15-01-08
Bruno Valkeniers kandidaat-voorzitter Vlaams Belang
Bruno Valkeniers (52), het Vlaams Belang - kamerlid dat zich niet schaamt voor “occasioneel straatgeweld” (cfr. artikel NSV-betoging & citaat onderaan dit bericht), kandideert sinds afgelopen zondag voor het voorzitterschap van het Vlaams Belang. Hij heeft dat zelf met zoveel woorden wereldkundig gemaakt in het programma 'Wakker op Zondag' van de Antwerpse regionale zender ‘ATV’, daags na de nationale VB - nieuwjaarsreceptie.Het nieuws kwam bepaald niet als een grote verrassing. Vorig jaar, kort na zijn overstap van het bedrijfsleven naar de politieke wereld, werd Valkeniers al geciteerd als mogelijke opvolger van Frank Vanhecke. Vooral zijn tussenkomst tijdens het VB-verkiezingscongres in maart 2007 werd gezien als een stevige sollicitatie voor het voorzitterschap. De interviews met de krant 'De Standaard' en het weekblad 'Knack' van een jaar geleden (feb. 2007), gaven ook al sterke hints in die richting.
Bruno Valkeniers was geruime tijd, van 1980 tot 2006, commercieel directeur van ‘Hesse-Noord Natie’. Vanaf 2002 was hij eveneens de zaakvoerder van ‘Falconsult’, een adviesbureau voor de maritieme sector .
Bruno Valkeniers, dichte familie van Jef Valkeniers (ex-VU, nu VLD) a.k.a. 'Jef Lawijt', is al langer actief in de uiterste rechtervleugel van de Vlaamse beweging. In 1976 behoorde hij, naar eigen zeggen althans, tot het groepje extreem-rechtse studenten dat zich afscheurde van het KVHV en de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) oprichtte. Het is de periode waarin het NSV-ledenblad nog 'Signaal' heette - net zoals het collaboratieblad in W.O. II - en het ‘clublied’ beloofde om de vele politieke tegenstanders de kist in te zwieren.
Verder was Valkeniers medestichter van de rechtse serviceclub 'Marnixring' waarin hij optrad als voorzitter van de Antwerpse afdeling ('Hanze'). Daarnaast was hij enige tijd voorzitter van het 'Algemeen Nederlands Zangverbond' (ANZ) in de periode voor de overstap naar het VB. Een bestuursmandaat in het 'Wies Moens * - vormingsinstituut' vervolledigt het lijstje.
De move van Valkeniers richting VB - voorzitterschap heeft uiteraard alles te maken met de bijzonder hoog oplopende conflicten die het Belang-huishouden teisterden in het voorbije jaar. Conflicten die partijleiding verplichtte tot verkeerde keuzes en die na de verkiezingsnederlaag het VB zowat verlamden. Kortom: een partijcrisis zonder voorgaande waarvan vooral Dedecker en Co voluit profiteerden.
Dé oorzaak van het interne gehakketak is Vanheckes veelbesproken relatie met Vlaams parlementslid Marie-Rose Morel wiens politieke toekomst momenteel in de categorie 'hoogst twijfelachtig' geparkeerd staat. Nu de kandidatuur van Valkeniers een realiteit is, lijkt ook het laatste restje schroom om te berichten over de (vermeende) relatie tussen Morel en Vanhecke compleet verdwenen. De gazetten stonden er vol van.
Bruno Valkeniers - de partij ingeloodst door Dewinter en Annemans - moet nu de oplossing bieden. Hij wordt als rationeel handelend 'consensuskandidaat zonder Blok-verleden' naar voor geschoven. Bij het VB begint men zich kennelijk te schamen voor het eigen verleden als een kandidaat-voorzitter uitgerekend dit tot zijn pluspunten mag rekenen.
De leden van het VB dienen zich op 2 maart nog uit te spreken over Valkeniers’ kandidatuur maar het zal waarschijnlijk al zeer gek moeten lopen wil hij niet op de voorzitterstoel belanden. Ruimte voor andere kandidaten behoort niet meteen tot de partijtraditie en is in het huidige crisisklimaat quasi uitgesloten.
Frank Vanhecke, nog door Karel Dillen himself -en door niemand anders- tot partijvoorzitter bevorderd tijdens het VB-congres "Het Volk Beslist" (!!) in 1996, kreeg tijdens de eerste min of meer 'open voorzittersverkiezing' enkele jaren geleden tegenwind van een nobele onbekende Brusselse tegenkandidaat, Erland Pison.
Pison slaagde er toen in om niet minder dan 22% van de stemgerechtigde VB'ers te overtuigen. En dat zonder naambekendheid, enige campagnevoering of interne steun die naam waardig. Qua teken aan de wand kon dat tellen. Een zichtbaar onaangenaam verraste Frank Vanhecke kon toen weinig meer verklaren dat hij rekening ging houden met ‘het signaal’.Als kandidaat-voorzitter Valkeniers geïnterviewd wordt, of zelf het woord neemt, dan is de term 'stijlvol' niet van de lucht. De man probeert zich te profileren als sociaal-conservatief en als rechtse fatsoensrakker. Hoe dat fatsoen precies te rijmen valt met extreem-rechtse disciplines als 'occasioneel straatgeweld' en homofobe vuilbekkerij is ons alvast niet duidelijk..
Om zowel het ene als het andere te illustreren laten we graag Valkeniers zelf aan het woord. Over het gewelddadige NSV, n.b. opgericht onder zijn auspiciën;
Over holebi's, zijn ideeën over de andersgeaarde medemens:
Straatgeweld vergoeilijken en homoseksuelen omschrijven als 'abnormaal' - hallo middeleeuwen?! Bijzonder stijlvolle uitlatingen allemaal...
(*) Wies Moens was in 1931 één van de oprichters van de fascistische beweging ‘Verdinaso’. Toen die zich in 1934 ook voor Franstaligen openstelde, verliet hij de beweging. Tijdens de nazi - bezetting was hij tot 1943 directeur van het collaborerende radiostation “Zender Brussel”. Hij nam ontslag uit onvrede met de toenemende invloed van de SS-Vlaanderen en DeVlag. In 1947 werd Moens bij verstek ter dood veroordeeld voor zijn collaboratie met de Duitse bezetter. Hij vluchtte naar Nederland waar hij tot zijn overlijden in 1982 verbleef.
Facebook
Print
De commentaren zijn gesloten