17-04-08

'MERLINA' UIT OP DVD. DOOR BART DEBIE GEPROMOOT MET 'HET IS VAN ONS'

merlina-dvd1Jef-ElbersNa Kapitein Zeppos en andere televisiefeuilletons met een hoog gehalte aan jeugdsentiment is nu ook de BRT-jeugdserie Merlina uit op dvd (zie: http://users.skynet.be/Timo/jeugdsentiment/series/merlina.htm). Bij de VRT maken ze er dezer dagen reclame voor, maar ook Bart Debie prijst de nieuwe dvd. Merlina is van ‘ons’ ! titelde hij vorige week op zijn blog.

Bart Debie: “Wie van mijn generatiegenoten kent Merlina niet ? Ik denk dat het één van de meest populaire TV-reeksen op de toenmalige BRT was.” Maar de reden waarom Debie zo wild is van Merlina is toch vooral dat achter het pseudoniem van scenarioschrijver Dick Durver, Jef Elbers schuilt. “Jef Elbers was al actief in de Vlaamse beweging ten tijde van Volksunie, maar stapte na het Egmontfiasco over naar het vermadelijde (sic, het moet “vermaledijde” zijn) Vlaams Blok. Een moedige stap in de juiste richting”, schrijft Bart Debie die Jef Elbers verder nog bedankt “voor die fijne afleveringen van Merlina die ons zo boeiden in onze kindertijd !” Debie linkt door naar de brave Wikipedia-pagina over Jef Elbers (zie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Jef_Elbers), maar dat is maar een deel van het verhaal dat over die man te schrijven valt.

Jef Elbers is in 1947 in Elsene geboren als zoon van een Brusselse vader en een Oekraïense moeder. Een multicultureel huwelijk. Zijn ouders verbleven in een nazi-concentratiekamp: vader als krijgsgevangen Belgisch militair, moeder als üntermensch uit Oekraïne gedeporteerd. Jef Elbers werd al op 16-jarige leeftijd lid van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die in die periode in opspraak kwam als bij een confrontatie tussen plakploegen een FDF-militant sterft ten gevolge van een hartaanval. Elbers vond dat de Volksunie de VMO onvoldoende verdedigde, en trok zich terug uit de politiek. Met de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes werd hij terug politiek actief, en zo kandidaat voor het Vlaams Blok bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 in Schaarbeek. Tijdens een legendarische uitzending van het BRT-programma Confrontatie las journalist Gui Polspoel een pamflet voor dat Jef Elbers in Schaarbeek verspreid had. Migranten werden hierin omschreven als “Boegnoels, Kamelendrijvers, Tchoek-Tchoeken, Bachie-Boezoeken en Makaken”. Het pamflet vermeldde Jef Elbers en zijn broer Wim als verantwoordelijk uitgever. Gerolf Annemans probeerde tijdens het televisiedebat te ontkennen dat dit proza door het Vlaams Blok of één van zijn verkiezingskandidaten was opgesteld en verspreid. Toen bleek dat getuigen Elbers het pamflet hebben zien uitdelen, veranderde de VB-leiding haar uitleg. Als zou blijken dat Jef en Wim Elbers de auteurs van de racistische tekst waren, dan zouden ze uit de partij gezet worden. Maar daar kwam niets van in huis.

