Anti-Fascistisch Front / Verzet

Een rechtbank in Moskou heeft voorbije dinsdag 27 april één van de grootste Russische neonazigroepen verboden: Slavjanski Sojoez, ‘Slavische Unie’. Onderzoekers verzamelden bewijzen dat “de doelstellingen en activiteiten van deze vereniging gericht zijn op het uitvoeren van extremistische activiteiten die hebben geleid tot schending van de rechten en vrijheden van de mens en burger, nadelige gevolgen voor het individu, de gezondheid van de burgers, maatschappij en staat”.

Slavjanski Sojoez is 11 jaar geleden opgericht en was naar eigen zeggen actief in 64 regio’s in Rusland, 14 regio’s in Oekraïne en meerdere steden in Wit-Rusland. Als je het filmpje bekijkt dat nog steeds bovenaan de website van Slavjanski Sojoez staat, zie je dat ze er geen moeite mee hebben om zich als neonazi’s te profileren. En geweld niet schuwen. Hier nog een andere video over Slavjanski Sojoez. De politie liet lange tijd begaan. Slavjanski Sojoez-leden werden al eens afgetuigd door antifascisten, maar de neonazi’s bleven gewelddadig optreden. Tot moorden toe. Alleen al dit nog prille jaar werden in Rusland tientallen personen uit vreemdelingenhaat vermoord. Slachtoffers zijn vaak migranten uit Centraal-Aziatische republieken als Tadzjikistan en Kirgizië. Twee weken geleden werd ook nog een rechter die bekend stond voor zijn engagement tegen neonazi’s voor zijn woning doodgeschoten.

Het is nu de vraag hoe het verbod zal opgevolgd worden, zowel door Slavjanski Sojoez  als door de instanties die moeten waken op de uitvoering van de gerechtelijke uitspraak. Er is al een nieuw mailadres aangemaakt waar (oud-)leden zich kunnen melden. Een gmail-adres omdat de Russische overheid daar minder vat op zou hebben. Volgens Dmitri Demushkin, de leider van Slavjanski Sojoez, wordt nu ook de DPNI geviseerd. De DPNI, de ‘Beweging tegen Illegale Immigratie’, is zowat de marktleider op het gebied van racistisch straatgeweld in Rusland. Kris Roman, verantwoordelijke voor de buitenlandse betrekkingen van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), was in 2008 nog te gast bij de DPNI en mocht er tot zijn groot jolijt enkele wapens uittesten.

Druk-druk-druk. Zo is de sfeer in de verschillende partijhoofdkwartieren samen te vatten. Bij het VB is het niet anders. Filip De Man, federaal volksvertegenwoordiger, lid van het VB-partijbestuur en gepromoveerd tot voorzitter van de VB-partijraad, weet er alles van.

Vorige dinsdag postte hij om 16.14 uur onder het kopje Roetsjbaan op zijn website: “Het is een cliché, maar de laatste dagen zat het VB-parrtijbestuur als op een roetsjbaan. De uren vliegen voorbij: persberichten opstellen, vergaderingen over de nakende verkiezingscampagne, lijstvormingsbesprekingen, zoeken naar drukkers, zalen, campagnewagens, breinstormen (!) over de rode draad in ons electoraal betoog, noem maar op. Gelukkig is het Vlaams Belang een goed geoliede machine!” De laatste keer dat het VB letterlijk op een roetsjbaan zat, was op de VB-familiedag op 31 maart 2007 in Bobbejaanland. Foto’s herinneren ons aan die zalige dag. Volgens het VB bijna 13 000 mensen (foto 1, bovenaan); op de roetsjbaan vooraan: Frank Vanhecke, Marie-Rose Morel en Filip Dewinter (foto 1, onderaan). Frank Vanhecke weigert intussen nog naar het VB-partijbestuur te gaan; Marie-Rose Morel – de op Filip Dewinter na populairste VB’er – is opzij gezet door de VB-top en is nog slechts VB-gemeenteraadslid in Schoten. “Gelukkig is het Vlaams Belang een goed geoliede machine!”

Frank Vanhecke is bij verkiezingen, om het even of het voor het Vlaamse of het Belgische parlement was, altijd al lijsttrekker van het VB geweest. Hetzij van de West-Vlaamse lijst, hetzij van de Senaatslijst.  Gaat men zijn stemmenpotentieel opzij laten liggen? En Marie-Rose Morel, om wie de televisiezenders, kranten en ‘bladen’ wedijveren om haar te interviewen, door de VRT regelmatig gevraagd  om een opiniebijdrage, wordt zij uitgespeeld voor de Senaatslijst? Voor de Antwerpse Kamerlijst is er een no paseran, maar voor de Senaatslijst? Daar zou Morel in heel Vlaanderen stemmen kunnen verzamelen voor het VB, en er is weinig twijfel dat Morel stemmen aantrekt die anders niet naar het VB zouden gaan. Wat met Frank Vanhecke? Wat met Marie-Rose Morel? Het antwoord zal niet alleen die twee zelf interesseren. Overigens doet het VB het slecht in de internetpoll van De Standaard. Op de vraag voor welke partij zou u nu stemmen, haalde het VB gisterenmorgen slechts iets meer dan 3 %, gisterenavond zelfs iets minder dan 3 %. De N-VA van Bart De Wever daarentegen iets meer dan 50 %. Natuurlijk weerspiegelt dit niet de reële stemming, het toont wel aan dat het netwerk van VB’ers die hun partij dag en nacht via het internet promoten (nog) niet de “goed geoliede machine” is van weleer.

