12-12-07

Gerolf Annemans pleit op VB-partijfeest voor verdraagzaamheid

Omdat wij geen ambras willen tussen het olijke duo Philip Dewinter – Gerolf Annemans: gisteren enkele citaten uit de toespraak van Philip Dewinter op het VB-partijfeest het voorbije weekend, vandaag dan iets over de toespraak van Gerolf Annemans daar. De twee hebben al genoeg kopzorgen nu De Morgen achterhaalde dat Frank Vanhecke eraan denkt om opnieuw kandidaat-voorzitter te zijn, terwijl Dewinter daarvoor misschien wel zelf enige ambitie heeft en Annemans verbolgen is dat dit uitlekte. “Wie dit gelekt heeft, draagt een zware verantwoordelijkheid”, brieste Annemans. Zou het kunnen dat hij Marie-Rose Morel viseerde? (Foto’s: Gerolf Annemans op een VB-folder samen met Karel Dillen in 1987, Annemans op de eerste rij van een VB-verkiezingscongres in 1994 en Annemans & Co bij de persconferentie tijdens het partijfeest het voorbije weekend. - Klik eenmaal op de foto's voor een duidelijker afbeelding.)

“De strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid en onze strijd tegen de immigratie-invasie, de islamisering en de multicultuur (is) één en dezelfde strijd”, zei Philip Dewinter op het VB-partijfeest (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071211). Bij Annemans, die na Dewinter de bühne op mocht, klonk het niet anders. Annemans: “Indien men onze standpunten van gisteren en vandaag (over de Vlaamse onafhankelijkheid, nvdr.) in de praktijk had gebracht dan waren onze steden ten gevolge van de immigratie-invasie niet verworden tot multiculturele getto’s maar welvarende, Vlaamse en vooral veilige steden! Indien men onze standpunten van gisteren en vandaag eertijds in de praktijk had gebracht dan werden we niet geconfronteerd met een moskee op iedere hoek van de straat; dan werd de vrije meningsuiting in Europa niet aan banden gelegd uit schrik voor een totalitaire veroveringsgodsdienst; dan was de islam niet de tweede godsdienst van ons land geworden maar waren we trouw gebleven aan onze identiteit, aan onze culturele eigenheid, aan onze waarden en normen en aan onze manier van leven!”

Voor Annemans ging het voorts echter vooral over het einde van België en de weldaden van een onafhankelijk Vlaanderen. Om dan te eindigen met een merkwaardig hoofdstuk over… verdraagzaamheid. Gerolf Annemans: “Sinds het begin van de jaren negentig hangt in mijn kantoor aan het Madouplein een houtsnede – een gevolg van een spreekbeurt bij de Orde van den Prince, geloof ik - met een portret van Willem De Zwijger en het motto: amicitia, et tolerantia. Vriendschap en verdraagzaamheid. Ja, vrienden, ik durf hier het door de linkerzijde de afgelopen twintig jaar zo gruwelijk en zo menigvuldig verkrachtte begrip verdraagzaamheid opnieuw opeisen. Verdraagzaamheid is de diep doorvoelde notie dat de andere bestaat.  Dat de andere bestaat en dat hij anders is. Verdraagzaamheid is dus meer van ons dan van de linksen of van de  dictatuur van de liberale individualisten die de andere in feite miskent door te beweren dat we allemaal hetzelfde zijn, dat er geen verschillen zijn, dat er in de samenleving geen wij en geen zij mag zijn.

Dat aanvaarden dat de andere anders is geldt voor cultuur, en ja waarom niet ook voor huidskleur, maar het geldt zeker en misschien nog wel veel meer ook voor meningen en voor politieke overtuigingen.  Dat rijke en brede begrip verdraagzaamheid dus verbasteren tot een spreekverbod, of zelfs tot een afwezigheid van kritiek op de politiek van  immigratie, tot het kritiekloos aanvaarden  van de multiculturele samenleving is een onrecht zo hoog als de kathedraal hier, van mijn geboortestad. Verdraagzaamheid is misbruikt om het wezen zelf van democratie kapot te maken, namelijk de vrije meningsuiting. Iedereen is wel de radicaal van iemand. Iedereen is wel de racist van iemand. Vraag het maar aan de zogezegd gematigde Bart De Wever (…). Om uit het cordon te blijven van het ACW heeft hij na het buitenzwieren van Dedecker zijn excuses moeten aanbieden.  De afgelopen maanden heeft hij weer ettelijke keren zijn excuses moeten aanbieden. Bart De Wever is goed op weg om het wereldjaarrecord excusesaanbieden op zijn naam te schrijven.

