Anti-Fascistisch Front / Verzet

Le journal Le Soir a publié aujourd'hui l’appel Stop met de zelfverklaarde onmacht tegenover Blood and Honour. Un appel adressé aux ministres Dewael et Vandeurzen à l’occasion d’un nouveau concert de musique néonazi samedi prochain, organisé par Blood and Honour Vlaanderen (photo: le groupe Mistreat au programme ce samedi. Regardez: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081013). Plus de 60 personnalités flamandes ont signé cette ‘Lettre ouverte’. Ici leurs noms, fonction ou organisation dont ils sont représentants: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081015.

Un grand merci à nos amis de RésistanceS qui ont réalisé que cette ‘Lettre ouverte’ soit publiée. Nous espérons qu’un journal flamand fera de même demain ou samedi. Vive la solidarité antifasciste franco-flamande!

Men zal zich ongetwijfeld de fotogenieke verschijning herinneren van Stefan Wijkamp (rechts op de foto hiernaast), de Nederlandse Hitler-lookalike die op de SS-heldenhuldiging van Blood and Honour Vlaanderen in 2007 in Lommel een honderdvijftigtal neonazi’s toesprak (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070311). Wijkamp stond gisteren voor die toespraak en bijhorende gebaren terecht voor de correctionele rechtbank in Hasselt. Met hem stond ook een andere spreker in Lommel terecht, ex-voorzitter van de Nederlandse Volks-Unie (NVU) Joop Glimmerveen (op de foto in Lommel naast Wijkamp).

Stefan Wijkamp staat terecht voor het aanzetten tot discriminatie. Hij geeft toe dat hij de Hitler-groet bracht, maar ontkende ‘Heil Hitler’ te hebben geroepen. En naar eigen zeggen wilde hij ook niet aanzetten tot haat. “Ik voel me verbonden met het nationaal-socialisme van Duitsland. Mijn geestelijke leider is Hitler. Voor hem heb ik sympathie en dat is mijn natuurlijke denkwijze”, zei Wijkamp gisteren in Hasselt. Wijkamp zegt dat hij in Lommel verrast was door de aanwezigheid van de pers. “Ik wist dat er moeilijkheden van zouden komen. Ik heb niet over Turken of Marokkanen gesproken. Ik zei: ‘Als wij de oorlog gewonnen hadden, dan zou ons een hoop ellende gespaard zijn gebleven met verschijnselen als asielzoekers en homohuwelijken.’ Dat waren mijn woorden tijdens de toespraak, die recht uit mijn hart kwam. De Hitlergroet brengen wij alleen maar bij gelijkgezinden.”

Joop Glimmerveen ontkende de Hitlergroet te hebben uitgebracht. Hij noemde het de Germaanse groet, omdat hij lid is van de Vereniging van Germaanse volkeren op het vasteland in Europa in een groot-Germaans rijk. Volgens Glimmerveen lijken beide uitingen op elkaar, maar gaat er een ander gedachtengoed achter schuil. Alsof de aanwezige neonazi’s op de SS-heldenhuldiging in Lommel die subtiliteit zouden begrijpen. Volgens het Openbaar Ministerie heeft Glimmerveen in zijn toespraak in Lommel Turken, Marokkanen en homo’s geviseerd. Wijkamp en Glimmerveen risceren elk een maand tot een jaar gevangenisstraf en een geldboete tot 5 500 euro. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding stelt zich in deze zaak burgerlijke partij en vraagt één symbolische frank schadevergoeding. De rechtbank doet uitspraak op 19 november.

Overigens was de toespraak van Wijkamp in Lommel nog van het korte type. Op de SS-heldenhuldiging van Blood and Honour Vlaanderen dit jaar in Bellegem sprak Wijkamp maar liefst één uur lang (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080420). Tot verbijstering van de vele aanwezige buitenlandse neonazi’s die geen woord begrepen van wat Wijkamp precies aan het vertellen was, en enkel maar zijn oratorisch talent konden aanhoren en zijn look konden bekijken. In Bellegem verliep de SS-heldenhuldiging achter gesloten deuren, en was er binnen geen politie aanwezig die de nodige vaststellingen had kunnen doen die tot vervolging konden leiden. Wijkamp was anders wel vooraf aangekondigd als één van de sprekers. En zelfs zonder aankondiging vooraf kon men weten dat het op de SS-heldenhuldiging goed fout zou lopen.

