02-06-10

EIGEN BELANG EERST: GESLAAGDE RECONSTRUCTIE VAN DE VUILE OORLOG BINNEN HET VLAAMS BELANG

Bij verkiezingen op 13 juni 2004 kreeg het VB 24,2 % van de stemmen in Vlaanderen. Over anderhalve week, 13 juni zes jaar later, zal het een pak minder zijn. De vraag is enkel: hoeveel minder. De afgang van het VB is onder andere het gevolg van een machtsstrijd binnen het VB. In Eigen belang eerst beschrijft Tom Cochez minutieus die machtsstrijd en meer. Van de veroordeling van het VB voor racisme door het Gentse hof van beroep op 21 april 2004 tot het uitrangeren van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke de voorbije weken.

De veroordeling voor racisme door het hof van beroep in Gent is de ideale start voor de campagne van het VB met het oog op de Vlaamse parlementsverkiezingen twee maanden later. De VB-kopstukken wachten de volledige voorlezing van het arrest niet af om op de trappen van het gerechtsgebouw een eerste persconferentie te geven. Sommigen (Luc Lamine, KU-Leuven) verdenken het VB ervan het proces bewust te willen verliezen, maar dat lijkt ons een te verregaande conclusie. Het VB maakt van de nood een deugd en werpt zich op als een martelaar van de vrijheid van meningsuiting. De VB-top is echter niet van plan om de eclatante verkiezingsoverwinning te verzilveren in regeringsdeelname. Tom Cochez: “Die beslissing wordt in de eerste plaats ingegeven door het besef dat de topdrie (Dewinter - Annemans - Vanhecke, nvdr.) te verbrand is en nooit aan het bestuur zal kunnen deelnemen. Mocht er een Vlaamse minister van VB-signatuur benoemd worden, dan zou die naar de naam Bart Laeremans of Karim Van Overmeire hebben geluisterd. Frank Vanhecke pruttelt wat tegen, maar Dewinter en Annemans trekken voluit de kaart Antwerpen. (…) Als in het kanton Antwerpen ruim 34 procent Vlaams Blok stemt, waarom zou er dan twee jaar later, na nog een rondje één tegen allen, geen absolute meerderheid in het verschiet liggen (bij de gemeenteraadsverkiezingen.)?” Bij De Standaard gaat hoofdredacteur Peter Vandermeersch overstag en beslist hij het VB voortaan te behandelen als een partij als een ander. “Een krimpend deel van de pers blijft het Vlaams Belang als vanouds bekampen, wat geruststellend is voor de hardliners. Een ander deel van de pers geeft het Vlaams Belang alle ruimte om de schijn van salonfähigheid op te houden.”

Bij het VB zijn intussen een aantal ‘verruimers’ binnengehaald (Jurgen Verstrepen, Marie-Rose Morel, Freddy Van Gaever…), maar uitgerekend op het congres waarop het Vlaams Blok haar naam verandert in Vlaams Belang wordt het Jurgen Verstrepen duidelijk dat het VB niet van koers verandert. De naam is veranderd, de streken zijn niet verleerd. Wel worden satellietorganisaties opgezet of ondersteund: de groep Pro Flandria, Hugo Coveliers’ partijtje VLOTT… Dewinter draineert intussen veel geld, mensen en middelen van het VB naar Antwerpen om hem zijn burgemeesterssjerp te bezorgen. In Zottegem bijvoorbeeld zal er geen VB-lijst zijn bij de gemeenteraadsverkiezingen omdat het plaatselijk VB-kopstuk als art director permanent in de buurt van Dewinter moet zijn. Alles loopt goed tot Hans Van Themsche in Antwerpen ronddwaalt en een Afrikaanse oppas neerschiet samen met het blonde kind waar Oulematou Niangadou voor zorgde. Tevoren had Van Themsche nog met zijn pas gekocht geweer gemikt op een Turkse vrouw. “De partij mag de trekker dan niet hebben overgehaald, ze heeft er wel toe bijgedragen dat racisme in Vlaanderen in hoge mate gebanaliseerd werd. Vergelijkend Europees onderzoek leert dat de Vlaamse jeugd tot de meest racistische van heel Europa behoort.” De 0110-concerten zijn een volgend obstakel voor Dewinter in de rechte lijn naar de gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober 2006. “We hangen eraan. We hebben het gehad. Ik snap er niks van”, laat Filip Dewinter zich ontvallen als de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen tot hem doordringt – woorden geregistreerd door Telefacts die Dewinter de hele dag volgde, door Dewinter weggestuurd werd toen het kritiek werd, zonder evenwel het microfoontje op Dewinters jas af te zetten.

