Anti-Fascistisch Front / Verzet

Wie gisteren in Brussel was, kon er niet naast kijken. Tienduizenden vakbondsleden en -militanten vulden de straten om te protesteren tegen blinde besparingen, waarbij de slachtoffers van de bankencrisis een tweede maal de rekening van de crisis zouden moeten betalen.

De vakbonden eisen het behoud en de versterking van de sociale beschermingsprogramma’s, de vrijwaring van de koopkracht van de werknemers en gepensioneerden, de creatie van kwaliteitsvolle jobs en een rechtvaardiger fiscaliteit. Uit zowat alle Europese landen waren er delegaties, ook uit landen die nog willen aansluiten bij de Europese Unie. We zijn niet op zoek gegaan naar het groepje Vlamingen waarmee VB’er Rob Verreycken een nieuwe vakbond wil oprichten, dat zou hopelozer zijn dan op zoek gaan naar Wally uit het Waar is Wally?-spel.

Het VB heeft gisteren geen woord gespendeerd aan de betoging en de motieven van de betogers, maar VB-volksvertegenwoordiger Jan Penris veroordeelde in het VB-partijblad van april 1993 al de “zogenaamde solidariteits- en politieke stakingen” waar de vakbonden zich aan “bezondigen”. De betoging van gisteren ging gepaard met beperkte stakingsacties, kwestie mensen de kans te bieden naar de betoging te gaan, maar dat is er voor het VB teveel aan. Het VB heeft “begrip voor de werknemerssolidariteit over bedrijven en sectoren heen. Doch deze solidariteit kan haar uitvoering vinden in andere dan stakingsacties (petities, geldinzamelingen, solidariteitsbetuigingen buiten de werkuren).”

Rob Verreycken is intussen bezig met een kleine ronde door Vlaanderen om zijn boek Welkom in Vakbondistan voor te stellen. Een paar dagen geleden was hij daarvoor in Leuven, volgende week donderdag 7 oktober is hij daarvoor in Gent (Brasserie Bridge, Sint-Baafsplein 21 – een avond ingericht door Voorpost). Rob Verreycken is duidelijk meer uit op de afbraak van de vakbonden dan op de opbouw van de werknemerssolidariteit.

Zoals aangekondigd deden gisteren Marie-Rose Morel en Koen Dillen in Humo hun boekje open over Filip Dewinter. Het interview bevestigt wat eerder al in het boek van Tom Cochez stond over de rol van Eric Deleu bij het via Knack bekendmaken van de ‘liefdesmails’ tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, en het veel te dure propagandamateriaal dat Dewinter via het bedrijf ARB van zijn vriend Eric Deleu door het VB liet aankopen.

Nieuw is dat ook gesjoemeld werd met een contract voor Euphony, bedrijf voor telefonie, internet en energie. Op een partijfeest in Bobbejaanland deelden VB’ers folders uit van Euphony. Toen Marie-Rose Morel daarover een vraag stelde op het eerstvolgend partijbestuur beet Dewinter bijna Morels neus af. Marie-Rose Morel: “In december van dat jaar (2007, nvdr.) kwamen Dewinter en Vanhecke lijnrecht tegenover elkaar te staan. Alle secretariaten en diensten van de partij moesten plotseling overschakelen naar Euphony, terwijl Proximus interessantere voorwaarden bood. Vanhecke weigerde het contract te tekenen. Waarop Dewinter hem op zijn ziekbed bedreigde: ‘Ik maak u kapot als ge dit niet tekent.’ Daar, op dat moment, heeft Dewinter het einde van Franks voorzitterschap aangekondigd. En Valkeniers wist dat.” Het was overigens Marie-Rose Morel die Bruno Valkeniers, op diens vraag, in contact bracht met toenmalig voorzitter Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel: “Valkeniers wilde de politiek in, zei hij, en niet als backbencher. Later heb ik hem, bij mij thuis aan de keukentafel en in aanwezigheid van Vanhecke, tot in de kleinste details ingelicht over de wantoestanden in de partij.” Maar Bruno Valkeniers deed er niets mee, wilde enkel zijn eigen nieuwe job veilig stellen.

