Anti-Fascistisch Front / Verzet

“Jaren geleden ging Taboe al heen, nu, zoveel jaar later nemen we afscheid van de laatste hoofdredacteur van het tijdschrift. Zoals we Taboe nooit vergeten zijn, zo zal Peter Hendrickx nooit vergeten worden! Een laatste groet van het Autonoom Verzet aan een vriend en kameraad! Peter, rust zacht in Vlaamse aarde!” Een voor velen raadselachtige tekst die op 19 augustus op de blog van de Autonome Kameraden verscheen. Wat was Taboe? Wie was Peter Hendrickx? We kregen daarover trouwens een vraag, maar helaas was het e-mailadres van de afzender geen correct adres zodat een persoonlijk antwoord onbesteld terugkwam. Kan de mailer ons terug contacteren?

Eerst echter wie of wat is Autonoom Verzet, wie zijn de de Autonome Kameraden (foto 1, illustratie van de Autonome Kameraden)? Het is een groepje jongeren die het voorbije academiejaar opdook aan de Antwerpse universiteit en bij voorkeur gemaskerd actie voert. Volgens, voormalig voorzitter van de Antwerpse Vlaams Belang Jongeren, Bert Deckers is het “een spontane verzameling van ‘rechtse rakkers’ uit zowel de actieve rechtse verenigingen zoals de NSV en KVHV en een hoop totaal niet bij een vereniging horende jongeren met een rechts gedachtegoed.”  Bert Deckers vond dat de Autonome Kameraden een “zéér geslaagde actie” hadden gevoerd door een meeting-debat van de Actief Linkse Studenten (ALS) in een universiteitslokaal te verstoren. “Een mooie overwinning” voor “rechts, jong Vlaanderen”, vond Bert Deckers. Vanuit de Autonome Kameraden kwam er een reactie op Deckers' blog: “Wij zijn niet links, niet rechts, maar autonoom, want het links-rechts denken is in onze ogen verouderd, en beperkt je actieradius!” Toch moeten we Bert Deckers gelijk geven (maar ja, hij geeft ons ook al eens gelijk): op hetzelfde ogenblik als de actie van de Autonome Kameraden om de meeting van de ALS te beletten, was er elders aan de Antwerpse universiteit een debat met onder andere Bruno Valkeniers en Jurgen Vertsrepen. Een debat georganiseerd door de KVHV, maar dát werd ongemoeid gelaten door de ‘linkse noch rechtse’ Autonome Kameraden.

Ook als je hun beginselverklaring leest, kom je niet meteen tot links noch rechts-standpunten. “Wij verwerpen elk initiatief dat de positie van het gezin binnen onze samenleving ondermijnt, aantast of vernietigt” is een rechts standpunt, rechts voorbij de CD&V, tot op dezelfde hoogte als het VB. “Waarom moeten wij aan ontwikkelingshulp doen in ver afgelegen landen, als armoede hier bij ons nog bestaat?”, is een al even rechts standpunt. Men is bij de Autonome Kameraden wel “tegen Amerikanisering” en “tegen de globalisering”, maar hun alternatief is niet dat van links. Natuurlijk moeten wij de  “wij hebben niets tegen de mening van antifa, want iedereen heeft recht op vrije meningsuiting” uit hun beginselverklaring met een dikke korrel zout nemen. Het eerlijkst zijn de Autonome Kameraden in de laatste paragraaf van hun beginselverklaring: “Wij zijn het ‘zwarte blok’ in Vlaanderen.” Na de actie tegen de ALS-meeting op 17 maart, volgde op 29 april nog een actie tegen mensen zonder geldige verblijfspapieren die wc-papier toegegooid kregen, en op 9 mei een actie tegen drugs. De actie tegen de mensen zonder geldige verblijfspapieren werd mee door de NSV gevoerd, de actie tegen drugs kreeg de publieke steun van VB-volksvertegenwoordiger Pieter Huybrechts. De Autonome Kameraden uit Antwerpen zijn niet alleen, in Hasselt zijn er de Bockenreyders (waarover later deze week meer, Jarno Roppe reageerde op ons artikel vorige week zondag), na een kameraadschapsavond met een twintigtal deelnemers op 18 juli in het Turnhoutse café De Schalmei werd de oprichting van een gelijkaardige groep in het Turnhoutse aangekondigd. 

