Anti-Fascistisch Front / Verzet

Aanstaande woensdag 3 maart worden in Nederland gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Het verloopt daar wel wat anders dan bij ons. Er is geen stemplicht, de verkiezingen worden op een gewone werkdag georganiseerd, en de gemeenteraadsverkiezingen vinden er om de vier jaar plaats en niet om de zes jaar zoals bij ons. Kandidaten bij de gemeenteraadsverkiezingen moeten in Nederland, anders dan bij ons, niet wonen in de gemeente waar ze zich kandidaat stellen. Vandaar dat de Nederlandse Volks-Unie (NVU) van Constant Kusters in Nijmegen, een stad met meer dan 160 000 inwoners, weliswaar deelneemt aan de gemeenteraadsverkiezingen… maar geen enkele Nijmegenaar op haar lijst heeft staan.

De Partij voor Vrijheid (PVV) van Geert Wilders (foto 1) doet maar mee in twee gemeenten: Den Haag en Almere. Wilders had schrik voor een VB- of LDD-scenario met kandidaten die afkomen op het succes van de partij maar achteraf geen knip waard blijken te zijn, de partij meer  schade dan baat bijbrengen. De schrik van Wilders voor de gemeenteraadsverkiezingen kan echter wel eens een averechts effect hebben. Terwijl Wilders goed scoort in de landelijke peilingen, is de rechts-populistische Trots Op Nederland (TON) van de voormalige Nederlandse liberale minister Rita Verdonk in de peilingen van de kaart geveegd. Maar omdat TON opkomt in een veertigtal gemeenten waar de PVV geen lijsten heeft ingediend, zou TON wel eens aan de haal kunnen gaan met stemmen van mensen die eigenlijk liever voor concurrent Geert Wilders stemmen. In Almere, waar de PVV wél opkomt, zou de partij van Wilders volgens de peilingen meteen de grootste partij worden. Een andere peiling werd afgenomen onder 3 300 ambtenaren van het Rijk, de provincies en de gemeenten. En daaruit blijkt dat 6 op 10 ambtenaren er moeite mee heeft als ze onder een PVV-bestuurder zouden moeten werken. Ruim één derde overweegt naar verluidt zelfs ontslag te nemen als ze voor een PVV-bestuurder zou moeten werken. Al wordt de soep vaak niet zo heet gegeten als ze opgediend wordt, het is een ernstige aanduiding over wat de doorgaans serieuze Nederlandse ambtenaren denken over de zotskappen van de PVV.

De collega’s van Kafka traceerden aan de hand van de verschillende kandidatenlijsten dertien partijen en partijtjes die zich rechts van traditioneel rechts (de christendemocraten van de CDA, de liberalen van de VVD) situeren. En daar zijn ze bij Kafka goed in, erkent zelfs GeenStijl. De PVV van Wilders komt dan wel maar op in twee steden, ze heeft nog wel would be’s in Groningen, Almelo en Utrecht. Lijsttrekker in die laatste stad is Wim Vreeswijk met wie Filip Dewinter naar analogie van het Vlaams Blok het Nederlands Blok probeerde op te richten. Bij TON van Rita Verdonk hebben ze ook een bekende in Vlaamse rechtsradicale kringen op de lijst staan: Anton van Wijngaarden (links op foto 2 tijdens een Voorpost-betoging, arm-in-arm met NSV’er Dieter Leemans en achter zich onder andere VB-volksvertegenwoordiger Pieter Huybrechts). Nadat Kafka wees op de antecedenten van Anton van Wijngaarden heeft Rita Verdonk zich gedistantieerd van Van Wijngaarden, maar het was te laat om hem nog van de kandidatenlijst te kunnen verwijderen. De NVU van Constant Kusters, bij betogingen regelmatig gesteund door Blood and Honour’ers uit Vlaanderen, komt op in Arnhem, Nijmegen, Heerlen en Overbetuwe met in totaal elf verschillende personen die in wisselende samenstelling op elk van deze lijsten staat. Olav Schollaerdt en Monique Willard (foto 3) zijn twee van die elf kandidaten. De ‘Gelderse Centrumdemocraten’: het klinkt heel gematigd maar is het niet. Eén van hun kandidaten was vroeger lid van clubjes als De Elite Eenheid, Combat Hooligan Brigade en Revolutionair Elite Front. Verder zijn er nog de erfgenamen van de Lijst Pim Fortuyn (LPF), met Marco Pastors als lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam en lijstduwer op de LPF-lijst in Eindhoven. Liberaal Sociaal Democraten is een afsplitsing van dat Leefbaar Rotterdam, met onder andere een met de Turkse extreemrechtse Grijze Wolven gelieerde kandidaat op hun lijst. Naar het voorbeeld van Forza Italia zijn er een paar Forza-partijen. En zo zijn er nog enkele marginale figuren en partijtjes, zoals die van Hilbrand Nawijn met wie Filip Dewinter nog het huis van Pim Fortuyn na diens dood bezocht.

Elke verkiezing brengt wel mensen aan de oppervlakte die de kans missen om te zwijgen. In Nederland is het niet anders. Ronduit extreemrechts zijn de Partij Vrij Almelo en Partij Vrij Utrecht. Neonazi’s zijn te vinden bij de NVU en de Gelderse Centrumdemocraten. Op een uitzondering na zijn het bij Trots Op Nederland deftiger rechtse kandidaten, maar het is maar de vraag of mochten ze verkozen zijn een aantal ex-PVV’ers niet terugkeren naar hun vroegere partij. De kans is groot dat het VB na 3 maart Geert Wilders opnieuw feliciteert met de resultaten van zijn PVV, maar Wilders zelf wil niet weten van het VB. De kandidaten waar het VB in het verleden wél echte contacten mee had, zijn slechts marginale figuren.