24-07-07

De Morel-saga. 1: Van Miss Aardbeiprinses tot Morels overstap naar het VB

Uitgerekend op 11 juli verscheen in  Knack een pittig omslagverhaal over dé bloem van het Vlaams Belang, Marie-Rose Morel (foto 1). Om de  Knack-redactie niet weer verdacht te maken lid te zijn van de AFF-redactie (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070510) hebben we er toen niet meteen gewag van gemaakt. Omdat het echter komkommertijd is, komen we er nu op terug. Met eerst het portret dat  Knack schetste van Marie-Rose Morel, en daarna de reacties. Morel heeft intussen op haar website aangekondigd een ‘Recht van Antwoord’ te sturen naar  Knack. Waar het kennelijk gaat over feiten, citeren we hieronder meteen ook Morels versie. Andere aspecten van Morels ‘Recht op Antwoord’ komen in één van de volgende afleveringen van de De Morel-saga aan bod. We onderbreken deze artikelenreeks wel telkens de actualiteit het vereist.

Dirk Draulans en Patrick Martens maakten er werk van. Ze gingen zelfs op zoek naar de eindverhandeling die Marie-Rose Morel als licenciaat geschiedenis schreef. Dirk Draulans/Patrick Martens: “(…) In de inleiding van haar werkstuk over ‘Holocaustmemorialen in België’ veegde ze de vloer aan met politici die ‘vandaag dwepen met slogans en straffe uitspraken met een soortgelijke ideologie die anno 1930 veroorzaakt heeft wat we kunnen beschouwen als de zwartste pagina uit onze geschiedenis. Dat ’40-’45 geen les was voor iedereen wordt heden steeds duidelijker’. U zult deze verhandeling echter moeilijk vinden. Ze werd afgekeurd door Morels promotor Georgi Verbeeck, historicus aan de K.U. Leuven, wat hem een hoop miserie opleverde, niet alleen van Morel, ook van haar moeder die zelfs met juridische stappen dreigde, en van de Auschwitzstichting die graag van dit belangrijk werk gebruik had gemaakt. Meer dan een uit een handboek overgeschreven opsomming van Duitse concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog, een ruw overzicht van de geschiedenis van het Joodse volk en een beschrijving van het Fort van Breendonk en de Dossinkazerne in Mechelen stond er evenwel niet in.

Haar finale werkstuk was bescheidener van opzet: ‘Het Nationaal Gedenkteken van het Fort van Breendonk’. De essentie ervan was een bladzijdenlange opsomming van de stukken die in het fort – nu een museum – te zien zijn. Het enige originele luik was een korte tevredenheidsenquête van bezoekers van het museum. Volledig verzonnen, meldde een assistent aan de promotor. Die laatste zwichtte tijdens de deliberatie onder de druk om haar toch een diploma te geven. Morel werd licentiaat geschiedenis in 1995, en niet 1994 zoals ze in haar cv schrijft. Ze dubbelde namelijk haar eerste kandidatuur. Dat ze achter de inhoud van haar verhandeling stond, blijkt uit de getuigenis van een collega-student, die nu stelt dat ze ondersteboven was van ‘zwarte zondag’: 24 november 1991. Die verkiezingsdag maakte het Vlaams Blok zijn eerste grote sprong voorwaarts. (Intussen heeft  Knack de thesis(sen) van Marie-Rose Morel on line gezet zodat iedereen zich kan overtuigen van de kwaliteit van die werkstukken. Zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070721 - red.) Veel heeft Morel met haar diploma niet gedaan. Nog voor ze afstudeerde, was ze al actief in een frivolere omgeving. In 1992 werd ze Miss Aardbei (In het Recht op Antwoord dat Morel aankondigde op haar website corrigeert Morel dat ze niet tot Miss Aardbei maar tot Miss Aardbeiprinses werd verkozen. Een wereld van verschil! - red.), in 1994 (Alweer fout. Dat moet 1993 zijn, krijst Morel - red.) Miss Vlaanderen. Ze nam dat jaar (1994, dus - red.)  ook deel aan de verkiezing van Miss België, omdat ze ons mooie land wilde vertegenwoordigen, maar dat haalde ze niet (Dàt wordt niet betwist door Morel - red.). Het leverde de organisatie een boze campagne van een verongelijkte Morel op. (Foto 2: Anke Van dermeersch die wél verkozen geraakte als Miss België.)