Gelijkaardige groepen in deze marge van de politiek zijn Identiteit Door Muziek en de Autonome Nationalisten Mechelen. De grote broer in deze sector is het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), dat op 10 oktober een jeugdcongres en ‘Rock tegen kapitalisme’-concert inricht. Allen samen zijn ze in Vlaanderen slechts met enkele tientallen, maar er is inderdaad een groeiende groep NSV’ers, KVHV’ers en anderen die het VB links laat liggen. Geestesgenoten vinden de autonomen in Duitsland, Nederland, Frankrijk, Italië, Rusland… Autonoom maar overal actief in variaties van zwart. Als de Autonome Kameraden nu een ‘laatste groet’ brengen aan Peter Hendrickx ( 48 j.) zegt dat ook veel over hen. Het tijdschrift Taboe was de viertalige publicatie van de gelijknamige werkgroep, geleid door Peter Hendrickx, die de voorloper was van de revisionistische Werkgroep Vrij Historisch Onderzoek (VHO) van Siegfried Verbeke en zijn broer Herbert. Peter Hendrickx was ook betrokken bij dat laatste clubje revisionisten. Hij woonde in de Antwerpse universiteitsbuurt (foto 2), adres waar je volgens advertenties in de Koopjeskrant ook terecht kon voor een nieuw “gedurfd kontaktblad voor ruimdenkende mensen”, getiteld Sexclusief. Peter Hendrickx was ook jarenlang uitbater van een populaire winkel in tweedehands cd's. Op 14 augustus stapte hij uit het leven.

In de marge van de IJzerwake vernamen we dat Filip Dewinter de voorbije weken op rondreis was in Afrika. In Zuid-Afrika en Namibië. Dewinter het land uit, maar daar mag geen misbruik van gemaakt worden. Lode Van Camp, uit Hoboken, wijst in een lezersbrief in ’t Pallieterke VB-voorzitter Bruno Valkeniers terecht. Die had zich laatst laten interviewen door de Antwerpse regionale televisiezender ATV.

Lode Van Camp: “De journalist vindt dat de ‘ranzige’ (ranzig = 1. sterk smakend en een onaangename geur verspreidend, 2. zuur, mopperig, bezopen) kantjes van het VB dienen te verdwijnen. Dit wordt volledig beaamd door de voorzitter die het woord ‘ranzig’ herhaalt. Ondertussen wordt met niet zoveel woorden gezegd dat Dewinter niet moet denken dat hij de baas van het VB is. Wel, mijnheer Valkeniers, ik wens op geen enkele wijze beledigd te worden door iemand van de partij. De anderen hebben dat al genoeg gedaan. Is het misschien de bedoeling de partij uiteen te spelen, zoals het vroeger gebeurd is met de VU (…)? Wie aan Dewinter komt, trapt op mijn ziel en op deze van alle militanten. Dan is het einde zoek. De slogan ‘Eigen volk eerst’ wordt in deze crisistijd dagelijks toegepast. Voor beschaafde mensen zoals u heet dat ‘protectionisme’.”

Lode Van Camp rekent zichzelf blijkbaar niet tot de beschaafde mensen. Wat wij straf vonden aan dat ATV-interview (niet opgenomen in het ATV-archief, we kunnen het dan ook niet tonen) was de reactie van Valkeniers op de mogelijke sluiting van de Opelfabriek in Antwerpen. Volgens Valkeniers is dat de schuld van… de vakbonden. Die hadden maar moeten kiezen voor Fiat als overnemer van Opel.

Alsmaar meer rechtsradicale jongeren richten autonome organisaties op, los van het VB, het NSV of zelfs Blood and Honour. Volgende week focussen we op drie dergelijke groepen en/of personen bij deze ‘autonomen’.

      -       Morgen: Autonome Kameraden rouwen.

      -       Later volgende week: Bockenreyder Jarno Roppe.

      -       Fight Back richt eerste concert in.

Het was een klein berichtje in De Morgen gisteren; bij ons krijg je alle details. In Charleroi vond woensdagavond een steekpartij plaats waarbij de dader het slachtoffer wilde vermoorden omdat die uiteindelijk een minder fanatieke neonazi was dan gedacht.

