Anti-Fascistisch Front / Verzet

Begin augustus was er in Nederland een politieke rel nadat bekend geraakte dat GroenLinks-parlementslid Wijnand Duyvendak in een boek toegaf in de jaren tachtig ingebroken te hebben bij het Ministerie van Economische Zaken en er de plannen voor nieuwe kerncentrales buit te hebben gemaakt. Duyvendak kreeg bij de voorstelling van zijn boek een taart in het gezicht gegooid door actievoerders van Voorpost (zie: http://yelloman1.blogspot.com/2008/08/voorpost-nederland-bekogeld-kamerlid.html). Blijkbaar weten ze bij het VB niet waarmee hun blad vullen want in het Vlaams Belang Magazine van deze maand worden twee volle bladzijden opgehangen aan deze affaire, onder de titel Linkse ‘jeugdzonden’.

Halverwege het artikel wordt overgestapt naar andere voorbeelden van het verleden van linkse kopstukken. “Ook in Duitsland is er altijd een zeer dunne marge geweest tussen linkse politiek en buitenparlementaire, vaak gewelddadige acties of zelfs terrorisme”, schrijft Ludo Leen. Hij vervolgt: “Zo geraakte de Groene politicus Joschka Fischer zwaar in nesten toen foto’s uitlekten van krakersrellen waarbij hij gehelmd en met knuppel bewapend een politieagent te lijf gaat.” Het is waar: toen Philip Dewinter in dezelfde outfit in de straten van Leuven gesignaleerd werd (foto 1) geraakte de man er niet zwaar in nesten door. En ook als Dewinter zich werpt op een 17-jarige kleinzoon van de socialistische volkszanger John Lundström (foto 2) vindt hij dit doodnormaal. Maar dat wordt natuurlijk allemaal niet vermeld in het ‘jeugdzonden’-artikel in het Vlaams Belang Magazine. Wel wordt nog het verleden van Daniël Cohn-Bendit (fractievoorzitter van de Europese Groenen) en Jan Marijnissen (van de Nederlandse SP) opgerakeld.

Aan mensen van bij ons wordt in tegenstelling tot de slogan Eigen Volk Eerst! maar twee zinnetjes gewijd. “In België lopen er ook wel wat politici rond met een duister verleden in allerhande obscure en extreem-linkse clubjes. Frank Vandenbroucke bijvoorbeeld, of Johan Vande Lanotte, Mieke Vogels en Jos Geysels."  Wat die dan wel zouden uitgevreten hebben wordt niet vermeld. Men houdt het liever op verdachtmakingen: “een duister verleden”, “obscure clubjes”… Van Frank Vandenbroucke is bekend dat hij op een verloren maandag lid was van de trotskistische Revolutionaire Arbeidersliga (RAL), maar enige opmerkelijke actie uit die periode, laat staan dat dit nog steeds doorsijpelt in zijn beleid als minister van Onderwijs en Werk, is niemand bekend. Wat Johan Vande Lanotte overgehouden heeft van zijn periode bij het Anarchistisch Collectief is ook al niets waar de staatsveiligheid van beeft, maar natuurlijk kan zijn toenmalig engagement in de Wetswinkel en de Huurdersbond wel een doorn in het oog van de VB-schrijvelaar van dienst zijn.  Mieke Vogels en Jos Geysels komen, als we ons niet vergissen, voort uit het halfzachte clubje van Elcker-Ik (zie: http://www.elcker-ik.be/icms/web/php/index.php). Waar inderdaad actiegroepen als Hand in Hand (zie: http://vaka-handinhand.org/ns) hun thuisbasis vonden, de kwade geesten achter de Straat Zonder Haat-naambordjes (zie: http://www.vaka-handinhand.org/ns/index.php?option=com_content&task=view&id=240&Itemid=224).

Als het VB geen serieuze argumenten heeft, wordt er dan maar een cartoonist bij gesleurd: huiscartoonist Fré die het AFF afbeeldt met bivakmuts, in een battledressbroek en met een ketting in de hand. De andere mee afgebeelde antifascisten zien er al even voorbeeldig uit (foto 3, klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding). Toen Blokwatch stopte met haar activiteiten kloeg het VB dat het afbeelden van Frank Vanhecke met een zotskap en wetenschappelijk serieux niet samen gaan (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071107). Maar bij het Vlaams Belang Magazine is dat wetenschappelijk, of zelfs maar journalistiek, serieux nog verder zoek. Qua grotesk zijn is de gewraakte fotomontage in Humo van politiechef Fernand Koekelberg met zijn secretaresses in vergelijking hiermee maar puberale onzin.

In tegenstelling tot het VB, kampioen van de vrije meningsuiting die wél klacht neerlegt tegen een cartoonist die hen niet welgevallig is (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071201), zal het Anti-Fascistisch Front (AFF) geen klacht neerleggen tegen de publicatie van deze cartoon alhoewel het AFF zich er helemaal niet in terugvindt. Dit eerder lasterlijk en eerrovend dan humoristisch is. Maar mocht het AFF klacht neerleggen zou overwogen moeten worden de parlementaire onschendbaarheid van verantwoordelijk uitgever van Vlaams Belang Magazine Bruno Valkeniers op te heffen, en dan beginnen ze bij het VB weer te huilen over een “politieke lynchpartij”. Dát circus willen we Vlaanderen besparen.