31-10-08

TOESPRAAK VAN RACHIDA LAMRABET BIJ DE OPENING VAN DE BOEKENBEURS LAAT DIEPE INDRUK NA

Gisterenavond, bij de opening van de Boekenbeurs. Rachida Lamrabet, winnares van de Debuutprijs 2008, is gezellig aan het keuvelen met enkele mensen Plots vraagt een kranige oude dame de aandacht. Ze neemt Rachida bij de arm en zegt: “Ik ben 87 jaar. Je zal me niet kennen, maar ik wilde jou zeggen dat je een prachtige speech hebt gegeven.” Het is even naar woorden zoeken voor Rachida en het gezelschap rond haar. Men had Rachida weliswaar al gezegd dat ze knap gesproken had nadat ze de cheque verbonden aan de Debuutprijs overhandigd kreeg door provinciegouverneur Cathy Berkx. Het was het enige moment in de lange rij sprekers (Geert Joris, Jos Geysels, Patrick Janssens, Cathy Berkx, Rachida Lamrabet en Bert Anciaux) dat het muisstil was bij de enkele honderden toehoorders. Het felste applaus van de avond was dan ook voor Rachida Lamrabet. Maar nu deze onbekende 87-jarige, die persé Rachida wilde bedanken. De speech had haar in het hart geraakt.

De toespraak van Rachida Lamrabet naar aanleiding van de debuutprijs voor Vrouwland: “Mijn vader heeft me leren fietsen. Mijn vader heeft me geleerd dat het niet erg was om te vallen als je maar snel genoeg terug rechtstond. Mijn vader is er niet meer. Aan hem draag ik deze prijs op. Kijk vader, hier sta ik dankzij jou. Ik wil M’hamed, mijn echtgenoot en beste vriend bedanken voor zijn aanmoediging en zijn vertrouwen. Bedankt ook Harold (haar uitgever, red.), je hebt een droom die ik al met me meedraag sinds ik mijn naam kon schrijven, helpen verwezenlijken. Deze prijs betekent veel voor me, het is het teken dat de taal die ik me eigen heb gemaakt begrepen wordt, dat ik in staat ben om ermee te communiceren, dat ik er mensen mee kan beroeren. Voor een dochter van de migratie is dat cruciaal.  Deze taal tot mijn taal maken en gehoord worden.

Ik kom uit een wijk niet ver hiervandaan, met tram 2 of 6 sta je in nog geen kwartier voor de deur van de boekenbeurs.  Alleen is de kans klein dat er veel volk van daar naar hier zal afzakken de komende dagen en weken.  En taal heeft daar mijns inziens niets of weinig mee te maken.  De taal, die hebben we ons al eigen gemaakt, alleen gaat het nog niet al te best met het gehoord worden. Heeft het te maken met het feit dat er in mijn wijk,  in vergelijking met de rest van de stad,  meer jongeren zijn? Jongeren die vooral schoollopen in het beroeps- deeltijds of bijzonder onderwijs? Heeft het te maken met het feit dat meer dan 70 procent van die mensen uit die wijk geen werk hebben? Dat  het gemiddelde gezinsinkomen er 3500 euro lager ligt dan het stedelijke gemiddelde? Een wijk waar er procentueel gezien veel minder behoorlijke woningen zijn dan ergens anders in de stad.

En ik zeg u dat taal er niet veel mee te maken heeft.  Die is van ons. Recente tewerkstellingscijfers tonen een andere realiteit bij hooggeschoolden naar gelang de etnische afkomst. Terwijl de werkloosheid bij hooggeschoolde Belgen van Belgische afkomst daalde met bijna 10 procent de afgelopen 12 maanden, steeg de werkloosheid bij hooggeschoolde Belgen die niet van Europese afkomst zijn met bijna 5%. Kunst en literatuur, de boekenbeurs en flitsende camera’s, dat is allemaal wel mooi, maar wanneer op nog geen boogscheut hiervandaan jonge mensen niet weten waar ze naartoe gaan en hoe ze de volgende dag moeten halen en zinvol kunnen invullen, is het misplaatst om het daar niet over te hebben.  Er moet iets gebeuren.

En wanneer op een dag de boekenbeurs ook wordt bezocht door mensen uit mijn wijk, wanneer er meer en meer schrijvers met een Marokkaanse of Turkse naam hun boeken presenteren, dan pas zal ik me niet enkel de taal hebben eigen gemaakt, maar zal ik dit land ook het mijne noemen.” "Ik heb tijdens mijn toespraak recht in de ogen gekeken van Patrick Janssens", zei Rachida Lamrabet achteraf. In 1990 had zij, samen met een vriendin, al een rake brief geschreven naar burgemeester Bob Cools. Achttien jaar later heeft ze weer een krachtige boodschap. Is er nu geluisterd? En vooral, gaan daden woorden volgen? Aan Rachida Lamrabet zal het alvast niet gelegen hebben. Zij heeft op de juiste plek de juiste boodschap gegeven.

10:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, actie, boeken |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.