Tenzij er alsnog iets tussenkomt wordt vandaag een CD&V-wetsvoorstel om organisaties als Blood and Honour aan te pakken voor behandeling bij hoogdringendheid geagendeerd in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Volgende week kan dan besproken worden of het inderdaad met hoogdringendheid zal behandeld worden. Het is het derde wetsvoorstel om organisaties als Blood and Honour aan te pakken.

Eerst was er het wetsvoorstel van Koen T’Seyen (foto 1, zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070318). Wetsvoorstel dat na de parlementsverkiezingen vorig jaar opnieuw is ingediend door T’Seyens partijgenoot Geert Lambert (Vl.Pro). Het wetsvoorstel wil organisaties als Blood and Honour simpelweg verbieden maar hanteert een veel te ruime definitie van wie allemaal onder de toepassing van de wet zou kunnen vallen (zie: http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/artikel.asp?art={CC113C38-E851-4950-BDD1-F5DC35A55600} en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070414). Peter Vanvelthoven (foto 2, SP.A) heeft na de Blood and Honour-bijeenkomsten in Overpelt en Bellegem, bij Kortrijk, een tweede wetsvoorstel ingediend om organisaties als Blood and Honour aan te pakken (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080508). Dit wetsvoorstel wil groepen als Blood and Honour Vlaanderen aanpakken door ze gelijk te schakelen met privé-milities, maar daar hebben we uit verschillende hoeken ook kritiek op gehoord (onder andere: http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/artikel.asp?art={8348B021-CF85-4453-AECC-CCD6FE272DFD}).

De Limburgse CD&V’er Raf Terwingen (foto 3) heeft nu een derde wetsvoorstel geformuleerd. Hij stelt voor om aan de burgemeesters de mogelijkheid te geven om bij politieverordening de samenscholing te verbieden van personen waarvoor er redelijke gronden of vermoedens zijn dat zij voorbereidingen treffen om een inbreuk te maken op de anti-racismewet of de anti-negationismewet. Deze redelijke gronden of vermoedens van een te plegen misdrijf moeten gesteund zijn op gedragingen, materiële aanwijzingen of omstandigheden. Zo kan bijvoorbeeld de toegang tot het gebouw ontzegd worden waar het evenement moet plaatsvinden of kan een sluiting van de deuren bevolen worden. Als zich op dit moment een verstoring van de openbare orde voordoet kan de politie overgaan tot bestuurlijke aanhoudingen. Om op voorhand de nodige inlichtingen en aanwijzingen te verzamelen over de organisatoren en de deelnemers van dergelijke bijeenkomsten wil Raf Terwingen in één ruk door ook het voor dat doel afluisteren van telefoons en door politiemensen infiltreren van organisaties als Blood and Honour Vlaanderen mogelijk maken.

In de artikels hieronder geven we achtereenvolgens de motivering zoals die terug te vinden is bij het wetsvoorstel-Terwingen, dan het wetsvoorstel zelve en een eerste commentaar vanuit het Anti-Fascistisch Front (AFF), en tenslotte een opiniebijdrage van Raf Jespers (Progress Lawyers Network) naar aanleiding van de ook door Raf Jespers ondertekende oproep Stop met de zelfverklaarde onmacht tegenover Blood and Honour en het wetsvoorstel-Terwingen.

Omdat het wetsvoorstel van Raf Terwingen, mee ingediend door zijn CD&V-collega Katrien Schryvers, nog niet terug te vinden is op de website van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, publiceren we het hier. Niet echt iets voor het format van deze blog, maar wel noodzakelijke informatie voor wie wil mee praten over het wetsvoorstel. Scroll desgevallend verder naar de artikels hieronder: het wetsvoorstel zelve en ons eerste commentaar erop, en een reactie van Raf Jespers.

