelukkig voor het VB “kapitaliseert geen enkele partij op haar precampagne. Net zoals in 2004 vertonen de electorale krachtverhoudingen in de peilingen een opvallende stabiliteit. (…) In de hoofden van de kiezer heeft de zin van electorale campagnes, of ze nu voor of tijdens de sperperiode plaatsgrijpen, zichzelf immers al lang opgeheven.”

Tijdens het zappen de vijf minuten vóór op Kanaal Twee de laatste aflevering begon van  24 hoorden we bij  De Pappenheimers (VRT/Een) quizmaster Tom Lenaerts (foto 1) aan één van de kandidaten vragen: "Aan welk soort mannen belooft Mohamed 72 maagden?" De kandidate antwoordde: "Aan zelfmoordterroristen." "Goed geantwoord!", was de repliek van Tom Lenaerts. Verbouwereerd schakelden we over naar  24. Daarvan is het tenminste duidelijk – of dat zou het toch moeten zijn – dat het fictie is.

SP.A-voorzitter Johan Vande Lanotte was één van de BV’s in het programma, zat zelfs in de ploeg die moest antwoorden op de Mohamed-vraag, maar reageerde niet op het toch wel vreemd goedgekeurd antwoord. Gelukkig keek ook Linda Bogaert naar De Pappenheimers, en vermits zij eerder al uitgebreid onderzoek deed over terrorisme en de islam was zij de aangewezen persoon om te reageren. Ze deed het in een ‘Open lezersbrief’. Linda Bogaerts: "(…) Islam keurt terrorisme ondubbelzinnig af. Profeet Mohamed heeft dan ook nooit gezegd dat terroristen met 72 maagden beloond zullen worden. Zeer integendeel, wordt terrorisme in de islamitsiche leer omschreven als een "oorlog tegen de samenleving" en is het zelfs één van de weinige misdaden waarvoor volgens de islam de doodstraf zou kunnen uitgesproken worden. De sunnah  (de collectie van uitspraken en handelingen van profeet Mohamed) bevat inderdaad een hadith  (een uitspraak van profeet Mohamed) waaruit zou moeten blijken dat "mensen in het paradijs" (en dus niet terroristen!) onder andere met 72 "vrouwen" beloond zouden worden. Met name in de collectie van Al Tirmidhi staat: "The Prophet Muhammad was heard saying: "The smallest reward for the people of Paradise is an abode where there are 80,000 servants and 72 wives, over which stands a dome decorated with pearls, aquamarine, and ruby, as wide as the distance from Al-Jabiyyah [a Damascus suburb] to Sana'a [Yemen]" (Sunan at Tirmidhi 4:21:2687)".

Hierbij enkele bedenkingen. 1. De hadith  is van betwijfelbare graad (dit wil zeggen dat niet zeker is of Mohamed dit ooit gezegd heeft). 2. Er is geen sprake van "terroristen", maar van "mensen (die) in het paradijs (geraken)". 3. Deze uitspraak is net zo min letterlijk te nemen als de rijstpap met gouden lepeltjes die in westers denken op de hemelse dis zal staan. 4. Daarenboven, zelfs als men deze uitspraak voor waar en letterlijk zou aannemen, is de voorwaarde dan wel dat deze mensen in het paradijs geraken. En terroristen zullen daar met stellige zekerheid volgens de islam helemaal niet geraken. Mag ik u ter verduidelijking van dit punt uitnodigen mijn Koran-notitie Terrorisme, voor of tegen God, gepubliceerd op de website van het Centrum voor Islam in Europa van de Universiteit Gent, er even op na te lezen voor een analyse ten gronde van de houding van de islam inzake terrorisme: http://www.flwi.ugent.be/cie/bogaert/bogaert14.htm." Linda Bogaert betreurt ten zeerste "dat dergelijke volkomen foute, stigmatiserende beeldvorming (met name dat terrorisme door de islam beloond wordt) in een programma op de openbare omroep gepropageerd wordt." (Op de website van het Centrum voor Islam in Europa van de Universiteit Gent vind je nog meer teksten terug van Linda Bogaert. De recentste zijn: Werklust of profitariaat? Een verkenning van de koranische arbeidsethiek  (zie: http://www.flwi.ugent.be/cie/bogaert/bogaert28.htm en Mogen moslims lachen?  (zie: www.flwi.ugent.be/cie/bogaert/bogaert27.htm).)

