Anti-Fascistisch Front / Verzet

Donderdag 4 maart organiseert de Nationalistische StudentenVereniging (NSV) haar jaarlijkse betoging. Vorig jaar in Leuven, dit jaar in Antwerpen. Volgend jaar mogen ze zich weer in Gent opwarmen. Thema dit jaar is Jeugd eist Vlaamse toekomst. “Jeugd eist een Vlaamse toekomst… omdat het Belgische model heeft afgedaan. De actualiteit toont keer op keer aan, dat België op sterven na dood is. Vlaanderen moet zijn plaats opeisen in Europa en nemen waar het recht op heeft: een eigen onafhankelijke staat. Voor de NSV! is het dan ook klaar en duidelijk, België kan niet snel genoeg barsten!”

“Als nationalisten mogen we niet vies zijn van nationaliseren om Vlaamse jobs te behouden”, luidt het wat verder. Maar daarna gaan ze bij de NSV weer over naar het gewone liedje: “Jeugd eist een Vlaamse toekomst… ook in onze eigen wijken en gemeenten. Willen we onze eigen identiteit bewaren in deze gemondialiseerde maatschappij, dan moeten we af van de weg-met-ons mentaliteit en resoluut de multiculturele dogma’s verwerpen. In Vlaanderen is er enkel plaats voor Vlaamse, en in extenso Europese, waarden en normen. De NSV! verzet zich tegen iedere vorm van verdrukking  van onze Vlaamse identiteit. Of het nu gaat om de identitaire strijd in de Vlaamse rand of in de straten van Borgerhout, voor ons is dit dezelfde nationalistische strijd. Onze toekomst ligt in een integrale Vlaamse staat!” Een groep vakbondsmilitanten heeft het dan ook bij het rechte eind als ze in een motie naar aanleiding van de NSV-betoging schrijft: “Het spreekt voor zich dat extreemrechts gebruik zal maken van de voortschrijdende sociale en politieke ontreddering om haar racistisch en nationalistisch vergif aan de bevolking toe te dienen. Als syndicalisten komen wij op voor eenheid onder de werknemers omdat we beseffen dat alles wat ons verdeelt, ons verzwakt.” De syndicalisten tegen fascisme stellen ook vast “hoe extreemrechtse activisten van de harde lijn de focus van hun activiteiten verlegd hebben buiten de moederpartij in allerhande (satelliet)organisaties (…). Gewelddadige incidenten tegen progressieven nemen evenredig toe, wat trouwens een internationale trend is.”

“In plaats van de fascistische geweldenaars aan te pakken, criminaliseert men de antiracisten. Als vakbondsmilitanten weten we maar al te goed wat criminalisering betekent; denk maar aan de stakerspiketten bij Carrefour. Ondertussen gaan de fascisten ongestoord hun gang en blijft België een veilige thuishaven voor allerhande aangebrande neonazistische feestjes en concerten. Op 4 maart van dit jaar heeft traditiegetrouw de jaarlijkse betoging van de extreemrechtse NSV plaats in Antwerpen. Alle ‘donkerbruine kameraden’ zullen ook van de partij zijn. De NSV is de kweekvijver van toekomstige VB-kaderleden. Bij deze beruchte studentenorganisatie mag het allemaal wat ‘vuiler’ en ‘fysieker’ dan bij de moederpartij. Los van het thema van de NSV-betoging zullen tijdens en rond deze actie opnieuw progressieven en mensen die er ‘anders’ uitzien in het vizier genomen worden.” Is het niet met NSV’ers, dan met volk dat opgehitst door de betoging even ‘orde op zaken’ wil zetten. Drie jaar geleden werd een café in Antwerpen na afloop van de NSV-betoging grondig vertimmerd omdat men daar niet zo tuk was op de NSV-petjes; vorig jaar ging een patrouille van extreemrechtsen tot neonazi’s na de NSV-betoging 'orde op zaken' zetten in de Leuvense binnenstad. De Leuvense NSV’ers lieten al weten: “Wij zijn Jezus van Nazareth niet.”

Door Blokbuster wordt opgeroepen tot een grote vreedzame tegenbetoging om het groeiend zelfvertrouwen van deze fascistische groepen te ondermijnen en hun bewegingsvrijheid te beperken. “Als syndicalisten willen we onze ongerustheid over de bovengeschetste evolutie kenbaar maken. Daarom dat we iedereen oproepen deze tegenbetoging te ondersteunen en mee te betogen”, zeggen de Syndicalisten tegen fascisme nog. Hun volledige platformtekst en de eerste ondertekenaars vind je hier. Vakbondsafdelingen stonden mee aan de wieg van het Anti-Fascistisch Front (AFF) in 1974; de eerste verantwoordelijk uitgever van AFF-publicaties was Frans Lauwers, secretaris van de toen nog sterke vakbond van het personeel in de gemeentediensten. Sindsdien is de klad erin gekomen, zowel in de vakbond als in de antifascistische beweging, maar het is natuurlijk nooit te laat om terug aan te knopen bij een goede traditie.