“1. De laatste maanden dreigt ons land een aantrekkingspool te worden voor racistische en neonazistische groeperingen die samenkomsten willen organiseren. Omdat dit soort bijeenkomsten wanneer zij gepaard gaan met het plegen van inbreuken op de racismewet of op de wet betreffende het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide, nog niet verboden kunnen worden, verplaatsen de neonazi’s zich vaak naar ons land. Recentelijk nog zijn aanhangers van de neonazistische groepering Blood and Honour erin geslaagd om een grote bijeenkomst te organiseren op een geheim adres. Telkens wordt de locatie van hun bijeenkomst geheimgehouden. Zowel de bestuurlijke overheid als het gerecht kunnen binnen de bestaande wetgeving moeilijk of niet optreden om hetzij, wat de bestuurlijke overheid betreft, dergelijke bijeenkomsten te verbieden, hetzij, wat het gerecht betreft, de organisatoren en desgevallend de deelnemers strafrechtelijk op te sporen en te vervolgen.

2. Op bestuurlijk vlak kan de politie thans op grond van artikel 31, eerste lid, 3° van de wet op het politieambt overgaan tot een bestuurlijke aanhouding, wanneer er redelijke gronden  zijn om te denken dat een persoon voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen. Hetzelfde wetsartikel vereist echter dat het geplande misdrijf “de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar” moet brengen, en bovendien is “volstrekte noodzaak” vereist. In de praktijk stelt men vast dat bijeenkomsten van het Blood and Honour-type, hoe verwerpelijk ze qua inhoud ook zijn, de openbare rust of veiligheid niet verstoren, zodat de politie en de bestuurlijke overheid geen bestuurlijke vrijheidsbenemingen kunnen bevelen. Ook artikel 134, § 1 van de Nieuwe Gemeentewet, dat aan de burgemeester het recht geeft politieverordeningen te maken, biedt op dit vlak geen oplossing, aangezien dergelijke verordening slechts toegelaten is in geval van ‘oproer, kwaadwillige samenscholing, ernstige stoornis van de openbare rust of andere onvoorziene gebeurtenissen’, en dan nog enkel ‘wanneer het geringste uitstel gevaar of schade zou kunnen opleveren voor de inwoners’. Anders uitgedrukt, bestuurlijk optreden is enkel mogelijk in ernstige gevallen van ordeverstoring.

Daarom stellen de indieners van dit wetsvoorstel voor om aan de burgemeester de mogelijkheid te geven om bij politieverordening de samenscholing te verbieden van de personen waarvoor er redelijke gronden bestaan of vermoedens zijn dat zij voorbereidingen treffen om een misdrijf te plegen zoals bepaald in de racismewet of in de wet betreffende het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide. Deze redelijke gronden of vermoedens van een te plegen misdrijf moeten gesteund zijn op gedragingen, materiële aanwijzingen of omstandigheden. Er wordt zo bewust gekozen voor dezelfde terminologie als voorzien in artikel 31 van de wet op het politieambt. De indieners kiezen ervoor om een recht van tussenkomst enkel aan de burgemeester toe te kennen. Het is niet de politie die een dergelijke beslissing van samenscholingsverbod neemt, maar een politiek legitieme en representatieve instantie. Anderzijds wordt met dit samenscholingsverbod geen recht gegeven om over te gaan tot bestuurlijke aanhoudingen. Het daadwerkelijk afdwingen van het samenscholingsverbod zal bijvoorbeeld de vorm aannemen van een verbod tot toegang tot het gebouw waar het evenement moet plaatsvinden of van een sluiting van de deuren. Als echter op dat moment de openbare rust verstoord wordt, bijvoorbeeld door vijandige reacties of agressieve samenscholingen, zal desgevallend de politie overgaan tot bestuurlijke aanhoudingen op grond van het bestaande artikel 31 van de wet op het politieambt.

