Anti-Fascistisch Front / Verzet

Marie-Rose Morel doet de deur dicht bij het VB; boezemvriend Frank Vanhecke wil als één van de eerste leden tot één van de laatsten blijven. Tot spijt van wie het benijdt. Roger Van den Broeck uit Beerse bijvoorbeeld, vorige week in een lezersbrief in ’t Pallieterke.

Roger Van den Broeck: “In ’t Pallieterke van 7 juli jongstleden doet de vet overbetaalde ex-voorzitter en Europese parlementariër uit hoofde van het Vlaams Belang wat voos over zijn geliefkoosd onderwerp, de emancipatie van de vrouw en die van Marie-Rose Morel in het bijzonder (…). De Europese medewerker Rob Verreycken (in het zelfde ’t Pallieterke) mag braaf de puntjes op de ‘i’ zetten, maar laat ook hier veiligheidshalve het achterste van zijn tong niet zien. In deze postelectorale komkommertijd is het toch godgeklaagd dat de belangen en de toekomst van Vlaanderen worden achteropgesteld aan de expressie van individuele emoties en nukkig volgehouden van het grote gelijk. Van erevoorzitter tot zerevoorzitter; laat het gaan Frank. De gewone kleine militanten in de frontlijn van het dagelijkse bestaan krijgen deze bekrompenheid dagelijks dik op de boterham uitgesmeerd en zij verdienen uw respect en dankbaarheid en niet de gal en het gif van de rancunes waarin ge blijkbaar eindeloos ronddoolt. De tweespalt die ge zaait onder de volksgetrouwen zal je echt geen bedje op rozen spreiden, maar lafheid en materialisme staan voor uw deur. Het was een onverantwoorde aderlating voor de partij om het mandaat op een Europese zetel met barnumprospectie en congres voor u veilig te stellen en het gehakketak bevestigt steeds meer het hopeloze van verdere toegevingen. Trek uw Armanikostuum uit en ga gewoon terug de boer op zonder eretitels en voorrechten, spreek begrijpelijke volkstaal met iedereen en sta er terug schouder aan schouder voor ons allen en voor het vrije en onafhankelijke Vlaanderen.”

Frank Vanhecke noch Rob Verreycken hebben deze week gereageerd in ’t Pallieterke, en eerlijk gezegd verwachten we ook geen reactie. Als je geschoren wordt, is het best stil te blijven zitten. (Foto's: 1. Frank Vanhecke als student met het Taal Aktie Komitee (TAK) op wandeling in de Voerstreek. 2: Frank Vanhecke dertig jaar later.)

Voorbije maandag publiceerden we hier twee artikels over Filip Dewinter en (de gisteren jarige) Bart Debie in Berlijn. Vandaag nog meer over Berlijn.

Zoals al gezegd werd met zitstakingen getracht de toegang tot het Rathaus van Schöneberg te versperren, maar was er tegen de overmacht van de politie niets te beginnen. Er was een vrij gelijkmatige verdeling van gezindheden in het protest tegen Pro Deutschland en haar buitenlandse gasten. En er was de toch wel opmerkelijke actie van een spandoek tegen het Rathaus waar Pro Deutschland haar bijeenkomst hield. We zien het onze politici nog niet doen gesteld dat het VB een bijeenkomst in een Antwerps districtshuis zou organiseren. Maar wat viel ons verder nog op? Plezant was de antifascistische fanfare die de moed bij de demonstranten aan het Rathaus van Schöneberg muzikaal kracht bijzette (foto 1), erg persoonlijk (foto 2) was de aanpak van de man met de slogan Kein sex mit nazis en in de binnenstad van Berlijn kon je niet naast de verschillende stickers en slogans tegen nazi’s kijken. Natuurlijk aan kraakpanden en in de meer alternatieve wijken van Berlijn, maar zelfs in een winkelstraat in de deftige Prenzlauer Berg-wijk (foto 3) zagen we naar aanleiding van de bijeenkomst van Pro Deutschland een spandoek met de slogan Geen lente voor nazi’s, hier niet en nergens.