Gelukkig mogen niet alleen moslims lachen. Philip Dewinter zorgde zondag nog voor een schaterlach in Vlaanderen met zijn aankondiging om – na de slechte prestatie van de Belgische voetbalploeg in Portugal zaterdagavond – te starten met een petitieactie voor een Vlaams-nationale voetbalploeg. Na zijn luitenant Jan Penris die zich eerder demonstreerde als een volleerd stripkenner (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070319), wil Philip Dewinter ons laten geloven dat hij beter dan wie ook weet wat er mis is met de Rode Duivels (foto 2). Philip Dewinter: "De Rode Duivels speelden – weeral – inspiratieloos, zonder enige gedrevenheid. Dat dit niet enkel te maken heeft met het gebrek aan kwaliteit in de nationale ploeg wordt bewezen door het feit dat de Belgische nationale ploeg heel wat individueel voetbaltalent telt. In groep bakken de Rode duivels er echter helemaal niks van. Het gebrek aan inzet en gedrevenheid heeft alles te maken met het feit dat de spelers zich nauwelijks verbonden weten met de nationale ploeg. (…) Enkel de opsplitsing van de Belgische nationale ploeg in een Vlaamse en een Waalse nationale ploeg kan het voetbal in ons land uit het moeras halen en de algemene malaise doorbreken. Een nieuw enthousiasme, een nieuwe dynamiek kan enkel gecreëerd worden indien Vlaanderen over een eigen Vlaams nationale voetbalploeg kan beschikken. Vlaamse Leeuwen in plaats van Rode Duivels!"

Op de website van het VB werden stukken uit Dewinters persmededeling hernomen, maar werd tot slot toegevoegd: "Het laat zich raden dat het Vlaams Belang-voorstel voor een Vlaams voetbalelftal in ‘progressieve’ kringen en in de media weer op spot en karikaturen onthaald zal worden?" Voelde de auteur nattigheid aankomen? Dewinters voorstel is niet nieuw, en in het verleden werd het al door voetbalkenners tot en met gekraakt (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061217). En niet langer dan een paar dagen geleden peilde Het Nieuwsblad  naar de mening van de voetballiefhebber over een mogelijke splitsing van de Rode Duivels. "Dan hebben we twee ploegen die er niks van bakken", luidde een veelgehoorde reactie. Dewinter haalt in zijn betoog enkele landen aan waar men nog wel zou vechten voor "hun land, hun natie, hun volk, hun kleuren" maar vergeet daarbij de eveneens slecht presterende Nederlanders. Hugo Camps: "Zaterdag speelde het Nederlands elftal in de Kuip tegen Roemenië. De vedetten van Marco van Basten waren niet vooruit te branden. Het leek Andorra wel. Verkeerden Van der vaart en Robben in schielijke zielsverwarring met hun nationale gevoelens? Denk het maar niet. Bij de Hollanders is het altijd Oranje boven, op en naast het veld."

