19-12-07

Morel vakbondsfurie. Dochter Dewinter VB-babe.

Het heeft iets tragikomisch. Vrijdag verstuurde Philip Dewinter een persmededeling om van het Antwerps stadsbestuur te eisen dat het de gevolgen van één dagje staken door de socialistsiche vakbond zou breken (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071218). Twee dagen later, zondag, verzette Marie-Rose Morel zich tegen het monopolie bij de sociale verkiezingen voor de drie ‘kleurvakbonden’ en beloofde ze ‘onafhankelijke’ kandidaten bij de sociale verkiezingen te zullen steunen. Alsof het VB bekommerd is dat arbeiders en bedienden niet al hun sociale rechten kunnen laten gelden.

Op een ‘vakbondsontbijt’ zondagochtend mocht VB-parlementslid Guy D’Haeseleer uitleggen welk een “financieel gesjoemel door vakbonden en werkgevers in de Fondsen voor Bestaanszekerheid” wel niet gebeurt, mocht VB-collega Jurgen Ceder uitleggen welke gerechtelijke procedures opgestart zijn “tegen de schandalige uitsluiting van honderden VB-kandidaten” uit de ‘kleurvakbonden’, waarna Marie-Rose Morel in een slottoespraak uitvaarde tegen diezelfde ‘kleurvakbonden’ omdat die het monopolie zouden hebben bij de sociale verkiezingen. Of het ACV, ABVV en ACLVB inderdaad de enige zijn die lijsten kunnen neerleggen bij de sociale verkiezingen, en of dat juridisch niet wenselijk is, daar zal het Grondwettelijk Hof over oordelen. Sociaal is het een feit dat hoe meer vakbonden er zijn, hoe slechter het is voor de werknemers. Neem nu de jongste staking bij de Antwerpse stadsdiensten. De liberale vakbond ging als eerste in staking tegen de voorgestelde wijziging van de arbeidsvoorwaarden, maar verspeelde daarbij vlug haar kruit. De socialistische vakbond ging in staking na een ledenvergadering waarop honderden aanwezig waren. De christelijke vakbondstop wilde niet in staking gaan omdat het voltallig schepencollege toch geen krimp zou willen geven. Welke strategie en tactiek ook de beste is, het is zonneklaar dat het beste zou geweest zijn dat de vakbondsleden van de drie vakbonden in een gezamenlijke vergadering de argumenten pro en contra zouden gehoord hebben. En dan aan één zeel zouden getrokken hebben, welk besluit dat dan ook zou zijn.

Maar niet zo bij het VB. Daar willen ze het liefst nog andere vakbonden dan de drie grotere, steunen ze ‘Personeelsbelangen’ of hoe andere marginale vakbonden ook heten. En willen ze nu ook ‘onafhankelijke’ kandidaten, mensen die los staan van de vakbondsbureaucratie, steunen. Of het VB dan ook PvdA-kandidaten op de lijsten zal steunen is niet gezegd, maar weinig waarschijnlijk. Het VB heeft dan ook een lange geschiedenis in het tegenwerken van vakbondsrechten. Is het al niet het eerste wetsvoorstel dat Karel Dillen in het parlement heeft ingediend, het is alleszins één van de eerste en weinige wetsvoorstellen van de voorzitter-voor-het-leven: een wetsvoorstel om de vakbonden rechtspersoonlijkheid te geven en hun actieradius te beperken tot het enge bedrijfsterrein. Zelfs collectieve acties voor sociale zekerheid werden door Dillen uitgesloten, om maar te zwijgen van wat hij al vlug beschouwt als ‘politieke stakingen’. Karel Dillens wetsvoorstel om de vakbonden te kortwieken werd na elke ontbinding van het parlement steevast opnieuw ingediend bij het begin van elke nieuwe zittingsperiode van het parlement. Was het niet door Karel Dillen, dan door dochter Marijke Dillen, door Wim Verreycken en ga zo maar door.

Die laatste, Wim Verreycken, kan de prijs toegekend worden voor de origineelste benadering van de vakbonden. Bij gelegenheid van een staking bij de openbare diensten zei Wim Verreycken in een VB-televisieuitzending in 1993: “Ik pleit niet voor een interprofessionele vakbond die alles kan lamleggen, maar voor organisaties die de beroepsbekwaamheid kunnen aanzwengelen en die de mensen beter kunnen doen werken in hun eigen vak. (…) Het moet de opdracht van elke bond zijn het recht op arbeid bovenaan te stellen en het recht op belemmering van arbeid, wat men nu het recht op staken noemt, hieraan ondergeschikt te maken. In die zin kan ik mij probleemloos verzoenen met het bestaan van vakbekwaamheidsopvijzelende vakbonden.” Marie-Rose Morel maakt het niet zo zot, maar bekritiseert toch evenzeer de vakbonden: “De vakbonden hebben (…) hun sporen verdiend in de ontvoogdingsstrijd van de werknemer. Maar de vakbonden van vandaag staan mijlenver af van de moedige mannen en vrouwen van het eerste uur. Het zijn machtsbastions geworden die in plaats van zich te bekommeren over het welzijn van de werknemers, schaamteloos koketteren met het establishment en daarvoor de nodige cadeaus in ruil krijgen.”