Met slechts iets meer dan vijftig deelnemers kan men de startmeting van Pro Deutschland in Berlijn geen succes noemen. Te meer er slechts enkele Berlijners bij waren. Wie er wél was, was Patrik Brinkmann. Zweedse multimiljonair die in Berlijn is komen wonen, graag lijsttrekker van Pro Berlin wordt, maar naar verluidt omwille van zijn aanrakingen met de Zweedse justitie en belastingsdiensten weinig kans maakt om de Duitse nationaliteit te krijgen. En dat is wel nodig om aan de Berlijnse bolletjeskermis te kunnen deelnemen. Binnen Pro Deutschland en Pro Berlin is er daarenboven strijd over wie welke plaats op de lijst en binnen de beweging mag innemen. Brinkmann wekt behalve sympathie ook wel tegenstand op met zijn zeer christelijke inspiratie (hij trekt letterlijk met de bijbel in de hand ten strijde tegen de ‘islamisering’) en zijn uitgesproken pro Israël-houding. Bij een aantal Pro Deutschland-militanten ligt blijkbaar vooral dat laatste moeilijk.

Maar men kijkt bij Pro Deutschland wel begerig uit naar Brinkmanns geld. Bij het begin van de bijeenkomst in Schöneberg zaterdag 17 juli bedankte Manfred Rouhs, voorzitter van Pro Deutschland, Patrik Brinkmann voor het overschrijven van (nog eens) 25 000 euro op de rekening van Pro Deutschland. Eerder had Brinkmann al 5 000 000 euro vrijgemaakt om de Pro Deutschland-, Pro Nordhrein Westfalen-, Pro Köln- en Pro Berlin-beweging te steunen. Brinkmann mocht dan ook vooraan op het podium in Schöneberg plaatsnemen. Brinkmann kreeg het eerste zitje, Dewinter het tweede, Debie het derde, Jacques Cordonnier van Alsace d’Abord het vierde, enzovoort. Hiërarchie moet er zijn. Toch zeker bij bewegingen als Pro Deutschland.

Eind juni verraste Hilde Kieboom, voorzitster van de Sint-Egidiusgemeenschap, vriend en tegenstander met een pleidooi voor amnestie. Steve Stevaert viel haar bij, Joodse en patriottische organisaties hielden de boot af. Bij de N-VA bleef het stil. Zelfs bij het VB hoorde je geen bijval al is die partij natuurlijk wel voor de onvoorwaardelijke amnestie voor collaborateurs.

Maar ook bij het VB zijn er die de amnestie-eis achterhaald vinden. Amnestie is “een vergissing, in vele opzichten” en “ijveren voor amnestie is vergeefse moeite”, schreef vorige zaterdag Marc Reynebeau in De Standaard. Tot slot van zijn betoog citeerde Reynebeau een collega historicus. “Men moet maar eens een enquête organiseren onder oud-collaborateurs met de vraag of ze werkelijk vragende partij zijn voor vergiffenis vanwege de Belgische staat. Van deze staat hopen ze alleen dat hij zo snel mogelijk zou verdwijnen. Het is een emotionele erfenis die voor een deel aan de volgende generatie(s) werd doorgegeven en die ook met amnestie niet zal worden ongedaan gemaakt.” Het is een citaat uit een opiniebijdrage die in 2000 in De Standaard stond, ondertekend door toenmalig universiteitsassistent… Bart De Wever. Tien jaar later is het niet anders. Dat bleek vorige week nog uit een lezersbrief van Paul De Graef (85 j.), in 2006 bij de gemeenteraadsverkiezingen nog kandidaat op de VB-lijst in Wommelgem. 

Paul De Graef (in 't Pallieterke van 21 juli 2010): “Graag wil ik nog eens mijn reactie op het verlies van het VB bij de recente verkiezingen verklaren. Zelf ben ik een oudgediende en dus een beproefde nationalist, met vooral mijn inzet aan het oostfront als geloofsbrief en veroordeeld door la Belgique. Het eeuwige gekanker onderling nekt niet alleen ons volk, maar maakt ook de hele Vlaamse beweging vleugellam. Daar en daar alleen ligt de hele tragedie van ‘arm Vlaanderen’. Nog heb ik niet afgehaakt na een leven van strijd en offergang, maar wat baat onze inzet – vanaf het oostfront over pesterijen door gezag en staat. Onze bijdrage – voor de Vlaamse onafhankelijkheid als zelfs het lamlendige volk niet eens de wil ertoe opbrengt? Ik noem dat lafheid! Hoopgevend, door deze lafheid, zijn wel de eerste tekenen van ondergang van een haatstaat, zowel innerlijk als naar buiten. Want haat vernietigt zichzelf.” Hilde Kieboom dwaalt als ze nog altijd denkt dat amnestie tot verzoening leidt.

