Anti-Fascistisch Front / Verzet

Terwijl ze zich bij het Vlaams Belang opmaken om dertijg jaar Vlaams Blok/Belang te vieren met een tweedaags feest begin december in Antwerpen, kijken ze bij extreemrechts in Franstalig België opnieuw vol vertrouwen naar de toekomst. Ex-boegbeeld/stichter/voorzitter Daniël Féret en zijn vriendin zijn nog maar net met de vuilnisemmers op straat gezet bij het Front National (FN, foto 1), of zijn voormalige medestanders lieten voorbije maandag 26 november al voluit in hun kaarten kijken.
 
Kakelvers voorzitter Michel Delacroix (FN-senator, de man links op foto 2) deelde de verzamelde pers mee dat het 'nieuwe FN' de zaken volledig anders, en met meer sérieux, zal aanpakken. Dat laatste zal niet meteen moeilijk zijn. Het FN onder leiding van Daniel Féret (de man rechts op foto 2) was een hallucinant chaotische bedoening. Alle FN-mandatarissen in kamer en senaat, uiteindelijk verkozen dankzij het oude bestuur, hebben de nieuwe ploeg alvast hun volledige steun toegezegd. Ze konden ook moeilijk anders. Om de nieuwe wind te duiden is voor zeer binnenkort een grote propagandaslag gepland in Franstalig België. Onderdeel daarvan is de nieuwe FN-website die op 3 december gelanceerd wordt. Daarnaast wordt ook een nieuwe structuur opgericht ('NAFFN') die de financiën en de boekhouding van de partij ter harte zal nemen.
 
Financiële twisten, fraude, gesjoemel, verduistering van overheidsgeld, interne beschuldigngen van diefstal en ander fraais waren in de voorbije twee decennia vaste prik in de rangen van het FN. Opvallend genoeg maakte het extreem-rechtse FN van de strijd tegen het 'financieel gesjoemel' van de mainstream partijen steevast een 'speerpunt'. Het FN staat momenteel trouwens onder scherp toezicht. Het Brusselse parket wil immers graag weten wat er met de overheidsmiddelen precies is gebeurd in de afgelopen jaren. De fiscus is eveneens vragende partij voor 'meer duidelijkheid', om een financieel kluwen eenvoudig te omschrijven. Dit alles maakt dat de overheidsdotatie geschrapt is en blijft.

Eén van de eerste 'werkpunten' voor het FN is het lijmen van de ontelbare breuken in de extreem-rechtse familie, veroorzaakt door tweeëntwintig jaar Féret. Naar verluidt staat het nieuwe FN-bestuur nu al dicht bij een samenwerking of fusie met het 'Front Nouveau de Belgique' (FNB). Eén van de talloze FN-dissidenties in de voorbije 20 jaar. Het belang van het FNB is echter compleet verwaarloosbaar. Het FNB, indertijd opgericht door Marguérite Bastien, stelt nauwelijks nog iets voor; geen partijwerking, geen militanten, geen bekende koppen en - bijgevolg - geen aanhang. Bij verkiezingen scoort de partij steevast 0,5% van de stemmen of zo mogelijk nog lager.
 
Nu lastpost Féret en zijn partner Audrey Rorive definitief uit het zicht verdwenen zijn, krijgt ook de relatie met het Franse FN weer een nieuwe kans. Kopstuk Jean-Marie Le Pen nam al in de jaren '80 uitdrukkelijk afstand van het Belgische FN van Féret zo gauw hij kennis had gemaakt met zijn 'politieke familie' in België. Een uiterst pijnlijke zaak voor het Belgische FN want zelfs in haar statuten definieerde de vzw 'Front National/Nationaal Front' zichzelf als de: "Belgische vertegenwoordiging van het Franse FN". Niet dus.

Na nieuwjaar neemt het Front National ook haar intrek in een nieuw kantoor in Brussel. Ver weg van het Elsense 'hoofdkwartier'  van weleer waar de partij jarenlang gevestigd was en waar zich weinig toevallig ook de woning van ex-voorzitter Daniël Féret bevond. Met de gehele operatie hoopt men de basis te leggen voor een partijwerking die het FN moet laten uitgroeien tot een 'volkspartij'. Een 'parti de masse' die de francofone evenknie van het Vlaams Belang moet worden. Kortom: alles anders & beter.

• Volgens Manuel Abromowicz (RésistanceS) wil het FN van Charleroi een 'Antwerpen' maken dat het FN in Franstalig België in de lift zet, en zit het erin dat het in sommige Brusselse gemeenten tot een eenheidslijst VB-FN komt bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen: http://www.resistances.be/feret07.html.

