Anti-Fascistisch Front / Verzet

Rob Verreycken (foto 1, op een verloren maandag nog VB-parlementslid en de voorbije maanden VB-medewerker bij het Europees Parlement) is vol lof voor de Verenigde Staten van Amerika: “Ik ben zeker niet zonder kritiek tegenover hun beleid, maar de gezonde nationalistische 'spirit' van hun samenleving valt me telkens weer op: het geloof in eigen kunnen, de trots op de eigen geschiedenis, de pioniersgeest, de moed van de vrijheidsliefde, de cultus van de vrije man die met een wapen zijn recht mag verdedigen.”

“Vergelijk dat met het duffe, socialistische Europa, waar mensen zich van wieg tot graf in slaap laten wiegen met wat aalmoezen en over elke kogel in Afghanistan tegen de Taliban-terroristen gedebatteerd wordt, en je ziet het verschil... “, gaat Rob Verreycken verder op zijn blog. “Maar het einde van de supermacht zou wel eens in zicht kunnen zijn. Ook in de VS rukt onder invloed van het linkse politiek-correct denken een gevaarlijk virus op; dat van het schuld- en schaamtegevoel. Recent blijkt de Senaat een soort 'verontschuldiging' voor de slavernij te hebben goedgekeurd - een onwaarschijnlijke dwaasheid. Een collectief schuld- en schaamtegevoel, zoals dat hiermee gedemonstreerd wordt, is verwoestend voor een land, want het ondermijnt de trots op de prestaties van de vorige generaties - en dus elk geloof in eigen kunnen voor de toekomst.  Het resultaat is capitulatie - en zo in de praktijk overgave aan anderen, vaak vreemdelingen, die de geboden leegte komen opvullen. (...)”

“De fundamentele fout die gemaakt wordt, is dat er een soort 'collectieve schuld' zou bestaan bij landen of volkeren die de generaties zou overschrijden - en dat is onzin.  Net zomin als een jonge Duitser of een jonge Brit die geboren is na WO II ook maar enige 'collectieve schuld' zou hebben voor de moordpartijen in Warschau of Dresden, zo is er vandaag ook geen enkele Amerikaan die welke 'schuld' dan ook heeft aan de slavernij. Deze excuses zijn dus belachelijk, maar niet zonder betekenis. Onder Obama zijn de VS blijkbaar vast van plan het slechte Europese pad te volgen, zich te gaan wentelen in schuld en schaamte, en zich dus bijzonder kwetsbaar op te stellen voor chantage en verwijten van Afrikaanse dictators en zwarte, excuus, 'Afro-Amerikaanse' subsidieclubs. Op termijn geven zij aldus hun status van supermacht op. Het is een somber vooruitzicht.”

De Amerikaanse senaat veroordeelde “de fundamentele onrechtvaardigheid, de wreedheid, de brutaliteit en het onhumane van de slavernij” (zie: http://edition.cnn.com/2009/POLITICS/06/18/senate.slavery/index.html). Rob Verreycken krijgt een dergelijke veroordeling niet over de lippen. Hij vindt dat de excuses van de Amerikaanse Senaat belachelijk zijn, en de Verenigde Staten enkel maar verzwakken. Natuurlijk is het zo dat mensen geboren na het slavernijtijdperk, of pakweg de Tweede Wereldoorlog, geen persoonlijke schuld hebben aan de slavernij of het nazi-regime. Iets anders is dat mensen, en al zeker overheden die mee betrokken waren bij de zwartste bladzijden uit onze geschiedenis, zich uitdrukkelijk kunnen en moeten distantiëren van het toenmalig samenlevingsmodel. “Dat nooit meer”, is de onderliggende boodschap. 

Johan Demol heeft gelijk als hij stelt dat het VB vastgeroest zit in de eigen ideeën (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/7090142). Dat Bart De Wever teruggekomen is van het idee dat een overheid zich niet moet verontschuldigen als de huidige generatie politici niet persoonlijk bij de feiten betrokken is (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/7090127), is niet iets waar Rob Verreycken van leert. Verreycken vindt verontschuldigingen voor de slavernij belachelijk, want uit een periode van vóór de Amerikaanse senatoren geboren zijn. Zou Rob Verreycken de VB-eis om amnestie voor collaborateurs met het nazi-regime en het wegwerken van de ‘repressie’ in de naoorlogse jaren dan ook belachelijk vinden? De huidige generatie politici heeft toch ook geen persoonlijke schuld aan de collaboratie en de bestraffing van collaborateurs. Als men verontschuldigingen voor de slavernij belachelijk vindt, dan ook de eis om amnestie. Maar dát hebben we Rob Verreycken nooit horen zeggen. Het zegt veel over de diepste gedachten van Verreycken.