Meer zelfs, Jef Elbers werd in 1992 door het Vlaams Blok afgevaardigd als haar vertegenwoordiger in de beheerraad van de BRTN. Daar nam hij meteen het ‘emancipatiebureau’ onder vuur. Jef Elbers: “Deze dienst werd opgericht om Miet Smet te plezieren en houdt zich zogezegd bezig met ‘positieve acties’ voor vrouwen binnen het Huis. Dit emancipatiebureau zou beter eens onderzoeken hoe het komt dat vrouwen op de BRTN gemiddeld vier dagen per jaar meer ziek zijn dan hun mannelijke collega’s, in plaats van studiedagen te houden met Paula D’Hondt over hoe vreemdelingen een postje bij de omroep te bezorgen.” Jef Elbers had blijkbaar een persoonlijk probleem met feministen. In 1983 zei hij in De Zwijger: “Die feministen, dat zijn missionarissen, gefrustreerde katholieken, die vroeger non waren geworden en negerkes gingen bekeren. Nu kunnen die hun frustraties niet meer kwijt. Het is allemaal de schuld van de dekolonisatie. We hadden Kongo moeten houden, dan konden ze zich met de negerkes bezighouden in plaats van mij te komen lastigvallen.” In 1993 verhuisde Jef Elbers naar Knokke-Heist waar hij tot januari 2007 OCMW-raadslid was voor het VB. Zijn broer Wim Elbers, ambtenaar bij het Hoog Comité van Toezicht, zocht zijn toevlucht in Thailand “Geef mij maar een knappe Thaise vrouw in plaats van een Vlaamse met een dikke kont en hangtieten”, zei hij daarover in een televisiereportage in 2005.

Jef Elbers bewoog zich altijd op de harde lijn van het Vlaams Blok en het Vlaams Belang. In 1983 bracht hij de lp In ’t midden van ’t gewoel uit (zie:
http://www.muziekarchief.be/albumdetails.php?ID=65739) waarvan het titelnummer er niet om liegt: “(…) ook al ben je bang / toch krijg je kloppen op je smoel / werp je dus maar zonder vrees / in ’t midden van ’t gewoel / ga je op de vuist / zorg dan dat je als eerste klopt / kan je niet goed boksen / dat je toch nog keihard schopt”. In datzelfde jaar schreef Jef Elbers ook nog een huldegedicht voor Bert Eriksson die een jaar de cel in moest nadat de VMO als privé-militie veroordeeld werd voor geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme. Dat is dus de Jef Elbers waar Bart Debie zo wild van is, Jef Elbers die intussen niets van zijn radicaliteit verloren heeft. Na de parlementsverkiezingen van 10 juni 2007 schreef Jef Elbers in een lezersbrief in ’t Pallieterke dat men er niet flauw over moet doen: “het Vlaams Belang heeft deze verkiezingen verloren. (…) Deze neerwaartse spiraal kan enkel gestopt worden als het Vlaams Belang wordt wat het Vlaams Blok al die tijd was: een anti-establismentpartij. Gedaan dus met het calimerogedrag over het cordon sanitaire; men moet stoppen met het wollige jargon en de bedaarde stijl van de traditionele partijen over te nemen, iets wat Jean-Marie Dedecker met zijn republikeinse anti-establishmentpartij goed begrepen heeft. Het Vlaams Belang hoeft niet per se verantwoordelijk en sympathiek over te komen en tactische spelletjes te spelen. Dossierkennis is niet altijd een voordeel, vooral niet als het ten koste gaat van radicaliteit.”

Jef Elbers nog: “Het Vlaams Belang moet oppositie voeren in de zuiverste zin van het woord, als een radioloog die zelf niet snijdt, maar wel de kankerplekken aanwijst. De partij moet weer onomwonden durven uitschreeuwen waarvoor ze staat, op politiek zowel als op ethisch gebied. Het moet gedaan zijn met in het parlement gebakken lucht te verkopen over alles en nog wat, dingen waarin andere partijen toch de sterksten zijn. Men moet weer een combattief alternatief voor deze gedoogmaatschappij worden. (…) Men moet geen schoothondje zijn, zelfs geen goedmoedige labrador, maar een nijdige pitbull die bijt waar het pijn doet. Men moet weer zonder complexen een vuist durven maken, een Vuist voor Vlaanderen!” Bart Debie doet niet de moeite om zijn menig te geven over Jef Elbers, een man die toch wel wat meer op zijn actief heeft staan dan het schrijven van het scenario voor Merlina. Met 'het is ene van ons' wordt alles, zo niet toch veel, vergoeilijkt.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: debie, media, cultuur |  Facebook | | |  Print