Het interview door Tom Cochez en Jan Antonissen is afgenomen ten huize Marie-Rose Morel. De vrouw des huizes verwijst naar de bloemstukken in de kamer. Marie-Rose Morel: “Ziet u de bloemstukken in deze kamer? Allemaal afkomstig van afdelingen uit het hele land. Dat is de kritiek van goedmenende militanten aan het adres van Filip Dewinter: ze blijven me in hun hart dragen. Met iedereen die vertrekt neemt de macht van ‘de Antwerpse gemeenteraad’ toe, en ook de vertwijfeling. Er is geen toekomst meer, tenzij voor één of ander kopstuk dat zijn dochter in de politiek lanceert.” Eerder in het interview wees Koen Dillen ook al op de mensen die reeds opstapten bij het VB. Koen Dillen: “Het gaat echt niet alleen om Marie-Rose Morel. Karim Van Overmeire, twintig jaar lang een boegbeeld, een potentiële voorzitter, is weg. Hetzelfde geldt voor Bruno Stevenheydens, een schitterend politicus met een afdeling in Beveren die – net als die van Marie-Rose in Schoten – groter is dan de afdeling Antwerpen van Dewinter. De potentiële opvolgers van Valkeniers zijn niet dik gezaaid.”

Zelf denkt Koen Dillen niet aan opstappen bij het VB. Koen Dillen: “Negenennegentig procent van de militanten blijven goedmenende, hardwerkende idealisten die strijden tegen het Belgisch establishment. Ik wil blijven ijveren voor de Vlaamse onafhankelijkheid.” Koen Dillen zou wel opstappen bij het VB mocht de voor negationistische uitspraken veroordeelde Roeland Raes uit het VB gezet worden. Koen Dillen: “De barbaarsheid van de nazi’s blijkt uit talloze misdrijven tegen de menselijkheid, maar van een opinie een delict maken is een brug te ver.” Zoals wij eerder al schreven is het in dienst houden van de veroordeelde ex-politiecommissaris Bart Debie de norm geworden voor het al dan niet nog VB-lid kunnen blijven. Koen Dillen: “Een partij die iemand in dienst neemt die is veroordeeld voor slagen en verwondingen én diefstal, en vervolgens iemand aan de deur zet voor een opiniedelict, mag mijn lidkaart terug verwachten.” Marie-Rose Morel vindt eveneens dat Roeland Raes niet mag veroordeeld worden voor zijn negationistische uitspraken. Ook met Marie-Rose Morel zou het VB een donkerbruine partij blijven, alleen de stijl zou misschien veranderen.

Een aantal VB’ers, en zelfs VB-kaderleden, stemmen voor de N-VA, leert ons Dag Allemaal deze week.

In het Humo-interview zegt Koen Dillen (foto 2: rechts Koen Dillen, naast vader en VB-stichter Karel Dillen): “Ik beschik natuurlijk niet over de grote politieke inzichten van de men in black (Bruno Valkeniers, Gerolf Annemans, Bart Laeremans, Joris Vanhauthem en Filip Dewinter, nvdr.) van ons campagnefilmpje (voor een Republiek Vlaanderen, nvdr.), maar mijn indruk is dat Bart De Wever een foutloos parcours rijdt. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn hart ook voor een onafhankelijk Vlaanderen gaat. Maar ik twijfel aan het succes van de participatiestrategie van de N-VA.” Een aantal VB’ers hebben meer vertrouwen in Bart De Wevers strategie.

Een hoge partijbron zegt aan Dag Allemaal: “Een parlementslid van Vlaams Belang, vandaag nog altijd lid van de partij, vertelde mij afgelopen weekend dat hij op 13 juni voor Bart De Wever had gestemd. En hij is niet de enige. Een flink aantal kaderleden en verkozenen zegt mij precies hetzelfde. Ik zou zelf ook niet meer voor Vlaams Belang hebben gestemd, indien niet enkele vrienden van mij op de lijst van VB stonden. Zo niet kan ik mij voorstellen dat ik in deze tijden van communautaire onderhandelingen wel een nuttigere stem had kunnen uitbrengen.” Naast de ‘nuttige stem’ worden nog andere redenen aangehaald voor deze ongeziene kiesdissidentie. “Voor een deel is het uit balorigheid om wat er met de partij gebeurt”, vertelt een andere bron. “Een partij in evenwicht, met een gemeenschappelijk project kan een aantal tegenslagen hebben. Vlaams Belang daarentegen, dat niet meer in evenwicht is en waar één clan alle macht naar zich toe heeft getrokken, heeft vanzelfsprekend heel wat malcontenten aan boord. Voeg daar de recente electorale tegenslag bij, en het hek is van de dam. De partij staat nu op één poot te wankelen, veel is niet nodig om het volledig te doen kantelen.”