Het toeval kan wreed zijn. Maandag zagen we op het internet toevallig nog een recente foto van Maxime Steinberg, en verheugden we ons erover dat de man blijkbaar nog in blakende gezondheid was. Gisteren geraakte bekend dat hij maandagochtend overleden is. Maxime Steinberg wijdde zijn wetenschappelijk werk als historicus vooral aan de Jodenvervolging in België.

Maxime Steinberg is op 73-jarige leeftijd overleden aan kanker. Hij wordt beschouwd als de grondlegger van het onderzoek naar de Jodenvervolging in ons land. Maxime Steinberg bestudeerde daarvoor duizenden dossiers van gedeporteerde Joden. In 1980-1981 verleende Maxime Steinberg zijn expertise als historicus tijdens het proces tegen Kurt Asche, een voormalig SS-officier die verantwoordelijk was voor de ‘Joodse kwestie’ in Brussel. De man kwam voor het hof van assisen van Sleeswijk-Holstein (Duitsland) en werd schuldig bevonden aan het verschepen van een tienduizend Joden via de Dossinkazerne in Mechelen, van wie velen stierven in de concentratie- en vernietigingskampen. Vanuit ons land werden in totaal 25 357 Joden gedeporteerd naar Auschwitz, waarvan slechts 1 205 de concentratie- en vernietigingskampen overleefden.

De gedeporteerden kregen figuurlijk en letterlijk een gezicht in het boek Mecheln - Auschwitz 1942-1944 waaraan Maxime Steinberg meewerkte. Steinbergs bekendste boek is L’Etoile et le Fusil, over het Joods gewapend verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maxime Steinberg ontwierp mee de tentoonstellingen in het Joods Museum van Deportatie en Verzet in de Dossin-kazerne in Mechelen en het Belgisch paviljoen in het voormalig concentratiekamp in Auschwitz. Van 1994 tot 2000 werkte Steinberg als adviseur van het ministerie van Onderwijs van de Franse gemeenschap, waar hij het project Democratie of barbarij leidde. Van 1994 tot 2002 was Steinberg voorzitter van het Europees studiecentrum over de Shoah, antisemitisme en genocide.

Steinberg was zelf een Jood, maar anders dan vele Joden die zich opsluiten in de Joodse kwestie legde hij de link met wat andere bevolkingsgroepen nu overkomt. In een interview in 1988 dat wij terugvonden in ons archief zei Maxime Steinberg: “De Joden kwamen in eerste instantie vooral uit Polen waar ze uit het arbeidsproces werden gesloten door de industriële omwenteling aldaar. Ze trokken naar het Westen, op zoek naar werk en inkomen, zoals de laatste jaren ook veel Marokkanen en Turken naar ons land kwamen. Later kwamen ook nog de Joden uit nazi-Duitsland die uit lijfsbehoud dit land ontvluchten. De ‘politieke vluchtelingen’ van toen.” In die periode was er ook een sfeerschepping tegen de Joden zoals in 1988 tegen vreemdelingen (en nu vooral tegen islamieten).

In hetzelfde interview werd Maxime Steinberg ook de zaak van Camille Huysmans voorgelegd die de Antwerpse brandweer opdracht gaf een affiches van het Vlaamsch Volksblok met de slogan Weg met de Joden! te verwijderen. Bestond daarvoor een juridisch kader? Maxime Steinberg: “Camille Huysmans heeft indertijd een daad gesteld die geen wettelijke grond had maar wel volkomen terecht was. Zijn voorbeeld verdient in deze tijden navolging.” (Foto: Maxime Steinberg, bij een herdenking nog maar een paar weken geleden, op 6 juni 2010)

Vandaag, dinsdag, ligt er weer een nieuw exemplaar van ’t Pallieterke in de krantenwinkel. Nog altijd de moniteur van de rechts-radicale Vlaams-nationalisten. Vanzelfsprekend zullen we het blad inkijken. Maar vorige week was ’t Pallieterke wel bijzonder kort over het ontslag van Marie-Rose Morel bij het VB.

