01-08-07

Prince Buster komt naar België

512906_m41N4VNDPH9L41MYFQYN2MLWe hebben hier wel eens verklapt dat in het AFF/Verzet-redactielokaal regelmatig de cd  Piece by piece van Katie Melua gedraaid wordt. Tegenwoordig is het meer Amy Winehouse, Back to black, dat hier door de boxen galmt. Maar een  all time favourite is skalegende Prince Buster (foto 1). Volgende week dinsdag, 7 augustus, treedt Prince Buster op in België voor wellicht het enigste concert op het Europees vasteland sinds en voor vele jaren. Extreemrechts heeft zich de skamuziek proberen eigen te maken nadat in Engeland een groep opstond die zich genoemd had naar een nummer van Prince Buster, Madness (foto 2).

Prince Buster, ware naam: Cecil Bustamente Campbell, is in 1938 in Kingston, Jamaïca geboren en wordt beschouwd als één van de belangrijkste figuren in de geschiedenis van de ska-muziek. Geboren in een arbeidersmilieu groeide de man die we later zouden kennen als Prince Buster op in een van de moeilijkste buurten van Kingston. Hij ging om wat geld te verdienen zingen in een aantal nachtclubs, en werd aangeworven om sound systems, mobiele geluidsinstallaties waarmee dj’s feestjes opluisterden, te beschermen tegen het geweld van jeugdbenden. Campbell was als tiener immers een niet onverdienstelijke bokser. In 1960 produceerde Prince Buster Oh Carolina, een plaat die toen en later nog een gigantische hit werd (toen: in de versie van de Folkes Brothers; recenter in de versie van Shaggy). Vanaf 1963 begon Prince Buster zelf muziek uit te brengen, en meer dan honderd platen van andere artiesten te produceren bij het Blue Beat-label. Zijn bekendste platen zijn Al Capone, een hit in 1967 en Whine And Grine, dat in 1998 gebruikt werd voor een reclamefilmpje van het jeansmerk Levi’s. In Nederland had hij tussendoor een hit met Dance Cleopatra. De platen die Prince Buster in de jaren zestig voor het Blue Beat-label maakte inspireerden vele andere ska- en reggae-artiesten. Na een ontmoeting met bokslegende Muhammad Ali in 1964 bekeerde Prince Buster zich tot de islam. Tegenwoordig woont Prince Buster in Miami, in de Verenigde Staten.

Ska vindt zijn oorsprong op Jamaica waar het aan het einde van de jaren vijftig langzaamaan ontstond als variant op de rhythm and blues zoals die destijds in New Orleans werd gespeeld door mensen als Professor Longhair en Fats Domino. Jamaicanen die de muziek zelf begonnen te spelen legden steeds meer de nadruk op de afterbeat. In de zang en de arrangementen klonk de invloed van Caribische muziekstijlen als de Jamaicaanse mento en de calypso van Trinidad door. In de loop van de jaren zestig kregen Jamaïcaanse muzikanten kennelijk de behoefte om steeds langzamer te gaan spelen. Ska ontwikkelde zich hierdoor eerst tot rocksteady, dat jarenlang het favoriete geluid voor tropische zomerhitjes zou blijken. Later ontstond het nog lomere reggae. Via Jamaïcaanse immigranten kreeg ska-muziek ook in Engeland voet aan de grond. My Boy Lollipop  van Millie (1964) en Guns of Navarone  van The Skatalites (1967) zijn de eerste Jamaïcaanse platen in de Engelse hitparade. In navolging van leden van Jamaïcaanse jeugdbendes, de zogeheten 'rudeboys', maten de Britse skafans zich een gemillimeterd kapsel aan. Ze werden skinheads genoemd - destijds de anti-intellectuele, onder jongeren uit de arbeidersklasse populaire tegenhanger van het hippiedom. Sommige, maar lang niet alle, skinheads ontwikkelden zich gedurende de jaren zeventig tot sympathisanten van ultra-rechtse politiek.