Het archief van de Droom de stad-actie wordt overgedragen naar het Antwerps stadsarchief. Droom de stad was een actie opgezet door de culturele sector opdat Antwerpenaren hun dromen zouden opsturen, waarna die dromen vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar drie dagen lang in het oude Antwerps justitiepaleis werden voorgelezen door Bekende Vlamingen. ‘Stop met het gezeur, denk vooruit: wat wil je?’ was het idee om zo onrechtstreeks mensen op andere gedachten te brengen dan VB te stemmen. Vandaar bijvoorbeeld de steun van de vakbonden voor deze actie. (Foto’s: 1. De voorleesactie in het oude Justitiepaleis. 2. De Antwerpse binnenstad. 3. De Antwerpse ‘Vogeltjesmarkt’)

Brachten de 0110-concerten nog een mentale klik teweeg, we geloven niet dat dit gebeurd is met de Droom de stad-actie. Ook al werd het initiatief bekroond met de ‘Thuis in de stad’-prijs, we denken niet dat er één Antwerpenaar is die er zijn voornemen door veranderd heeft. Daarvoor was de actie te vrijblijvend, en teveel een incrowd-gebeuren. Maar goed, op de website van de actie was lange tijd te lezen wat Antwerpenaren aan dromen hadden doorgestuurd. Het beste – het naïefste, zullen anderen zeggen – en het slechtste.

De 40-jarige Isabelle bijvoorbeeld schreef: “Ik droom van een stad waar iedereen zich in eerste instantie een Antwerpse wereldburger voelt, wat zijn/haar afkomst, nationaliteit, huidskleur, seksuele geaardheid, overtuigingen… ook moge zijn. (…) Ik droom van een stad met minder autoverkeer en een uitgebreider aanbod aan openbaar vervoer. Ik droom van een stad met meer bomen. Ik droom van een stad waar iedereen zijn stad proper helpt te houden. Ik droom van een stad waar ik weer fier over mag zijn. Ik droom van een stad waar niemand meer voor extreemrechts stemt.”

Maar VB-aanhangers konden evenzeer hun hart luchten. Zoals de 57-jarige ‘den Dirk’ die minstens zestien mails verstuurde. Hij droomt dat “Antwerpen de hoofdstad wordt van Republiek Vlaanderen Vrijstaat die niet langer een kolonie wou zijn van de koloniale staat Belzijke, dat reeds in 1960 zijn andere kolonie, Congo, verloor”, en ook van “een stad waarin alle mooie jonge vrouwen nooit het woord ‘Neen’ kunnen uitspreken” (sic). Om deze en andere dromen waar te maken hoopt(e) 'den Dirk' dat na de gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober het VB/Vlott-kartel de lakens zou uitdelen “onder de hoede van FDW”.

De 50-jarige Nicole had naar onze mening één van de leukste dromen: “Ik droom dat er op 8 oktober niemand voor het Vlaams Belang stemt. Daarom krijgt iedereen een week betaalde vakantie om te vieren en te feesten.” Maar zoals de Nederlandse filosoof Marco Borsato ons eerder al vertelde: dromen zijn bedrog. De kans is klein dat we bij het einde van het VB een week vakantie krijgen om te vieren en te feesten. We zullen wel weer ‘allen voor A’ moeten werken van Patrick Janssens.

Het is bekend dat VB-parlementsleden vrolijk door het leven stappen, en sommigen onder hen doen dat nog iets vrolijker dan de anderen. Eén van hen is Frank Creyelman. Hij is sinds 1995 VB-parlementslid alhoewel nog nooit rechtstreeks verkozen. Wat natuurlijk alvast een reden is om vrolijk door het leven te stappen. Op 8 november was Frank Creyelman betrokken bij een auto-ongeval in Brussel. Volgens La Dernière Heure (foto 1) zat Creyelman dronken achter het stuur.

Frank Creyelman (foto 2) is hét voorbeeld van hoe VB’ers met iets wegkomen wat een ander niet moet proberen. In de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen in 2000 geraakte bekend dat Frank Creyelman als VB-fractieleider in de Mechelse gemeenteraad een onkostennota  had ingediend bij het Mechels stadsbestuur om de aankoop van een salon en van een diepvriezer (!) terugbetaald te krijgen door de Mechelse stadskas. Toch niet echt aankopen die het Mechels politiek leven ten goede komen. Aankopen waarbij de latere VISA-uitgaven van Antwerpse schepenen in het niets verdwijnen, maar desondanks werd het VB bij die gemeenteraadsverkiezingen in 2000 de grootste partij in Mechelen.

Verder is Creyelman vooral bekend van het idee om ‘hangjongeren’ met een ‘mosquito’ weg te pesten, een apparaat dat een schadelijk geluid uitstoot dat enkel hoorbaar zou zijn voor jongeren onder de vijfentwintig jaar. Een idee dat zelfs de kwieten van Groen Rechts absurd vinden. Tot veel meer kwam Creyelman niet. In het rapport in de aanloop van de parlementsverkiezingen op 10 juni kreeg Creyelman voor zijn parlementaire prestaties dan ook een 2 op 10 van De Standaard, en een 0 op 10 van De Morgen. Maar Creyelman is iemand waar de partijtop op kan rekenen, vandaar dat hij altijd goed gepositioneerd wordt om als opvolger van een effectief verkozene het Vlaams parlement binnen te stappen, en anders coöpteert men hem wel voor een zetel in de Senaat. Toen onlangs de niet verkozen Freddy Van Gaever moest gesust worden met een parlementszitje werd Van Gaever voor de Senaat gecoöpteerd, maar de traditionele gegadigde voor de coöptatie – Creyelman – kon daarop als bij toeval als opvolger naar het Vlaams parlement verhuizen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070704).