’t Pallieterke: “Marie-Rose Morel heeft haar lidmaatschapskaart teruggestuurd naar de Madou in Brussel. Al drie weken geleden. Zij zal daar wel haar redenen voor hebben. Net zoals Bruno Valkeniers en co hun redenen hebben gehad om dat niet aan het klokzeel te hangen. En om er gelaten en berustend op te reageren toen dat via Het Laatste Nieuws toch uitlekte. Het minste wat men kan zeggen, is dat de passage van Marie-Rose in het Vlaams Blok/Belang niet onopgemerkt is voorbijgegaan. Waarom het verkeerd gelopen is? Om vriendschap te sluiten moet ge minstens met twee zijn, maar om ruzie te maken ook. Marie-Rose heeft nog altijd haar voor- en tegenstanders in de partij.” En dat was het. Meer niet over de op Filip Dewinter na grootste stemmentrekker van het VB, de VB’(st)er die bij de voorlaatste verkiezingen de meeste zendtijd kreeg van de VRT-televisie, de VB’(st)er die als geen ander stemmen aantrok die anders niet naar het VB zouden gaan. Het is blijkbaar nog altijd over eieren lopen als het thema Marie-Rose Morel bij het VB-publiek ter sprake komt.

Jarenlang sprak Marie-Rose Morel over de noodzaak van een andere aanpak van VB-thema’s, maar hoe dan wel? Die ene keer dat ze er concreet over was, was het toch wel teleurstellend. Marie-Rose Morel in de Nederlandse krant Trouw: “Je moet op tijd vernieuwen om de mensen te blijven boeien en in je communicatie meegaan met de tijd. Mijn boodschap zou even hard zijn (dat blijkt ook elders in het interview, als ze pleit voor “een hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari”, red.), maar ik zou die (boodschap) niet brengen in slogans. Wel in een power-pointpresentatie, met alle cijfers over de migratie.” Marie-Rose Morel zal toch niet uit het VB zijn gestapt wegens het ontbreken van power-pointpresentaties ?! Voor Marie-Rose Morel is het een goede zaak dat ze zich niet meer laat opjagen door het pakken van postjes via het VB; het VB dreigt zich nog meer te verliezen in de marginaliteit nu het een stemmentrekker en brugfiguur naar niet-VB’ers als geen ander verliest.

Na ook al het ontslag van Karim Van Overmeire (anders dan Morel tot VB-volksvertegenwoordiger gegroeid als oud-NSV’er, oud-voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, oud-Voorpost’er…) zal Rob Verreycken zijn mening wel moeten herzien dat het met het VB na de partijraad in juni in Hoboken terug de goede kant op gaat. Het is niet uitgesloten dat het VB terug meer stemmen haalt, maar dat zal dan zijn ondanks zichzelf en een eventueel succes vasthouden kan de partij niet. Dat is intussen ook al bewezen. (Foto: Marie-Rose Morel wordt door Hans Verreyt als spreekster ingeleid bij de 'zomeruniversiteit' van de Vlaams Belang Jongeren in 2007.)

Zoals hier aangekondigd reisden zaterdag 17 juli Filip Dewinter en Bart Debie naar Berlijn voor een bijeenkomst van Pro Deutschland. Bart Debie verspreidde er een persmededeling over: Linkse betogers gebruiken geweld om Dewinter en Debie toegang tot Berlijns stadhuis te ontzeggen. Dat Debie zelf als politieagent veroordeeld is voor overmatig gebruik van geweld brengt hij niet in herinnering.

Bart Debie: “Afgelopen weekend vond in de Duitse hoofdstad Berlijn een partijmeeting plaats van de Duitse burgerbeweging Pro-Deutschland. Als eregasten en sprekers waren onder andere Filip Dewinter en Bart Debie van het Vlaams Belang uitgenodigd. De meeting verliep niet zonder slag of stoot. Te meer daar de Duitse organisatoren van Pro-Deutschland al een week voor de meeting via de Duitse rechtbank de toelating hadden moeten afdwingen om de meeting te laten door gaan in het stadhuis Schöneberg in Berlijn. Op de dag van de meeting – zaterdag 17 juli 2010 – verzamelden voor dat stadhuis een 1000-tal linkse tegenbetogers. Tot de tegenbetoging was onder andere opgeroepen door de partij SPD, waarvan de burgemeester deel uitmaakt. De massaal aanwezige politie moest al van in het begin hard optreden en peperspray inzetten tegen de tegenbetogers, waarvan er enkele werden gearresteerd. Toen Filip Dewinter en Bart Debie arriveerden liep het haast helemaal uit de hand en werd er onder andere met verfeieren en stenen gegooid. Met veel trek en duwwerk en onder zware politiebewaking werden Dewinter en Debie het stadhuis binnengeleid.