Dewinter heeft dus slechte argumenten voor de splitsing van de Belgische voetbalploeg. Op de VB-website haalt men dan maar een laatste argument boven: "Daarmee is de discussie nog niet van de baan. Vroeg of laat moet het er toch van komen. Waarom dan wachten?" Dat is een argument van hetzelfde niveau als een tienjarige die zegt: "Vroeg of laat wordt ik stinkend rijk. Waarom mij nu dan al niet het geld geven?" Maar – eerlijk is eerlijk – we mogen Dewinter niet alles verwijten. Het VB zal wel het eerste geweest zijn met het idee, maar Dewinter heeft een illustere voorganger in het verder verspreiden van het idee. In maart 2005 stelde minister van Sport Bert Anciaux voor om de voetbalbond in een Vlaamse en een Waalse vleugel te splitsen. Liefst zag Anciaux dat nog voor het eind van het jaar 2005 gebeuren. De Spirit-politicus beloofde de in financiële moeilijkheden verkerende Belgische voetbalbond 18 miljoen euro bij inwilliging van zijn voorstel. Anciaux wilde zijn Vlaams-nationaal voorstel doordrukken met de macht van het geld; Dewinter wil het doen met de kracht van zijn ideologie en een internetpetitie. De ene is al van een kale reis thuisgekomen; de andere volgt.

De VB-fractie in Borgerhout heeft het dragen van een hoofddoek door het districts- en stadspersoneel geagendeerd op de districtsraadszitting van vanvond. Zijn er niet de portretten van Albert II en Paola, het VB heeft altijd wel een belangrijk onderwerp om te bespreken. Het doet het overigens vanuit een ander perspectief dan het stadspersoneel, want bij het stadspersoneel groeit het ongenoegen over het verbod om bij contacten met het publiek hoofddoek te mogen dragen. (Foto: Antwerpse politici dingen naar de gunst van de kiezers aan een Borgerhouts pleintje, ook voorbijwandelende gehoofddoekte vrouwen.)

Het hoofddoekenverbod is een potsierlijke maatregel. In nogal wat Antwerpse stadsdiensten werken vrouwen die een hoofddoek dragen. En niet enkel in de zachte sectoren. Ook op diensten als bijvoorbeeld voor het onderhoud van het stedelijk patrimonium. Zolang ze op hun bureel zitten, daar berekeningen maken, aannemers aanschrijven en facturen betalen, mogen ze hun hoofddoek verder dragen. Maar ô wee als ze in persoonlijk contact zouden komen met een aannemer van werken. Dan moet de hoofddoek af. Wat trouwens met bijvoorbeeld het poetspersoneel? Hoe langer hoe minder is dat eigen stadspersoneel. Meer en meer zijn dat mensen uit de private sector, en daar zijn ook gehoofddoekte vrouwen bij. Kan dat dan wel? Dat iemand bij een stadsdienst langsgaat en ziet dat er verderop een door de privé-sector geëngageerde gehoofddoekte vrouw poetst? Donderdag luidde CCOD-vakbondssecretaris Skender Baleci de alarmbel. Het hoofddoekverbod beperkt zich niet tot het loketpersoneel, ook kinderverzorgsters worden van de ene dag op de andere geacht het verzorgen van peuters en kleuters niet meer gehoofddoekt te kunnen doen. Bij De Morgen  schreef chef-politiek Bart Eeckhout er een scherpzinnig standpunt over in de krant, onder de kop Jezuïetentruc.

Bart Eeckhout: “Overheden blijven in de knoei zitten met de toenemende druk om zich hard op te stellen tegen uiterlijke tekenen van moslimgeloof. Vandaag bericht deze krant dat het verbod op religieuze klederdracht voor Antwerps gemeentepersoneel tot onrust en ongemakkelijkheid leidt die veel verder gaan dan het loket. Een dag eerder was er het nieuws dat de gouverneur van Oost-Vlaanderen een hoofddoekverbod voor het gemeentepersoneel in Lokeren moest vernietigen wegens discriminerend tegenover andere geloofsovertuigingen. Het Lokerse verbod had in zijn xenofobe lompigheid het voordeel van de duidelijkheid. Burgemeester Anthuenis, een liberaal van het donkere type dat het niet voorzien heeft op andere donkere tiepen, geeft tenminste gewoon toe dat hij het moeilijk heeft met hoofddoeken en alleen met hoofddoeken. Voor hem geen maskerade op zijn Antwerps, waar de ploeg van Patrick Janssens haar probleem met de hoofddoek verbergt achter een algemeen verbod dat ook geldt voor joodse keppeltjes, katholieke kruisjes of sjaals van de favoriete voetbalploeg van het personeel dat in contact komt met de burger-cliënt.

