05-11-10

REGINE BEER NEGENTIG (5)

Wat voorafging: 1, 2, 3, 4. Denkt Regine Beer (vandaag negentig jaar geworden!, nvdr.) dat het opnieuw kan gebeuren? “Als we niet voorzichtig zijn, wel. Denk maar aan Jean-Marie Le Pen, die de kampen ‘een detail in de wereldgeschiedenis’ noemt. Als hij dat zegt, zullen heel veel jonge mensen dat ook  beginnen te zeggen. Of denk aan het Vlaams Belang. Als ik hoor hoe die partij nog altijd tekeergaat tegen de allochtonen, dan word ik soms wel bang. Mensen weten blijkbaar niet meer wat dat betekent, ze geven zich geen rekenschap van de mogelijke gevolgen. Mensen beseffen niet hoe gevaarlijk haat is.”

De meeste mensen zijn allang niet meer bang van het VB. “
(laconiek)  Tja, dan moeten die mensen dat maar weten, hè. Ik, en vele andere overlevenden met mij, hebben ons uiterste best gedaan om de mensen te waarschuwen. En om zelf het goede voorbeeld te geven. Meer kunnen wij niet doen.” Wat bedoelt Regine met ‘het goede voorbeeld geven’? “Dat wij van de mensen houden. En zij haten sommige mensen. (zwijgt even, glimlacht dan)  Weet u, ze hebben het mij nooit durven vragen, maar als het Vlaams Belang mij zou hebben uitgenodigd om te komen spreken, dan zou ik het gedaan hebben.”

Regine heeft jarenlang haar verhaal verteld in scholen, maar vandaag zet ze daar een punt achter. Het werd te vermoeiend. “Ja. En ik droom er zo veel van. Niet elke nacht, hoor. Maar toch dikwijls. Ik zou dat willen kwijtraken. Het is nuttig geweest, ik ben blij dat ik er mee voor heb kunnen zorgen dat zo veel mensen op de hoogte zijn. Het is goed dat we niet vergeten wat er gebeurd is. Maar voor mij is het teveel geweest. Ik ben er ook een heel ander mens door geworden.”

Een somberder mens? “Een somberder mens, misschien wel. Ik wil best lachen, want ik weet dat lachen gezond is. Maar het gebeurt mij veel te zelden dat ik kan lachen. Het heeft mij ook wel sterker gemaakt, denk ik. Vroeger, en zeker vóór de oorlog, was ik een flauw en braaf kind. Dat ben ik vandaag zeker niet meer. Maar ik zou dat hoofdstuk willen afsluiten. Mijn huisdokter heeft mij gezegd dat ik er beter mee kan stoppen. Ik ben er veel te ziek van geworden. Zes jaar geleden heb ik drie maanden in het ziekenhuis gelegen, met een soort depressie. Dat wil ik liever niet meer.”

Maar Regine is er weer bovenop. “Ja. Mijn dochter heeft mij in feite gedwongen om eens naar een psychiater te gaan. Zelf zou ik daar nooit aan gedacht hebben. En die man heeft mij werkelijk uit die depressie gehaald. Hij komt mij nog af en toe bezoeken. Dat zijn gesprekken waar ik veel aan heb.”

Stel dat er een pil bestond waardoor Regine al haar slechte herinneringen kon vergeten, zou zij die dan nemen? “
(twijfelt, glimlacht dan) Daar zou ik eens héél goed over moeten nadenken. Ik zou alleszins dat hoofdstuk willen afsluiten. Mijn zoon (VRT-journalist Stefan Blommaert, red.) en dochter hebben het mij echt op het hart gedrukt: ‘Mama, u moet ermee stoppen!’ Anderzijds heeft het mij altijd in contact gebracht met andere mensen. Zo heb ik veel vrienden gemaakt, en ben ik ook altijd blij als er journalisten over de vloer komen. Maar ik moer er een punt achter zetten. Dan kan ik eindelijk beginnen te leven zoals een oud madammeke. (ondeugend)  Maar dat wil ik niet, hoor.”

Wat zijn Regines plannen voor de komende jaren? “Veel plannen heb ik niet meer. Ik heb altijd graag verre reizen gemaakt, maar dat laat mijn gezondheid niet meer toe. Daar moet ik mij bij neerleggen. Al weet ik dat de meeste mensen dat niet meer gemakkelijk doen. Mensen zijn zeer verwend, tegenwoordig. Niet alleen de kinderen, maar ook de ouders. Het moet altijd maar verder en verder en meer en meer. Ze willen naar de Noordpool en de Zuidpool, naar de evenaar en de Kreeftskeerkring – nooit zijn ze tevreden.”

Is Regine tevreden? “Ik ben meestal wel tevreden. Ik krijg veel vriendschap van de mensen. Ik hou van mijn kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen.
(plotseling heel trots en overtuigend)  En ik ben absoluut niet jaloers! Jaloezie is een zeer zware kwaal, ik heb bij andere mensen vaak genoeg gezien wat dat teweeg kan brengen. Ik ben blij dat ik daar geen last van heb.” Heeft Regine geluk gekend? “Ik voelde mij gelukkig toen de kinderen nog klein waren. Maar ik heb ook twee mislukte huwelijken achter de rug en woon nu al twintig jaar  alleen, dus dan kun je niet écht gelukkig zijn. Ik ben alleen. En dat is niets voor mij.”

Had Regine eigenlijk al een vrijer toen zij werd opgepakt? “Een vrijer niet. Er was wel een jongen voor wie ik een boontje had. Toen ik terugkwam uit Auschwitz hoorde ik dat hij gecollaboreerd had. En met zo iemand kon ik natuurlijk niet trouwen. Mijn eerste man heb ik leren kennen bij de bevrijding. Hij had vastgezeten als Franse krijgsgevangene. Helaas heb ik bij hem het geluk niet gevonden.
(zwijgt even)  En onze eerste zoon, Michel (Morantin – steeds paraat en een helpende hand bij AFF-acties, red.)  is gestorven toen hij 52 was. Daar heb ik veel verdriet van gehad. Hij was zo’n lieve en genereuze man.”

Vraagt Regine zich soms af wat de zin van het leven is? “Neen, want ik kan er toch niet op antwoorden.
(zwijgt even, denkt na)  Van mekaar houden. Van de mensen houden, dát is het belangrijkste.”

Is Regine bang om dood te gaan? “Helemaal niet. Als ik moet doodgaan, ga ik dood. En dan is het gedaan. Maar ik wil honderd jaar worden. Ik moet honderd jaar worden, want ik heb het aan mijn kinderen beloofd.” We wensen het haar toe. “Het moet!
(glimlacht)  Alles wat ik beloofd heb in mijn leven, en zeker de dingen die ik beloofd heb aan mijn kinderen, heb ik altijd volbracht. Dit zal ik ook volbrengen. Ik mag natuurlijk langer blijven leven, maar dat hoeft niet. Honderd is voldoende.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: regine beer negentig |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.