Rond 1979 beleefde de ska in Engeland een revival onder aanvoering van de band The Specials (foto 3, Too Much Too Young, A Message To You Rudy, Gangsters, Too Much Pressure, Rat Race…). Hierdoor brak skamuziek ook op het Europese vasteland door. Spoedig volgden meerdere Britse groepen zoals The Selecter (On My Radio…) en Madness, die de ska combineerde met humoristische en soms politieke teksten. De Britse skabands speelden ska die sneller en puntiger klonk dan de Jamaicaanse ska. De kleding die bij ska hoorde was beïnvloed door de kleding die Jamaicaanse immigranten in Engeland droegen: gleufhoeden met vaak tweedehandse maar nette herenkleding. Opvallende toevoegingen hieraan, bestonden uit zwart-wit geblokte details, smalle stropdassen, buttons en puntige schoenen met een lage hak. Het geheel had veel weg van de jaren vijftig look met een knipoog.

De haardracht voor jongens was, onder invloed van de skinheads van de jaren zestig, over het algemeen gemillimeterd of kaalgeschoren. Dit teruggrijpen op het skinhead-modebeeld leidde ertoe dat TwoTone-evenementen steeds vaker uitpakten als verzamelplaats voor jonge rechts-extremisten die zich van het skinhead-imago bedienden. Vooral Madness (bekend van Night Boat to Caïro, Baggy Trousers…- de enige TwoTonegroep die volledig uit blanke muzikanten bestond) werd in de beginjaren door dergelijke groepen geclaimd als hun  band. Dat deze liefde niet wederzijds was, blijkt al uit het feit dat Madness genoemd was naar een nummer van (de zwarte) Prince Buster, dat hun eerste single The Prince  een eerbetoon aan deze zwarte ska-pionier is, en het bekende Madness-nummer One step beyond  een cover van een Prince Buster-nummer is. Ook het platenlabel TwoTone, dat het centrum van de ska-revival vormde, had een uitgesproken anti-racistische achtergrond. Het TwoTone-label werd opgericht door Jerry Dammers, een politiek geëngageerde muzikant, schrijver van het nummer Free Nelson Mandela  (een hit met The Special A.K.A., een afsplitsing van The Specials) en organisator van 'Rock Against Racism'-concerten. Toch bleven agressieve rechts-extremisten aansluiting zoeken bij de ska-rage. Hun aanwezigheid bij optredens leidde regelmatig tot ongeregeldheden en was daarmee één van de oorzaken van de neergang van de ska.

Tegenwoordig zijn nog overal skabands actief. Zelfs in Japan heeft ska nog een zekere populariteit. Rock A Shacka, volume 5  is zo een in Japan samengestelde verzamelcd van Prince Buster, inclusief hoesnota’s in het Japans. En Prince Of Peace  brengt verslag van een liveconcert van Prince Buster in Japan. In eigen land is de jongste sensatie de Antwerp Gipsy-Ska Orkestra, die zigeunermuziek vermengt met skamuziek (zie: http://www.gipsyska.com). ‘Raszuiverheid’ is niet aan de ska besteed, en extreemrechtse nationalisten laten hun denkbeelden dan maar best thuis als ze zich willen amuseren op ska-muziek.

  • Overzicht van de Jamaïcaanse muziek (ska, rocksteady, reggae, dub, dancehall, ragga) van 1958 tot 1993 The Story of Jamaican Music  (4 cd’s), Mango Records.
  • Verzamelcd Ska Heroes  (2 cd’s), Emi Music France.
  • Verzamelcd Prince Buster Hush Up  (Prince Buster Fabulous Greatest Hits  is de bekendste verzamelcd van Prince Buster, maar wij vinden Hush Up  beter), Islam Records.
  • Prince Buster, dinsdag 7 augustus om 20.00 uur op de Lokerse Feesten (zie: http://www.lokersefeesten.be/2007/site/NL/content/program...).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (3) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

Commentaren

Amaai, da boeit wel keihard.

Gepost door: Kristof | 01-08-07

LKJ Luister ook eens naar Linton Kwesi Johnson (the reggae dub poet ).

Gepost door: yelloman | 01-08-07

pfffft nikkermuziek

Gepost door: 18 | 02-08-07

De commentaren zijn gesloten.