De dader, Jean-Pol Monchaux (40 j.), ontmoette het slachtoffer, François H. (28 j.), voor het eerst op een rommelmarkt. De aandacht van Monchaux werd getrokken door het kaal geschoren hoofd van H.. Monchaux en H. zijn beiden werkloos, wat liefdadigheidsorganisaties hen toestoppen helpt hen het hoofd boven water te houden. Monchaux legt H. zijn fascinatie uit voor Hitler, Himmler en Goebbels. Volgens Monchaux zou H. al evenveel opkijken naar de Führer dan hijzelf, en H. zou volgens Monchaux zelfs overwogen hebben zich een hakenkruis te laten tatoeëren. Maar na enige tijd stelt Monchaux vast dat H. toch niet met dezelfde verbetenheid het nazisme aanhangt dan hij. Woensdagavond stuurt Monchaux sms-jes naar H., met de boodschap dat hij hem dringend wil ontmoeten. Wanneer Monchaux aanbelt bij H. vraagt hij hem vijftig euro te willen lenen. Als H. daar niet op in wil gaan, vraagt Monchaux H. een dvd te willen lenen. Dat wil H. nog wel doen, en hij neemt Monchaux mee naar zijn appartement. Binnen plant Monchaux H. een mes in de rug. Alhoewel gewond slaagt H. erin weg te vluchten. Monchaux wordt door de politie opgepakt en zegt aan de politie zo gereageerd te hebben omdat H. “een schande voor Hitler en het Duitse volk” is. Tegenover de onderzoeksrechter ontkent hij later enig ideologisch motief, en zegt hij dat het om een ordinaire ruzie ging. Monchaux zou wel eens beschuldigd kunnen worden van moordpoging met voorbedachte rade gezien hij H. in een val lokte, en hem het mes in de rug stak in zijn appartement waarvan op het ogenblik van de feiten alle gordijnen dicht waren. In principe had dus niemand de moordpoging kunnen zien. Monchaux riskeert nu voor het hof van assisen te worden gebracht, waar zijn broer Christian in 1989 al veroordeeld werd voor de moord op een priester-arbeider.

Op het Stormfront-discussieforum scholden neonazi’s elkaar voor rot uit naar aanleiding van het niet kunnen doorgaan van het eerste concert ingericht door het nieuwe Blood and Honour Nederland & Vlaanderen. “Pisvlek” bijvoorbeeld, was de omschrijving van een neonazi voor een andere. Vorige week zaterdagavond, de vooravond van de IJzerwake, gingen rivaliserende Blood and Honour-groepen met elkaar op de vuist op camping IJzerhoeve in Diksmuide. Woensdagavond stak in Charleroi een neonazi een (vermeende) neonazi neer… Als dat zo verdergaat elimineren de neonazi’s elkaar wel en moet enkel nog de laatste overgebleven neonazi in de gevangenis gestopt worden. 

Maandag verloopt het woonrecht voor de meeste inwoners van Doel. Intussen blijft de overheid halsstarrig doof voor de herhaalde oproepen om het “beslist beleid” bij te stellen in functie van de gewijzigde economische omstandigheden en een constructieve dialoog aan te gaan met álle betrokken partijen over een nieuwe bestemming voor het polderdorp.

Elk weekend bezoeken massa’s mensen Doel. Het zinloos afbreken van een dorp beroert de bevolking en geruggensteund door zoveel blijken van sympathie van actiegroepen, burgers en kunstenaars (foto 1) laten de inwoners van Doel zich niet ontmoedigen door de olifantenhuid van de nieuwe Vlaamse regering. Overmorgen, zondag 30 augustus, lanceren zij daarom een nationale petitie voor spreekrecht voor Doel in het Vlaams Parlement. Wim Van Hees, voorzitter van vzw Ademloos, komt de actie een hart onder de riem steken. Nadien wordt een spandoek van 50 meter lang, handmatig beletterd door het KunstKater-collectief (foto 2), ontrold op de dijk. Later in de namiddag volgen nog andere solidariteitsacties en kunstmanifestaties. Afspraak: om 15 uur aan de Scheldedijk, Jachthaven Doel. Alle politieke partijen zijn uitgenodigd om elk gedurende twee minuten hun standpunt over Doel toe te lichten. Groen!, Vlaams Belang en SP.A (in die volgorde) hebben reeds toegezegd te komen. Hopelijk zijn de sprekers oprecht, gaan ze op de linkeroever van de Schelde geen andere standpunten vertellen dan ze op de rechteroever doen.

Morgen wordt in het oud parochiehuis van Doel een consulaat van het kunstendorp Ruigoord (Amsterdam) geopend. Het is eens wat anders dan neonazi’s die een parochiezaal inpalmen voor een concert. Meer info over deze en volgende activiteiten hier.

·         Kunst in Doel: in de huizen en aan de huizen in Doel.