In zijn toespraak benadrukte Dewinter dat ook Duitsland gebukt gaat onder een sterke islamisering en dat onze steden kreunen onder de gevolgen van de immigratie: gettovorming, verpaupering, verloedering en criminaliteit gaan hand in hand. “De miljarden euro’s die besteed werden aan allerhande integratieprojecten bleken kosten op het sterfhuis”, aldus Filip Dewinter. Verder drukte hij namens het Vlaams Belang zijn steun uit voor Pro-Deutschland bij de komende verkiezingen in 2011. Bart Debie haalde in zijn toespraak zwaar uit naar de Berlijnse SPD-burgemeester die ervoor zorgde dat zijn linkse gewelddadige activisten de vrijheid van meningsuiting in de kiem probeerde te smoren. Hij feliciteerde zijn ex-collega’s van de Duitse politie die onder deze moeilijke omstandigheden kalm en beheerst bleven. De integrale toespraak van Filip Dewinter kan u hier bekijken. De toespraak van Bart Debie kan u hier bekijken. Over de meeting en de tegenbetoging verschenen in meerdere Duitse kranten en tv-stations berichten.”

Het leverde het Vlaams Belang een artikeltje op in Gazet van Antwerpen. En natuurlijk op de nationale website van het VB. Maar met dat laatste artikel was Bart Debie niet gelukkig. Op Facebook jammerde hij: “Bart Debie stelt vast dat zijn ‘collega’s’ van de redactie op Madou 10 vakkundig censureren. Volgens hen was enkel Dewinter aan het woord in Berlijn. Straffe kost…” Maar er is meer. (Foto’s: 1: Pro Deutschland-voorzitter Manfred Rouhs verlaat even de conferentiezaal om te gsm’en. 2: Lijfwacht en privé-chauffeur van Dewinter Koen Spitaels en Bart Debie bekijken de gebeurtenissen buiten.)

AFF/Verzet was ook in Berlijn en stelde daar toch wel een paar andere zaken vast dan Bart Debie.

Debie is ongewild grappig als hij spreekt van “een 1000-tal linkse tegenbetogers” die verzameld waren rond het stadhuis waar de bijeenkomst van Pro Deutschland zou plaatsvinden. Overigens was het niet hét stadhuis van Berlijn, het Rathaus van Schöneberg is eerder te vergelijken met één van de Antwerpse districtshuizen. Een duizendtal tegenbetogers, waar haalt Debie het? Zijn vrienden van de politie – die hij altijd door dik en dun steunt – spreken van “meer dan 300”. 1 000 is natuurlijk “meer dan 300”, maar dat is natuurlijk niet wat de politie bedoelde met “meer dan 300”. De organisatoren spraken, volgens de Berliner Kurier, over een 800-tal manifestanten. Het moet Debie wit voor de ogen gezien hebben om dan te spreken van een 1000-tal tegenbetogers… te meer omdat meer dan 90 % van de demonstranten niets gezien heeft van het incident waarover Debie klaagt, dat zich aan één van de zijkanten van het Rathaus afspeelde. Toen Dewinter er samen met de Zweedse multimiljonair Patrik Brinkmann opdook werd het gezelschap op gejoel onthaald. De politie moest voor hen een weg banen en was nogal direct in haar aanpak. Een zitstaking werd gebroken, vijf tot acht demonstranten werden peperspray in het gezicht gespoten en afgevoerd.  That’s all. Verder was het een aangename namiddag, toch in het zonnetje buiten het Rathaus. (Foto 1: Pro Deutschland-kopstukken tussen twee groene hagen op weg naar het Rathaus. Als laatste: Lars Seidensticker, 'landesgeschäftsführer' van Pro Duitsland.)