Dit recht van samenscholingsverbod wordt enkel gecreëerd ten aanzien van personen die het voornemen hebben een misdrijf te plegen tegen de racismewet of tegen de wet betreffende het ontkennen van de genocide. Daarom wordt gekozen voor het inlassen van het recht van samenscholingsverbod in de bewuste wetten zelf. Artikel 444 van het Strafwetboek wordt uitdrukkelijk vermeld als bepaling van de plaatsen waarop het verbod van samenscholing kan plaatshebben, omdat de wetten van 1981 en 1995 ook verwijzen naar artikel 444 van het Strafwetboek en de omstandigheden die in dit artikel beschreven worden (bestanddelen van het misdrijf). Artikel 444 van het Strafwetboek vermeldt, naast de openbare plaatsen, ook de niet openbare plaatsen die toegankelijk zijn voor een aantal personen die het recht hebben er te vergaderen of ze te bezoeken. Daarom stellen de indieners voor om een bijkomend artikel in te voegen in enerzijds de anti-racismewet van 1984 en anderzijds in de anti-negationismewet van 1995.

3. Het gerechtelijk optreden tegen de leden van dergelijke organisaties, wanneer ze door de wetten van 30 juli 1981 en van 23 maart 1995 strafbare uitspraken doen of denkbeelden verspreiden, wordt ernstig bemoeilijkt door het feit dat ze bijzonder omzichtig te werk gaan. Niet zelden wordt gebruik gemaakt van geheime rendez-vous plaatsen waar de allerlaatste instructies worden meegedeeld. Bovendien blijken de gebruikte “vergaderruimten” veelal private aangelegenheden te zijn. Parochiezalen, sportcentra en andere ruimtes worden gehuurd onder een andere naam en/of onder het mom van onschuldige activiteiten binnen de private sfeer. Het doen van vaststellingen is met andere woorden niet evident. Dergelijke plaatsen, wanneer ze niet publiek zijn en niet voor iedereen toegankelijk zijn, kunnen immers enkel betreden worden door de politie mits een huiszoekingsbevel dat door een onderzoeksrechter afgeleverd wordt. De onderzoeksrechter kan slechts een huiszoekingsbevel afleveren indien het misdrijf reeds begaan werd én vastgesteld werd door de politiedienst. Een dergelijke vaststelling door de politie is echter in deze feitelijke hypothese niet mogelijk omdat de daden van aanzetten tot rassenhaat en de uitlatingen bijvoorbeeld van goedkeuring van de genocide slechts begaan worden wanneer de groep binnen de private ruimte reeds is samengekomen en de deuren gesloten zijn. De politie kan ook niet in de private ruimte binnendringen op grond van de vaststelling van een misdrijf op heterdaad, precies omdat het misdrijf in de private ruimte gepleegd wordt en derhalve slechts kan worden vastgesteld eens dat men binnen is..

Het is dus voor de politiediensten en het parket quasi onmogelijk om op het moment van de gebeurtenis (een concert bijvoorbeeld) gerechtelijk op te treden, omdat ze op dat moment geen aanwijzingen van een gepleegd misdrijf hebben. Op dat moment is het misdrijf nog niet gepleegd, en het zal maar gepleegd worden eens dat de deuren gesloten zijn. Indien de gebeurtenis niet achter gesloten deuren maar in een open ruimte plaatsvindt, zal de politie wel eventuele strafbare feiten kunnen vaststellen, maar dan zal zich het probleem stellen van een geïmproviseerde interventie in een menigte waar vele tientallen of honderden personen aanwezig zijn die de politiediensten niet genegen zijn en het risico dat de interventie uit de hand loopt. Daarom is het nodig om aan de gerechtelijke overheid de mogelijkheid te geven om een eventuele tussenkomst of operatie zorgvuldig voor te bereiden, door op voorhand inlichtingen en aanwijzingen te verzamelen over de organisatoren en deelnemers van racistische of negationistische samenkomsten, lang vóór het moment dat men plots verneemt, slechts een paar uren op voorhand, dat er ergens een concert of een andere manifestatie zal plaatsvinden.

