Anti-Fascistisch Front / Verzet

Het is lang geleden dat je hier nog iets kon lezen over het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), het clubje van de onvolprezen Eddy Hermy. Maar ja, first things first. Tijdens de kiescampagne hadden we vooral oog voor het VB en de LDD. Het N-SA had trouwens opgeroepen om niet te gaan stemmen, en wij wilden de N-SA’ers daar niet van weerhouden. ‘Alle partijen steunen de elites, geen enkele komt op voor de volksbelangen’, was de redenering. Voor Brussel lagen de zaken anders. “Wij beschouwen Nation als broeders in de revolutionaire strijd tegen het internationalisme van zowel het kapitalisme als de multikul. Daarom roept het N-SA alle Brusselse Vlamingen op om op 7 juni te stemmen voor Nation”, luidde het op de website van de N-SA.

Spijts een commentaar over de stembusuitslag hebben ze op de website van het N-SA nog niet verteld hoe de ‘broeders’ het er vanaf brachten. Dan doen wij het maar. De verkiezingen hebben het uiterst rechtse Nation (foto 1, op een N-SA-betoging in 2007) met een kater van jewelste opgezadeld. In aanloop naar de stembus escaleerden interne twisten zodanig dat de geplande deelname aan de Europese verkiezingen geschrapt werd. Ook de lijsten voor de regionale verkiezingen in het Waalse gewest dienden afgevoerd te worden. Uiteindelijk raakte enkel de lijst voor het Brusselse gewest rond. Best wel grappig voor een partij die zich op haar site nog vrolijk maakte over het amateurisme van de collega's van het Front National. Resultaat van het gepruts: leden aan de deur gezet, iedereen kwaad op iedereen, geen campagne die naam waardig en een uitslag die zich erg ver achter de komma situeert. Van alle Franstalige Brusselaars gaf op 7 juni slechts 0,1 % een stem aan Nation. Tien jaar na de oprichting van Nation staat de extreem-rechtse 'beweging' netjes waar het in de begindagen stond: absoluut nergens. De partijleiding kondigt nu een 'periode van reflectie en bezinning' aan. Je zou voor minder een retraite aankondigen.
 
De oorzaak van de problemen tijdens de kiescampagne lijkt de overkomst te zijn van enkele schimmige figuren van het vroegere UMP-B. Een marginale politieke club die twee jaar geleden de Belgische afdeling pretendeerde te zijn van het Franse UMP van president Sarkozy. De Belgische UMP werd bevolkt door handvol extreemrechtse hobbyisten. De partij werd nooit erkend door de Franse 'collega's' die daar zelfs een persbericht voor over hadden. De UMP-B gaf er na een eerste (en volkomen geflopt) electoraal avontuur de brui aan. Kort daarna sloot de leiding van de UMP-B zich aan bij Nation. Eén van de centrale figuren in dit merkwaardige verhaal is ene Pierre d'Ans die nu op de Nation-website verketterd wordt als "plutôt néo-libéral et pro-israélien". In diens kielzog Baron (jawel!) Emmanuele Licari, voluit: Licari di Castel Mola Emmanuele. Licari was, net als Pierre d'Ans overigens, enkele jaren lid van het Front National. Op zijn persoonlijke website laat hij zich kennen als een sportieve adelborst, met connecties in de zakenwereld en met een voorliefde voor alles wat duur is. Waarschijnlijk verklaren het persoonlijke vermogen en de zogenaamde  'relaties' van de ex-UMP'ers waarom deze zowat 'vrij spel' kregen in een anders zo rechtlijnige organisatie als Nation.

Wat er ook van zij, beide heren krijgen de mini-partij tijdens een congres in 2008 zover om deel te nemen aan de verkiezingen. Geen evidentie gezien de slechte ervaringen die de partij al had opgelopen, maar rekening houdend met de chaos die heerste bij 'marktleider' FN was dat nog niet eens zo'n dwaze keuze. De extreem-rechtse kant van het politieke speelveld was immers vacant. Met 60 % van de stemmen wordt de verkiezingsdeelname goedgekeurd en een samenwerking met andere partijen uitgesloten. Pierre d'Ans wordt gebombardeerd tot leider van de Nationale Raad. Vanaf dan loopt zowat alles verkeerd. De 'harde acties' waarop Nation een patent heeft worden niet meer georganiseerd, 'videoboodschappen' vervangen de gespierde actie, het identitaire (volksnationalistische) profiel wordt ingewisseld voor een slap rechts-populistisch discours, aan iedereen wordt van alles en nog wat beloofd voor de verkiezingen, militanten haken af, enzovoort. Zelfs oprichter Hervé van Laethem (foto 2, tweede van rechts rechtopstaand op bezoek bij Baron Emmanuele Licari) houdt het in 2008 voor bekeken. In de maanden januari en februari van dit jaar ontploft de zaak als blijkt dat de voorbereiding van de verkiezingen helemaal in de soep draait. De ex-UMP'ers worden met de vinger gewezen en tot ontslag gedwongen. Founding father Van Laethem wordt weer aan boord gehesen. Zowat in zijn eentje weet hij de Brusselse lijst te redden.
 
Veel maakte het echter allemaal niet uit. De Nation-lijst voor het Hoofdstedelijke gewest bleek uiteindelijk goed voor welgeteld 471 stemmen. Het beste resultaat (nouja) werd gehaald in de kieskring Anderlecht waar de lijst 0,14 % van de stemmen haalde. Het totale aantal voorkeurstemmen voor lijsttrekker Pascal Cornet is eveneens illustratief voor de totale afgang: 93 voorkeurstemmen. Micheline Gils, de nummer twee, verzamelde nauwelijks 45 stemmen. Als je ook nog eens beseft hoe vaak mensen stoemelings stemmen, lukraak een kandidaat en partij aanduiden om van de stemming af te zijn - we waren vaak genoeg bijzitter in een kiesbureau om dit vast te kunnen stellen bij mensen die niet wisten hoe op een computerscherm te stemmen - dan weet je dat het resultaat van Nation nog geflatteerd is. Meteen na de verkiezingscatastrofe werd de partijwerking stilgelegd, de nationale raad van de partij collectief naar huis gezonden en vervangen door een tijdelijk bestuur tot minstens het einde van deze maand. Als dat maar goed komt.