·         Het Nieuwsblad over de laatste dagen in Doel.

Zoals hier aangekondigd speelde de Amerikaanse hardcore-groep Reagan Youth gisteren in Trix, in Borgerhout (foto 1). Een energieke set, met vele hits vooraan in het programma zodat de sfeer er meteen goed in zat.

Tijdens Reagan Youth klonken wel een aantal Sieg Heils, maar het was duidelijk dat die ironisch bedoeld waren. Zondag is de groep op het Ieperfest, maar het programma begint daar al vandaag. Naast het muzikale programma is er een uitgebreide randprogrammatie. Er zijn discussies gepland over media en alternatieve cultuur, in Ieper denken ze ook ecologisch, en zondag zijn er sessies over de antifascistische strijd in Nederland (foto 2) en Rusland. Voor de verandering eens een festival waar onze collega’s van Blokbuster niet moeten vrezen voor moeilijkheden, tot zelfs gearresteerd te worden.  

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. Wat moesten de burgers van die steden en gemeenten ondergaan, en wat is er geworden van die FN-burgemeesters? Na Toulon vorige zaterdag, vandaag een blik op Marignane, gemeente in het zuiden van Frankrijk met een 33 000 inwoners in de buurt van het omwille van het FN-beleid bekendere Vitrolles.

De FN-burgemeester in Marignane werd met 37 % van de stemmen verkozen, in een triangulaire met twee andere rechtse lijsten. De nieuwe burgemeester, Daniel Simonpieri, is een oud-kaderlid van een bank. Zes jaar eerder was hij voor het eerst verkozen als FN-gemeenteraadslid in Marignane. Als hij zijn eerste begroting presenteert blijkt de beloofde daling van de belasting volledig verhaald te zijn op het budget voor cultuur en sport (- 19,5 %) en het gemeentelijk onderwijs (- 14,7 %). De subsidies voor het privé-onderwijs blijven gehandhaafd. De onkostenvergoeding voor de burgemeester en de schepenen is meer dan verdubbeld. De begroting voor public-relations ook, maar het gemeentelijk informatieblad is al vlug nauwelijks nog te onderscheiden van een ordinair reclameblaadje. Om de moslimkinderen te treiteren wordt in de refters van de gemeentescholen geen alternatief meer voorzien als er varkensvlees op het menu staat. Kinderen waarvan één van de ouders werkloos is, worden niet langer ingeschreven voor de schoolmaaltijden. Het FN redeneert dat deze kinderen evengoed, en beter zelfs, naar huis kunnen om te eten.

De minimale hulp aan het populaire Resto du Coeur – het vorige gemeentebestuur stelde eenmaal per week een auto met chauffeur ter beschikking om eten te gaan halen bij de voedselbank – wordt stopgezet. Op 100 meter van het Resto du Coeur opent de FN-mantelorganisatie Fraternité Française haar deuren. Een hulporganisatie die zeer selectief is in wie ze voorthelpt. Het verenigingsleven wordt in haar voortbestaan bedreigd door het wegtrekken van subsidies; de plaatselijke voetbalclub wordt gepest als de leiding niet wil ingaan op het voorstel van het nieuwe gemeentebestuur om meer blanken in de voetbalploeg op te stellen. In de bibliotheek wordt het abonnement op het progressieve weekblad L’Evénement du Jeudi geschrapt. In de plaats krijgt men er het FN-partijblkad National Hebdo en de bij het FN aanleunende bladen Rivarol en Présent te lezen. Journalisten wordt verboden de veranderingen in de bibliotheek te filmen of te fotograferen, zouden ze het toch doen riskeert de bibliothecaris een tuchtstraf.

Een lerares die tijdens de lessen moraal spreekt over verdraagzaamheid en respect voor een ander, wordt door de schepen van onderwijs de mantel uitgeveegd. In haar school zelve, zonder dat de schepen zich ook maar even gemeld heeft bij de directie of dat hij enige pedagogische bevoegdheid heeft. De gemeentelijke sporthal kan vijf weken lang niet gebruikt worden omdat de zaal ingericht moest worden voor een meeting met Jean-Marie Le Pen. Migranten worden gepest, bij het minste opgepakt, en tegen alle regels in behandeld. In Marignane ontstaan twee kampen: zij die met de burgemeester meeheulen, en zij die zich niet tot het FN bekeren maar meestal niet publiek durven ingaan tegen de uitsluitingslogica van het FN. Als Bruno Mégret uit de buurgemeente Vitrolles, de toenmalige nr. 2 van het FN, zich afscheurt van het FN na een mislukte poging om de leiding van het FN over te nemen van Jean-Marie Le Pen, sluit Simonpieri zich aan bij Mégrets Mouvement National Républicain (MNR). Onder MNR-etiket wordt Simonpieri in 2001 een tweede keer burgemeester van Marignane.