De vraag van het VB aan Johan Demol en Greet Van Linter om ontslag te nemen als parlementslid wegens onoverbrugbare meningsverschillen met het VB is ook al niet van aard om het beeld van Filip De Man over het VB als “een goed geoliede machine” te bevestigen. Het was nochtans diezelfde Filip De Man die de gewezen politiecommissaris Johan Demol binnenhaalde bij het VB en verder ondersteunde als stemmentrekker voor het VB in Brussel (foto 2: Johan Demol op de omslag van het Vlaams Blok Magazine van oktober 1998). Dat het intussen niet meer botert tussen het VB en Johan Demol en vice versa is al langer duidelijk. Nog iemand die het al enige tijd moeilijk heeft met het VB, maar het pas nu echt bekend maakt, is Bruno Stevenheydens (foto 3), VB-volksvertegenwoordiger uit Beveren. Door vriend en tegenstander erkend als een van de weinige degelijke parlementsleden van het VB. Hij stapt op bij het VB. In zijn afscheidsbrief spreekt Bruno Stevenheydens van “onoverbrugbare meningsverschillen” en een “opeenstapeling van incidenten (…) welke onvoldoende of niet werden rechtgezet, en een duidelijk verschil in politieke visie en stijl”. Voorbeelden hiervan zijn: “Het aanvoeren van een gewezen bokskampioen als nationaal campagnebeeld (…) zonder de afdeling Beveren hierin te raadplegen hoewel een flink aantal van zijn fratsen openlijk geweten waren. (…) Het ontbreken aan enige wil om gezamenlijk een voldragen partijstandpunt in te nemen in het Oosterweeldossier. Het verkiezingsprogramma 2009 (het gebrek aan inspraak) en de nationale bocht inzake de inzet voor het behoud van Doel. (…) Dat er geen oprechte bereidheid is om uit het isolement van het cordon sanitaire te treden.”

Over die gewezen bokskampioen, Jean-Pierre Coopman die prominent op de voorpagina van de eerste VL-krant stond, schrijft Bruno Stevenheydens: “De zogenaamde ‘propere handen’ politiek bleek hierbij eerder een inhoudsloze slogan.” Over het verkiezingsprogramma 2009 en de bocht inzake het behoud van Doel luidt het: “In feite komt het erop neer dat alles beslist wordt vanuit een kleine kern in de Antwerpse fractie en wordt het partijbelang vaak gelijkgesteld met Antwerps (of zelfs haven)belang, zonder echt inspraak vanuit de rest van de partij mogelijk te maken. Een voorbeeld hiervan is de recente poging om een parlementair initiatief van mijzelf over het voorzien van een veiligheidsafstand rond de kerncentrale (waardoor havenuitbreidingen in de onmiddellijke omgeving van de kerncentrale omwille van veiligheidsredenen zijn uitgesloten) te beletten.” Het Vlaams Belang als een goed geoliede machine? Bruno Stevenheydens was 16 jaar lang mandataris voor het VB als gemeenteraadslid in Beveren (wat hij nog steeds is), provincieraadslid in Oost-Vlaanderen (waarvan drie jaar als fractieleider) en federaal volksvertegenwoordiger. Stevenheydens koos er bewust voor om pas nu de redenen voor zijn ontslag publiek te maken. Volksvertegenwoordiger Luc Sevenhans stapte vorig jaar al op als VB. Luc Sevenhans zetelde daarna negen maanden als onafhankelijke in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en stapte dan over naar de N-VA.

De ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, vorige donderdag 22 april in Vilvoorde, is in de annalen van de strijd van de Vlaamse Beweging opgenomen als een “bewogen actiedag van de actieve Vlaamse beweging”. ’t Pallieterke noemt de opkomst “een onverhoopt succes”, maar heeft kritiek op spreekkoren die zich tijdens de betoging en bij de toespraken lieten opmerken.

De organisatoren spraken van 3 500 tot 4 000 betogers, en zelfs met het laagste van die twee getallen vindt ’t Pallieterke het toch een signaal dat de Wetstraat maar beter niet negeert. Terwijl datzelfde ’t Pallieterke vorige week nog schreef dat in 2004 op een gelijkaardige betoging 15 000 koppen opdoken. Het is maar wat je “een onverhoopt succes” noemt als je van 15 000 deelnemers naar 3 500 zakt. Maar ’t Pallieterke heeft ook kritiek, en terecht. ’t Pallieterke: “’Geef vooral op een creatieve en ludieke manier gestalte aan uw protest’, was het advies op de strooibriefjes die tot de betoging opriepen. Dàt onderdeel van de oproep moet het gros van de betogers ontgaan zijn, want in de uitgegalmde leuzen was niks origineels te ontwaren. De aloude kreten ‘Voor ’t belzjiekske? Nikske! Voor Vlaanderen? Alles!’ en ‘België barst!’ waren op deze eerste dag van de regimecrisis volkomen op hun plaats, maar dat van die linkse ratten die hun matten moeten rollen, had toch geen ene moer met deze betoging en de Vlaams-Brabantse problematiek te maken. De kreten ‘Islamieten parasieten’ klonken al helemaal als een tang op een varken, als we die gewaagde woordspeling hier mogen gebruiken. Zouden organisatoren van toekomstige Vlaamse betogingen niet een aantal ‘kreuners’ kunnen opleiden om de betogers met wat meer creatieve speelsheid te verrijken?”

