10-11-07

De Waag stopt ermee

De Waag ADe Waag BDe-Waag-CVanavond wordt in Antwerpen een bedankingsfeest georganiseerd voor en door de medewerkers, buurtbewoners en sympathisanten van De Waag, een jeugdwerking in de Antwerpse binnenstad die na zevenendertig jaar haar werking stopt. Extreemrechts heeft De Waag herhaaldelijk bekritiseerd, niet in het minst natuurlijk omdat in hetzelfde pand als De Waag lange tijd het secretariaat van het Anti-Fascistisch Front (AFF) huisde. 

De Waag werd in 1970 geopend en was aanvankelijk een jeugdhuis aan de Stadswaag, tegenwoordig nog meer dan vroeger een studentenbuurt. Sinds 1979 is De Waag actief in het Sint-Andrieskwartier, tussen de Nationalestraat waar zich de laatste jaren vele modezaken gevestigd hebben en de Scheldekaaien. Het Sint-Andrieskwartier, in de geschiedenisboeken van Antwerpen ook bekend als ‘De Parochie van Miserie’. Het jeugdhuis was gehuisvest in de Kloosterstraat en kende haar gloriejaren tijdens de punkperiode. Met het verdwijnen van de punkscène veranderde ook het publiek van De Waag. Voorheen waren dat jongeren uit heel Antwerpen, dan werden dat jongeren uit de buurt. Zowel autochtone als allochtone jongeren, zowel meisjes als jongens. Op vraag van hun jongere broertjes en zusjes werd tijdens de zomer van 1990 gestart met een kinderwerking, het jaar nadien kwam er nog een tienerwerking bij. In 1992 kreeg De Waag de beschikking over een oude kleuterschool in de Lange Ridderstraat. Een architectonisch interessant complex dat enorme mogelijkheden bood voor avontuurlijke, sportieve en speelse activiteiten. Helaas moest De Waag dit pand verlaten omdat het stadsbestuur er, en ook al op het daarnaast gelegen en veel door de kinderen en jongeren uit de buurt gebruikte ‘trapveld’, een kinderkribbe zou bouwen. Het pand in de Kloosterstraat begon intussen veiligheidsgebreken te vertonen, en De Waag kreeg daarop in de Prekerstraat de beschikking over de voormalige atelierruimte van technische diensten van de Stad Antwerpen.

Er waren plannen om het pand te renoveren – schepen Kathy Lindekens pronkte op een Open Deur-dag op haar kabinet nog met de maquette van de renovatie – maar van die renovatie kwam niets van in huis. De werking van De Waag werd zo goed als zo kwaad mogelijk verder gezet met een aanbod van vrijetijdsactiviteiten die zowel een ontspannend als een vormend karakter hebben. Opdat de kinderen en jongeren met een verschillende achtergrond, en uit verschillende culturen, zich kunnen ontplooien tot zelfredzame, zelfbewuste, kritisch ingestelde mensen. Eén van die kinderen en jongeren destijds was Karim Bachar, intussen een nationale vedette in het zaalvoetbal en Antwerps gemeenteraadslid. De Waag is altijd één van de minst gesubsidieerde ‘werkingen kansarme jeugd’ geweest in Antwerpen, wat haar weerslag had op het statuut dat men de medewerkers kon aanbieden (deeltijds werk, stageplaatsen…). Voeg er de problemen met het gebouw aan toe (lekkend dak, onzekerheid of men er mocht blijven) en financiële tegenslagen, de Raad van Bestuur van De Waag besloot de werking van De Waag stop te zetten.

Extreemrechts heeft De Waag herhaaldelijk bekritiseerd. Afgezien van het feit dat extreemrechts tegen elke multiculturele werking is, had het nog een andere reden. Op hetzelfde adres als De Waag in de Kloosterstraat huisde ook het secretariaat van het Anti-Fascistisch Front (AFF), en nogal wat medewerkers van De Waag waren, als ze al niet actief lid waren, sympathisant van het AFF. Omdat de 1 mei-stoet er elk jaar voorbij trok, werd op 1 mei steevast een spandoek over de straat gehangen met de slogan Nooit meer fascisme. De Waag verkocht die dag bier en koffie voor de dorstigen uit de 1 mei-stoet; het AFF kon er altijd weer een voorraad speldjes met een rode driehoek, symbool van de antifascistische strijd, verkopen (foto 1, klik op de foto voor een grotere afbeelding). De Waag stond dan ook op het lijstje van “linkse rattennesten” die in juni 1993 het bezoek kregen van een groep die zich de ‘nieuwe VMO’ noemde en het Odal-runeteken op de gevel van De Waag achterliet. Vijf maanden later werden ‘s nachts twee molotovcocktails naar De Waag gegooid (foto 2). Een voorbijrijdende taxichauffeur kon vermijden dat het tot een uitslaande brand kwam. Mogelijk moesten de daders gezocht worden bij het cliënteel van café Gilby’s aan de Vrijdagmarkt. Oud-VMO-leider Bert Eriksson kwam er elke vrijdagavond langs om er zijn prullaria te verkopen. Maar de politie heeft de daders van de aanslag nooit gevonden.

In de gemeenteraad maakte het VB zich druk over De Waag. Wim Verreycken zag “afwending van gemeenschapsgelden door De Waag naar het Anti-Fascistisch Front”, maar werd bij een interpellatie daarover in de Antwerpse gemeenteraad in 1996 vakkundig van antwoord gediend door de toenmalige schepen van jeugd. Van afwending van geld was geen sprake, er huisde niet enkel het AFF maar bijvoorbeeld ook nog een stichting tegen vrouwenmishandeling en een vereniging van ex-drugsverslaafden op hetzelfde adres als De Waag, en in een Vlaanderen dat niet bestuurd wordt door het VB hebben mensen alsnog het recht op vrije meningsuiting en het recht om zich te verenigen zoals ze dat zelf willen. Een paar maanden eerder datzelfde jaar was het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) op de IJzerbedevaart ingezet om een paar minder standvastige Vlamingen uit de weg te duwen, in gedrum en geklop dat gedirigeerd werd door diezelfde Wim Verreycken. Daar was blijkbaar geen pedagogisch probleem mee, noch de vraag of de overheidssubsidiëring van het VNJ wel juist besteed werd.

In haar september-nummer schreef het buurtblad Gazet van Sint-Andries over de sluiting van De Waag: “Ondanks het feit dat de kinderen en jongeren van De Waag geen brave doetjes zijn, heeft De Waag door de jaren heen een zeer positief imago opgebouwd in de wijk. Met veel respect en bewondering stelden we vast dat ze ook in de moeilijkste situaties op een moedige en kordate wijze naar oplossingen zochten. Hun integere aanpak en methodiek was uniek: het was maatwerk en ze stonden steeds klaar. Het opbouwen van een vertrouwensrelatie met kinderen en jongeren, dat was hun vertrekbasis en hun sterkte. Voor de wijk, de vele kinderen, tieners, jongeren en hun ouders is het wegvallen van deze jeugdwerking een groot verlies.” Vanzelfsprekend sluit het Anti-Fascistisch Front (AFF) zich aan bij dit eresaluut voor Mieke Delagrange en haar medewerk(st)ers. (Foto 3: Kinderen en medewerksters van De Waag tijdens de eerste Murga-optocht in Antwerpen, dit voorjaar. Nog één van de kinderen van De Waag op de eerste foto bij: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070323).

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jeugd, antwerpen, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.