Binnen het huidige wettelijke kader is het niet mogelijk om inzake racistische misdrijven of misdrijven tegen de anti-negationismewet een proactief onderzoek te voeren, terwijl een proactief onderzoek wél mogelijk is niet alleen voor terroristische misdrijven maar ook bijvoorbeeld voor omkoping of diefstal met geweld. Proactieve recherche is een onderdeel van het opsporingsonderzoek dat erin bestaat, met het doel te komen tot het vervolgen van daders van misdrijven, gegevens en inlichtingen op te sporen, te verzamelen, te registreren en te verwerken, op grond van een redelijk vermoeden van te plegen of reeds gepleegde maar nog niet aan het licht gebrachte strafbare feiten (artikel 28bis, § 2 van het wetboek van strafvordering). Een proactief onderzoek kan alleen gebeuren mits voorafgaandelijk toestemming van de procureur des Konings. Proactieve recherche is echter enkel mogelijk ofwel voor misdrijven die gepleegd zijn of gepleegd zullen worden in het kader van een criminele organisatie zoals gedefinieerd door de wet (artikelen 324 bis en 324 ter van het strafwetboek), ofwel voor de misdrijven die opgelijst zijn in artikel 90 ter, § 2, 3 en 4 van het wetboek van strafvordering. Aangezien de inbreuken op de anti-racismewet of op de anti-negationismewet niet beantwoorden aan de definitie van een criminele organisatie, en ook niet opgenomen zijn in de lijst van artikel 90 ter § 2, 3 en 4, kan geen proactieve recherche gedaan worden in deze materie. Het gerecht zou met een proactieve enquête voldoende gegevens kunnen verzamelen om tot de vaststelling te komen dat een bepaalde groep effectief discriminatie of segregatie verkondigt en zich dus schuldig maakt aan inbreuken op de wet van 30 juli 1981. Dan beschikt het parket wel over voldoende gegevens en aanwijzingen van het bestaan van een misdrijf, en kan het dan vervolgens overgaan tot een opsporingsonderzoek stricto sensu of een gerechtelijk onderzoek met het oog op verhoren, huiszoekingen, eventuele arrestaties en daadwerkelijke vervolging voor de correctionele rechtbank ten einde de daders van de misdrijven bepaald in de wetten van 30 juli 1981 en van 23 maart 1995 te bestraffen. 

Om dezelfde reden kunnen de gerechtelijke overheden nu niet gebruik maken van doorgedreven opsporingstechnieken zoals telefoontapmaatregelen en infiltratietechnieken in deze. Het afluisteren van telecommunicatie of het infiltreren is immers enkel mogelijk voor de misdrijven die opgesomd zijn in artikel 90 ter, § 2, 3 en 4 van het wetboek van strafvordering. Racistische misdrijven en het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide staan, zoals reeds gezegd, niet vermeld in deze opsomming van misdrijven. Nochtans zouden deze technieken, alsmede de andere technieken die enkel voor de in artikel 90ter, § 2, 3 en 4 toegelaten zijn, bijzonder nuttig kunnen zijn om de organisatoren van zgn. Blood and Honour- en andere gelijkaardige manifestaties te identificeren en op te sporen. Daarom stellen de indieners voor om de lijst van voorziene misdrijven waarvoor infiltratie, telefoontapmaatregelen en andere maatregelen toegelaten zijn uit te breiden met inbreuken op de wetgeving tot bestrijding van racisme en negationisme.

“Artikel 1. Huidig wetsvoorstel behandelt een materie zoals voorzien in art. 78 van de Grondwet.

Artikel 2. In de wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenophobie ingegeven daden wordt een artikel 33 bis ingevoegd, luidend als volgt: ‘Indien er redelijke gronden of vermoedens zijn om te denken dat meerdere geïdentificeerde of niet geïdentificeerde personen, op grond van hun gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, voorbereidingen treffen om een misdrijf te plegen voorzien in artikelen 19 tot 28, kan de burgemeester bij politieverordening de samenscholing van deze personen verbieden en alle nodige maatregelen treffen om het plegen van de misdrijven tegen te gaan.
Het verbod van samenscholing en de in voorgaande lid vermelde maatregelen mogen betrekking hebben op alle in artikel 444 van het Strafwetboek vermelde bijeenkomsten, plaatsen, omstandigheden en middelen’.   

Artikel 3. In de wet van 23 maart 1995 betreffende het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide die tijdens de tweede wereldoorlog door het Duitse nationaal-socialistische regime is gepleegd, wordt een artikel 4 bis ingevoegd luidend als volgt: ‘Indien er redelijke gronden of vermoedens zijn om te denken dat meerdere geïdentificeerde of niet geïdentificeerde personen, op grond van hun gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, voorbereidingen treffen om een misdrijf te plegen voorzien in artikel 1, kan de burgemeester bij politieverordening de samenscholing van deze personen verbieden en alle nodige maatregelen treffen om het plegen van de misdrijven tegen te gaan. Het verbod van samenscholing en de in voorgaande lid vermelde maatregelen mogen betrekking hebben op alle in artikel 444 van het Strafwetboek vermelde bijeenkomsten, plaatsen, omstandigheden en middelen’.   