“Nu zoveel toptalenten koudweg opzij zijn gezet of de partij zelf de rug hebben toegekeerd (waarbij verwezen wordt naar Bruno Stevenheydens, Marie-Rose Morel, Frank Vanhecke en Karim Van Overmeire, nvdr.); vertel me eens wie nog op een geloofwaardige manier de broodnodige vernieuwing kan belichamen. Het is toch te gek voor woorden dat Frank Creyelman, kopman van de partij in Mechelen, benoemd is tot voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken in het Vlaams parlement. Alle respect voor Frank, maar hij heeft niet de capaciteiten van zijn voorganger Karim Van Overmeire.” ’t Pallieterke merkte een paar maanden geleden overigens op dat Frank Creyelman een meer dan gemiddelde belangstelling heeft voor de reizen die je kan maken als lid van de commissie Buitenlandse Zaken. Volgens Dag Allemaal zouden enkele ontevredenen zelfs met vuur spelen door te speculeren op een nieuw verlies bij de volgende verkiezingen, zodat Valkeniers wel zou móeten opstappen. “Het lijkt irreëel, maar er zijn inderdaad kaderleden die me dat ‘droomscenario’ toevertrouwden”, verklapt een ingewijde die het idee zelf afdoet als “compleet dwaas”.

Filip Dewinter erkent dat het wel eens kan dat enkele VB-kaderleden voor N-VA hebben gestemd, en dat een partij die ruziemaakt de verkiezingen verliest. Filip Dewinter: “De jongste jaren waren we geen toonbeeld van eenheid. Ik denk echter dat we nu gelouterd zijn. Een aantal leden heeft jammer genoeg de partij verlaten. Wie blijft, weet wat de voorwaarden zijn en dat de rangen gesloten moeten worden.” Benieuwd of Koen Dillen nog mag blijven. Men kan van hem toch niet zeggen dat hij de rangen gesloten houdt. Of is de zoon van de VB-stichter aanpakken zelfs voor Dewinter te hoog gegrepen?

In Humo doen vandaag Marie-Rose Morel en Koen Dillen hun boekje open over Filip Dewinter. We signaleerden hier al eerder dat de zoon van VB-stichter Karel Dillen niet gelukkig is met de gang van zaken in het VB, en in ’t Pallieterke liet verstaan dat voorzitter Bruno Valkeniers best zou opstappen na twee opeenvolgende verkiezingsnederlagen onder zijn voorzitterschap. Frank Vanhecke (als VB-voorzitter geïnterviewd op de foto hiernaast) liet intussen weten na zijn huidig mandaat als Europarlementslid niet langer op een verkiezingslijst van het VB te zullen staan. Voormalig VB-volksvertegenwoordiger Roeland Van Walleghem gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB.

In een commentaar op het interview in Humo zei Frank Vanhecke een paar zaken die nogal vanzelfsprekend zijn, maar toch voor opschudding zorgden. Frank Vanhecke: “Ik heb, na een conflict met de partijtop, niet deelgenomen aan de jongste federale verkiezingen. Het zou zeer onkies zijn om de volgende keer, wanneer het over de verlenging van mijn Europese mandaat gaat, wél weer een verkiesbare plaats te eisen: ik zal dus nooit meer op een lijst staan. Na afloop van mijn mandaat zal ik mijn leven verder opbouwen in de privésector.” Een verzoening met zijn vroegere compagnon de route Filip Dewinter acht Vanhecke bijzonder onwaarschijnlijk. Vanhecke: “Ik heb mijn meningsverschil met de partijtop tot driemaal toe op de partijraad gebracht. Soms was dat bijzonder emotioneel, maar telkens ben ik in de minderheid gesteld. Ik moet daaruit mijn conclusies trekken. (…) Veel goede mensen zijn intussen vertrokken. Vroeger was er een evenwicht in de partij, maar nu ligt de macht volledig én bewust bij de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Niets wijst erop dat het in de toekomst anders wordt. Ik heb een aantal uitgebreide nota's aan de partijtop gestuurd: men heeft gemeend daar niets mee te moeten doen. Maar ik blijf overtuigd Vlaams-nationalist en lid van het Vlaams Belang.”