Op de begrafenis van oud-VMO-leider Bert Eriksson was Creyelman één van de weinige aanwezige VB-parlementsleden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051014). En verder haalt Creyelman nog slechts de gespecialiseerde pers omdat mensen uit zijn entourage overstappen naar de Lijst Dedecker, en om zijn deelname aan parlementaire reizen. ’t Pallieterke schreef vorige week: “Zelf was hij (Creyelman, nvdr.) op parlementaire snoepreis naar Canada als in zijn stad Mechelen politiek vuurwerk wordt afgeschoten en een schepen in de bak vliegt op verdenking van corruptie.” Maar op 8 november was Creyelman wel in het land. Hij rijdt dan met zijn Alfa Romeo, met parlementaire nummerplaat P326, op de Leuvensesteenweg in Schaarbeek als hij betrokken geraakt in een auto-ongeval. Creyelman zegt tegen de politie niet dronken te zijn. Zijn rijbewijs wordt niet ingehouden, en hij mag terug achter het stuur van zijn auto plaatsnemen na het afnemen van twee testen. Volgens  La Dernière Heure blijkt nu dat Creyelman 0,88 promille in zijn bloed had. Wat meer is dan toegelaten.

Nog volgens La Dernière Heure zou Creyelman eerst tegen de achterkant van een Twingo gereden hebben, en vervolgens tegen de voorkant van een Audi 80. De bestuurder van die laatste auto vreesde dat de Alfa Romeo-rijder de plaats van de botsing wilde verlaten vooraleer de politie ter plaatse was. De bestuurder van de Audi sommeerde Creyelman dat niet te doen. Later vernam de bestuurder van de Audi dat Creyelman tegen hem klacht heeft neergelegd wegens slagen en doodsbedreigingen. Toen de bestuurder van de Audi op zijn beurt klacht wilde neerleggen tegen Creyelman, raadde de politie hem dat af vermits van een klacht tegen een parlementslid toch niets in huis zou komen. Frank Creyelman nuanceerde intussen ten overstaan van La Dernière Heure zijn woorden. Hij zou niet gezegd hebben dat hij niet dronken was, of gedronken had, maar dat hij zich niet als een gevaar op de weg voelde. “Ik was al drie à vier uur van tafel weg (als ik het stuur heb genomen). Ik weet niet wat ik juist gedronken heb. (…) Maar, zeg eens, dat ongeval heeft toch geen dode veroorzaakt, niet?” Het procesverbaal met de officiële vaststellingen draagt het nummer BR 90L6305840/07 bij het Brussels parket.

De Gentse gemeenteraad (foto 1) heeft maandagavond ingestemd met een verbod voor het Gents stadspersoneel dat in contact komt met het publiek om een hoofddoek te dragen.

Allez, officieel gaat het om alle uiterlijke kentekens van religieuze, ideologische en levensbeschouwelijke symbolen, maar iedereen weet dat het verbod er alleen maar is gekomen omwille van een hetze tegen de hoofddoek. Open VLD en CD&V trapten in de val die het VB gespannen had. Open VLD-schepen Mathias De Clercq benadrukte nogmaals dat zijn houding is ingegeven door andere motieven dan  het VB, maar het resultaat blijft wel hetzelfde.

De Gentse stadskrant TiensTiens (foto 2, klik op de afbeelding voor een link naar hun website) maakte volgend verslag van een turbulente avond op het Gentse stadhuis, en geeft daarbij een stevige portie kritiek: http://www.tienstiens.org/node/3001?subscr=webartikel&nid=3001.

Voor wie hem de voorbije dagen gemist heeft: Philip Dewinter was vorige donderdag en vrijdag in het Oostenrijkse Graz waar hij een vijftiende afdeling oprichtte van het netwerk ‘Europese steden tegen islamisering’. Dewinter kreeg daarvoor een tegenactie aan zijn been, en eieren naar zijn kop gegooid. Maar Dewinter moet niet klagen: zijn politieke vrienden doen nog ergere stoten.

De extreemrechtse Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ), met als kopstuk in Graz Susanne Winter (foto 1, klik op de foto voor een grotere afbeelding), had Dewinter naar Graz gehaald voor een meeting onder de slogan: ‘Stop islamisering en immigratie-invasie’. Ook Marcus Beisicht van de Keulense extreemrechtse splinter ‘Pro Köln’ was als gastspreker aanwezig. (Foto 2, v.l.n.r.: Susanne Winter, (achteraan) Marcus Beisicht, (op de voorgrond) FPÖ-europarlementslid Andreas Mölzer, en Philip Dewinter – in de Oostenrijkse pers omschreven als “Der Belgischer Rechtsextremist” of nog als “Den Fraktionschef des rechtsextremen fremdenfeindlichen belgischen Vlaams Belang”.)