Artikel 4. In artikel 90 ter § 2 Sv. worden de nummers ‘21° en 22°’ ingevoegd, luidend als volgt: ‘21° de artikelen 19 tot 28 van de wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenofobie ingegeven daden.’ ‘22° artikel 1 van de wet van 23 maart 1995 tot bestraffing van het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide die tijdens de tweede wereldoorlog door het Duitse nationaal-socialistische regime is gepleegd.’"

In een gesprek met de redactie van deze blog verduidelijkte Raf Terwingen dat dit wetsvoorstel aanvullend is op de mogelijkheden die de wet nu al biedt. Als de politie vermoedt dat er familiaal geweld gepleegd gaat worden, wacht ze ook niet af tot het slachtoffer volledig bont en blauw is geslagen. Neen, dan gaat de politie de veelal privé-woonst binnen om de nodige vaststellingen te doen en erger te voorkomen. Hetzelfde kan nu ook gebeuren met Blood and Honour-concerten waar je met een wiskundige zekerheid kan voorspellen dat er inbreuken op de wetgeving tegen het racisme en negationisme, en het uitbrengen van de Hitler-groet, gaan gebeuren. Bekijk anders nog maar eens de geheime concertopnames van ‘Thomas Kuban’ (zie: http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.297803). Wel is er in het eerste geval een persoonlijk belang in de situatie (een vrouw, kind, ouder… die dreigt afgeranseld of vermoord te worden), terwijl het in het andere geval gaat om een algemeen belang (vermijden dat de nazistische ideologie en de gewelddaden die eruit voortvloeien verder verspreid worden). Het CD&V-wetsvoorstel ruimt, zo argumenteert Raf Terwingen, alle aarzeling op basis van wettelijke gronden weg opdat de burgemeesters wel degelijk kunnen optreden tegen Blood and Honour-bijeenkomsten en soortgelijke initiatieven die indruisen tegen de wetgeving op het racisme en het negationisme.

Juristen die wij raadpleegden zeiden ons dat de wetsvoorstellen om organisaties als Blood and Honour aan te pakken met het recentste voorstel “als maar beter worden”. Wel maken ze voorbehoud tegen het afluisteren van telefoons en het infiltreren van organisaties uit vrees dat dit een veralgemeende praktijk kan worden. Burgemeesters, politie en parket kunnen nú al optreden, benadrukken echter de juristen die wij raadpleegden. Het wordt ook door anderen bevestigd (zie: http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/artikel.asp?art={8348B021-CF85-4453-AECC-CCD6FE272DFD}). Alleen politie en parket zijn daar nog niet van overtuigd. En Patrick Dewael. Jo Vandeurzen ziet wél mogelijkheden in de huidige wetgeving maar zijn diensten zijn niet mee (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6219818/minister-van-justitie-reageert-op-open-brief- en http://aff.skynetblogs.be/post/6219838/aff-antwoordt-minister-van-justitie-jo-vandeu). Vandaar de oproep Stop met de zelfverklaarde onmacht tegenover Blood and Honour, wat niet betekent dat de ondertekenaars afkerig staan tegen bijkomende middelen om organisaties als Blood and Honour Vlaanderen aan te pakken. Integendeel.

Voor de volledigheid nog dit. In Lommel heeft de gemeenteraad in januari een eigen politiereglement goedgekeurd waarmee het mogelijk is organisaties als Blood and Honour van het grondgebied te weren. Maar we hebben toen wel onmiddellijk opgemerkt dat het gemeentelijk politiereglement zo breed geformuleerd is dat het ook wel tegen actiegroepen allerhande zou kunnen gebruikt worden, al is dat initieel niet de bedoeling (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080124). Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft het politiereglement in Lommel wel toegejuichd gezien het dreigend gevaar dat voor de derde keer op evenveel jaar tijd een SS-heldenhuldiging zou plaatsvinden op het militair kerkhof van Lommel (foto 1: Lommel 2006, foto 2 & 3: Lommel 2007 - met op foto 3 Stefan Wijkamp die gisteren in Hasselt terecht stond voor zijn toespraak toen). Gezien terzelfdertijd de reserves tegenover het politiereglement heeft het AFF echter niet bij andere gemeenten aangedrongen op het kopiëren van het Lommels initiatief.