Want natuurlijk heeft ook het Antwerpse bestuur het eigenlijk uitsluitend op moslima's met een hoofddoek gemunt. En, zo blijkt nu, niet alleen meisjes die aan het loket zitten worden daarover aangepakt, maar bijvoorbeeld ook verzorgsters in de kinderdagverblijven van de stad. Voor hen wordt nu een compromis overwogen: ze mogen een verpleegsterskapje dragen. Hun haren blijven zo uit het zicht en toch dragen ze geen religieus stuk textiel. Het is de ultieme jezuïetentruc. Maar ook met de schijnheilige kapjes op beseffen de betrokken vrouwen wel dat zij het ware mikpunt zijn van deze bestuurlijke overgevoeligheid. En dat de overheid die hen moet beschermen en hen werk verschaft, hen nog altijd niet als volwaardig aanvaardt en hen beschouwt als potentiële onruststokers. Dat is geen gezonde basis voor een verdraagzame samenleving in de stad. Toevallig ook deze week bleek uit een nieuw alarmerend onderzoek dat de doorstroming van nieuwe Belgen naar het hoger onderwijs bedroevend blijft. (…) Het zou progressieve stadsbestuurders sieren mochten ze wat meer engagement tonen om die strijd voor gelijkheid te winnen, al betekent dat dan dat ze wat minder tijd kunnen stoppen in religieus voedsel en textiel.”

Intussen heeft Groen! zich nog eens uitgesproken tegen het hoofddoekenverbod, al zal dat niet zoveel wegen in het politieke debat. Met slechts twee op vijfenvijftig gemeenteraadsleden weegt je stem niet zo zwaar op het Antwerps stadhuis. Maar nu komt ook vanuit de academische wereld kritiek. In een opiniebijdrage in De Standaard  het voorbije weekend schreef Michel Vandenbroeck (van de Vakgroep sociale agogiek van de faculteit Psychologie en pedagogische wetenschappen bij de Universiteit Gent): “Die evolutie dreigt op korte tijd een streep te trekken door wat vele jaren lang moeizaam is opgebouwd. Crèches hebben immers een schitterende missie. Zij leren kinderen, van jongs af aan om met anderen om te gaan, om te delen, om ruzie te maken en die weer bij te leggen, om te ontdekken wat je gemeenschappelijk hebt en waarin je van de ander verschilt, kortom om samen te leven. (…) Onderzoek heeft duidelijk aangetoond hoe belangrijk het is dat de diversiteit in onze samenleving zichtbaar en bespreekbaar wordt voor de allerjongsten en dat kinderen een uitstekend bindmiddel kunnen zijn tussen volwassenen. Leren omgaan met diversiteit doe je nu eenmaal niet door die buiten de deur te houden.”

Vandenbroeck argumenteert nog verder en besluit: “Het minste wat van het beleid kan verwacht worden, is wel dat men oog heeft voor wat er verwezenlijkt is en dat men zorgvuldig bespreekt wat de effecten van het verbod kunnen zijn, hoe dit begrepen wordt, hoe dit aansluit bij wat er gaande is. Doen we dat niet, dan nemen we het risico een streep te trekken door wat zo moeilijk verworven is en zorgen we er misschien voor dat de jongsten onder ons de boodschap horen: de stad is niet van A. Kunnen we voor één keer alsjeblieft eerst nadenken en dan handelen?” Intussen hebben de twee gehoofddoekte vrouwen op de bevolkingsdienst van het district Borgerhout, om wie de hoofddoekenheisa deels is begonnen, besloten om hun hoofddoek af te leggen nadat bleek dat er voor hen geen uitwijkmogelijkheid is binnen de dienst voor districts- en loketwerking.