Nog meer racisme dook op tijdens de toespraak van Guido Moons, initiatiefnemer voor de 'spoedbetoging' in Vilvoorde. Moons verwees in zijn toespraak naar zijn werk als leraar in het buitengewoon secundair onderwijs in Gent, waar hij dagelijks te maken heeft met tieners en adolescenten van over de hele wereld: Marokkanen, Turken, Koerden, Polen, Albanezen… ’t Pallieterke: “Werd daar toen vanuit de achterste gelederen op het plein toch wel ‘awoert’ geroepen, zeker! Guido liet zich niet van de wijs brengen, maar vroeg heel scherp om ‘een beetje beleefdheid, alsjeblief’. Wij waren blijkbaar niet de enigen die overvallen werden door een zweem van plaatsvervangende schaamte.” Niet iedereen is het eens met die roepers, maar de ranzige rand komt toch maar telkens weer bovendrijven bij Vlaams-nationalistische manifestaties.

Bij de start van de gemeenteraadszitting in Antwerpen zijn er elke maand wel actiegroepen die aandacht vragen voor hun verzuchtingen. Gisterenavond was het niet anders. Onder hen enkele honderden mensen die protesteerden tegen de gedwongen sluiting van Bar Mondial.

Aan het einde van de Suikerrui, waar ook Bar Mondial huist (foto 1), ter hoogte van de Buildrager en de publieksingang van het Antwerps stadhuis, was een podium opgetrokken vanwaar een kleine openluchtfuif geanimeerd werd. Gestart en geëindigd met Ântwârpe was The Beastie Boys’ (You Gotta) Fight For Your Right (To Party) natuurlijk het strijdlied van de avond. “Antwerpen, dat zijn wij”, riep Klaas Vantomme (bovenaan links foto 2, klik eenmaal op de foto voor een grotere versie). Op die positieve noot besloot hij een twee uren durende party annex protestmanifestatie die goed hoorbaar was tot in het Antwerps stadhuis. Filip Dewinter eiste bij de start van de gemeenteraadszitting dat burgemeester Patrick Janssens zou optreden tegen de geluidsoverlast die de protestmanifestatie veroorzaakte. Janssens liet zich niet van de wijs brengen. De raadsleden moesten hun stem maar verheffen, en het was nu ook niet dat ze naar elkaar moesten roepen. Het protest leidde anderzijds niet tot een interpellatie in de gemeenteraad over het horeca- en feestbeleid, en het fnuiken van de sociale cohesie door een reglementering die geen rekening houdt met de eigenheid van buurten. Bar Mondial moet sluiten na herhaalde klachten van één buurtbewoner, die aan de Suikerui is komen wonen en geen rekening wenst te houden met het uitgaanskarakter dat dat stukje straat in Antwerpen al jaar en dag heeft. De bezoekers van Bar Mondial zijn wel wat alternatiever dan de Bart De Wevers en Hugo Coveliers van deze wereld, maar ook zij moeten een plaats krijgen in de stad. (Zie ook: StampMedia-reportage over de protestactie en het politieoptreden achteraf.)

Aanstaande zaterdag, 1 mei, is het de laatste dag dat Bar Mondial open is, en dat belooft een zwaar feestje te worden. Naar aanleiding van de socialistische hoogdag, en met de 1-meioptocht die traditioneel over de Suikerrui trekt, is er eerst van 11 tot 18 uur een gelegenheidsprogramma met feest- en strijdmuziek gekozen door Arno Arnouts (foto 3). De kans dat Revolucion gedraaid wordt is niet gering, of wordt het nog iets anders van Sergent Garcia? Een lading ska om in te zetten is anders ook nooit slecht. Nelson Mandela is sinds 1990 een vrij man, maar het zes jaar eerder uitgebrachte Free Nelson Mandela van Special A.K.A. swingt nog altijd als een tiet. Ons favoriet Bob Marley-nummer is een ander, maar op 1 mei hoort natuurlijk Get Up, Stand Up. Plak er de jaren tachtig hit (We don’t need this) Fascist Groove Thang van Heaven 17 tegenaan, en we zijn goed gestart. We worden natuurlijk stil van Oorlogsgeleerden van Wannes Van de Velde en Roland Van Campenhout, en van Working Class Hero in de versie van Marianne Faithfull. We swingen weer zachtjes met Besame Mucho van Cesario Evora, en gaan helemaal los met Zeven dagen lang van Bots. In herinnering aan de vorige maand overleden Jos Geudens luisteren we als het kan naar één van Jos’ lievelingsnummers: Talkin about a revolution van Tracy Chapman. En naar het op de herdenkingsplechtigheid voor Jos in het Zuiderpershuis door Remco Devroede gezongen Le temps des cerises, lied van de Commune van Parijs. Natuurlijk mag op 1 mei De Internationale niet ontbreken, evenmin als Bandierra Rossa.  En als dan nog Hasta Siempre in de versie van Carlos Puebla gedraaid wordt, zijn wij dik tevreden. Maar ongetwijfeld gaat de dj-van-dienst ons ook nog verrassen, en zo hoort het ook.

Na dit gelegenheidsprogramma wordt er nog verder muziek gedraaid in Bar Mondial. Tot in de vroege uurtjes, als er weer geen klacht komt van die ene buurman. Kan iemand hem overtuigen volgend weekend eens de Waddeneilanden op te zoeken?

Eind maart werd vanuit Vlaanderen op het internet een nieuwe handel gelanceerd in neonazi-kledij. Maar na een maand is de website verdwenen. De initiatiefnemers – actief bij Blood and Honour Vlaanderen – hadden voor het aanbieden van hun handel gebruik gemaakt van een website die gratis online wordt gezet door een Joods bedrijf. Tot de Joodse webhoster ingelicht werd over wie voor wat zijn internetfaciliteiten gebruike.