Naar aanleiding van de oproep Stop met de zelfverklaarde onmacht tegenover Blood and Honour geeft Raf Jespers (foto, advocaat bij Progress Lawyers Network) zijn mening over het aanpakken van organisaties als Blood and Honour. Raf Jespers is gespecialiseerd in openbare orde-recht, en mede-auteur is van een boek over je rechten bij openbare actie (zie: http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789064459887). Hij geeft hieronder ook zijn mening over het wetsvoorstel-Terwingen.

Raf Jespers: “Personaliteiten uit het antifascistisch spectrum vragen dat politie en parket aanstaande zaterdag daadwerkelijk, en niet enkel buiten de zaal, optreden tegen het geplande Blood and Honour-concert. Het gebeurt niet elke dag dat democraten aan de repressiediensten vragen om tussen te komen. Uit beelden van vorige concerten blijkt dat er daar niet veel eer maar wel racistische en nazistische haat te rapen valt en dat als men dit groepje zijn ding laat verder doen er op termijn effectief bloed kan vloeien. Blood and Hate. Er is dus reden om er tegen op te treden. De overheid zegt altijd dat zij niet kan optreden tegen dit soort privéconcerten zolang de openbare orde niet verstoord is. Is dit juridisch juist?

De burgemeester van de plaats waar het concert plaatsvindt kan van het ene moment op het andere een samenscholingsverbod uitvaardigen wanneer er op de openbare weg ‘oproer is, of kwaadwillige samenscholing, of ernstige stoornis van de openbare rust of een onvoorziene gebeurtenis waarbij onmiddellijk gevaar of schade dreigt voor de inwoners’. Het probleem is dat Blood and Honour de plaats van de concerten geheim houdt. Maar van het moment dat de eerste twee Blood and Honour-figuren zich in een gemeente vertonen kan de burgemeester als hij dat als kwaadwillig aanziet of meent dat het ernstige problemen kan geven voor zijn inwoners, een samenscholingsverbod uitvaardigen en alle ranzige nazifiguren die in zijn gemeente opdagen, laten oppakken. Op haar beurt kan de politie ook op eigen houtje overgaan tot administratieve arrestaties op de openbare weg van Blood and Honour-adepten die naar een dergelijk concert gaan, wanneer er zoals de wet zegt ‘redelijke gronden zijn dat iemand voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen dat de openbare rust ernstig in gevaar brengt’ of om ‘een misdrijf te doen ophouden dat de openbare rust of openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt’. Racisme en negationisme (het ontkennen van concentratiekampen) zijn onmiskenbaar misdrijven waaraan de concerten van Blood and Honour zich schuldig maken. De politie zou dus ook en zelfs autonoom buiten de concertzaal kunnen optreden.

Politie en parket kunnen ook – op basis van een ernstig vermoeden dat een racistisch misdrijf heeft plaatsgevonden – alle concertgangers bij het verlaten van de zaal kunnen oppakken en ondervragen. Dit zijn dan vijgen na Pasen, maar het kan leiden tot strafrechterlijke vervolging en heeft zeker een afradend effect. Ook de Minister van Binnenlandse Zaken en de gouverneur kunnen tussenkomen als de openbare orde verstoord wordt. Tenslotte heeft België de mogelijkheid om personen die het land willen binnenkomen om aan die concerten deel te nemen aan de grenzen tegen te houden. In 1997 werd een trein met Italianen tegengehouden die wilden deelnemen aan een betoging in Amsterdam tegen de Eurotop.