Daags voor de meeting weigerde de Oostenrijkse provincie Steiermark de zaal ter beschikking te stellen waar de meeting oorspronkelijk voorzien was. Bijgevolg moest nog vlug elders in Graz, bij een privé-zaalverhuurder, een andere zaal gehuurd worden. Maar daar blokkeerden dan weer een tweehonderdtal mensen de ingang van de zaal. Politie in gevechtsuniform kwam eraan te pas om de ingang tot de zaal vrij te maken. Drie tegenbetogers werden daarbij opgepakt. Philip Dewinter werd met eieren bekogeld onder het roepen van “Nazis raus” en het nummer Schrei nach Liebe van de Berlijnse punkgroep Die Ärzte. Schrei nach Liebe is een populair lied in de strijd tegen extreemrechts in Duitsland, en is een paar jaar terug nog gecoverd door het Aarschotse meisjeskoor Scala onder leiding van de broers Stijn en Steven Kolacny (Voor het verhaal over het lied, zie: http://de.wikipedia.org/wiki/Schrei_nach_Liebe; voor de originele uitvoering, zie: http://www.youtube.com/watch?v=4uY7MbPsasA; voor het Scala-album met Schrei nach Liebe, zie: http://www.kolacny.com/nl/muziek/albums/dream-on/index.htm). Maar dat even tussen haakjes, terug nu naar Oostenrijk.

Philip Dewinter – altijd de eerste om politieke activiteiten van buitenlanders in ons land aan te klagen, het is zelfs één van de punten uit zijn zeventigpuntenprogramma – richtte in Ostenrijk de Graz-afdeling op van zijn netwerk ‘Europese steden tegen islamisering’. Volgens Dewinter zijn ook Keulen, Rijsel, Marseille, Antwerpen, Brussel, Bologna, Mechelen, Rotterdam, Berlijn, Wenen en  nog een paar andere steden toegetreden tot dit stedenverband tegen islamisering. “De betrokken steden verenigen zich om gezamenlijk te protesteren tegen de islamisering, en organiseren en coördineren binnen het stedenverband hun gezamenlijk protest.” Dewinter zegt niet dat “schimmige comités” of “extreemrechtse mantelorganisaties” uit die steden zich verenigd hebben om… Neen, het klinkt resoluut: de steden Keulen, Rijsel, Marseille, Antwerpen, Brussel… Alsof Philip Dewinter intussen burgemeester is geworden van Antwerpen, Johan Demol burgemeester van Brussel en Frank Creyelman burgemeester van Mechelen. Het kan dat we iets gemist hebben uit de actualiteit de voorbije weken en maanden, maar dát toch niet.

De eieren op het ‘schoon kostuum’ van Philip Dewinter zijn te betreuren, maar het is nog altijd minder erg dan de kosten door het vandalisme op een zeventigtal straatnaamborden en enkele verkeersborden in Schoten, veertien dagen geleden. Belgische vlaggen op de Schotense straatnaamborden werden ’s nachts met zwarte en blauwe verf besmeurd; stickers op de straatnaamborden en verkeersborden moeten de Schotenaren blij maken met onder andere de slogan ‘Het einde is nabij’, waarbij een afbeelding van België dat doormidden breekt (zie: http://www.atv.be/v3/newsdetail.aspx?mid=&id=6874). De politie plaatste op de website van de gemeente een oproep aan getuigen van de nachtelijke raid (zie: http://www.schoten.be/nieuws/november07/vandalisme.htm). Ver moet anders niet gezocht worden naar de daders: een aantal stickers dragen het logo van de Vlaams Belang Jongeren (foto 3). De eerste VB-website die dit vandalisme op straatnaamborden en verkeersborden in Schoten veroordeelt moeten we nog tegenkomen.

Philip Dewinter en Frank Vanhecke (foto 1) vroegen vorige week de VRT-top te onderzoeken of de VRT zich wel houdt aan de decretale verplichting van neutraliteit en objectiviteit. Bij de Nederlandse omroep NOS zou na aanhoudende klachten over “de uitgesproken linkse voorkeur van de publieke omroep” een zelfonderzoek gebeuren, en de VRT kan daar maar best een voorbeeld aan nemen. Eigen onderzoek van het VB wees uit dat het VB véél te weinig aan bod komt op onze publieke zender. Wat Vanhecke en Dewinter uit het oog verliezen is dat televisieprogramma’s in de eerste plaats interessant moeten zijn, of er kijkt geen kat naar. Vandaar de afweging van televisiemensen wie ze wel en wie ze niet naar de studio halen.

Vanavond begint Frieda Van Wijck (foto 2) aan een nieuwe reeks van het populaire praatprogramma De laatste show. Zaterdag vroeg men Frieda Van Wijck in Het Nieuwsblad of Philip Dewinter als gast denkbaar is. Frieda Van Wijck: “Het is geen richtlijn van Woestijnvis dat we niemand van het Vlaams Belang mogen uitnodigen in De laatste show. We geven wel de voorkeur aan mensen die zichzelf niet al te ernstig nemen.”