“Welkom op de webstek van No Surrender, het kledingmerk van Nationalisten!”, zo werd op 28 maart op het internet aangekondigd. “In tegenstelling tot de meeste andere merken gaat de opbrengst van No Surrender volledig terug in de Vlaamse nationalistische bewegingen. Het doel: Groeperingen de kans geven onze mechandise (sic) te verkopen, zodat ze zelf geen risico inversteringen (sic) hoeven te doen en toch het profeit (sic) (= de winst) kunnen gebruiken voor hun acties en activiteiten! Voor een blank Europa… No Surrender.” In de aanbieding: t-shirts en truien met slogans als Promoting white resistance en daarbij het zonnewiel opgebouwd met twaalf Sig-runes (de bliksemschicht-S uit het logo van de Duitse SS), afkomstig uit de mystieke beweging die Hitlers NSDAP en de SS voorzag van esoterische theorieën over de suprematie van het Arisch ras (foto 1, klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding). Of Death before dishonor en daarbij de afbeelding van een boksbeugel. Verder een neutraal ogend T-shirt met daarop Skinhead, honour, loyalty. En minder neutraal ogende kledij waarin het geloof uitgedrukt wordt dat het terug beter gaat gaan met de extreemrechtse tot neonazistische beweging (foto 2). Aanvankelijk enkel in modellen voor mannen. Dat vrouwen kiezen voor eigen vormen was eerst over het hoofd gezien. Maar het zou beteren: binnenkort zouden ook topjes met dergelijke opschriften en illustraties aangeboden worden.

“Het is leuk bedacht, maar het is een gratis website. Is het wel te vertrouwen?”, vroeg iemand zich af. “Ja, natuurlijk is het te vertrouwen! Ik zit er voor iets mee tussen”, antwoordde één van de initiatiefnemers. Op een Bloed en Bodem-festival op 10 april, ingericht door de Nationale Jeugd Nederland, zou een winkeltje met No Surrender-kledij opgezet worden. Maar de Nederlandse politie maakte vroegtijdig een einde aan het concert dat plaatsvond in Heinkenszand, in Zeeland. Negen mensen werden aangehouden. Nog meer pech werd op 18 april gemeld: de site zou even gehacked zijn, maar met wat wijzigingen stond hij terug online. “Met grote dank aan de linkse krakers. Daar we nu de site nog beter en overzichtelijker hebben kunnen maken! En nog beter beveiligd is!” De voorbije week ging de No Surrender-website echter opnieuw offline, en nu definitief. Meteen werd de schuld ervan in de schoenen geschoven van “linkse hackers”. De verklaring voor het verdwijnen van de website is echter eenvoudiger. De website was ondergebracht bij de gratis flash-webhost Wix.com. Wie daar even rondkijkt, merkt dat het bedrijf twee hoofdzetels heeft: één in New York en één in Tel-Aviv. Bovendien hebben de oprichters van het bedrijf ook niet bepaald namen als Gertrude of Wodan, maar wel Giora Kaplan, Avishai Abrahami en Nadov Abrahami. Twee mailtjes naar de ‘webhost’ volstonden om eerst de website en daarna de gehele account te verwijderen. “Met vriendelijke groet van het autonome antifa keyboard warrior commando”, meldt Indymedia Nederland.

Indymedia Nederland spreekt van een handel en website op initiatief van “Belgische nazi’s”. Verder onderzoek leert dat het kopstuk van wat rest van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen erbij betrokken is. De No Surrender-initiatiefnemers zinnen nu op een nieuwe website. Deze keer zouden ze voor het online gaan betalen. “Onze ‘webmaster’ heeft zijn fouten ingezien en eervol ontslag genomen. Iemand anders heeft het overgenomen”, luidt het in één van de laatste berichten van de No Surrender Crew. Over hoe zinvol dergelijke kledij is, werd laatst nog gediscussieerd met één van de initiatiefnemers aan de toog van… café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen. Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) mag er niet meer binnen nadat hun Antwerpse kringleider eerder dit jaar de inboedel vertimmerd had, maar ‘proper’ blijft het café daarom nog niet.

• Update. In een reactie zegt No Surrender dat de medewerkers niet actief zijn bij het traditionele Blood and Honour Vlaanderen, en No Surrender geen afdeling is van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen. Dat laatste hebben wij nooit beweerd.

De internationale pers was vorige donderdag opvallend talrijk aanwezig in de Kamer van Volksvertegenwoordigers als Alexander De Croo de stekker uit de regering-Leterme trok. Maar anders dan men zou kunnen denken was de internationale pers niet naar het Belgisch parlement afgezakt voor de jongste communautaire discussie. De stemming van een boerkaverbod stond op de agenda, België zou als eerste Europees land een nationaal boerkaverbod stemmen. Daarom was de internationale pers er. Als de regering-Leterme zou struikelen over B-H-V en nieuwe verkiezingen moeten uitgeschreven worden, vervalt overigens meteen ook de stemming over het boerkaverbod en moet de parlementaire procedure voor een boerkaverbod desgevallend helemaal opnieuw doorlopen worden. Twee dada’s van het VB tegelijk hoog op de politieke  agenda, daar kon niet anders dan problemen mee komen.

