Anti-Fascistisch Front / Verzet

Dat deze blog dagelijks gelezen wordt door VB-personeelsleden wisten we. En blijkbaar wordt daarover gerapporteerd naar hogerhand, want tweede kerstdag reageerde Frank Vanhecke al op wat wij daags voor Kerstmis schreven over zijn blog (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081224).

Frank Vanhecke (na correctie van de taalfouten, het gebruik van hoofdletters moet Vanhecke blijkbaar nog aangeleerd worden): “Nu ik zeker weet ten minste één regelmatige bezoeker te hebben – met name een redacteur van de webstek van het Anti-Fascistisch Front, waarvoor dank – neem ik me voor deze blog met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk actueel te houden. We moeten die jongens van het AFF immers regelmatig wat ergernis voederen, anders blijven ze maar zagen over de zoveelste bijeenkomst van een paar tientallen kale knikkers (dankzij het AFF weten wij dat deze gevaarlijke samenzweerders bijeenkomen in Poelkapelle, Roesbrugge-Haringe, Bachte-Maria-Lombeek, Driewegenkapelleke of andere strategisch vitale knooppunten van het land). Zodus.” De ene VB-voorzitter zegt dat enige vorm van betrokkenheid bij organisaties zoals Blood and Honour voor hem onduldbaar is (Bruno Valkeniers, zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6571485/het-ene-nieuwjaarskaartje-is-niet-het-andere); de andere (gelukkig de oud-voorzitter) lacht met wie Blood and Honour verwerpelijk vindt, daarover bericht en die organisatie aanklaagt.

Na die inleiding meldt Frank Vanhecke ons dat “Wilfried Martens weggerukt (is) uit zijn huiselijk geluk om weer eens het land te redden.” We weten niet wat Vanhecke denkt over de nieuwe eerste-minister Herman Van Rompuy. Na zijn reactie op het AFF-artikel heeft Vanhecke niet meer geblogd. Maar wat maakt het uit? Vanhecke heeft er allicht geen vertrouwen in. Frank Vanhecke: “Zachte heelmeesters blijven stinkende wonden maken. Zolang men weigert de juiste diagnose te stellen kan dit land niet genezen. België is doodziek. Vlamingen en Franstaligen zijn het over àlles oneens en dit land is in handen van een kaste die enkel uit is op het behoud van privilegies. Dat is de kern van de zaak. (…) Wat Vlaanderen nodig heeft zijn mensen die écht eens vijf minuten politieke moed tonen. Dat de Vlaamse Kamerleden een paar dagen geleden niet eens de moed hadden om de splitsing van BHV erdoor te duwen spreekt echter boekdelen over de ruggengraatloosheid van onze Vlaamse volksvertegenwoordigers. Pater Stracke wist het al, de Vlamingen zijn een volk van honden, met slechts hier en daar een rashond.”

Pater Stracke is een man die door Karel Dillen als één van zijn inspiratiebronnen genoemd werd, een man ook die wel eens samen met Karel Dillen een groet met gestrekte rechterarm bracht. En vooraleer je daar het ergste over gaat denken, Karel Dillen legde dat zo uit: “Die gestrekte arm van toen had geen ideologische inhoud, was geen verderzetten van een afgesloten verleden, betekende geen Hitler-aanbidding. Het was gewoon een rebellengeste, een uitdaging, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging van de lauwheid en de makheid, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging welke voorgoed een C.V.P.-keurslijf moest dragen.” Voilà. Karel Dillen in zijn boek Wij, marginalen. Meer dan vijftig jaar later is nog geen jota veranderd. En waren de ‘rashonden’ de laatste jaren flink toegenomen, het ziet er naar uit dat hun aantal bij de volgende verkiezingen weer gaat afnemen. (Illustratie: Niet zomaar een hond, maar de hond die Marie-Rose Morel laatst op een VB-pamflet zette om te illustreren hoe waakzaam het VB-Schoten wel is.)