Voilà. Probleem opgelost, Philip. Neem jezelf niet al te ernstig, en het komt allemaal in orde. Voor de serieuze zaken? Daar verwittigen de linkiewinkies wel voor. Zie: http://nl.youtube.com/watch?v=kBL-1dSycwk&feature=related.

Er is al wat volk van het Vlaams Belang (VB) overstapt naar de Lijst Dedecker (LDD), zij het meestal klein grut. De partijafdeling van Ichtegem (Ichte wat?) bijvoorbeeld. VB-voorzitter Frank Vanhecke (foto 1) is echter ook not amused met de kritiek die het VB krijgt van Jean-Marie Dedecker. Vorige week lanceerde Vanhecke de tegenaanval (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071118), maar toch stopt de overstap van zijn personeel niet.

Jongste in de reeks is VB-gemeenteraadslid en groenteboer in Boechout Jan Verelst (foto 2). Hij heeft een groot- en kleinhandelszaak in groenten en fruit, en vertelt in De Nieuwe Gazet dit weekend: “Veel klanten bleven weg omdat ik bij het Vlaams Belang was. Ik won er enkele klanten bij, maar zeker niet zoveel als ik er verloor.” Op de jaarmarkt in Boechout, begin oktober, deelde het Vlaams Belang aan haar stand appelen uit. Appelen van Jan Verelst. Kinderen namen het fruit gretig aan maar moesten het van hun ouders terugleggen.

Jan Verelst, VB-lijstduwer bij de gemeenteraadsverkiezingen, geraakte op eigen kracht verkozen in de gemeenteraad en blijft daar nu zitten als nieuwbakken LDD’er. Verelsts bekendheid als groenteboer werd wel gebruikt voor het vullen van de lijstduwersplaats op de VB-lijst, maar geld om de verkiezingscampagne te financieren was er enkel voor de eerste drie op de lijst. En dat wringt. Voor het overige heeft Verelst geen probleem met de Boechoutse VB’ers.

Anders is het met de nationale en Antwerpse partijtop. Jan Verelst: “Tijdens een partijmeeting hoorde ik oorlogstaal tegenover moslims. Zo los je geen problemen op. Als het VB zich zo radicaal blijft opstellen, zal de partij het cordon sanitaire nooit doorbreken.” Verelst zegt als LDD’er meer zaken te kunnen aanbrengen in de gemeenteraad. “Mensen komen met problemen naar mij. Maar ze willen niet dat ik ze in naam van het VB aan de gemeenteraad voorleg. Nu kan ik dat wel.”

De plaatselijke VB-fractie betreurt de beslissing van Jan Verelst om over te stappen naar LDD. Wally Liekens, fractieleider van de nu nog driekoppige VB-gemeenteraadsfractie: “Ondanks de korte samenwerking met Jan hebben we toch goede herinneringen aan deze periode. Dat er al eens kleine meningsverschillen waren willen we niet ontkennen, maar die konden telkens op een constructieve en gezonde manier besproken  en uitgeklaard worden. (…) Ondanks dit alles blijven we (…) politieke vrienden. Hopelijk is dit wederzijds.”

Jean-Marie Dedecker (foto 3) heeft er intussen een adres bij als hij nog eens een appeltje wil schillen.

Met het overlijden dinsdag van Walter De Bock is hét voorbeeld voor vele andere onderzoeksjournalisten van ons heengegaan. Georges Timmerman, die vandaag de twaalf belangrijkste werken van Walter De Bock memoreert in De Morgen, vat de thema's in Debocks werk samen als: grootschalige corruptie en fraude, infiltratie van de georganiseerde misdaad in het zakenleven en de politiek, de kuiperijen van politie en geheime diensten, illegale wapenhandel, het in kaart brengen van extreem rechts en de verwevenheid tussen neonazi's en 'fatsoenlijk' rechts, en de demystificatie van het koningshuis. In Franstalig België verloren ze onlangs Bénédicte Vaes, ook niet de minste (zie: http://www.resistances.be/bvaes.html). Op 27 december is het dan weer drie jaar geleden dat Hugo Gijsels overleed, als onderzoeksjournalist opgeleid door Walter De Bock (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050220).

Om Hugo Gijsels’ baanbrekende journalistieke werk in herinnering te brengen, werd door Wim Haelsterman (medewerker van AFF/Verzet, RésistanceS en Searchlight) een website gecreëerd. Op www.freewebs.com/hugogijsels vind je een beknopt overzicht van Hugo Gijsels’ werk en leven: boeken en artikels, en verhalen zoals over Hugo’s verbondenheid met de Ardennen. Wie wil kan een boodschap nalaten op de website. Niet altijd maar soms duurt het wel even vooraleer alle teksten, illustraties en linken ingeladen zijn, en zichtbaar worden. Geduld is dan de aangewezen deugd.