Is er discussie over het aantal tegenbetogers, over het aantal deelnemers aan de Pro Deutschland-bijeenkomst is er weinig discussie. En nochtans verzwijgt Debie het in zijn persmededeling. Tot aan de komst van een bus van Pro Köln, ruim een uur na de start van de Pro Deutschland-bijeenkomst en met overigens slechts een handvol mensen aan boord, waren er welgeteld eenenveertig deelnemers aan de Pro Deutschland-bijeenkomst. Eenenveertig. Waarvan – tot tevredenheid van de organisatoren van de tegenmanifestatie – slechts enkele Berlijners.

Bij de tegenbetogers overigens niet enkel Duitse antifascistische autonomen maar het brede scala van linkse partijen en bewegingen: van Die Grünen over de sociaaldemocraten van de SPD en links daarvan Die Linke, tot andere antifascisten. Geen enkele groep die de overhand had. Aan het Rathaus had het plaatselijk bestuur een spandoek gehangen waarin het duidelijk maakte dat het voor democratie en tolerantie is, en tegen racisme, extremisme en geweld (foto 2). Sprekers en muzikanten verduidelijkten de hele namiddag dat dit bijgevolg betekent: geen tolerantie voor nazi’s (foto 3). Die Grünen deelden ballonnen uit met de opdruk Kein Platz für Nazis, bij de SPD kon je gratis de cd Nazis aus dem Takt bringen krijgen, en anderen hadden grappige affiches tegen de nazi’s in aanbieding. Een linkse actiegroep parodieerde de nazi’s

Zelf zouden we Dewinter en Debie niet als nazi’s bestempelen, maar laten we de Duitse uitvinders van het woord maar de betekenis eraan geven die zij willen. Bart Debie liet zich in zijn toespraak in Berlijn anders wel langs zijn 'alleraardigste' kant zien. Voor Debie – en het is niet dat Dewinter er anders over denkt – zijn niet alle vreemden misdadigers, maar zijn alle misdadigers toevallig wel vreemdelingen. Debie’s “Laat ons ze uitburgeren. Niet meer pogen ze te inburgeren, maar eenvoudig terugsturen” werd op applaus onthaald bij Pro Deutschland. Voor de politie had Debie niets dan lof. “Omdat ze het waarschijnlijk niet gemakkelijk heeft om te werken onder leiding van een linkse “schwule” (= homo, ‘nicht’, janet) burgemeester.” Een uitspraak die nazinderde in de Duitse pers (bekijk de slotseconden van deze video) en tot commentaar leidde in Nederland.

De anti-homo praat van Debie is opmerkelijk. Toen hij nog Antwerps politieagent was, was zijn politiechef én boezemvriend een man die zich outte als homo, en ook in het Antwerpse uitgangsleven leerde Debie homo’s appreciëren. Anders dan zijn partij zei Debie niet tegen het homohuwelijk te zijn. Waarop hij natuurlijk werd teruggefloten. Met alle ontslagen die er in de VB-personeelsrangen zijn gevallen de voorbije weken, en om zich populair te maken bij zijn Duitse vrienden, vervalt Debie nu in de gebruikelijke VB-taal over homo’s. (Wordt vervolgd. Later deze week de derde aflevering van dit verslag vanuit Berlijn.)

Vlaanderen zendt zijn zonen uit. Vandaag, zaterdag 17 juli, is er in Berlijn een bijeenkomst van ‘pro Deutschland’, die pro Köln, pro Berlin en andere pro Eigen Volk Eerst!-bewegingen verzamelt. Eregasten op deze bijeenkomst zijn Filip Dewinter (Vlaams Belang) en Jacques Cordonnier (Alsace d’Abord).

Maar Dewinter is er niet alleen naartoe. Zoals het een man van zijn stand past, neemt hij ook een lijfwacht mee. “Gemeinsam mit Filip Dewinter besucht auch Bart Debie (‘Robocop’) vom Vlaams Belang den Bundesparteitag”, luidt het op de website van pro Deutschland en nog een paar andere gelijkaardige websites. Men had ook kunnen schrijven dat ‘Bart Penalty’ meekomt met Filip Dewinter, maar nu de Duitsers de wereldbeker voetbal niet gewonnen hebben, spreekt dat de Duitsers minder tot de verbeelding (Foto: Bart Debie en Filip Dewinter).

Als zij het land verlaten, dan doet de chef-weblog van AFF/Verzet het ook. Voor een weekje naar andere oorden, maar intussen waakt Wim Haelsterman als vanouds op deze blog. Dat betekent: de volgende dagen niet meer dagelijks een bericht (de soep wordt trouwens dunner), maar wel wanneer nodig en nuttig.