Intussen valt op hoe haatdragend mensen reageren op wie enigszins begrip wil tonen voor een hoofddoek. Dat mocht De Standaard-cartoonist Ruben L. Oppenheimer de voorbije week ervaren. Hij kreeg de Solidarity Award van Press Cartoon Belgium die het beste tekenwerk uit de Belgische pers bekroont. Ruben L. Oppenheimer kreeg de prijs voor een cartoon die op 25 september 2009 verscheen in De Standaard. Daarop is een buste te zien van de Franse schrijver en filosoof Voltaire, mét hoofddoek en daaronder de zin: ‘Ik ben het volslagen oneens met wat u draagt, maar zal tot de dood toe uw recht verdedigen om het te dragen' (foto 1). Daar kwamen meteen heftige reacties op van De Standaard online-lezers. Wegens de moderatie van hun forum kunnen we niet lezen wat allemaal uitgebraakt werd, Ruben L. Oppenheimer voelde zich alleszins genoodzaakt om te reageren. Ruben L. Oppenheimer: “De tekening weerspiegelt (…) mijn eigen worsteling met de hoofddoekenkwestie. Als niet-gelovige, liberale liefhebber van vrouwelijk schoon, vind ik het eeuwig zonde wanneer prachtige dames van oriëntaalse komaf denken een niet bestaand opperwezen te moeten dienen door zichzelf af te sluiten van de wereld en mijn gulzige blikken. Voor nonnen maak ik overigens graag een uitzondering. Over de boerka kan ik helder en kort zijn: daar ben ik om verschillende redenen (…) gewoon tegen. Voor de hoofddoek ligt dat genuanceerder. Ik vind pluizige baarden lelijk en kaalgeschoren hoofden over het algemeen onsmakelijk. Te veel make-up oogt vaak ordinair en lang kalend haar bij mannen boven de vijftig is slechts zelden aantrekkelijk. Een hoofddoek vind ik – passend in dit rijtje – geen aanwinst voor de goede smaak, maar om nu baarden, kale koppen, make-up, lang haar en hoofddoeken te verbieden gaat me een stap te ver. Ieder heeft het recht om voor gek te lopen, zolang ik er maar geen last van heb.”

Ruben L. Oppenheimer is daarenboven geen Voltaire-aanhanger, maar wilde wel eens spelen met Voltaires meest geciteerde uitspraak. Ruben L. Oppenheimer: “Laat ik voorop stellen dat ik geen Voltaire-aanhanger ben. Voltaire zou met zijn abjecte opvattingen over joden en negers heel goed een pint hebben kunnen drinken met sommige van de dames en heren ‘reaguurders’ alhier.” Ruben L. Oppenheimer lijkt hetzelfde te denken als wij: vrijheid van meningsuiting, absoluut mee akkoord maar het stopt waar racisme, discriminatie en negationisme beginnen. Als er uit de moslimwereld kritiek komt op de Deense Mohammed-cartoons, vindt men aan VB-zijde die reacties kleinzielig, misplaatst en wat nog allemaal niet. Maar over een hoofddoek-cartoon, die enkel maar wil zeggen dat de hoofddoek misschien wel moet kunnen zonder dat je het er zelf mee eens bent… Dan komt er een stroom van reacties die de Nederlander Ruben L. Oppenheimer doen afvragen: “Welk flamingante putdeksel heb ik nu weer gelicht?” Overigens was er de voorbije dagen ook nog een kleine cartoonrel in Frankrijk. De al jaren in Frankrijk wonende Nederlandse cartoonist Willem had in Libération gehekeld dat de Franse politie meer jaagt op boerkadragers dan op ETA-militanten (foto 2, klik eenmaal op de afbeelding voor een grotere versie). Het leverde meteen een boze persmededeling op van een politievakbond. Cartoonist zijn, het is geen gemakkelijk beroep.   

Geen beter moment voor een ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde dan donderdagavond. De hele dag struikelden de politici en de pers in de Wetstraat over elkaars voeten naar aanleiding van de communautaire discussie; een ganse week had het in Vlaams-nationale kringen boodschappen geregend om donderdag naar de ‘spoedbetoging’ te gaan. Elke echte Vlaming morgen naar Vilvoorde luidde het op de blog van Rob Verreycken, Er wonen in dit land dus Vlamingen én échte Vlamingen.

“De formule van de spoedbetoging is niet zonder risico”, wist ’t Pallieterke deze week. “De tijd om te ronselen is beperkt. Op het VVB-secretariaat wordt koortsachtig gewerkt, maar de middelen zijn beperkt. Gelukkig bestaat er zoiets als internet, om vele mensen snel op de hoogte te brengen van plaats, uur en waarom. (…) Donderdag zal bewezen worden hoe het gesteld is met de mobilisatiekracht van de Vlaamse beweging en van het B/HV-thema. De tijd van de grote massabetogingen is voorbij, maar ook in het recente verleden kon de Vlaamse beweging wegen door op straat te komen. Op 9 mei 2004 lokte een betoging over B/HV in Halle zowat 15 000 mensen op straat. (…) De Vlaamse Beweging is een huis met vele kamers en de bewoners daarvan vallen niet altijd op door eensgezindheid en samenwerking. Maar alle tegenstellingen moeten nu naar de achtergrond verdwijnen. (…) Het bezoek van de schoonmoeder, de fitnessafspraak, de kaartavond, de vermoeiende werkdag, de nakende examens, de tuin die aan een beurt toe is; de excuses liggen voor het rapen. Maar donderdag mogen ze niet tellen.”