In 2004 wordt Simonpieri als MNR’er opnieuw verkozen als afgevaardigde in de Conseil Général des Bouches-du-Rhône, tegen een FN-kandidaat in. In dat regionaal bestuursorgaan vervoegt Simonpieri de groep van de klassiek-rechtse partijen UMP en UDF. Vanuit Marseille komt de richtlijn om Simonpieri bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2008 de plaatselijke UMP-lijst te laten trekken, maar dat is buiten plaatselijk UMP-sterkhouder Eric Le Dissès gerekend. Le Dissès wordt burgemeester. Simonpieri haalt bij de tweede stemronde maar 23,3 % van de stemmen, waarmee hij nog achter de plaatselijke linkse lijst eindigt. Simonpieri heeft nu in Marignane de vereniging A Droite Pour Marignane opgericht die tot doel heeft de klassiek-rechtse bestuursmeerderheid “uit haar slaap te houden”. Op de eerste publieke bijeenkomst, eind mei, daagden een honderdtal mensen op.

Op de IJzerwake vorige zondag riep voorzitter Wim De Wit op tot het uitwerken van een gemeenschappelijke strategie tussen CD&V, N-VA, Vlaams Belang en LDD “want onze onafhankelijkheid ligt als het ware voor het grijpen.” Maar wat dan met Brussel als hoofdstad van Vlaanderen? “Laat vallen”, zei gastspreker Frans Crols, voormalig hoofdredacteur van het zakenblad Trends. Op de IJzerwake wisten ze waarover napraten, waarbij de meningen varieerden tussen “Brussel is onze hoofdstad en die geef je niet op” en “Brussel is vuil en stinkt, en we zijn het beter kwijt dan rijk.” De mening van de Brusselaars zelf werd niet gevraagd, en het voorstel van Crols om niet te kiezen tussen Antwerpen of Gent als nieuwe Vlaamse hoofdstad, maar Mechelen te nemen, kon ook al niet op eenstemmigheid rekenen.

Zoals gebruikelijk begon de IJzerwake met een misviering. Pater Adriaan Aernouts, die tot dit jaar steeds de mis op de IJzerwake had geleid, liet zich op eigen verzoek als hoofdcelebrant vervangen door ene pater Van Essche. De man heeft een stem als een klok die niet moet onderdoen voor die van zijn voorganger, en hij kreeg meteen de toehoorders op zijn hand met zijn eis om amnestie (voor de collaborateurs met het nazi-regime, nvdr.). Volgens pater Van Essche stond Jezus radicaal afkerig tegenover uitsluiting en cordon sanitaires door huichelaars en hypocrieten. Van Essche en Aernouts stonden niet alleen achter het altaar, in totaal stonden ze er met zes priesters. Daarbij werd ook gezongen, het Gebed voor het vaderland tot drie keer toe. “Prachtig lied vinden wij dat, maar op zo’n bloedhete Wake was één keer misschien toch wel genoeg geweest”, noteerde ’t Pallieterke. En de moniteur van de rechtsradicale Vlaamsnationalisten vervolgt: “Er waren bij de eerwaarde heren wel een paar regiefoutjes aan te merken, maar het weze hun christelijk vergeven, al was het maar omdat zij ook het Amnestielied van Armand Preud’homme inzetten.” En alhoewel pater Van Essche “iedere vorm van uitsluiting” betreurde, had hij "voor vreemdelingen en inwijkelingen in de Vlaamse rand deze niet mis te verstane boodschap: ‘Tot hier en geen stap verder!’” Hoe dit te verzoenen is met de Godsvrede-gedachte van de IJzerwake, werd niet verduidelijkt.