Het VB kijkt geamuseerd toe. Eerst eiste het met luide stem dat de hoofddoeken zouden verdwijnen achter de loketten van de Borgerhoutse bevolkingsdienst. Nu het VB haar zin heeft gekregen, is het jolijt nog groter: “Patrick Janssens gaat nog zweten. Op 8 oktober werd hij verkozen dankzij de massale sqteun van allochtone kiezers, en die presenteren nu de rekening. Als er morgen verkiezingen zouden zijn, zou het resultaat er wellicht anders uit zien.” Een aantal (allochtone) stemmen die van SP.A terug naar Groen! zullen gaan? Of allochtonen die niet meer gaan stemmen, en dus ook niet meer voor de SP.A stemmen? Het kan best. Al mag de vraag om vermeende stemmenwinst of –verlies niet primeren. Het gaat erom dat je moet leren omgaan met diversiteit, en dat doe je niet door in stadsdiensten een ander beeld te scheppen dan je op straat ziet.

Jos Geudens, de bezieler van de acties van de Beweging voor Kinderen Zonder Papieren de voorbije jaren, mag dan wel tegenwoordig in Kenia wonen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051012 en http://www.groetenuitmombasa.be/index_bestanden/Page3...), de acties ten bate van kinderen zonder papieren blijven doorgaan. Deze middag is er aan het standbeeld van ‘Den Deugniet’ in Antwerpen een symbolische actie die de campagne ‘Geen kinderen achter tralies’ op gang trekt.

De Beweging voor Kinderen Zonder Papieren stelt met lede ogen vast dat systematisch meer en meer kinderen zonder papieren met hun ouders opgepakt worden, en opgesloten worden in gesloten centra in Merksplas, in de Antwerpse Kempen, en in Steenokkerzeel, bij Brussel. In Vottem, bij Luik, worden na volgehouden protest van actiegroepen en grote sociale organisaties daar niet langer kinderen zonder papieren met hun ouders opgesloten. Maar het aantal opgesloten kinderen stijgt: van 152 in 2004, naar 510 in 2005 en alleen al de eerste tien maanden van 2006 reeds 627. Kinderen horen echter niet achter tralies. Vandaar acties en info-avonden de volgende dagen en weken. Zo organiseert het Vluchtelingen Aktie Komitee (VAK) aanstaande dinsdag 27 maart een infoavond aan de Gentse universiteit (zie: www.vluchteling.be/wp/agenda/2007/infoavond-over-kinderen...). Volgende vrijdag 30 maart wordt dan weer betoogd in Roeselare, onder de slogan ‘Laat onze vrienden blijven. Voor een menselijk asielbeleid’ (zie: www.laatonzevriendenblijven.be). Zondag 15 april is er een nationale actie aan het gesloten centrum van Merksplas (zie: www.vluchteling.be/kinderen/wp/?p=6). En er is ook een petitie die je mee kan ondertekenen (zie: www.petitiononline.com/150407/petition.html)