Bij het VB-voetvolk ontlokte het commentaar van Frank Vanhecke uiteenlopende reacties. Sommigen hebben alle begrip voor Vanhecke en loven zijn inzet de voorbije jaren. Men noemt hem “een figuur met stijl. Hij gaf het VB een waardigheid, die er voor zorgde dat veel ernstige mensen, die het goed menen met de Vlaamse zaak, over de streep werden getrokken en stemden voor het Vlaams Belang.” Anderen bekritiseren Vanhecke omdat hij de vuile was buiten hangt. “Wat bezielt u? U lijkt er een genoegen in te scheppen de partij te beschadigen. U kan zich niet voorstellen hoe diep u in mijn achting bent gevallen. Tot voor kort gaf ik u nog enig krediet omdat ik dacht dat u verblind was door een passionele verliefdheid. Het waait wel over als hij weer met zijn voeten op de grond komt. Niet dus, of zweeft ge nog?” Een ander schrijft aan Vanhecke dat het hem zou “sieren dat u uw vetbetaald jobbeke per direct overdraagt (…) in plaats van hypocriet aan uw rijkelijk fluweel te blijven plakken.” Voor de goede orde: als Frank Vanhecke ontslag zou nemen uit het Europees Parlement gaat zijn zetel in volgorde naar Marie-Rose Morel (ook al is die intussen geen VB-lid meer), dan Gerolf Annemans, Hugo Coveliers, en vervolgens pas nog een medestander van Frank Vanhecke: Koen Dillen.

Waar zowat iedereen het over eens is bij het VB, is dat het not done is om kritiek te ventileren via Humo. Moest kritiek zo nodig openbaar gemaakt worden, dan had Vanhecke het maar moeten doen in ’t Pallieterke. Voormalig VB-parlementslid Roeland Van Walleghem (61 j.) vindt dat er dringend meer openheid over het reilen en zeilen bij het VB moet komen. Hij gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB. Roeland Van Walleghem (op de Angeltjes-blog): “Er moet dringend een signaal komen van de (ivoren) Madoutoren. Communicatie is daar  blijkbaar niet meer aan de orde. De slogan de honden blaffen, de karavaan trekt voorbij, is niet meer aan de orde. De karavaan zou wil eens klein kunnen uitvallen. Vertel de waarheid zoals ze is. De militanten en kiezers hebben het recht dat te weten. Doe dat op een beschaafde, open en eerlijke manier. En indien het nodig is, moet de stal maar uitgemest worden. Alle betrokkenen die het goed menen met het Vlaams Belang zullen er wel bij varen. De korte pijn, weet u. Pas dan zullen alle verdachtmakingen ophouden. Meer dan dertig jaar strijd wordt hier  op de helling gezet. Zo kan het niet verder. Politiek liggen de kansen voor het rapen en men maakt er geen gebruik van. Men is blijkbaar meer begaan met andere zaken…Ook stilaan moegestreden, Roeland Van Walleghem.”

Vraag is natuurlijk of er wat kan veranderen als “de stal maar uitgemest (moet) worden”. Een andere handpop dan Bruno Valkeniers lost niets op. De macht van Dewinter lijkt nog altijd onaantastbaar. En Koen Dillen kan men om technische redenen ook niet zomaar zijn job en reisjes bij het Europees Parlement afpakken.

Bij het protest tegen het BAM-tracé voor een viaduct over Antwerpen, nu een tunnel door Antwerpen, werd in juni beroep gedaan op honden en hun bazen die in het Sint-Annabos gingen wandelen. Bleven in Antwerpen de honden braaf aan de leiband, of minstens toch in de buurt van hun bazen, in Athene duikt bij acties steevast een ‘autonome’ hond op.

Bij straatprotest op 12 december 2008 werd de hond voor het eerst opgemerkt, en sindsdien is hij er bij straatacties in Athene altijd weer bij (foto). Uiteraard die keer vorig jaar toen landbouwers uit protest melk lieten wegvloeien, maar ook bij andere acties is hij er telkens weer. In Griekenland gaat het bij protest vaak grimmig aan toe, maar dat is geen probleem voor de hond die intussen de naam ‘Louk’ kreeg. Omdat hij telkens weer bij protest in het straatbeeld van Athene verschijnt, en er niet voor terugschrikt zich in rellen tussen demonstranten en politie te mengen, is Louk is een ware  vedette geworden: goed voor een televisiereportage, een hommage en een eigen Facebook-pagina met een 43 000 ‘vrienden’.

Het is niet bekend of de hond die Filip Dewinter in juni op de Antwerpse Grote Markt aanviel zich door één van de YouTube-filmpjes over Louk liet inspireren.

Bart De Wever (foto 1) bewees deze week nog maar eens de waarheid naar zijn hand te zetten als dat hem goed uitkomt. In een column in De Standaard verzette hij zich tegen “de Waalse mythe dat de collaboratie een overwegend Vlaams gegeven was terwijl Franstalig België dapper verzet bood.” Tussendoor liet hij zich een paar keer ontvallen dat Le Soir – die kritisch bericht over de regeringsonderhandelingen in het algemeen, en Bart De Wever in het bijzonder – een “collaborerende krant” was. Terwijl de redactie weigerde verder te werken aan de krant toen de nazi’s Le Soir overnamen. En zelfs een alternatieve Le Soir maakte voor de door de nazi's gekaapte krant, wat een aantal redactieleden hun leven kostte.