Laat ons daar onze lessen uit trekken. Iedereen is wel de radicaal van iemand. Iedereen is wel de racist van iemand. De vraag voor onze partijtoekomst is dus niet de vraag of wij gematigd moeten zijn of niet, of wij radicaal moeten zijn of niet. Die vraag stelt zich niet : wij moeten altijd radicaal zijn. We zijn er 30 jaar geleden aan begonnen voor de duidelijk, voor de ongepolijste radicaliteit. (…) De onverdraagzaamheid van onze vele, vele tegenstanders is een werkelijk onverdraaglijke onverdraagzaamheid. Het is de onverdraagzaamheid namelijk, jegens een andere politieke overtuiging dan die van de machtigen. Het is de onverdraagzaamheid jegens een politieke underdog, die dertig jaar lang niets anders heeft gedaan – en ook in de toekomst niets anders zal blijven doen – dan een groot Vlaams gevoel van vervreemding en van onrecht, ondanks de kracht van de machtigen, met hart en met vurigheid politiek blijven vertalen.” Annemans gaat nog even op zijn elan door. De VB’ers hebben volgens Annemans “de hartigheid en het vuur in ons dat van onze meningen een overtuiging maakt.  En dààr schuilt het grote verschil. Een mening meningt niet, maar een overtuiging overtuigt wel.”

Om zijn toespraak te besluiten citeerde Annemans nog een Latijnse spreuk die toegeschreven wordt aan de Romeinse senator Cato Maior. Annemans: “De spreuk betekent letterlijk: ‘Overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden.’ Carthago was in de tijd van Cato de tegenspeler van Rome tijdens de Punische oorlogen. Cato had de gewoonte elke redevoering met deze spreuk te beëindigen. Carthago is ten slotte in 146 voor Christus door Rome verwoest. De strekking van de uitspraak van Cato is dat dingen die belangrijk zijn voortdurend herhaald moeten worden. Wie, bijvoorbeeld in de publieke zaak, iets wil bereiken zal te pas en te onpas zijn boodschap moeten herhalen.” Vandaar, als het VB altijd op dezelfde nagel blijft hameren: ’t is dat een Romeinse senator gezegd heeft dat het zo moet.

Wat dat met verdraagzaamheid te maken heeft? Niets natuurlijk, zoals het VB en verdraagzaamheid als water en vuur zijn. Waarom Annemans niet de spreker was die het meeste applaus ontlokte op het VB-partijfeest het voorbije weekend, zal je intussen ook wel begrepen hebben.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annemans |  Facebook | | |  Print

"Angelsaksische oerklanken" op VB-partijfeest

Weinig pers op het VB-partijfeest het voorbije weekend, maar natuurlijk wel een verslaggever van ’t Pallieterke. De man genoot van de “laaiende geestdrift die door de tent aan de Rijnkaai zinderde”. Vooral de toespraken konden hem bekoren. De uitspraak van Philip Dewinter “Milquet, Reynders, Di Rupo en Maingain spuwen Somers, Leterme en De Wever en met hen gans Vlaanderen nu al bijna zes maanden in het gezicht en de kopstukken van CD&V-NV-A en VLD denken nog altijd dat het regent!” vinden ze bij ’t Pallieterke “een ‘Filippijns’ pareltje”.

Marijke Dillen wordt geciteerd omdat ze niet alleen hulde bracht aan haar vader, “maar aan alle pioniers van het eerste uur” en het publiek verzekerde dat het geen dertig jaar meer zal duren voor we in een vrij en onafhankelijk Vlaanderen  wonen. Gerolf Annemans kreeg “de lachers op zijn (rechter)hand met een paar geestige dienstmededelingen” over het einde van België. Over Annemans’ zogenaamd pleidooi voor verdraagzaamheid rept ’t Pallieterke niet. En dan was het tijd voor Frank Vanhecke om het partijfeest af te sluiten, niet na een laatste keer uitgehaald te hebben naar de “stelende eksters van Laken” en naar Jean-Marie Dedecker. Na Vanheckes “Weg met de voogden! Zelfbestuur! Vlaanderen vrij!” knalde een kanon een regen van confetti over het publiek en het podium (foto).

Tot daar het goede nieuws. De verslaggever van ’t Pallieterke hoorde de tweede dag van het partijfeest echter ook nogal wat negatieve commentaar over “het oorverdovende lawaai dat de hele voormiddag tot na twee uur toe de grote tent teisterde en dat tot overmaat van volksvervreemding overwegend uit Angelsaksische geluiden bestond.” ‘t Pallieterke noteerde: “‘Vlaanderen onafhankelijk?’ hoorde ik een dame protesteren, ‘Waarom moet dat dan allemaal in ’t Engels?’ Groot gelijk: als het Vlaams Belang geen partij als de andere wil zijn, waarom mogen zijn (trouwe) aanhangers dan geen ‘Vlaams belangrijke’ muziek te horen krijgen? Waarom waren er voor het grote aantal oudere conventiegangers (…) ook geen stoelen voorzien waarop zij zich op hun gemak aan die Angelsaksische oerklanken konden ergeren?”

Deze keer was het niet Jurgen Verstrepen die voor de muziek zorgde, maar nog slaagt het VB er niet in om “Vlaams belangrijke” muziek te serveren aan haar aanhangers. En evenmin om wat respect te betonen aan de oudstrijders van de Vlaamse Beweging. ’t Is dat een schande is! Zeg het, dat wij het gezegd hebben!

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams belang |  Facebook | | |  Print