’t Pallieterke weet ook dat “de afspraak was dat er tijdens de wake geen bier werd geschonken. Er is achteraf tijd genoeg om Vlaanderen vrij te drinken. Maar dat leidde bijna tot muiterij bij de Zwalmfanfare die al enkele jaren de wake muzikaal opluistert. Gelukkig kon een attente regie die brand snel blussen, met bier dan wel. En tegen het einde zagen we de KVHV’er van dienst ook met enkele plateaus volle glazen af en aan drentelen…” Het was niet de enige regiefout. “Op die ene hoek vooraan rechts leek het wel een hele wake lang markt. Het was er bijna onmogelijk de wake te volgen wegens een aanhoudend geklets. Alleen gestaakt om eens goed iets te roepen. ‘Brussel Vlaams’ bijvoorbeeld, niet gehinderd door enige kennis van gang van zaken op dat moment op de weide. Maar goed, we kennen ze allemaal, die fijne maar wat gekke creaturen die elke beweging, dus ook de Vlaamse rijk is…” Niet vermeld in ’t Pallieterke maar bij die “fijne maar wat gekke creaturen” waren ook enkele Blood and Honour’ers. De avond tevoren waren ze nog met elkaar op de vuist gegaan op camping IJzerhoeve in Diksmuide, maar toen de gealarmeerde politie met twee combi’s ter plaatse kwam doken ze weg. Bij één van hen waren op de IJzerwake de gevolgen van de vechtpartij de avond tevoren nog goed te zien. Maar ze zijn inderdaad maar een minderheid. Het overheersend uitzicht bij de IJzerwake is dat van een bonte familie van radicale Vlamingen. Blij een aantal oude bekenden terug te zien, spijt sommige gezichten niet meer terug te zien. Er waren met 5 168 mensen die betaalden voor een ticket ongeveer evenveel aanwezigen als vorig jaar.

Bij de politici werd natuurlijk een delegatie van het VB opgemerkt. “Maar niet meer zo gegroepeerd als andere jaren”, stelde 't Pallieterke vast. Verder was er nog Karl Van Louwe, ondervoorzitter van de N-VA. Van Louwe is van West-Vlaanderen naar Brussel uitgeweken en liet dan ook luidkeels weten het niet eens te zijn met de ‘Laat Brussel los’-oproep van Frans Crols. Van LDD-zijde was er enkel een groepje van Jong Gezond Verstand, de jongerengroep van de LDD, onder aanvoering van Wouter Vermeersch. Bruno Valkeniers kreeg goede punten van ’t Pallieterke omdat hij “niet zoals iemand van de elite op een voorbehouden plaats, maar rechtstaand zoals een militant” de IJzerwake volgde. Vorig jaar waren ze anders bij ’t Pallieterke helemaal niet content over de VB-voorzitter. Marie-Rose Morel was er ook maar ze werd door VTM niet over de IJzerwake bevraagd. Wel "over haar kanker. Het is maar waar de prioriteiten van de journalisten liggen", sneert 't Pallieterke. Andere VB-coryfeeën vernoemt het weekblad voor mensen met een goed hart en een slecht karakter niet. Maar Gerolf Annemans was er ook. En Joris Van Hauthem, Bart Laeremans... Volgens Tim Mudde van Radio Rapaille - die de toespraak van "ruwe bolster met Vlaamse pit" Wim De Wit integraal uitzond - was de VB-top echter minder sterk vertegenwoordigd dan voorgaande jaren. Filip Dewinter was er niet. Die was nog op rondreis in... Afrika.

Nog dit. Een paar jongeren (Yves Pernet, Bert Deckers…) hebben de voorbije week gepraat over een vernieuwing van het IJzerwake-programma en zouden daarvoor een voorstel indienen. Maar het is voorzichtig manoeuvreren. Ze willen dat de IJzerwake zou “meegaan met hun tijd, zonder daarbij al te modernistisch te gaan worden, dat zou immers ingaan tegen heel het principe van het volksnationalisme.” Volgende afspraak voor de rechtsradicale Vlaamsnationalisten is zondag 13 september. Dan herdenkt Voorpost naar traditie collaborateur Staf De Clercq op de Kesterheide in Gooik, in het Pajottenland. Vijf jaar geleden, bij de 120^ste geboortedag van Staf De Clercq, was daarbij nog de hele VB-partijtop aanwezig.

Het concert van Identity Project zaterdagavond in een parochiezaal in Bevel, deelgemeente van Nijlen, in de Antwerpse Kempen, haalde maar enkele lijntjes in de kranten. Niet meer of zelfs minder dan een ordinaire vechtpartij in de Antwerpse uitgangsbuurt. Aan De Standaard verklaarde een woordvoerder: “Wij zijn geen neonazi’s. Bij ons geen Hitlergroet bij het binnenkomen. Wij hebben niks te maken met Blood and Honour.” Ook tegenover Het Nieuws van VTM werd enige band met die “terreurorganisatie” ontkend.