De Franse krant Le Monde schreef over Hugo Gijsels’ standaardwerk Het Vlaams Blok (1991): “Utile, bien documentée et sans complaisance” (“Nuttig, goed gedocumenteerd en zonder beleefdheden”). “Gijsels was het predikaat 'onderzoeksjournalist' waard. (…) (Hij) waarschuwde al voor racisme in het algemeen en het Vlaams Blok in het bijzonder toen iedereen nog zweeg”, luidde het in De Morgen bij het overlijden van Hugo Gijsels. Zelf zijn we schatplichtig aan Hugo Gijsels: het was Hugo’s dood die ons deed beseffen dat zijn werk moest voortgezet worden en na de gedrukte edities van Verzet, stopgezet in 2000, begin 2005 Verzet opnieuw verscheen. Nu onder de vorm van deze blog.

Hugo Gijsels woonde de laatste jaren van zijn leven in het Waalse boekendorp Redu, waar zijn echtgenote nog steeds een tweetalige boekenwinkel, met het accent op maatschappijkritische boeken, openhoudt. Intussen is ook voormalig journalist, cursiefjesschrijver en theaterdirecteur van De Zwarte Komedie Bert Verhoye in Redu gaan wonen. Hugo en Bert zouden elkaar urenlang verhalen hebben kunnen vertellen, en vele anekdotes kunnen bovenhalen. Helaas heeft het niet mogen zijn.

De nieuwe website over Hugo Gijsels (vlak na Hugo’s dood was even een andere website over Hugo on line) is een eerbetoon aan één van de belangrijkste mensen in de naoorlogse strijd tegen het racisme en fascisme, en een vriend die veel warmte en genegenheid gaf (Foto: Hugo Gijsels met achter hem een affiche voor een AFF-betoging eind jaren tachtig.) 

Journaliste Annelies Rutten won gisterenavond met lengten voorsprong de VRT-kwis De slimste mens ter wereld. Studio 100-baas Hans Bourlon had een off day. Professor en voorzitster van Amnesty International België Eva Brems struikelde in het zicht van de meet omdat ze de beelden van de brand in de Innovation in Brussel in 1967 niet herkende (foto 1: de drie finalisten; blog Annelies Rutten: http://nieuwsblad.typepad.com/annelies_rutten/?gclid=CIDKp5e98Y8CFQ6ZQwodMVezMg). Anderhalf miljoen mensen (!) keken gisterenavond naar de finale van De slimste mens ter wereld.

Voor presentator Eric Van Looy waren de twee professoren in de jongste reeks van De slimste mens ter wereld dé verrassing: Jean Paul Van Bendegem, hoogleraar logica en wetenschapsfiliosofie aan de V.U.Brussel, en Eva Brems, docent mensenrechten en Niet-Westers recht aan de R.U.Gent. “Hoe komt het toch dat ik uitgerekend beide professoren niet kende?”, vroeg Eric Van Looy zich schalks af in Humo. Voor Verzet-lezers met een goed geheugen was alvast Eva Brems (foto 2) geen onbekende. In het Verzet-nummer van maart 1998 werd meer dan een volle bladzijde verslag van een exposé van Eva Brems ingeleid met: “Eva Brems slaagde waar veel collega’s juristen op colloquia in falen: een helder betoog houden over een juridische aangelegenheid.”

Aanleiding was het colloquium Ondergesneeuwde sporen, strategieën tegen extreem-rechts, in één van de zalen van het Vlaams parlement in Brussel. Eva Brems legde daar uit dat aan het begrip ‘democratie’ zowel een formele als een materiële voorwaarde kleeft. Het volstaat niet om – zoals het Vlaams Blok – te zeggen dat je een democratische partij bent omdat je gemandateerd wordt bij parlements- en andere bestuursverkiezingen. Als je ook rekening houdt met de materiële kant, is het Vlaams Blok geen democratische partij. In De Zevende Dag kon je in 1992 Philip Dewinter horen verklaren dat het principe Eigen Volk Eerst! van groter belang is dan het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens. Een verdrag waarvan Dewinter de naam overigens slechts stotterend over de lippen kreeg. Omwille van de wet op de partijfinanciering van 10 april 1995 heeft het Vlaams Blok formeel wel dat Europees Verdrag van de Rechten van de Mens onderschreven, maar dat is slechts een laagje vernis.

Maar het Vlaams Blok werd niet veroordeeld wegens schending van dat Europees Verdrag van de Rechten van de Mens. Dat, legde Brems uit, heeft meer met de procedure te maken dan met de feiten. Bij een klacht tegen VB-leden Koen Dillen en Hans Carpels vond de rechter dat het eerder ging om een persmisdrijf dan om een racistische uitspraak, en persmisdrijven moeten door het Hof van Assisen behandeld worden. Wat er meestal – er zijn uitzonderingen – op neerkomt dat de zaak daar niet verder behandeld wordt. Eva Brems legde ook uit dat op basis van eerder uitspraken het intussen perfect mogelijk is het Vlaams Blok te weren uit het beheer van culturele centra, openbare bibliotheken enzomeer. In de praktijk werd er echter geen werk van gemaakt; de veroordeling van het Vlaams Blok als racistische partij volgde wel in 2004 maar toen rees het gehuil van politici en pers dat het niet opportuun is het Vlaams Blok juridisch aan te pakken voor wetsovertredingen. Een rare redenering. Is het dan ook niet opportuun een gewone burger voor de rechtbank te dagen bij wetsovertredingen? (Lees ook Eva Brems e.a. over de (on)aanvaardbaarheid van het VB: http://www.ethics.be/ethics/viewpic.php?LAN=N&TABLE=EP&ID=215).