“Wat donderdag wel telt, of geteld wordt, dat zijn de koppen”, besloot ‘t Pallieterke. “Krijgt de CD&V het signaal dat bewust Vlaanderen wakker is, of wordt het licht op groen gezet voor een nieuwe uitverkoop? Over minder gaat het niet. De argumentatie staat als een huis, de inzet is groot. Nu het volk nog.” En het volk… De “echte Vlamingen”… De politie telde er 1 200, de organisatoren spraken van 3 500 à 4 000, de waarheid zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen. “Meer dan tweeduizend” schreef Het Nieuwsblad. Versta: geen drieduizend, want anders had men wel naar dat rond getal verwezen. Onder hen het VB en de hele fauna en flora van extreemrechtse groeperingen (foto 1: Voorpost, met vooraan Yves Pernet), maar ook delegaties van de N-VA en Lijst Dedecker. Iedereen die wilde gezien worden… en dat bleken maar wat meer dan tweeduizend mensen te zijn. De Vlaamse Beweging heeft gegokt… en verloren. Met maar wat meer dan tweeduizend mensen die voor een betoging ten gunste van de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde het bezoek van hun schoonmoeder wilden afzeggen, de fitnessafspraak of de kaartavond… Nog maar eenvijfde van het aantal Vlaamse betogers zes jaar geleden. Waren er niet de ego’s van de Wetstraat-politici, zou er geen reden zijn voor de drukte van de voorbije dagen.

We ontkennen niet dat er een probleem is met het kiesrecht van Vlamingen versus Franstaligen. Er zijn geen wettige verkiezingen meer mogelijk zonder oplossing, maar het arrest van het Arbitragehof zegt niet dat B-H-V moet worden gesplitst. Alleen de schending van het gelijkheidsbeginsel moet ongedaan gemaakt worden. Gazet van Antwerpen schetste gisteren zes mogelijke oplossingen. Vasthouden aan één mogelijkheid leidt meestal niet tot succes.

Woensdag wezen we hier op het filmpje dat de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) op het jongste VB-congres toonden: als voorzitster Barbara Pas haar militanten oproept voor actie, reppen die zich uit alle uithoeken van het land naar de plaats van afspraak. In dit geval: de Congreskolom in Brussel. Uit het beruchte café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen stormde daarbij een man buiten met een baseballknuppel in de hand (foto 1).

Björn Roose reageerde onmiddellijk op zijn blog. We hadden trouwens niet anders verwacht. Björn Roose schreef dat het fragment met de man met de baseballknuppel hem niet was opgevallen, maar het filmpje niet anders is dan zelfspot. VBJ-voorzitster en VB-volksvertegenwoordigster Barbara Pas ging dezelfde toer op op haar website: “Het congresclipje van VBJ is ook door onze goede vrienden van het AFF opgemerkt. Zij wijden een volledig artikel aan een analyse van het fimpje (sic). Zoals steeds is hun conclusie totaal fout. Ze zien in het filmpje het bewijs dat het Vlaams Belang het als normaal beschouwt om met een baseballknuppel het café uit te lopen. Wel beste AFF, zulke knuppel is voor mij even ‘normaal’ als de eveneens in het filmpje aanwezige kamelen, space shuttle of roadrunner… Het was te verwachten dat men vanuit die hoek de humor en de zelfspot er niet van inziet.”

Dat de kamelen, space shuttle en roadrunner niet pasten in het VBJ-filmpje is nogal vanzelfsprekend, duidelijk vreemde filmfragmenten die men tussen de eigen filmopnamen had geplakt. Dat het nogal dwaas is in duikerspak naar een VBJ-actie te gaan of stuntelig met een speelparachute van een muurtje te springen op de plaats van bijeenkomst, dat kunnen we enkel maar bevestigen. Maar met een baseballknuppel naar een actie gaan, is dat zo abnormaal in VB-kringen? Hoe werd Filip Dewinter in zijn jonge jaren in Leuven opgemerkt (foto 2)? Daarenboven is de plaats waar Barbara Pas in het filmpje haar ingeving voor een actie kreeg – aan de Congreskolom in Brussel – ook niet zonder symboliek in deze tijden van communautaire hoogspanning. In 1963 was het al eens heibel rond de Brusselse randgemeenten, en VMO’ers plaatsten daarom een bom onder de Congreskolom in Brussel die het Nationaal Congres van 1830 herdenkt dat de Belgische grondwet bekrachtigde.

De stuntelige manier van uitvoeren (zie hieronder) was om te lachen. Maar het idee van een bomaanslag vinden wij evenmin grappig als met een baseballknuppel een café buiten stormen.

Op de website die Sven Eriksson, kleinzoon van, opgezet heeft over de Vlaamse Militanten Orde (VMO) wordt toegegeven dat de VMO in 1963 een bomaanslag pleegde op de Congreskolom in Brussel, maar wegens verjaring van de feiten niemand veroordeeld werd. Georges Timmerman, nu hoofdredacteur van Apache, spitte in 2003 voor De Morgen het hele verhaal boven. Hieronder het artikel uit De Morgen, veel te lang volgens de huidige internetnormen maar een weinig bekende bladzijde uit de geschiedenis van de radicale Vlaams-nationalisten.

Georges Timmerman: “Helemaal geslaagd kon de aanslag niet genoemd worden. Om de Congreskolom (foto 1) te laten instorten, zo wisten de VMO'ers, moest de springlading in de ruimte onder de zuil worden geplaatst. Maar ze raakten niet voorbij de solide bronzen poort van het monument en deponeerden de bom dan maar aan de buitenkant. De lont aansteken met een lucifer lukte niet, ze gebruikten een aansteker. Om kwart over drie 's nachts blies de explosie de vlam van de Onbekende Soldaat uit, rukte brokstukken uit de arduinen sokkel en beschadigde de bronzen deuren. In de Koningsstraat sneuvelden de ruiten, maar het symbool van het unitaire België bleef overeind staan. De verontwaardiging was er niet minder om. Toenmalig eerste minister P.W. Segers (CVP) veroordeelde de aanslag als ‘een zinloze daad van een provocateur’.

