20-05-08

"WERKEN BAAT, STAKEN SCHAADT" VLAAMS BLOK-SLOGAN NU IN VLAAMS BELANG-VERPAKKING

spoorDe spoorstaking zet veel mensen een pad in de korf. Zelf hadden we een afspraak in Brussel. Die hebben we dan maar verschoven naar morgen. Een collega moet naar Gent. Dat zal dan met de auto moeten, met alle fileproblemen vandien. Jaja, het VB heeft gelijk. Spoorstaking hindert werkende Vlamingen, zoals het VB kopte in een persmededeling. Maar eens voorbij de titel loopt het meteen mis in die persmededeling.

Het VB hekelt “de almacht van de traditionele vakbonden bij de nationale spoorwegmaatschappij. De kleurvakbonden lijken allerminst begrip te hebben voor de Vlamingen die op de stakingsdag uit werken gaan en te kampen zullen hebben met grote mobiliteitsproblemen.” Het zijn natuurlijk niet alleen de Vlamingen die last hebben van de spoorstaking, maar dat is slechts een detail. Het VB heeft “alle begrip voor de verontwaardigde treinreizigers en pleit voor een minimale diensverlening: het is onaanvaardbaar dat de gewone Vlaming opnieuw de dupe is van een zoveelste actie van de vakbonden.” Maar het VB steunt ook “het NMBS-personeel dat zijn job - overigens niet zelden in moeilijke omstandigheden - naar behoren uitvoert.” De kritiek van het VB is gericht “aan het adres van de vakbondsbazen en de politiek benoemde NMBS-top: zij slagen er maar niet in om de nationale spoorwegmaatschappij, die jaarlijks vele miljarden overheidsgeld ontvangt, efficiënt te organiseren.” En daarna wordt het weer ‘slaan en zalven’. Bij het VB is dat: eerst zalven, en dan slaan. “Voor het Vlaams Belang kan van een beperking van het stakingsrecht geen sprake zijn, maar stakers mogen niet verhinderen dat Vlamingen die willen werken zich naar hun werkplek kunnen begeven. Na de grote spoorhinder van afgelopen week zou de afgelasting van de aangekondigde 24 urenstaking een sympathiek gebaar en een blijk van goede wil naar de reizigers zijn.”

De traditionele vakbonden, ook wel “kleurvakbonden” genoemd – alsof de kleine vakbonden geen kleur zouden hebben, meestal het bruin van het corporatisme – kunnen in de ogen van het VB niets goed doen. VB’er Wim Verreycken pleitte in de jaren negentig voor “vakbekwaamheidsopvijzelende” bonden, maar daar hebben ze bij de ACOD en andere vakbonden natuurlijk geen oren na. Ze pleiten wél regelmatig voor meer vorming voor het personeel, maar zich beperken tot die rol zou het opgeven zijn van de historische rol van de vakbonden. De NMBS kan gunstige(r) financiële resultaten van de NMBS voorleggen, niet in het minst door een stijging van de arbeidsproductiviteit de voorbije vijf jaren met 32 %. Maar dat is wel gepaard gegaan met overvolle treinen, forse vertragingen en toegenomen veiligheidsrisico’s. En nu brengt men dat allemaal in rekening om te zeggen dat de staking van vandaag er teveel aan is. Een bijzonder perverse redenering is dat. Dat een lid van de NMBS-directie aan de vooravond van het sociaal overleg voor zichzelf een loonsverhoging van 30 000 euro plande noemt het VB “dom”. Over de eisen van de vakbonden zegt het VB dat ze “misschien gerechtvaardigd” zijn. Bij de NMBS-directie wordt de tactische zet veroordeeld, maar ook niet meer dan dat. Voor de eisen van de NMBS-werknemers is er met moeite steun, en dan nog. Waar het bij het VB vooral om gaat is het afwenden van de staking. De steun van het VB aan het NMBS-personeel beperkt zich in de VB-persmededeling tot één zinnetje, om dan al even populistisch als de VLD en delen van de CD&V te pleiten voor een ‘minimum dienstverlening’. Het is echter niet dat je om 20 % van de treinen te laten rijden, maar 20 % van het personeel nodig hebt. Zo werkt dat niet. En hoe ‘minimaal’ zou de dienstverlening wel moeten zijn. ‘Werkende Vlamingen’ op de trein, toeristen niet?

In een artikel op de VB-website schuift het VB een paar alternatieven naar voor. “Een betaalstaking bijvoorbeeld: iedereen een dagje gratis treinen. Of een korte sit-in op het spoor, met voor de wachtende reiziger koffiekoeken en een fruitsapje op het perron.” Een betaalstaking is een sympathiek alternatief, maar archimoeilijk te organiseren en niet zonder risico voor de niet-betalende reiziger. Je zal maar eens vallen op een kaartjesknipper die niet staakt. Voor een koffiekoek en een fruitsapje op het perron zijn we altijd te vinden, maar zal dat de NMBS-directie afhouden van haar voorstellen zoals voor de NMBS-werknemers slechts 320 euro (bruto/jaar) loonsverhoging, en even lang als nu werken maar met meer dagen aanwezigheid op het werk (en bijgevolg een pak minder vrije tijd als werknemer)? Dat is andere koek. Blijft dus slechts over: het VB-voorstel “de afgelasting van de aangekondigde 24 urenstaking” of toch maar op klassieke wijze staken. Wat zal het vandaag worden? Hopelijk komt het daarna snel tot een degelijk sociaal akkoord tussen de NMBS-directie en -werknemers, en zal een akkoord ook sneller in uitvoering gaan dan ‘vakbondsvrouw’ Marie-Rose Morel voorstelt. Begin deze maand stelde ze voor om “al die verloren tijd van die duizenden reizigers eens op (te) tellen en de ‘spontane’ stakers even lang op hun loonopslag (te) laten wachten als de optelsom van al die verloren tijd.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.