Morel zoekt dan ook “moedige mannen en vrouwen die samen met ons (het VB, nvdr) een vuist willen maken naar het ACV, ABVV en ACLVB. Moedige mannen en vrouwen die willen aantonen dat arbeidsvertegenwoordiging politiek overstijgt. Moedige mannen en vrouwen die resoluut kiezen voor de Vlaamse werknemer en niet meestappen in het belgisistische (volgens Morel zonder hoofdletter, nvdr) discours van de vakbonden. (…) De huidige situatie heeft veel te lang geduurd. Gedaan met vakbonden die énkel voor je in de bres willen springen als je zegt wat zij zeggen. Gedaan met vakbonden waar je enkel welkom bent als je denkt wat zij denken. Gedaan met vakbonden die denken te moeten zeggen op welke partij je moet stemmen. Gedaan met vakbonden die zich gedragen als gedachtenpolitzei. Baas in eigen hoofd, tijd voor échte sociale verkiezingen.” Waarna Morel op het 'vakbondsontbijt' de campagneaffiche toonde (foto 1). Een VB-affiche om kandidaten te steunen die los staan van politieke partijen, het blijft een moeilijke oefening. Morel haalde een borstel boven voor de affiche, terwijl Philip Dewinter pas nog gezegd heeft dat campagnebeelden met bezems uit de tijd zijn (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071211). De campagnestrategie bij het VB is ook niet meer wat ze geweest is. Het VB lijkt hoe langer, hoe meer op een ‘Mexicaans leger’.

Tot overmaat van ramp heeft het genie dat voor Morel de affiche maakte aan het uiteinde van de borstel een Vlaamse vlag geknoopt, als was het een vod. Morel zou moeten weten dat zoiets gevoelig ligt in Vlaams-nationale kringen. Toen la Morel in mei 2006 voor het mannenblad Menzo poseerde in niets anders dan een Vlaamse leeuwenvlag om het lijf, schreef ’t Pallieterke: “Fotogeniek als ze is, liet ze zich gewillig fotograferen, van top tot teen zelfs gewikkeld in een Vlaamse leeuwenvlag en dat vinden we er net over. Met veel moeite hebben de voorbije deceniia jeugdleiders, onderwijzers, politici, culturele voormannen en nog vele anderen de Vlamingen op het hart gedrukt dat men eerbied moet hebben voor onze nationale vlag en dat die maar op twee plaatsen thuishoort, namelijk aan een vlaggenmast of een muur, of – als ze niet gebruikt wordt – netjes opgevouwen in de kast.”  Ook intern kreeg Morel kritiek voor haar weinig orthodox gebuik van de leeuwenvlag. Maar blijkbaar heeft Morel daar niets uit geleerd. Morel moet trouwens niet hoog van de toren blazen over het gebrek aan democratie binnen de vakbonden. Niet dat de democratie er perfect is, verre van. Maar de interne democratie is er nog altijd groter dan bij het VB waar de macht formeel bij het partijbestuur ligt, maar het partijbestuur aangesteld wordt door de partijtop. Bij de vakbond gaat het andersom. Niet bij elke vakbond is het helemaal hetzelfde, en per sector kan het ook al verschillen, maar bij de overgrote meerderheid is de richting van werken binnen de vakbonden steeds van beneden naar boven.

Maar intussen gaat alle persaandacht alweer naar… de babe die de VB-vakbondsaffiche siert. An-Sofie Dewinter, de tweede dochter van Dewinter. Morel polste voorzichtig vader Dewinter. Die zag het zitten, en zette het licht op groen. Dochterlief had trouwens al om Am I hot or not?- redenen geposeerd (zie: http://nl.netlog.com/AnSofiie/photo/photoid=12558426#photos). An-Sofie supportert daarenboven voor haar vader (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060903), anders dan de jongste dochter van Frank Vanhecke die zich al eens kritisch heeft uitgelaten over vaders gedachtenkronkels (zie: http://www.youtube.com/watch?v=kXuJL6vq5iU). Vrijdagmiddag werd in het VB-partijsecretariaat aan de Amerikalei in Antwerpen een fotostudio opgetrokken. Zelfs een ventilator werd erbij gehaald opdat de haren van het fotomodel wat zouden wapperen voor een goede look op de vakbondsaffiche.

Het VB gaat voortaan trouwens enkel nog familieleden en sympathisanten opvoeren in haar drukwerk. Philip Dewinter (in Het Nieuwsblad): “Na de problemen van een tijdje geleden waarbij we enkele keren drukwerk moesten intrekken omdat mensen op de foto een rechtszaak tegen ons inspanden, hebben we binnen de partij gevraagd wie er bereid was om op affiches te staan. De respons was behoorlijk. Uit dat lijstje wordt nu geput wanneer we een nieuw campagnebeeld of een nieuwe folder ontwerpen.” We durven er niet aan denken wie men er allemaal zou kunnen bijhalen om te poseren voor de VB-affiches (zie: http://www.youtube.com/watch?v=BQ6COL_HkGk&NR=1). Een troost: het helpt niet altijd uit te pakken met een would be babe. Anne Van Hoof, overigens dik bevriend met Marie-Rose Morel, zocht met een uitdagende affiche op 10 juni 100 000 stemmen (foto 2) maar geraakte niet verder dan een 30 000 stemmen.

00:07 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, dewinter, sociaal |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.