Het was geen geïsoleerde aanslag, maar een schakel in een reeks gewelddadige acties van extreem-rechts, waarbij vaak dezelfde VMO'ers betrokken waren. De geüniformeerde leden van de VMO, een knokploeg die pas in de jaren tachtig werd verboden als privé-militie, fungeerde destijds zogezegd als ordedienst van de pas opgerichte Volksunie. De nooit opgehelderde bomaanslag op de IJzertoren in 1946 lag nog vers in het geheugen en de meest radicale elementen van het extreem-rechtse flamingantisme zonnen op wraak. In de kranten van toen werd de aanslag op de Congreskolom in verband gebracht met de bomaanslag op het gerechtshof in Brugge, in de nacht van 13 februari 1963, waarbij gelijkaardige explosieven waren gebruikt. Op 4 december 1965 volgde een aanslag met explosieven op de Leeuw van Waterloo. Op 10 juni 1966 gooiden onbekenden een traangasgranaat in de woning van gewezen liberaal minister Herman Vanderpoorten in Lier. Een gelijkaardige aanslag vond op 29 juni van hetzelfde jaar plaats in de woning van de liberale advocaat Victor in de Antwerpse Justitiestraat.

Vijf jaar lang tastte het gerecht in het duister over de identiteit van de bommenleggers. Pas in 1968 kon de zaak worden opgehelderd dankzij de verklaringen van Walter Maes, zoon van de legendarische VMO-leider Wim Maes. Walter Maes werd door de politie ondervraagd in het kader van een zedenzaak. De politie vermoedde dat hij als minderjarige was misbruikt door Adolf Franck, een ruwe dokwerker met een zwaar strafregister, die ook verdacht werd van een reeks havendiefstallen en van het afranselen van politieke tegenstanders. ‘Ingevolge zijn gedrag op zedelijk gebied’ was Franck door VMO-leider Wim Maes uit de organisatie gezet. Daarop volgden bedreigingen aan het adres van Maes, en Franck zou ook geprobeerd hebben om Maes te chanteren. Kort daarna, op 3 oktober 1968, was Wim Maes op 43-jarige leeftijd plots aan een hartaanval overleden. Onbekenden schilderden nadien de woorden 'Dolf moordenaar' op het voetpad voor de woning van Franck. Walter Maes meende dat Franck verantwoordelijk was voor de dood van zijn vader.

Als gevolg van een klacht van ‘een invloedrijk man van de Volksunie’ (wiens identiteit niet werd bekendgemaakt) was Franck omwille van deze 'onfrisse zedenzaak met homoseksuele achtergrond' aangehouden en werden tientallen jongens en meisjes, onder wie talrijke minderjarigen, voor ondervraging naar het gerechtshof geroepen. Een van die jongeren was Walter Maes. Tot verrassing van de speurders wees de zoon van de overleden VMO-leider spontaan Franck aan als een van de drie daders van de aanslag op de Congreskolom, samen met twee andere VMO'ers: Rudi Degrijse (een correspondent in Antwerpen van het persagentschap Belga) en Wim Verreycken (foto 2), bediende uit Borgerhout en op het moment van de feiten de 20-jarige leider van het trompetterskorps van de extreem-rechtse militie. In een adem vertelde Walter Maes erbij dat hetzelfde trio ook verantwoordelijk was voor de aanslagen op de woningen van Vanderpoorten en advocaat Victor. Voor die laatste feiten kwamen de drie VMO'ers echter nooit voor de rechter, omdat de raadkamer vond dat er onvoldoende bewijzen waren.

Een tweede getuige bevestigde grotendeels de verklaringen van Walter Maes. Rudy Mertens, een voormalig lid van het VMO-trommelkorps, verklaarde aan de onderzoeksrechter dat hij op 10 juli 1963, aan de vooravond van de aanslag, aanwezig was geweest in een café aan de Spoorweglaan in Wilrijk. Daar werd op een vergadering van een twintigtal VMO'ers het plan besproken om de bomaanslag te plegen. De drie verdachten waren erbij. Mertens hoorde VMO-leider Wim Maes na afloop van die vergadering tegen Degrijse zeggen: ‘Pietje, als gij ooit iets lost over wat hier allemaal gezegd is, sla ik u dood.’ Dat de zaak zo lang stil kon worden gehouden, zo verklaarde de openbare aanklager later tijdens het proces, was het gevolg van ‘een zekere terreur die in de rangen van de VMO heerste. Er werd gedreigd dat wie zijn bek zou open doen zou doodgeslagen worden’. Volgens getuige Mertens had Degrijse de springstof geleverd en het commando met de auto naar Brussel gereden. Een van de twee anderen hield tijdens de rit het springtuig op zijn schoot. Het plaatsen van de bom in Brussel gebeurde door Franck en Verreycken. Eind december 1968 werden de drie verdachten aangehouden, ze bleven anderhalve maand in voorhechtenis. ‘Het nieuws van hun arrestatie sloeg in de Scheldestad in als een bom, even erg als destijds de bommen te Brussel en te Lier’, preciseerde een krant.

Het proces voor de correctionele rechtbank van Antwerpen bleek een lijdensweg van vertragingsmanoeuvers en procedurekwesties.Tijdens de eerste zitting verlieten de beklaagden en hun advocaten de rechtszaal omdat een rapport van een expert, die de schade aan de Congreskolom had berekend, in het Frans was opgesteld. Advocaat Herman Wagemans, de raadsman van Franck, vond dan weer dat zijn cliënt niet rechtsgeldig was gedagvaard en vroeg uitstel. Groot misbaar werd gemaakt over politieke steekkaarten over de verdachten, opgesteld door de Staatsveiligheid, die bij in het strafdossier waren gevoegd. Advocaat Paul Doevenspeck, de raadsman van Degrijse, aarzelde niet erop te wijzen 'dat dit methoden van een politiestaat zijn, onwaardig voor een vrij land'. (…) Na nog enkele incidenten kreeg de voorzitter van de rechtbank het op zijn heupen. ‘Men mag de komedie niet op de spits drijven’, waarschuwde hij. Wat dan weer heftig protest uitlokte van de verdediging.