Na SOMA-directeur Rudi Van Doorslaer en Bruno De Wever, docent geschiedenis aan de Universiteit Gent en broer van, donderdag in De Morgen, wees gisteren ook Herman Van Goethem, hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen, Bart De Wever terecht. Herman Van Goethem (in De Standaard): “De Wever moet weten (en hij weet het) dat de politieke collaboratie in Vlaanderen beduidend groter was dan in Wallonië, en dat omgekeerd het verzet daar groter was. (…) Bovendien schreeuwt De Wevers klaarblijkelijke trots over de o-zo-goede Vlaamse historici om aanvulling. Hoe komt het toch dat zij het verzet nauwelijks of niet bestuderen? Hoe komt het dat zo vele Vlamingen schamper doen over dat verzet terwijl uitgerekend vele verzetsmensen de juiste politieke keuze maakten en er hun leven voor veil hadden? Hoe komt het dat wij in Vlaanderen niet weten dat, naast de deportatie en moord op bijna 26 000 joden en zigeuners, meer dan 17 000 Belgen in Duitse politieke kampen omkwamen, terwijl anderzijds de 242 gefusilleerden na de bevrijding wel in het Vlaamse collectieve geheugen gebeiteld zijn? Hoe komt het toch dat zo vele Vlamingen de bevrijding uitsluitend blijven associëren met het alle verhoudingen in acht genomen marginale straatgeweld? In Frankrijk en Nederland kwam dat even goed voor, maar daar associeert men nu de bevrijding met de nederlaag van de nazi's en met de triomf van de democratie en van de mensenrechten. In België is 8 mei geen officiële feestdag.”

Herman Van Goethem noemt het anderzijds “ronduit schandalig” dat de RTBF het graf van vader De Wever opzocht als opstapje naar de vermelding dat grootvader De Wever lid was van het VNV, en vervolgens beelden uit te zenden van geüniformeerde collaborateurs. Bruno De Wever, auteur van een standaardwerk over het VNV, wees er in De Morgen op dat zijn grootvader, “die brave onderwijzer in Mortsel - Oude God, die in 1943 lid werd van het VNV, mijlenver van de concentratiekampen van Auschwitz stond.” Bruno De Wever: “Maar dat hij er níéts mee te maken had, zul je mij nooit horen zeggen. Er waren al anti-Joodse artikels in kranten en tijdschriften, het VNV had in zijn schoot al paramilitaire formaties opgericht die ook tegen Joden werden ingezet.” (Foto 2: Staf De Clercq die het VNV in de collaboratie duwde.) De politieke keuze van zijn grootvader kan Bart De Wever niet aangerekend worden, maar Bart De Wever kan wél 8 mei als feestdag voorstellen om aan te geven dat hij het verzet tegen de nazi’s belangrijker acht dan de collaboratie. Het zou veel achterdocht wegwerken, en heel wat mensen blij maken.

Dat is evenwel een verschoonde versie van Diversity. Tussen de tweede en derde geciteerde strofe hoort onder andere nog: “Some say all men are equal, I can tell you that ain’t right. Pakis, Niggers, Muds and Spics: They sure as hell ain’t white. We all know that Niggers are lazy, while greed reflects the Jew. These stigmas didn’t invent themselves, they exist perhaps they are true.” Over Diversity en andere zaken zijn er in juli 2008 twaalf mails uitgewisseld tussen AFF/Verzet en Dieter Samoy. Volgens Samoy was de sleutelzin in Diversity “It ain’t about hating the other races, it’s about loving your own.” Onze reactie was toen: “Het is daarom zeker dat we in datzelfde nummer zaken horen als ‘We all know that Niggers are lazy (lui, nvdr.), while greed (hebzucht, nvdr.) reflects the Jew.’? Trots zijn op je eigen gemeenschap kan best, maar wordt ranzig als het is door anderen negatief af te schilderen.” Nog uit die correspondentie: de inschatting van de toen nieuwste cd van Kill Baby Kill!, A Prophet Returns. Volgens Samoy waren de teksten op die cd “lang niet meer zo provocerend en extreem” dan de eerste nummers van Kill Baby Kill!. Het is maar wat men “niet meer zo provocerend en extreem” noemt. Sinds 30 april 2009 staat de cd A Prophet Returns van Kill Baby Kill! op de Duitse indiceringslijst, lijst A. Wat betekent dat er volgens de Duitse overheid geweldsverheerlijkende teksten op staan en de cd daarom niet mag verkocht worden aan minderjarigen.