Eva Brems heeft nog wel meer uitgevlooid waar we het VB moeten situeren binnnen ons rechtsstelsel. Op haar lijst van publicaties (zie: http://www.law.ugent.be/pub/nwr/Evapub.htm) zie je dat ze overigens ook al jaren de kwestie van het hoofddoek dragen volgt, lang voor een reeks politici zich populair probeerden te maken met een hoofddoekenverbod. In De Morgen legde Eva Brems gisteren uit: “Als een ambtenaar zich niet neutraal gedraagt, is er een probleem. Maar nergens is aangetoond dat een ambtenaar die een religieus symbool draagt sowieso godsdienstgenoten bevoordeelt en anderen benadeelt. (…) Je kunt (als overheid, nvdr.) neutraal zijn door ieder symbool te weren of je kunt dat zijn door iedereen gelijk te behandelen en dus niet te discrimineren. Dat is een keuze tussen een koude of een warme samenleving. Een hoofddoek verbieden is even schandalig als er een opleggen.”

Maar wat dan met de scheiding van kerk en staat? “Een overheid die een godsdienst actief promoot, dat kan niet. Het gaat hier evenwel niet om een overheid die de hoofddoek actief promoot, maar die het recht te kiezen er eentje te dragen of niet zou moeten respecteren.” En  Frankrijk en Turkije, zijn dat geen inspirerende voorbeelden? België heeft nu eenmaal een andere traditie: “Godsdienst wordt in ons land ook op allerlei manieren gesubsidieerd, leerkrachten door de overheid betaald onderwijzen het om maar een voorbeeld te geven. Het klopt niet om radicaal te worden op één gebied. Dat is pseudo-objectiviteit die onverdraagzamen in de kaart speelt.” “Trouwens, in de meeste landen is dit (het hoofddoek dragen ook in overheidsdienst, nvdr.) helemaal geen probleem. In Londen zijn er politie-uniformen met sluier, Ikea heeft dat ook. De Australische radio heeft er mij over geïnterviewd. Weet je wat ze zeiden toen ze hoorden dat sommigen zelfbeschikkingsrecht van moslima’s willen afnemen? Dat wij in België op een andere planeet leven.”

Eva Brems is terecht finaliste van De slimste mens ter wereld.

Het voorbije weekend is Jean-Marie Le Pen (foto 1) met “een stalinistische score” opnieuw verkozen tot leider van het Franse Front National (FN). Met 97,7 % van de stemmen. Frank Vanhecke haalde destijds minder bij het VB. Maar achter Jean-Marie Le Pen woedt een verbeten strijd voor de opvolger van de peetvader van het FN en extreemrechts in Europa.

Het voorbije weekend kwamen de kader van het FN in congres bijeen in Bordeaux. Het dertiende congres van het FN. Maar liefst vijf departementale secretarissen hebben in het vooruitzicht van dit congres hun ontslag ingediend, omdat ze het niet zagen zitten om Le Pen publiekelijk af te vallen alhoewel ze vinden dat Jean-Marie Le Pen (79 jaar oud) met zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen dit jaar een keer teveel kandidaat was van het FN. Tweede bij de presidentsverkiezingen in 2002, was Le Pen nog maar vierde bij de presidentsverkiezingen dit jaar. De reden? Marine Le Pen zeggen zij die vinden dat het traditionele electoraat van het FN verwaarloosd werd, om zich te richten op het linkse kiezerspubliek en de migranten. Een verwijt dat ook Koen Dillen (zoon van en Frankrijk-watcher voor ’t Pallieterke) maakt. De fout van Jean-Marie Le Pen zelf zeggen anderen, Jean-Marie Le Pen die de aantrekkingskracht van het rechtse programma van Nicolas Sarkozy onderschat heeft.

Jean-Marie Le Pen zou het liefst van al zijn dochter Marine Le Pen als zijn opvolgster zien (Eigen Volk Eerst!). Officieel, maar al even subtiel, luidt het dat Le Pen zegt niets te doen om de kandidatuur van dochter Marine te favoriseren maar hij ook niets zal doen om haar tegen te werken. Jean-Marie Le Pen gaf zijn dochter echter wel opdracht om de statuten van het FN te veranderen zodat de leden, en niet langer de kaders, van het FN zijn opvolger zouden kunnen verkiezen. Niet omdat Le Pen nu plots gehecht is aan interne democratie, maar omdat zijn dochter bij de leden van het FN populairder is dan de meer bij de partijkaders gesmaakte Bruno Gollnisch (foto 2: links van Jean-Marie Le Pen, dochter Marine; rechts van Jean-Marie Le Pen, Bruno Gollnisch). Maar ook Carl Lang (foto 3) is kandidaat opvolger van Jean-Marie Le Pen, en dus kandidaat om naar voor geschoven te worden bij de presidentsverkiezingen in 2012. En nogal wat kaders die vinden dat Bruno Gollnisch te weinig pugnacité heeft, te weinig lef heeft, om tegen Jean-Marie Le Pen in te gaan, scharen zich langzaam om meer rond Carl Lang. De voormalige secretaris-generaal van het FN en één van de buitenlanders die door de politie opgepakt werd bij de manifestatie 'tegen de islamisering van Europa' op 11 september in Brussel.