In de dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen wordt in de pers volop gespeculeerd waar het cordon sanitaire doorbroken zal worden. Jean-Luc Dehaene laat zich ontvallen: “Het is een en al sensatie bij de VRT. Ik heb de indruk dat ze aan de Reyerslaan wensen dat het cordon sanitaire zo snel mogelijk doorbroken wordt.” Maar nergens is het ‘nodig’ het VB te betrekken bij het bestuur, en de ‘overwinningsnederlaag’ in Antwerpen (het VB was nog gestegen in stemmenaantal, maar burgemeester Patrick Janssens had Filip Dewinter overtroeft)brengt de Vlaamse Beweging ertoe om in te zetten op anderen. Waar het VB Rita De Bont wegplukt bij de Vlaamse Volksbeweging, slaagt de N-VA erin het politiek groter talent Jan Jambon uit diezelfde Vlaams-nationalistische kringen te recruteren. Voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker, buitengegooid bij de VLD, begint met een eigen partij. Sommigen willen hem op de eerste plaats op de VB-Senaatslijst zetten voor de federale verkiezingen in 2007, maar Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel zien zo’n ongeleid projectiel liever niet opduiken bij het VB. Als Dedecker aanvankelijk veel succes heeft bij de kiezers, wordt de rekening gemaakt voor de door het VB gemiste kans. Dewinter, terug bij zijn positieven na de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, start de operatie om zijn macht over de partij te herstellen. Frank Vanhecke moet het voorzitterschap van het VB doorgeven aan Bruno Valkeniers, maar als die laatste niet het grote licht blijkt te zijn waarvoor men hem hield, komt hij ook op de lijst om geëlimineerd te worden. Om zijn eigen vel te redden is Valkeniers intussen meer dan ooit een handpop van Dewinter. De smeuïge details over die strijd binnen het VB vind je in Eigen belang eerst. De vuile oorlog binnen het Vlaams Belang.

Het boek heeft dan wel de machtsstrijd binnen het VB als rode draad, het leert ons veel meer. Na het verkiezingssucces op 13 juni 2004, maar paradoxaal genoeg al na de veroordeling van het VB voor racisme twee maanden eerder, gaan er meer en meer stemmen op om het VB te beschouwen als een partij als een ander. Tom Cochez citeert herhaaldelijk De Standaard, maar bijvoorbeeld ook in Gazet van Antwerpen wordt gepleit om het VB bij wijze van experiment op te nemen in een bestuursmeerderheid. Niemand doet het, en als het VB bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen in 2006 stuit op de grenzen van haar succes begint de afrekening bij het VB. En kiest Vlaanderen voor Jean-Marie Dedecker en Bart De Wever als uitdager voor het establishment. Alhoewel de Vlaamse staatsvorming hét thema is waarrond het VB in 1978 opgericht werd, en dat thema intussen meer dan ooit actueel is, staat het VB aan de zijlijn bij de uitwerking ervan. Filip Dewinter hamert dan maar op het anti-vreemdelingenthema, dat in het verleden toch succesvol is gebleken. Het voorlopig triest hoogtepunt hierbij is het VB-verkiezingscongres van voorbije zondag. Of het het VB veel baat brengt, moet nog blijken. Intussen verlaten steeds meer VB’ers de partij (Luc Sevenhans, Johan Demol, Bruno Stevenheydens…) of zetten zichzelf aan de kant (Frank Vanhecke, Marie-Rose Morel, Karim Van Overmeire…).

Doorwinterde VB-watchers zullen weinig nieuws ontdekken in Eigen belang eerst. We vernemen wel meer over het uitlekken van de ‘liefdesmails’ en hoe Dewinter tot in Schoten zijn pionnetje heeft om tegen Marie-Rose Morel in te brengen. Eigen belang eerst brengt echter goed in kaart hoe de machtsstrijd bij het VB de voorbije zes jaar verliep. Het cordon sanitaire opheffen was niet nodig, maar integendeel de aanleiding tot een afrekening bij het VB. Het VB verliest erbij, Vlaanderen wint erbij. Eigen belang eerst is daarenboven vlot geschreven, wat toch ook niet onbelangrijk is voor een boek. Het is uitgegeven bij Van Halewyck.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.