06-04-09

LUC SEVENHANS (EX-VB) MAAKT DE REKENING

“Het Belang heeft twee keer de afspraak met de geschiedenis gemist. In 2004 waren we de grootste partij, hadden we een initiatief moeten nemen en minstens eens fatsoenlijk praten, toen CD&V ons uitnodigde. Onze partijtop deed de deur meteen dicht. In 2007 kregen we een nieuwe historische kans, toen we Jean-Marie Dedecker konden binnenhalen. Die flater schuift men nu in de schoenen van Frank Vanhecke, maar Annemans en Dewinter hebben minstens evenveel verantwoordelijkheid. Die twee geven een voorzitter net zoveel vrijheid als ze willen, daarover moet Bruno Valkeniers zich geen enkele illusie maken.” In De Standaard klapte dit weekend federaal volksvertegenwoordiger Luc Sevenhans uit de biecht nadat hij begin maart bekendmaakte op te stappen bij het VB.

Sevenhans bracht VB-voorzitter Bruno Valkeniers, overigens ook zijn oude baas bij Hesse-Noordnatie, persoonlijk op de hoogte van zijn ontslag. “Is er nog iets aan te doen”, vroeg Valkeniers. “Bruno, je hebt alles gedaan wat je kon”, antwoordde Sevenhans. “We hebben afgesproken om als grote mensen uiteen te gaan, zonder moddergooien. Als je twintig jaar lid bent, weet je genoeg”, zegt Sevenhans nog. Maar stilaan begint dat moddergooien toch. In ’t Pallieterke laat men geen gelegenheid voorbijgaan om erop te wijzen dat Sevenhans mee met de meerderheid stemde, en men signaleert Sevenhans ook bij bepaalde etentjes. Volgens Dewinter mikt Sevenhans op een schepenmandaat in zijn gemeente, Brasschaat. Sevenhans vraagt of dat zo vreemd is. “In 2006 haalde ik na de burgemeester de meeste voorkeurstemmen, dus dat ik in mijn gemeente ooit nog schepen word, is natuurlijk niet zo gek. Een andere partij? We zien wel, het was niet mijn bedoeling. Maar het zal CD&V of de N-VA zijn, met beiden voel ik me verwant.”

“Het incident over Congo (dat de rechtstreekse aanleiding was voor Sevenhans’ ontslag uit het VB, nvdr.) was voor mij geen detail. Mijn partij hield halsstarrig vast aan het verbod van Belgische militairen om in de ex-kolonie in te grijpen. Ik heb intern verschillende keren gepleit om dat te herzien. De oorlog in Congo heeft miljoenen levens gekost, wij mogen niet zomaar de andere kant opkijken. Dat ging over mijn geloofwaardigheid als defensiespecialist, want ik ben ervan overtuigd dat het Belgische leger in Oost-Congo echt levens kon redden. En ja, ik ben persoonlijk betrokken, mijn schoonfamilie heeft familiale banden met Congo. Ik heb toen openlijk aan de alarmbel getrokken in de media. Dat standpunt moest gewijzigd worden of ik zou mijn conclusies trekken. De harde vleugel rook bloed. Plots verscheen er in het partijblad een artikel van Francis Van den Eynde, een notoire hardliner, om te onderstrepen dat ons Congo-standpunt ongewijzigd bleef. Sevenhans had de erecode geschonden, hij had met de pers gepraat. Dus hij moest boeten en op zijn knieën om vergeving smeken. Sorry hoor, daar ben ik te oud voor geworden.”

“Het succes van Vlaams Belang heeft ons allemaal verblind, gedurende jaren. Ikzelf kon een parlementaire carrière uitbouwen en me bezighouden met wat me echt boeit: defensie. Vragen over ons programma, het zwart-witdiscours inzake migranten en de dogmatische communautaire uitgangspunten stelde ik niet. Net als iedere Belanger dreef ik mee op de wolk. Ik heb nooit enige zeg gehad in de partijbeginselen. Karel Dillen had dat uitgewerkt en was al een tijdje bezig als voorzitter van het Blok, toen ik via Gerolf Annemans - ook van Brasschaat - lid werd. Ik had een Volksunieverleden, en werd meteen een van de eerste tien lokale mandatarissen. Ik heb het Belang in onze gemeente uitgebouwd tot een serieuze partij, we worden er gerespecteerd. Onze fractie heeft zelfs de begroting goedgekeurd. Zonder dat cordon zaten we al lang in de meerderheid. Tegenover die lokale openheid houdt een nationale top ongelofelijk stug vast aan het partijprogramma, het minste compromis wordt verworpen. De waarheid is dat de top niet af wil van het cordon. Ze beschouwen een dertig jaar oud partijprogramma, dat door de feiten is achterhaald, als heilig, goed wetende dat ze zo nooit aan de bak zullen komen.”

Volgens Sevenhans is Filip Dewinter eerder “een links-liberale huisvader” en is Gerolf Annemans “de ijzeren arm”. “Elke vezel in die man gruwt van compromissen. Hij zal nooit een duimbreed toegeven op zijn idealen en is daar zelfs trots op. Zo heeft Karel Dillen het erin gepompt en zo wil Annemans sterven.” Het zou natuurlijk wel kunnen dat die mening - zacht voor Dewinter, hard voor Annemans - ingegeven is door enige rancune. Sevenhans is altijd een beschermeling geweest van en loopjongen voor Gerolf Annemans. Belangrijker is de vaststelling die De Standaard maakt dat Dewinter en Annemans intussen een dagje ouder worden. “Afgelopen woensdag maakte Dewinter een afgematte indruk in het Oosterweeldebat. 'De zwarte is grijs geworden', klonk het. 'Zelfs letterlijk.' Ook bij Annemans raakt de scherpte wat afgebot. De 'gouden generatie', die stichter wijlen Karel Dillen ooit charmeerde, heeft haar beste tijd gehad. Het wordt tijd voor nieuwe mensen.”

Maar voor nieuwe mensen is er geen plaats bij het VB. De vraag is niet of het VB op 7 juni minder stemmen zal halen dan de 24,2 % bij de Vlaamse parlementsverkiezingen vijf jaar geleden, maar hoeveel procent minder ze deze keer zal halen. In elk geval zal het VB geen 32 zitjes meer te bieden hebben in het Vlaams parlement. Het is bij het VB tegenwoordig sauve qui peut. Gelukkig zijn er sommigen die niet langer azen op een parlementair mandaat, zoals Luk Van Nieuwenhuysen (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6649889), of het zou nog meer drummen worden voor een plaatsje op de VB-banken in het Vlaams parlement.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, annemans, valkeniers |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.