Er zijn duizenden parochiezalen in Vlaanderen, maar de Duitse neonazi’s van Identity Project huurden uitgerekend dezelfde parochiezaal als waar Blood and Honour Vlaanderen op 10 januari dit jaar naar uitweek nadat er voor de omgeving van de Club Valhalla in Rijkevorsel, de geafficheerde plaats voor het nieuwjaarsconcert, een samenscholingsverbod was uitgevaardigd en een uitgebreide politiemacht op de been was. Dezelfde zaal was overigens drie jaar geleden al eens bijna gehuurd door Blood and Honour Vlaanderen, maar toen werd de zaal geweigerd en trok Blood and Honour Vlaanderen naar Vremde, deelgemeente van Boechout. Toeval dat Identity Project uitgerekend dezelfde zaal huurde voor haar concert zaterdagavond (foto 1)? We hebben moeite om het te geloven, maar tot daar aan toe. Identity Project moet echter niet onnozel doen om enige verdenking van zich af te praten. “Bij ons geen Hitlergroet bij het binnenkomen”, zegt hun woordvoerder. Maar niemand heeft ooit beweerd dat bij het binnenkomen van Blood and Honour-concerten de Hitlergroet moet gebracht worden. Met drie van de vier aangekondigde groepen die cd’s uitgebracht hebben die wegens het aanzetten tot haat en/of het verheerlijken van het nazisme op de Duitse indiceringslijst staan, is de kans dat tijdens hun concert geen Hitlergroet wordt uitgebracht evenwel ongeveer even groot als dat op een reggaeconcert met veel volk geen wiet wordt gerookt.

En er is meer. Naar aanleiding van ons artikel zondag mochten we een paar gerenommeerde bezoekers verwelkomen. De door VTM in beeld gebrachte woordvoerder van Identity Project bijvoorbeeld. En Michael Krick (foto 3). In Duitsland wegens zijn politieke activiteiten tot anderhalf jaar celstraf veroordeeld; in Nederland wegens poging tot doodslag op een Antilliaanse man en andere zaken tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld. Voor die laatste zaak werd Michael Krick door de Racial Volunteers Force, de Combat 18-versie van Blood and Honour in Nederland, ondersteund als “politiek gevangene”. Krick was toen trouwens lid van die RVF. Amper vrij uit de Nederlandse cel leidt Michael Krick een groep Duitse rechtsradicale autonomen op een betoging van de Nederlandse Volks-Unie (NVU) in Bergen op Zoom. Uitgerekend die Michael Krick postte op Stormfront de flyer voor het concert van Identity Project zaterdagavond, en meldt nu dat als de “AFF-sukkels” beter opgelet hadden, ze zouden gezien hebben dat er zaterdagavond “600 man” en geen “een 450-tal” was. Er zijn betere woordvoerders denkbaar om te ontkennen dat men ook maar iets te maken heeft met Blood and Honour. Identity Project is dan wel geen divisie van Blood and Honour, het heeft er meer gelijkenissen dan verschillen mee. Er is niet alleen de wijze waarop men een concert inricht, het volk dat erop afkomt of wie zich opwerpt als woordvoerder, er is ook het doel waarvoor men gaat. Het concert van zaterdagavond was bedoeld om geld in te zamelen voor de Antikriegstag op 5 september in Dortmund, in het bijzonder voor de proceskosten bij het in beroep gaan tegen het huidig verbod voor de manifestatie. Wie de slogans bij de Antikriegstag vorig jaar hoort en bekijkt (voor het nationaal-socialisme, tegen het zionisme…) weet dat ze evengoed door Blood and Honour’ers gescandeerd en gedragen kunnen worden.

Wie wezen hier eerder al op Caffénation aan het Hopland in Antwerpen waar liefhebbers van de andere koffie, naast genieten van een lekkere tas koffie, kunnen kijken naar een muurschildering waarbij de Amerikaanse zangeres Cher poseert à la Che Guevara (foto 1). Bezoekers van het jazzcafé Hopper in Antwerpen-Zuid kunnen vanaf eind deze week kijken naar een stripmuur aan de overkant van de straat, waarop werk van Philip Paquet – auteur van onder andere een stripalbum over Louis Armstrong – te zien zal zijn. Op de website van Mekanik Strip vonden we alvast deze preview. In café Jozef, vlakbij het Antwerpse Centraal Station, hebben ze wat anders om naar kijken.

