Anti-Fascistisch Front / Verzet

Geen beter moment voor een ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde dan donderdagavond. De hele dag struikelden de politici en de pers in de Wetstraat over elkaars voeten naar aanleiding van de communautaire discussie; een ganse week had het in Vlaams-nationale kringen boodschappen geregend om donderdag naar de ‘spoedbetoging’ te gaan. Elke echte Vlaming morgen naar Vilvoorde luidde het op de blog van Rob Verreycken, Er wonen in dit land dus Vlamingen én échte Vlamingen.

“De formule van de spoedbetoging is niet zonder risico”, wist ’t Pallieterke deze week. “De tijd om te ronselen is beperkt. Op het VVB-secretariaat wordt koortsachtig gewerkt, maar de middelen zijn beperkt. Gelukkig bestaat er zoiets als internet, om vele mensen snel op de hoogte te brengen van plaats, uur en waarom. (…) Donderdag zal bewezen worden hoe het gesteld is met de mobilisatiekracht van de Vlaamse beweging en van het B/HV-thema. De tijd van de grote massabetogingen is voorbij, maar ook in het recente verleden kon de Vlaamse beweging wegen door op straat te komen. Op 9 mei 2004 lokte een betoging over B/HV in Halle zowat 15 000 mensen op straat. (…) De Vlaamse Beweging is een huis met vele kamers en de bewoners daarvan vallen niet altijd op door eensgezindheid en samenwerking. Maar alle tegenstellingen moeten nu naar de achtergrond verdwijnen. (…) Het bezoek van de schoonmoeder, de fitnessafspraak, de kaartavond, de vermoeiende werkdag, de nakende examens, de tuin die aan een beurt toe is; de excuses liggen voor het rapen. Maar donderdag mogen ze niet tellen.”

“Wat donderdag wel telt, of geteld wordt, dat zijn de koppen”, besloot ‘t Pallieterke. “Krijgt de CD&V het signaal dat bewust Vlaanderen wakker is, of wordt het licht op groen gezet voor een nieuwe uitverkoop? Over minder gaat het niet. De argumentatie staat als een huis, de inzet is groot. Nu het volk nog.” En het volk… De “echte Vlamingen”… De politie telde er 1 200, de organisatoren spraken van 3 500 à 4 000, de waarheid zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen. “Meer dan tweeduizend” schreef Het Nieuwsblad. Versta: geen drieduizend, want anders had men wel naar dat rond getal verwezen. Onder hen het VB en de hele fauna en flora van extreemrechtse groeperingen (foto 1: Voorpost, met vooraan Yves Pernet), maar ook delegaties van de N-VA en Lijst Dedecker. Iedereen die wilde gezien worden… en dat bleken maar wat meer dan tweeduizend mensen te zijn. De Vlaamse Beweging heeft gegokt… en verloren. Met maar wat meer dan tweeduizend mensen die voor een betoging ten gunste van de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde het bezoek van hun schoonmoeder wilden afzeggen, de fitnessafspraak of de kaartavond… Nog maar eenvijfde van het aantal Vlaamse betogers zes jaar geleden. Waren er niet de ego’s van de Wetstraat-politici, zou er geen reden zijn voor de drukte van de voorbije dagen.

We ontkennen niet dat er een probleem is met het kiesrecht van Vlamingen versus Franstaligen. Er zijn geen wettige verkiezingen meer mogelijk zonder oplossing, maar het arrest van het Arbitragehof zegt niet dat B-H-V moet worden gesplitst. Alleen de schending van het gelijkheidsbeginsel moet ongedaan gemaakt worden. Gazet van Antwerpen schetste gisteren zes mogelijke oplossingen. Vasthouden aan één mogelijkheid leidt meestal niet tot succes.