Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vorige zaterdag werd in Leest, bij Mechelen, het derde Identiteit door Muziek-concert ingericht (Foto 1). Volgens De Standaard waren er “nauwelijks aanwezigen” (Foto 2: Zaal Sint-Cecilia in Leest in andere omstandigheden. Foto 2: Sköll).

De Identiteit door Muziek-avond werd na “de gekende last minute chaos voor elk concert” geopend door het Italiaanse Sköll. Meteen goed nieuws voor de kleine kolonie veelal blonde Nederlandse vrouwelijke fans van deze nationalistische versie van Eras Ramazotti, en slecht nieuws voor wie dacht dat dit een nazi-vrij feestje zou worden (zie verder). Na één nummertje van Sköll maakten rookmachines het podium bijna onzichtbaar, waarna het Nederlandse Jupiter aantrad voor hun eerste concert sinds lang. De groep telt maar twee groepsleden, en speelt “typische weidse neo-folk”. Het is maar hoe je het wil omschrijven. Daarna was het de beurt aan Standrecht die onder andere Naar Walhalla bracht. Verder ook nog In Vlaanderen rijdt de dood, een cover van Johnny Cash en Urbanus’ Madammen met een bontjas. Ter inspiratie voor de Nederlandse en Vlaamse jeugd werd afgesloten met Spreek Nederlands, lul. Het was al middernacht voorbij, en eerst moest nog de Identiteit door Muziek / Radio Rapaille-cd (“straalschijf” in hun jargon) Italia Presente, best of nationalist music - vol. 1 gepresenteerd worden. Uiteindelijk mocht Sköll terug op het podium, waarvoor “zelfs de tooghangers” hun kruk verlieten. Sköll speelde onder andere Tokio Quattrocinque, over de door Amerikaanse bommen vernielde Japanse hoofdstad, en sloot af met La Belezza, ook terug te vinden op de al genoemde nieuwe “straalschijf”.

’s Anderdaags was Sköll voor een namiddagconcert in Sint-Niklaas, nieuwe hometown van Rob Verreycken. Op zijn blog feliciteerde Rob Verreycken Identiteit door Muziek voor de gekozen koers: “Men zoekt zangers en groepen die radicaal nationalistisch zijn en dus zonder misplaatste schaamte omgaan met de eigen geschiedenis. Maar tegelijk verwerpt men nostalgisch gedweep met nazisme en neo-nazisme, en zegt men duidelijk dat Blood and Honour-toestanden en -symbolen op deze concerten niet welkom zijn. Dat is niet de gemakkelijkste koers, maar het is wel de enige juiste.” Rob Verreycken vertelde er niet bij dat Sköll alvast in Leest als openingsnummer van de avond Trieste 1953 speelde, opgedragen aan de slachtoffers van het bombardement op Dresden en diezelfde zaterdag gepoogd te herdenken door enkele duizenden neonazi’s. Het nummer is daarenboven een cover van Ultima Frontiera, groep die optrad op het zogenaamde jeugdcongres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in Oostkamp waar een groepslid van Ultima Frontiera tegenover Koppen doodleuk zei fier fascist te zijn en de Ultima Frontiera tijdens hun optreden de Hitler-groet bracht en bij het publiek uitlokte. Wannes Van de Velde en Roland Van Campenhout in hun versie van Master of War, Oorlogsgeleerden,  lijkt ons dan toch een beter statement tegen oorlog en “nostalgisch gedweep met nazisme”.