Intussen bereidt Le Pen zich voor op zijn derde (!) officiële ontmoeting met Nicolas Sarkozy. Om te praten over de aanhankelijkheid van Frankrijk aan de Europese grondwet-in-discussie. Le Pen blijft erbij dat het beter is die kwestie aan een referendum te onderwerpen, liever dan een parlementaire behandeling. Maar Le Pens hoofd staat meer op andere zaken. De slechte verkiezingsuitslag (gemiddeld nog slechts 4,3 % van de stemmen bij de laatste parlementsverkiezingen) bezorgt het FN nog slechts twee miljoen euro per jaar aan overheidsdotatie, tegenover vier komma zes miljoen euro voordien. Eén vijfde van de FN-personeelsleden moest ontslagen worden, en het FN overweegt de verkoop van haar hoofdkwartier in Parijs (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070715). Le Paquebot, het Parijse hoofdkwartier van het FN, zou bij verkoop twintig miljoen euro kunnen opbrengen. Wat nodig is om de negen miljoen kosten van de laatste verkiezingscampagne te vergoeden voor de 360 FN-kandidaten die niet boven de drempel van 5 % van de stemmen geraakten, de verminderde jaarlijkse overheidsdotatie op te vangen en de aankoop van een nieuw hoofdkwartier te financieren. Maar Jean-Marie Le Pen weet het nog niet. Een lening aangaan behoort ook tot de mogelijkheden.

Het congres het voorbije weekend in Bordeaux bevestigde Jean-Marie Le Pen in zijn leidende (we hadden haast geschreven: lijdende) positie bij het FN, met 97,7 % van de stemmen. Maar slechts 53,9 % van de FN-kaders namen deel aan de stemming. Bij de verkiezingen voor het ‘centraal comité’ (bij het FN gebruiken ze nog communistische begrippen, nvdr.) kregen Bruno Gollnisch en Marine Le Pen respectievelijk 85,1 en 75,7 % van de stemmen. Marine Le Pen is al op campagne vertrokken voor het leiderschap van het FN en de volgende presidentsverkiezingen, wetend dat ze populairder is bij de basis dan bij de kaders van het FN. Elke mogelijke verkiezing is ze kandidaat, en ze hanteert meer en meer ‘traditionele’ FN-thema’s. Zo verzet ze zich nu tegen ‘kathedralen van moskees’, zowat hetzelfde als Philip Dewinter in navolging van een FN-traditie doet in Antwerpen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071109). Bruno Gollnish op zijn beurt ‘ziet zijn peren’ met het vertrek van vijf Roemenese afgevaardigden bij de Europese extreemrechtse fractie Identiteit-Traditie-Souveriniteit (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071112) die nog gevolgd werd door het ontslag uit diezelfde fractie van Allesandra Mussolini. En veel van zijn voormalige medestanders twijfelen aan het charisme van Bruno Gollnisch – hem bezig zien maakt veel duidelijk. Jacques Bompard, burgemeester van Orange, vervoegt nog liever de kansloze presidentskandidaat van extreemrechts-buiten-het-FN Philippe de Villiers.

Bij de presidentsverkiezingen in 2007 haalde Le Pen nog maar 10,2 % van de stemmen. Bij de parlementsverkiezingen later op het jaar verzamelde het FN nog slechts 4,3 % van de stemmen. Of Jean-Marie Le Pen dan wel wie dan ook als FN-leider de volgende verkiezingen ingaat, met de verminderde overheidssubsidie wordt het een zware opgave om terug boven de resultaten van de laatste verkiezingen uit te stijgen. Intussen blijft het FN haar natuurlijke zelf. Over de stakingen dezer dagen in Frankrijk (zie: http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Home/article/detail/53582/Tienduizenden-betogers-op-straat-in-Frankrijk.dhtml) verspreidde het FN een persmededeling onder de kop Staken is niet de oplossing. De stakers zouden de ondernemingen, de werkers, de ouders van leerlingen en de moeders misprijzen, en de ambtenaren moeten beseffen dat zij niet de enigen zijn die problemen hebben met hun koopkracht. “Alleen een politiek van nationale solidariteit en nationale broederlijkheid, die breekt met het vernietigende euromondialisme, kan de algemene achteruitgang stoppen en de hele samenleving er terug bovenop helpen”, besluit Jean-Marie Le Pen. “Mon cul” (“Mijn gat”), zeggen meer en meer Fransen.