Café Jozef is een alom gekende zaak. Door haar ligging op de hoek van het Astridplein en de Gemeentestraat, maar vooral ook door haar publiek. Zelfs Prince zou er ooit aan de toog gezeten hebben. De zanger van Purple Rain en 101 funky hits was na een optreden te vroeg op weg naar een afterparty in discotheek Jimmy’s, in de Antwerpse Stationsbuurt. Aangetrokken door het liveorkest stapte hij café Jozef binnen. Toen Prince zijn manager voorbij zag stappen, dook hij weg naar het toilet. Hij kreeg de deur van het toilet evenwel niet meer open, en toen hij om hulp riep zou de toiletdame de zanger uit Minneapolis geantwoord hebben: “Zeg manneke, kunde gaai na geen Vloms klappen?” Maar Prince is de uitzondering op de regel. Doorgaans zijn het bejaarden, vrijgezellen en mensen wanhopig op zoek naar een lief die het café bevolken. “Mannnen van dertig jaar met vrouwen van tachtig jaar, het gebeurt hier allemaal”, vertelde de uitbaatster eens in een Koppen-reportage. “Ik heb hier al veel koppels zien ontstaan, maar evenveel zien sneuvelen”, vulde Danny Foster aan. Samen met een orgelist helpt hij als drummer-zanger de liefde een handje in café Jozef. Met covers van Du bist alles en andere nummers voor een bepaald publiek breekt en smeedt hij harten. Zelfs vanuit Luik komen vrouwen naar café Jozef, om dan met de eerste trein ’s morgens terug te keren na een nachtje mannen (proberen te) versieren.

Marcel Cools en zijn echtgenote zijn al meer dan dertig jaar de uitbaters van café Jozef. Drie jaar geleden bekende Marcel Cools zich publiek tot het VB. In een Open brief aan burgemeester Patrick Janssens kondigde hij aan zich kandidaat te stellen bij de districtsraadsverkiezingen in 2006 op de kartellijst Vlaams Belang - VLOTT. Hij was niet alleen de werken aan het Astridplein beu, maar ook “de onveiligheid, het rondhanggedrag van drugsverslaafden en jeugdbendes, het sluikstorten en het zwerfvuil, de verkeersmiserie en het gebrek aan parkeerplaatsen.” Er zijn inderdaad wel problemen op en rond het Astridplein, maar we hebben niet de indruk dat Marcel Cools’ kandidatuurstelling op de VB-lijst iets in positieve zin aan de zaak veranderd heeft. Spijts het in café Jozef regelmatig volle bak is (foto 2, een zondagnamiddag deze zomer), kreeg Marcel Cools maar 337 voorkeurstemmen bij die districtsraadsverkiezingen. Hij geraakte bijgevolg niet verkozen, ook niet nadat het VB in de aanloop naar de stembusslag haar plan voor een leefbare stationsbuurt voorstelde in café Jozef. Marcel Cools blijft echter een overtuigde VB’er, en boven de toog van zijn café hangen een tiental foto’s van VB’ers. Meestal ‘Marcel Cools met…’. Van rechts naar links zie je op foto 3, klik desgevallend eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding: Marcel Cools met Frank Reniers (VB-provincie- en districtsraadslid, voorzitter van de VB-afdeling van de kernstad Antwerpen en ondervoorzitter van de VB-afdeling in de grootstad Antwerpen), Marcel Cools en VB-senator en -gemeenteraadslid Anke Van dermeersch, een foto van Marie-Rose Morel op het Europacongres van haar partij eerder dit jaar, Marcel Cools en VB-Vlaams parlementslid en -gemeenteraadslid Jan Penris, Marcel Cools en (net niet meer te zien op foto 3) VLOTT-senator en -gemeenteraadslid Hugo Coveliers.

Marcel Cools is trouwens lid van de Vlaams Bond voor de Horeca die zich met Hugo Coveliers als advocaat keerde tegen het rookverbod in café’s. Verderop in het rijtje foto’s, meer naar de toiletten toe, flankeren onder andere Filip Dewinter en Gerolf Annemans de uitbater van café Jozef. De ene hangt foto’s van Elvis Presley aan zijn toog, een andere wat anders, in café Jozef zijn het VB’ers. Volgens een VB-bron is het het enige café in Antwerpen waar foto’s van VB’ers boven de toog hangen. Verbaast het dat wij liever naar Bar Mondial gaan?