Tijdens de debatten deden de advocaten van de VMO'ers hun best om de getuigen af te schilderen als volstrekt onbetrouwbare en onevenwichtige figuren, die tegenstrijdige en dus ongeloofwaardige verklaringen hadden afgelegd. Maar uiteindelijk veroordeelde de rechtbank de drie militanten op 13 mei 1969 bij verstek tot een jaar gevangenis en een boete van 2.000 frank wegens 'vernieling van monumenten'. Daarnaast werden ze veroordeeld tot een solidaire terugbetaling van de aangerichte schade, begroot op 102.666 frank. Na verzet te hebben aangetekend tegen het verstekvonnis kregen Verreycken, Franck en Degryse op 16 juni 1969 van dezelfde rechtbank een strafvermindering tot acht maanden cel. Ze gingen in beroep en een halfjaar later sprak het hof van beroep in Brussel de drie VMO'ers vrij. Vijf jaar waren inmiddels verstreken sinds de laatste onderzoeksdaad in het dossier, en de rechtbank moest tot de conclusie komen dat de feiten waren verjaard. ‘Tuurlijk herinner ik me die zaak’, zei Verreycken gisteren in een gesprek met de redactie. ‘(…) Zeker, ik werd door het gerecht beschouwd als een verdachte en moest voor de rechtbank verschijnen. Maar ik ben vrijgesproken, dus ik heb niets met die aanslag te maken. Of gelooft u het Belgische gerecht soms niet?'"

Het is alle hens aan dek voor de ‘spoedbetoging’ vanavond in Vilvoorde voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (foto 1). Zelfs de malloten van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) komen. Vreemd is dat het bekende handje van S.O.S. Racisme werd gebruikt voor de affiche. Een affiche die men alvast kan opbergen, is die van de 1-meioptocht van het N-SA in Mechelen: die treurmars gaat niet door (foto 2).

Het N-SA meldde vorige vrijdag dat “ondanks herhaalde pogingen” het niet mogelijk was hun 1-meibetoging “goedgekeurd te krijgen onder gunstige omstandigheden.” Was het de bedoeling dat het N-SA de Mechelse Grote Markt zou krijgen voor haar optocht en de traditionele socialistische 1-meioptocht dan maar moest uitwijken? Het wordt niet verduidelijkt op de website van het N-SA. Wel wordt gejankt over burgemeester Bart Somers (Open VLD) die “er geen probleem in (ziet) elk jaar op 1 mei de belangrijkste punten van de stad uit te lenen aan de meest kleurrijke organisaties.” Het N-SA verwijt klassiek en niet-klassiek links dat voor hen 1 mei “een klassenstrijd (is), of die boodschap achterhaald is in de 21ste eeuw wordt niet in vraag gesteld.” Hoezo? Wij dachten dat het N-SA de klassenstrijd erkende, zij het er een verkeerd antwoord op biedt. “Schertsvertoningen dienen aangeklaagd te worden”, zegt het N-SA nog stoer. “Als dat vandaag niet in de eigen straten kan, dan vandaag elders en morgen alsnog in diezelfde straten. Laat dan ook duidelijk zijn dat het N-SA het hier niet bij laat en de tanden in de volgende kans zal zetten. Het N-SA zal door de straten van Mechelen, van België en van Europa trekken voor deze schertsvertoning een halt toe te roepen. Niets zal weerhouden dat wij het arbeidersverraad aanklagen en niemand moet verwachten dat onze beweging conform de opgelegde liberale regels zal handelen.”

Maar dit jaar zal dus geen N-SA’er op 1 mei te zien zijn in Mechelen. Iedereen trekt naar Berlijn waar geestesgenoten van het N-SA erop rekenen te kunnen betogen, maar alle steun kunnen gebruiken en zeker die van het N-SA. “Het slagen van deze betoging zal in een belangrijke mate bijdragen aan de ambities van de Widerstand. Men kan dus alle steun gebruiken voor de Duitse bevolking die dag duidelijk te maken wie er aan de kant van het volk staat en wie mee gaat in de spelletjes van het systeem. (…) Daarom zal het N-SA op 1 mei 2010 meewerken aan het offensief in Berlijn, zodat volgend jaar het offensief doel kan treffen in België”, orakelt het N-SA. Met wie precies het N-SA wil optrekken in Berlijn wordt niet verduidelijkt. Er is wel een banner die verwijst naar de betoging in Berlijn, maar daar wordt geen verdere uitleg bij gegeven. Een andere illustratie van de organisatoren in Berlijn spreekt van Nationale Sozialisten (foto 3), de Duitse pers spreekt gewoonweg van nazi’s. Ook hier bijvoorbeeld. De Duitse politie is er alleszins niet gerust in. Er zijn voor 1 mei in Berlijn 46 bijeenkomsten aangekondigd, waarvan drie van extreemrechtsen en twintig van tegenbetogers. Tal van organisaties en personaliteiten roepen op tot Nazis blockieren. Naar het voorbeeld van Dresden.

Het N-SA zou haar website aanstaande zaterdag vernieuwen. De website zou een serieuzere look krijgen, in overeenstemming met de partijpolitieke ambities van het N-SA. Er zal echter meer nodig zijn dan een andere website om van het N-SA een serieuze organisatie te maken.