In die petitie stelt de Beweging voor Kinderen Zonder Papieren: “In België en in het bijzonder in Vlaanderen worden nog steeds kinderen zonder papieren in gesloten centra ondergebracht, m.a.w. achter tralies opgesloten. Deze praktijk is in flagrante tegenstrijd met het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties, geratificeerd door België in 1992. Rapporten van mensenrechtenorganisaties, bevindingen van kinderpsychiaters e.a. wijzen op de nefaste invloed die deze vorm van gevangenschap heeft op de psychosociale ontwikkeling van deze kinderen. In dergelijke kindonvriendelijke omgeving hebben kinderen geen normaal contact met leeftijdsgenootjes, geen normale speelmogelijkheden. Zij ervaren de machteloosheid van hun ouders, die zelf door hun situatie in voortdurende stress verkeren. Zij verliezen zo het nodige vertrouwen in hun ouders en in de wereld van de volwassenen. Zij worden psychisch getraumatiseerd. Men mag en kan kinderen dit niet aandoen. Een dergelijke handelswijze is een rechtstaat onwaardig. Tevens staat in de wet op de jeugdbescherming het belang van het kind centraal. Er is doorheen de jaren een heel systeem uitgewerkt om delinquente minderjarigen niet in het regulier gevangeniswezen op te nemen. Het kan niet dat kinderen van ouders zonder papieren hier dan wel in ondergebracht worden.

De problematiek kan niet los gezien worden van de ruimere problematiek van vluchtelingen en mensen zonder papieren. Als gezinnen hier jaren verblijven, zijn hun kinderen opgenomen in een netwerk van scholen, jeugdbewegingen en sportverenigingen. De oplossing om onderwijs binnen de gesloten centra te organiseren is dus zinloos. Onderwijs vraagt een vertrouwensrelatie. Die kinderen zijn hier opgegroeid, zijn in onze taal gealfabetiseerd en leerden onze waarden en normen kennen. Deze kinderen aan de schoolpoort oppakken en achter tralies opsluiten om ze weken, vaak maanden, later te repatriëren, is inhumaan. Een falend Belgisch en Europees migratiebeleid mag niet afgewenteld worden op kinderen en jongeren die hier al jaren met hun ouders verblijven. Daarom eisen wij: (1) Het onmiddellijk stopzetten van het opsluiten van kinderen zonder papieren. Daarenboven mogen kinderen nooit van hun ouders gescheiden worden. (2) Een algemene regularisatie van gezinnen die reeds 3 jaar in ons land verblijven en daardoor in onze samenleving geïntegreerd zijn. (3) Een permanente regularisatie van mensen en kinderen zonder papieren op basis van duidelijke en éénvormige criteria.”

Minister Patrick Dewael verdedigt zijn beleid twee weken geleden in Knack  met: “In een gesloten centrum worden alleen mensen opgenomen die gedwongen zullen worden verwijderd. Als je zegt dat gezinnen met kinderen daar niet kunnen terechtkomen, wat doe je dan? De kinderen scheiden van hun ouders? Dat vind ik compleet inhumaan. Ouders met kinderen nooit opnemen in een gesloten centrum? Dan kun je hen niet meer gedwongen uitwijzen. Kan ik mij daarbij neerleggen? Alleen nog alleenstaanden uitwijzen, en ouders met kinderen niet? Nee, want dat is onaanvaardbaar op basis van het gelijkheidsbeginsel.” Tja. Zo vind je altijd wel een rechtsregel om je beleid te verantwoorden. Dat dat beleid tezelfdertijd flagrant in tegenspraak is met het ook door ons land ondertekende Kinderrechtenverdrag, dat brengt Dewael niet tot gewetensproblemen. Bij de Gezinsbond liggen ze daar wél wakker van. In een memorandum naar aanleiding van de verkiezingen op 10 juni zegt de Gezinsbond: “Zelfs al zijn er speciale ‘familievleugels’, dan nog is het onverantwoord en in strijd met het kinderrechtenverdrag om deze kinderen op te sluiten. Voorstellen van de Gezinsbond (zijn dan ook): (1) Geen enkel minderjarige zonder papieren mag geplaatst worden in een gesloten instelling. (2) Er moet steeds aangepaste opvang voor deze kinderen worden voorzien. (3) Het recht op onderwijs garanderen.” (zie: http://www.gezinsbond.be/html/actuele-standpunten/2007/Me...).

Als de toepassing van twee rechtsregels met elkaar botsen, kiest de overheid best voor de regel die de zwakste burger het best beschermt. Dat doet Dewael niet.