Het verwondert ons niet dat Dieter Samoy een in memoriam krijgt in het tijdschrift van Blood and Honour, gelet op de reacties vlak na zijn zelfdoding en Samoy’s optredens bij Blood and Honour in Australië, Polen en Engeland. Samoy zag die optredens vooral als een opportuniteit om te kunnen optreden. Dat hij nu blz. 2 krijgt voor een in memoriam in het Blood and Honour-tijdschrift wijst op het belang dat Blood and Honour aan Dieter Samoy en Kill Baby Kill! hechtte voor het verspreiden van haar racistische en nazistische ideologie. Zoals Diversity ook een ‘dankbare’ song is voor een aantal video’s (zie ook hier).

Aanstaande zondag 26 september worden in Sint-Truiden Waalse Feesten ingericht. Limburg heeft trouwens al lang een band met Wallonië, en meer in het bijzonder de provincie Luik. Limburg behoorde tot het Prinsbisdom Luik, en ontelbare Limburgers verdienden hun kost in de Luikse staalindustrie. Dat de Sint-Truidense burgemeester Ludwig Vandenhove lid is van B-plus helpt natuurlijk ook om de Waalse Feesten in Sint-Truiden georganiseerd te krijgen.

Maar er zijn er altijd die de pret willen bederven. Voorpost heeft aangekondigd de receptie bij de Waalse Feesten in Sint-Truiden te verstoren. Met “toeters, blazers, fluitjes, deksels, trompetten en al wat lawaai maakt” willen ze de receptie “enigszins opvrolijken”. Over vuvuzela’s wordt niet gerept. Volgens een persmededeling van Voorpost zijn Waalse feesten "op Vlaams grondgebied (...) een provocatie van jewelste." Even later herhaalt Voorpost nog eens dat dit "je reinste provocatie" is, en meldt de club van Luc Vermeulen (foto 1) dat Voorpost niet zal nalaten "op deze provocatie in te gaan". Voorpost heeft blijkbaar weinig nodig om zich geprovoceerd te voelen. Vervoer vanuit de traditionele vertrekpla(a)ts(en) voor Voorpost-manifestaties is geregeld. In 2008 voerde Voorpost al eens actie bij de Waalse Feesten in Sint-Truiden. Zonder vooraf het plaatselijk VB-bestuur in te lichten, wat kwaad bloed zette bij toenmalig VB-fractieleidster in de Sint-Truidense gemeenteraad Marleen Govaerts.

We ontkennen niemand het recht om fier te zijn op Vlaanderen, maar fierheid halen uit het verstoren van Waals Feesten in Vlaanderen is zielig. In Sint-Truiden laten ze het echter niet aan hun hart komen. De Waalse Feesten worden daar afgesloten met het Eerste Waals Humorfestival in Vlaanderen. Waar naast Bert Kruismans, de Waalse humoristen Les Frères Taloche, Alex Vizorek en Stefan Cuvelier – in het Nederlands – zullen optreden. Het is niet de grootste zaal van cultureel centrum de Bogaard die men daarvoor gereserveerd heeft, maar het is snel zijn om nog aan een toegangskaart te geraken.

“Voor onze partij is het absoluut onaanvaardbaar dat dergelijke fundamentalisten hier ongestoord hun haatproza kunnen verspreiden. De overheid moet veel strenger optreden”, fulmineerde het Vlaams Belang nog in mei dit jaar tegen Sharia4Belgium. En nu wil Filip Dewinter tot tweemaal toe in debat gaan met Sharia4Belgium-woordvoerder Abu Imran, en is het VB verontwaardigd dat de universiteiten van Gent en Antwerpen daarvoor geen lokaal ter beschikking stellen. Wie begrijpt die mannen nog?

