Anti-Fascistisch Front / Verzet

De zwanenzang van Franstalig extreem-rechts, het ‘Front National’ in het bijzonder, zit er keihard aan te komen. Amateuristisch geklungel van het allerhoogste niveau, eindeloze interne conflicten en nieuwkomers die in dezelfde vijver vissen gaan het FN waarschijnlijk eerstdaags de nek omwringen. Uitsluitsel volgende zondag.

Voor de komende stembusgang hebben een aantal rivaliserende extreem-rechtse groepen onder de taalgrens een ‘tijdelijke wapenstilstand’ afgesloten. Om niet helemaal verdeeld voor de Franstalige kiezer te verschijnen. Die verdeeldheid is haast legendarisch. Meerdere partijen en partijtjes noemen zichzelf immers het échte 'Front National' (van België). En maken vooral elkaar het leven zuur. Ondanks die ‘inspanningen’ kan de kiezer op 13 juni in slechts drie kieskringen op het FN stemmen. FN-lijsten vind je op de kiesbrief in B-H-V, in Namen en in Henegouwen. Een lijst indienen voor de senaat was kennelijk te veel moeite. Dat organisatorische onvermogen heeft verstrekkende gevolgen nog voor er één stem is uitgebracht. Partijfinanciering hangt immers af van aanwezigheid in zowel kamer als senaat. Zelfs een goede score voor het federale parlement zal de financiële meubelen niet kunnen redden. Dat belooft voor de gitzwarte toekomst.

De lijst van groepen en groupuscules die zich voor de gelegenheid aandienen onder de noemer 'FN', met het lijstnummer 7, is indrukwekkend lang. De ‘kern’ wordt echter gevormd door het Front National geleid door uittredend kamerlid Patrick Cockriamont in combinatie met het ‘andere’ Front National waarin senator Michel Delacroix en oudgediende Patrick Sessler de hoofdrollen spelen. De rivaliserende ‘fronten’ op één enkele lijst houdt niets meer in dan een (tijdelijk) verstandshuwelijk; ze lusten elkaar namelijk rauw. De beide FN’s worden versterkt door een reeks personaliteiten uit extreem-rechtse groupuscules met ronkende namen. In volgorde van importantie gaat het om: het 'Front Démocratique Belge' (FDB), de 'Fédération des nationalistes Wallons' (FNW), de 'Fédération des nationalistes populaires Bruxellois' (FNPB) en de onvermijdelijke grappenmakers van 'Nation'.

Franstalig extreem-rechts zou zichzelf niet zijn mocht de hergroepering volkomen geslaagd zijn. Dat is ook nu het geval. In de kieskring Henegouwen zal het 'FN - lijst nr. 7' noodgedwongen de stemmen moeten delen met een 'Front National plus' (FN+) dat geleid wordt door oudgediende Salvatore Nicotra. Dat herleidt de kansen op electoraal succes, voor de beide FN-lijsten althans, tot zowat het absolute nulpunt. Een (eerste) zetel in deze kieskring kost ca 5,5% van de stemmen. In de huidige omstandigheden lijkt dat zo goed als uitgesloten als de stemmen ook nog eens gedeeld moeten worden. Salvatore – FN plus – Nicotra is één van de allerlaatste militanten van het originele Belgische Front National opgericht in 1985. Hij beweert over een ledenbestand van een 300-tal rechtse rakkers te beschikken. Veel geld durven we niet in te zetten op de correctheid van die informatie. Nicotra maakt nog steeds deel uit van de oorspronkelijke FN/NF – vzw. Dat zou wel eens een troef kunnen zijn voor het gebruik van de partijnaam en bijbehorend logo in de toekomst.

De rol van lachende derde in deze politieke context is weggelegd voor de relatief nieuwe partij 'Wallonie d'Abord' (WdA). Een kleine rechts-regionalistische politieke formatie die, we vinden het écht niet uit, ontstaan is als dissidentie van een FN - dissidentie. Dat zit zo: een aantal jaren geleden stapten enkele malcontente kaderleden op uit het Front National. Vervolgens verenigden zich onder de naam 'Force Nationale’. Afgekort – wonder o wonder – ook: FN. De Force Nationale werd geleid door de bejaarde ex-senator Francis Detraux. Hij was de eerste en enige voorzitter van de partij. Zijn ‘FN’ kon echter nooit overtuigen. De weinig indrukwekkende club nam twee maal deel aan verkiezingen maar boekte te weinig resultaat om te kunnen overleven. Naar extreem-rechtse traditie werd ook in de Force Nationale meer op elkaar gescholden dan sereen samengewerkt. Dat gekakel leidde onvermijdelijk tot een nieuw  'schisma' dat de basis vormde voor het huidige 'Wallonie d'Abord'. Ook hier vinden we Francis Detraux terug op de voorzittersstoel. Andere 'bekenden' in de partij zijn figuren met een stevig FN-verleden zoals Juan Lemmens, politiek secretaris, en Jacqueline Merveille, algemeen secretaris van de partij.

Hoewel klein en volslagen onbekend in Nederlandstalig België, de partijleiding slaagde er wèl in om overal lijsten in te dienen, zowel voor kamer als senaat, en geeft minstens een goed gestructureerde indruk. Enkele dagen geleden omschreef de krant Le Soir WdA nog als de partij die het Waalse equivalent van het Vlaams Belang wil zijn. Waals Belang of niet; alleen al door de zaken organisatorisch voor elkaar te hebben vormt WdA concurrentie voor het FN dat voor het eerst in 20 jaar uit alle parlementen dreigt te verdwijnen. Het FN, toen nog geleid door de louche 'wonderdokter' Daniël Féret, deed haar intrede in het parlementaire halfrond in november 1991. Vorig jaar verdween de FN-fractie uit alle regioparlementen. Dit jaar volgen – hoogstwaarschijnlijk – de ‘federale collega’s’.  
De uitslagen van de polls aan de andere kant van de taalgrens geven de WdA-leiding alvast goede hoop om het FN te verdringen in Franstalig België. Voor wat dat (nog) waard is. In 2009 nam WdA voor het eerst deel aan de (regionale) verkiezingen maar geen enkele kandidaat werd toen verkozen. De resultaten situeerden zich toen rond 1% van de stemmen. Net genoeg om opgemerkt te worden. Dat kan nu wel even anders uitpakken al lijkt de verkiezing van één of meerdere kandidaten – waar dan ook – erg onwaarschijnlijk. Rekening houdend met de huidige communautaire hoogspanning kan 'Wallonie d'Abord' eventueel ook wat stemmen binnenrijven van kiezers die doorgaans weinig of geen boodschap hebben aan partijen die excelleren in radicaal rechtse praatjes.

Een andere bedreiging voor al wie zich aandient onder de noemer ‘Front National’ wordt misschien ook gevormd door de nieuwe ‘Parti Populaire’ (PP), geleid door Mischael Mondrikamen. Bekend van Fortis en andere affaires. Wie de Franstalige pers wat volgt, weet echter dat de interne spanningen ook daar bijzonder hoog oplopen. Met de verkiezingen in zicht hebben al ’n aantal PP-bestuursleden de partijdeur achter zich dichtgegooid. Of deze neofiet aan het afstevenen is op een goed resultaat heet twijfelachtig. Vanuit het FN doet men er – via een stroom van persmededelingen – alvast alles aan om de PP stokken in de wielen te steken. Of dat ook zal lukken zien we volgende zondag.