11 juli en de bierbevoorrading, het stelt wel eens problemen. Een paar jaar geleden meldde ’t Pallieterke dat bij een Radicale Sporenherdenking van Voorpost vrij vlug enkel nog Waals bier te verkrijgen was. Bij de 11-juliviering van de Gulden Sinjoren, op het Antwerpse Conscienceplein (foto 1), waren er dit jaar weer problemen met de bierbevoorrading.

’t Pallieterke: “Bij die hitte (voorbije zondag, nvdr.) hadden de organisatoren hun flink gevuld programma wel wat mogen inkorten, want een Vlaamse beweger is ook maar een mens. Positief was dat de Gulden Sinjoren liefst elf vaten gerstenat hadden laten aanrukken om gratis de dorstigen te laven. Jammer genoeg bleek de bierkraan aan een soort prostaat te lijden, waardoor het tappen maar niet wou vlotten en een stuk van de Vlaamse beweging begint te bewegen in de richting van… de Beest, die antistaat is en dus vlotter kon tappen. Hoewel…, wie daar een Vlaamsche Leeuw bestelde, kreeg die op den duur geschonken in een pint van De Coninck. Oók een sterk symbool: de leeuw die wordt ingepakt door de koning…” Tegen dat het Scheldekoor op de 11-juliviering was uitgezongen en de commilitones van KVHV en NSV hun zangstonden konden beginnen, waren de tapkraanproblemen blijkbaar opgelost. Wat het aanstekelijke van de KVHV- en NSV-liederen ten goede kwam.

Wat ’t Pallieterke niet schrijft, is wie van de VB-kopstukken waar was bij het 11-julifeest op het Conscienceplein. VB-voorzitter Bruno Valkeniers zat op de eerste stoel op de eerste rij, en kon vandaar moeilijk zijn plek verlaten om zijn dorst te lessen. Gerolf Annemans zat ook gevangen vooraan de stoelenrij. Filip Dewinter (foto 2) had het slimmer bekeken. Die stond opzij van het Conscienceplein en kon vandaar gemakkelijk wegglippen naar café De Leeuw van Vlaanderen. De Beest. Toen Freddy Van Gaever opdook duurde het dan ook niet lang of de twee slopen weg richting Jezuitenrui.

Veertien dagen geleden kregen we nog een mailtje van voormalig VB-voorzitter Frank Vanhecke (illustratie): wat we over de VB-partijraad hadden geschreven klopte niet, ook al was het op gezag van ’t Pallieterke. Deze week reageren Frank Vanhecke én Rob Verreycken in ’t Pallieterke op de foute berichtgeving in het blad voor mensen met een goed hart maar een slecht karakter. De reactie van Frank Vanhecke is sec; de reactie van Rob Verreycken geeft wat meer inzicht.

Rob Verreycken: “Pallieterke, In uw recentste nummer van 30 juni wordt beweerd dat Frank Vanhecke op de jongste partijraad van Vlaams Belang een voorstel zou gedaan hebben bestaande uit ‘een verbod voor Bruno Valkeniers om nog kandidaat te zijn en alsnog een VRT-mandaat voor Marie-Rose Morel in de raad van bestuur van de VRT’. Mocht u nog een moppenrubriek hebben, dan zou dit een bekroning met 100 frank verdienen, want dit is door niemand op de partijraad voorgesteld. Maar het zij u vergeven, want de onwil van onze partijtop om na zo’n belangrijke partijraad wat dan ook te communiceren, werkt dit soort kwakkels in de hand.

Er is op de partijraad een verstandig voorstel gedaan om van de politieke partij Vlaams Belang opnieuw een ploeg te maken, met dus een evenwicht inzake namen, personeel en middelen, zowel inzake thema’s als inzake geografische spreiding. Want het is zoals op een wereldkampioenschap voetbal: een land moet respect hebben voor zijn superspits, maar de coach moet ervoor zorgen dat er naast die superspits ook ruimte is voor tien andere bekwame spelers, anders heeft de ploeg een ernstig probleem.” De VB-ploeg heeft inderdaad een ernstig probleem; de kritiek op Bruno Valkeniers is ook duidelijk. Nu nog zien wat er in huis komt van de beloofde andere aanpak.