Aanvankelijk zou de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) enkel een debat organiseren tussen Filip Dewinter (artiestennaam voor Philip Dewinter) en Abu Imran (artiestennaam voor Fouad Belkacem) aan de Gentse universiteit (foto 1). Daar is nog een debat bij gekomen aan de Antwerpse universiteit (foto 2), al werd bij de organisatie ervan er meteen rekening mee gehouden dat wel eens naar een andere locatie zou moeten uitgeweken worden. “De weigering (een universiteitslokaal hiervoor ter beschikking te stellen, nvdr.) heeft niks met een standpunt te maken”, zegt de Antwerpse rector Alain Verschoren. “We willen gewoon niet dat er in onze lokalen een oorlogje wordt gevoerd. We hebben op dat vlak slechte ervaringen met bijeenkomsten van het NSV. Daarnaast is er ook de ervaring met Sharia4Belgium bij de lezing van Benno Barnard enkele maanden geleden.” De Antwerpse rector wil op 6 oktober, de voorziene datum van het 'groot islamdebat' in Antwerpen, gelijkaardige taferelen vermijden. “Het klimaat is nu niet sereen genoeg om een dergelijk debat rustig te laten verlopen”, zegt Verschoren. “Als het wat kalmer wordt, dan zullen we een nieuwe aanvraag in alle openheid opnieuw bekijken. Ik sluit niet uit dat het op een ander moment wel mogelijk wordt.” Aan de Gentse universiteit is het debat tussen Filip Dewinter en Abu Imran voorzien voor 4 oktober. Het NSV legt zich niet neer bij de weigering een universiteitslokaal ter beschikking te stellen voor hun debat en trekt daarvoor naar de Raad van State.

Voor ons mogen Filip Dewinter en Abu Imran gerust met elkaar in debat gaan. Of dat in een universiteitslokaal moet, is natuurlijk nog wat anders. De verwachting is niet dat de confrontatie Dewinter - Imran tot een hoogstaand debat zal leiden. Maar laat ze gerust in een achterzaaltje met elkaar debatteren, liefst honderd en meer dagen lang. Dan stichten ze intussen geen ander kwaad. Alhoewel. Wat kan het doel zijn van het debat dat het NSV wil inrichten? De collega’s van Blokbuster schrijven: “Het doel van een ‘debat’ tussen Dewinter en Abu Imran van Sharia4Belgium is uiteraard om publiciteit te krijgen en meteen alle moslims over eenzelfde kam te scheren als Sharia4Belgium.” Dat klopt. Maar intussen wordt ook duidelijk dat het NSV en VB uit zijn op een nieuwe rel, en daarvoor een discriminatie vanwege Sharia4Belgium slikken. Het Laatste Nieuws meldde gisteren in een klein berichtje dat één van de voorwaarden van Sharia4Belgium om deel te nemen aan het debat is “dat er geen Joden of afvallige moslims aan deelnemen”. Hallo? NSV en VB aanvaarden die eis? Blijkbaar wél. Het Laatste Nieuws meldde ook dat het Vlaams Comité voor Ex-moslims dreigt met een koranverbranding als het door het NSV georganiseerde debat met de moslimextremisten van Sharia4Belgium doorgaat. En wie is de belangrijkste steunverlener van het Vlaams Comité voor Ex-moslims van Peter Velle? Het VB. Op wiens website zijn de rapporten van dat Comité integraal en eerst te lezen? Bij Filip Dewinter.

Het is duidelijk dat een debat tussen Dewinter en Imran geen meerwaarde zal opleveren, alleen extremistische standpunten die zich nog zullen verharden. Met als ‘surplus’ een provocatie uitgelokt door kringen dicht bij het VB.

Koen Dillen, zoon van VB-stichter Karel Dillen, schrijft wekelijks  in ’t Pallieterke. Doorgaans onder de schuilnaam Guitry. Als de nood het hoogst is, ondertekent hij echter met zijn echte naam. De veroordeling van Roeland Raes (foto) voor negationisme vorige week (1, 2) is zo’n uitzonderlijke reden. In ’t Pallieterke roept Koen Dillen deze week VB-voorzitter Bruno Valkeniers op om de veroordeling van Roeland Raes te (eh...) veroordelen.

Koen Dillen blundert al in zijn openingszin. Koen Dillen: “Roeland Raes, de gewezen ondervoorzitter van het Vlaams Blok, is vorige week door het Hof van Beroep in Gent veroordeeld wegens negationisme, in Vlaanderen gedefinieerd als het minimaliseren, banaliseren of goedpraten van de genocide op de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het proces heeft lang aangesleept en de gevangenisstraf die Raes in eerste aanleg kreeg, werd in beroep geschrapt, wegens het overschrijden van de redelijke termijn. Maar de veroordeling ten gronde is er en Roeland Raes moet een flinke boete betalen.” Raes is nooit in Gent veroordeeld voor negationisme.

