13-12-07

Oma van Luna brengt het racisme onder de aandacht

We kunnen er niet langer omheen: de eindejaarsperiode is ingezet. In Antwerpen waren vorige week meer schepenen op de been bij de aankomst van de Kerstman dan bij de intocht een paar weken eerder van Sinterklaas, Humo is gestart met de antwoorden op de traditionele eindejaarsvragen, de eerste nieuwjaarskaartjes vielen in onze brievenbus (het eerste, van het Echt Antwaarps Teater, had echter wel een sterke commerciële reuk), en de eerste sportfiguren en mensen van het jaar zijn aangeduid. Voor Weekend Knack is de Vrouw van het Jaar Suzanne Van Well, bij de meeste mensen bekend als de oma van Luna. Een BV-schap waar ze allerminst om gevraagd heeft.

Suzanne Van Well is nog altijd welbespraakt (zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070512). In Weekend Knack wordt ze uitgehoord over het leven na de dood van Luna en het proces van Hans Van Temsche. Suzanne Van Well: “Ik heb een boodschap, ik ga daar niet vals nederig over doen. Wat ik nu zeg, zeg ik al mijn hele leven, alleen krijgt het nu een veel grotere weerklank. (…) Engagement, respect voor de medemens, dat heb ik van huis uit meegekregen. (…) Ik groeide op met verhalen over de gruwel van het fascisme. Mij werd geleerd dat je je daartegen moest verzetten. In die geest heb ik ook mijn eigen kinderen opgevoed. Er zijn gekleurde nichtjes in de familie, het zwarte kindermeisje van Luna was een bewuste keuze van mijn dochter Laurence en haar man. Omdat wij van mening zijn dat we in een multiculturele samenleving van elkaar kunnen leren. Wat we van Afrikanen kunnen leren, is optimisme, vrolijkheid, de veerkracht om tegenslagen te verwerken. N’Douij was een spontane en warme vrouw, Luna was gek op haar.”

In de filmwereld waarin Suzanne Van Well deels werkt, ze ontwerpt filmkostuums, is multiculturaliteit een vanzelfsprekendheid. “Toeval of niet, maar in veel productiehuizen is de hoofdboekhouder een Noord-Afrikaan. Cijfers zijn niet voor niets Arabisch van origine, zeker. Ik heb het nooit meegemaakt dat in een filmploeg iemand miskend werd wegens zijn huidskleur of cultuur.” Twee of drie dagen in de week werkt ze voor bedrijven of organisaties rond communicatie, assertiviteit enzomeer. “Waar ik me wel tegen verzet, is de houding: ‘Ik zeg wat ik denk, klinkt het niet dan botst het.’ Assertief zijn, dat is alles durven zeggen, maar met respect, op een manier dat het voor anderen aanvaardbaar is.” Een wereld van verschil dus met de Annemansen van deze wereld die dan wel een pleidooi houden voor verdraagzaamheid maar niet de minste empathie hebben voor het standpunt van een ander (zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071212).

De levenslange opsluiting van Hans Van Temsche? “Ja, dat is nodig om de maatschappij te beschermen. (…) Veel belangrijker en hoopvoller voor de families van de slachtoffers was de erkenning dat het hier niet om een toevallige ontsporing ging (zoals Philip Dewinter het doet voorkomen, zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071211) maar om een afschuwelijke daad ingegeven door racisme. Voor ons is dat puur op het niveau van het ideologische. Maar voor de familie van Songül Koç en die van N’Douij gaat het verder dan dat. Vóór N’Douij naar België kwam, was ze nooit met racisme geconfronteerd geweest. De bus die wel stopte als ze met Luna aan de halte stond, maar niet als ze alleen was, met dat soort pesterijen heeft ze hier leren leven.”

Bart De Wever beweerde vorige maandag in De Morgen dat het racisme “in de feiten duidelijk afneemt, (maar) stijgt (in) de maatschappelijke gevoeligheid ervoor”. Daar staat dan de mening tegenover van iemand als bijvoorbeeld Rachida Lamrabet, auteur van Vrouwland en intussen reeds vijf jaar als juriste aan de slag bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. In De Standaard zei ze vorige vrijdag: “Het klimaat is alleen maar racistischer geworden. Eerst werd racisme banaal, toen werd het salonfähig en het eindigt met raciaal geweld.” Iets zegt ons dat de antecedenten van Lamrabet haar geloofwaardiger maken op dit punt dan De Wever. Met de verkiezing van Suzanne Van Well tot Vrouw van het Jaar bracht de redactie van Weekend Knack het probleem van het racisme nog even onder de aandacht. Waarvoor hulde.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luna, racisme, media |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.