Marie-Rose Morel was ondertussen hostess voor de K.U. Leuven (Fout!, roept Morel. Het was de Antwerpse maar even katholieke UFSIA - red.)  geworden, en richtte in 1995 de bvba MoreElle op: een bureau waarmee ze studenten verhuurde voor evenementen. Haar vernnootschap boerde vrij goed, tot ze die op 12 april 2001 verkocht aan ene Corinna Inden: een dame uit de uitzendsector die in de eerste helft van dit decennium het ene faillissement op het andere opstapelde (MoreElle ging ten onder op 5 oktober 2004). Morel vertelde her en der dat ze met de opbrengst van die verkoop bijna kon gaan rentenieren, maar dan zal ze toch anders moeten gaan leven dan ze nu doet, want ze kreeg er 150 000 euro voor. Een week na de verkoop richtte Morel een nieuwe bvba op: M.R.M., waarmee ze wat evenementen organiseerde. Op 28 oktober 2004 liet ze die over aan haar man: cardioloog Christian Schellemans. Hoe de transactie tussen het koppel financieel werd afgehandeld is niet bekend, maar de nieuwe bvba Dokter Schellemans doet het niet goed: ze stapelt de schulden op. Collega’s omschrijven Schellemans als ‘een goede arts maar geen grote persoonlijkheid’. Hij volgt zijn vrouw moeiteloos in haar extreemrechts verhaal.

De nu bijna 35-jarige Morel hield aan haar studie geschiedenis toch iets nuttigs over: de vriendschap van Bart De Wever, vandaag voorzitter van de N-VA. De twee zijn samen aan hun studie begonnen, waren samen lid van de Volksunie-jongeren, en hebben elkaar in hun studententijd ‘écht goed’ gekend. De Wever was zelfs uitgenodigd op Morels huwelijk, op 11 juli (!) 1998, een feest waarop kaviaar met de soeplepel werd opgediend. In 2003 was De Wever wanhopig op zoek naar een opvallende kandidaat voor de tweede plaats op de Senaatslijst van de N-VA, die toen erop of  eronder speelde met de kiesdrempel. Hij dook in zijn fichesbak en stuitte op Morel. Ze voerde intensief campagne met De Wever en haalde op 18 mei 2003 een vrij goede score, maar ze raakte niet verkozen. (Foto 3: Verkiezingsaffiche uit die tijd.)

Maar Morel is geen trouwe vrouw. De Wever noemt haar nu soms, als een echte Frankenstein, zijn ‘monster’. Hij heeft haar al getypeerd als een vrouw ‘die het oudste beroep ter wereld uitoefent’ – en hij kan het weten. Want na haar eerste politieke stap begint Morel, die door vriend en vijand als op het ziekelijke af ambitieus wordt bestempeld, met andere partijen te flirten. Zonder de N-VA op de hoogte te brengen. Haar vader Chris, vroeger nummer twee van telecommunicatiegigant Alcatell-Bell, is als CD&V’er goed bevriend met oud-minister Wivina Demeester. Die nodigt dochter Morel uit op discussiedagen. Morel is niet beschroomd om in debat te gaan met ervaren sprekers. Evenmin om roddels te verkopen van haar toenmalige kompaan De Wever. Maar bij de verkiezingen voor het Vlaams Parlement in 2004 kon CD&V haar hoogstens een strijdplaats aanbieden. Ook bij de N-VA, die ondertussen een kartel was aangegaan met CD&V, kreeg ze niet de plaats die ze wilde. Ze had het daar héél moeilijk mee, maar bleef het spel spelen tot ze zeker was van een goede plaats bij het Vlaams Blok. Over haar overstap naar het Blok verklaarde ze dat ze er minder lang over had hoeven na te denken dan over haar huwelijk.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (10) | Tags: morel |  Facebook | | |  Print