Aanvankelijk moest Raes voor de rechtbank in Antwerpen verschijnen nadat het Forum van Joodse Organisaties daar klacht had neergelegd tegen Raes. Raes’ advocaat Piet Noë bewoog hemel en aarde om de zaak naar Brussel te verplaatsen, officieel omdat Raes zijn uitspraken voor een Nederlandse cameraploeg in Brussel had gedaan. Noë ontketende een procedureslag zonder voorgaande, zodat als Raes nu geen gevangenisstraf meer heeft gekregen wegens het overschrijden van de redelijke termijn voor de uitspraak, dit in belangrijke mate te wijten is aan de procedureslag voor de verhuis van het dossier van Antwerpen naar Brussel. Maar in Gent, daar is de zaak-Raes nooit behandeld.

Koen Dillen vervolgt: “Laat me van meet af aan duidelijk zijn:ik ben het grondig oneens met wat Raes destijds aan een Nederlandse televisieploeg verklaarde en vind de hele cijferdiscussie over de holocaust onzindelijk. (…) Ten tweede is het absurd te denken dat men het nationaalsocialisme kan bagatelliseren door de holocaust te ontkennen. (…) Maar dat neemt niet weg dat de veroordeling van Roeland Raes een regelrechte schande is en dat het Vlaams Belang de morele plicht heeft het op te nemen voor zijn ex-senator. Want Roeland Raes is, net zoals Vlaams Belang in Gent in 2007, veroordeeld wegens een opiniedelict, op basis van een muilkorfwet (…). Frank Vanhecke heeft op zijn blog terecht aangestipt dat Karel Dillen in een van zijn laatste toespraken diepe spijt heeft uitgedrukt over het feit dat zijn partij de wet destijds mee had goedgekeurd. Men moet de legaliteit van een wet erkennen, maar legitimiteit is nog iets anders. De racismewetten noch de negationismewet zijn legitiem. Ze behoren tot het arsenaal van wapens waarmee België via het rijkelijk gesubsidieerde Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding de vrije meningsuiting inperkt."

"Bovendien dreigt de negationismewet het antisemitisme net in de hand te werken. Zijn Rwandese met machetes afgeslachte zwarten minder waard dan Joden? Waarom mag die genocide wel ontkend worden?” Dat geen enkele belangrijke Joodse organisatie de afschaffing van de wet tegen het negationisme eist, omdat die wet het antisemitisme in de hand zou werken, is waarschijnlijk toch wel een teken dat de Joodse organisaties de wet tegen het negationisme toch wel nuttig en nodig vinden. Niet? Maar Koen Dillen wordt niet gehinderd door die bedenking: “Het wordt tijd dat er geprotesteerd wordt. Zoals in Frankrijk. België leverde in augustus, op basis van het Europees aanhoudingsmandaat, Vincent Reynouard uit aan de Franse justitie. Deze ingenieur en vader van acht kinderen heeft enkele jaren geleden een brochure gepubliceerd waarin hij de holocaust en het bestaan van de gaskamers ontkent en dat mag in Frankrijk niet, net zo min als in Vlaanderen. Reynouard kreeg een fikse geldboete en zit voor een jaar in de gevangenis. Voor opinies, voor een mening, voor een opvatting die voer voor historici moet zijn en niet voor rechtbanken."

"In Duitsland zat Ernst Zündel jarenlang in de gevangenis, in eenzame opsluiting, voor gelijkaardige feiten: het publiceren en verspreiden van revisionistische geschriften. Hij zat van 15 februari 2007 tot 1 maart van dit jaar in de cel, bijna drie jaar.” Koen Dillen haalt dan “de linkse Amerikaanse linguïst en mensenrechtenactivist Noam Chomsky” aan die een petitie voor de vrijlating van Reynouard ondertekende. En verder de Leuvense hoogleraar Jean Bricmont die nog bij EPO boeken publiceerde. En verder nog allerlei Fransen. Van voormalig voorzitster van het Europees Parlement Simone Veil, over schrijver Michel Houellebecq, tot de broer van Daniël Cohn-Bendit. Koen Dillen besluit: “Het wordt tijd om deze wetten (de Franse en de Belgische wet tegen het negationisme, nvdr.) af te schaffen. Ze beperken de vrije meningsuiting en werken het antisemitisme in de hand. Komaan, Bruno Valkeniers, toon eindelijk eens wat moed, vervoeg het lijstje van de edelmoedige personaliteiten hierboven en veroordeel de veroordeling van Roeland Raes!”

Eind augustus schreef Koen Dillen in ’t Pallieterke nog onder zijn nom de plume Guitry dat Bruno Valkeniers, na de twee kiesnederlagen onder zijn voorzittersschap, best zou opstappen.