De belangrijkste vraag is of de overheid nog kan optreden als het concert al bezig is en alle ‘concertgangers’ al in de privézaal zitten? Racisme is een misdrijf dat niet enkel op de openbare weg, maar ook in de privé-concertzaal kan plaatsvinden. Uit beelden van een Duitse undercoverjournalist van Blood and Honour-concerten in Bellegem, Wolfsdonk en Mechelen blijkt dat het wel degelijk om racistische 'feestjes' gaat. Wanneer er ernstige aanwijzingen zijn dat er een misdrijf plaatsvindt kan de onderzoeksrechter zelf ter plaatse gaan of een huiszoekingsbevel afleveren om er papieren, zaken en alle voorwerpen op te sporen die kunnen dienen tot bewijs van het racismedelict. Dit kan dus ook op het ogenblik dat het concert nog plaatsvindt. Personen op wie die voorwerpen zijn aangetroffen kunnen ondervraagd worden. Daarmee is het concert zelf nog niet opgedoekt tenzij er naar aanleiding van die huiszoeking zo'n ambras ontstaat dat de concertgangers om die reden opgepakt worden.

Om een naziconcert in een privézaal te doen ophouden is een wetswijziging nodig. Het wetsvoorstel van de CD&V’ers Terwingen en Schryvers een goede piste. Zij willen de burgemeester de bevoegdheid geven om de samenscholing te verbieden in privézalen en de politie hiertegen laten optreden wanneer er ‘redelijke gronden of vermoedens zijn’ dat voorbereidingen worden getroffen om een racistisch of negationistisch misdrijf te plegen of om dit misdrijf tegen te gaan. Het voordeel van dit wetsvoorstel is dat het precies mikt op zaken zoals de concerten van Blood and Honour en de burgemeester de mogelijkheid geeft om die concerten te laten opdoeken.

Terwingen en Schryvers gaan naar mijn mening wel een brug te ver wanneer zij de politie ook nog de mogelijkheid willen geven om telefoontap en infiltratie aan te wenden om op voorhand te weten wat Blood and Honour van plan zijn. Het valt moeilijk te verdedigen dat dergelijke uitzonderlijke methoden, die op gespannen voet staan met de privacy en die enkel in geval van zware criminaliteit toegelaten zijn, ook op Blood and Honour worden toegepast. De maximum gevangenisstraf op racisme is één jaar zodat strafrechtelijk niet van zware criminaliteit kan gesproken worden. Dit belet niet dat neonaziconcerten vanuit politiek oogpunt wel als een zware aanslag op de democratie moeten aanzien worden. Bovendien heeft de politie nu al de wettelijke mogelijkheid om informatiegaring te doen over groepen die gevaarlijk zijn voor de openbare orde en Blood and Honour is dit ongetwijfeld.

Een andere piste om komaf te maken met de discussie of een racistisch concert kan opgedoekt worden bestaat erin in de antiracismewet in te schrijven dat de politie kan binnendringen in een privézaal wanneer er een ernstig vermoeden is dat er racistische misdrijven worden gepleegd. Er zijn nu al situaties – drugs, ontucht, speelholen – waarin de politie op privéplaatsen kan binnendringen als er een vermoeden bestaat dat dergelijke illegale activiteiten plaatsvinden. Wat alleszins moet vermeden worden zijn de andere denkpistes die in de politieke wereld circuleren zoals een nieuwe wet om organisaties te verbieden (idee van Patrick Dewael, in een wetsvoorstel overgenomen door Koen T’Seyen en opnieuw ingediend door Geert Lambert ) of de uitbreiding van de wet op de privémilities (voorstel van Peter Vanvelthoven en David Geerts). België heeft op het vlak van organisatievrijheid een liberale traditie en het is best deze te behouden. Rechtbanken of de regering toelaten organisaties te verbieden – nu met het oog op Blood and Honour – houdt het gevaar in dat eens een dergelijk wettelijk instrument bestaat het ook kan gebruikt worden tegen andere organisaties die het establishment niet aanstaan. De Liga voor Mensenrechten heeft deze pistes als ‘volstrekt onaanvaardbaar’ verworpen. Ook in de Juristenkrant werden ze als ‘slecht en bovendien gevaarlijk’ afgewezen.

Er zijn dus mogelijkheden om Blood and Honour te counteren en eenvoudige wetswijzigingen laten toe om elk optreden van die groep in België onmogelijk te maken.”