Anti-Fascistisch Front / Verzet

De berichten over Tanguy Veys op een solidariteitsavond voor Israël (foto 1), hebben geleid tot stof voor een nieuw toneelstuk van De Zwarte Komedie.

Voorpost’er en Borgerhoutenaar Yves Pernet heeft naar aanleiding van Tanguy Veys' jongste steunbetuiging op zijn Facebook-pagina iets onvriendelijks geschreven over Tanguy Veys. Yves Pernet schrijft wel eens meer iets onvriendelijks over Tanguy Veys. Met als gevolg dat Veys Pernet uit zijn Facebook-contacten heeft gegooid. Vrijheid van meningsuiting is een belangrijk goed, maar natuurlijk vooral als je Veys goed gezind bent. Tanguy Veys heeft de voorbije dagen trouwens nog een tweede Facebook-vriend buitengegooid wegens Veys/Israël-onvriendelijke uitlatingen. De uitlatingen van Pernet over Veys (Pernet had hem “krapuul” genoemd, nvdr.) bereikten Tanguy Veys. Is het niet de Israëlische inlichtingendienst Mossad, dan is er wel iemand uit de Vlaamse Beweging die het nieuws wil overbrengen. Pernet zou het allemaal liever rechtstreeks aan Veys zeggen, maar dat kan hij niet meer sinds Veys Pernet uit zijn Facebook-contacten verwijderd heeft.

Scène 2 in deze soap: Janice Laureyssens komt op de proppen. Janice Laureyssens woonde enkele jaren in Borgerhout, komende van het landelijke Stekene waar ze een sjieke paardenfokkerij hield. La Laureyssens werd voorzitster van de Borgerhoutse VB-afdeling en fractieleidster van het VB in de districtsraad van Borgerhout. Intussen is Janice Laureyssens weg uit Borgerhout, weg bij het VB, en zelfs weg uit België. Ze woont nu in een leuk villaatje in Spanje. Janice Laureyssens is ook een grote Israël-fan en ze mengde zich dan ook in de discussie over Tanguy Veys en diens blinde adoratie voor Israël. Volgens Janice Laureyssens heeft Yves Pernet “een hoog Calimerogehalte” en is hij “blijkbaar jaloers op Tanguy”. Een Voorpost-vriend verdedigt Yves Pernet: “@Janice: Jaloers niet. Yves heeft intussen bewezen dat hij zich belangeloos inzet, en niet kiest voor een vet betaald partijpostje. Hij heeft duidelijk meer inhoudelijke kennis dan Tanguy.”

Scène 3: de discussie verlegt zich naar Borgerhout. Yves Pernet: “@Janice: Hoe is het trouwens met de dappere strijd tegen islamisering in het warme Spanje? Hier in Borgerhout ben je immers met de staart tussen de benen gaan lopen.” Janice Laureyssens repliceert: “Gaan lopen Yves. Ik was mensen met jouw overtuiging kotsbeu, daarom ben ik ermee gestopt. Bij jou zijn de Vlaamse belangen niet prioritair. Je zou enkel willen dat jullie meer macht hadden om, zoals een vriendje van jou hier al schreef, andere mensen met een andere mening dan die van jullie tegen de muur te zetten.” Een paar reacties later antwoordt Janice Laureyssens: “Ach (voornaam door ons weggelaten, nvdr.), heb je de laatste tijd nog geprobeerd om bij andere vrouwen in bed te kruipen? Weer niet gelukt en ben je daardoor zo gefrustreerd?” Er volgt nog een dergelijke opmerking, en dan mengt – tot overmaat van ramp – Thierry Vanroy zich in de discussie, de ideoloog van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).

Scène 4: de discussie gaat verder over Borgerhout. Janice Laureyssens schrijft: “Te gek om los te lopen! Het lijkt wel alsof ik bij het AFF aan het lezen ben. Eerst en vooral ben ik maar pas in 2006 door FDW (Filip Dewinter, nvdr.) gevraagd om naar Antwerpen te komen. (Nochtans had het VB na het vertrek van Wim en Rob Verreycken naar Sint-Niklaas met Bart Debie al een nieuw boegbeeld in Borgerhout, nvdr.) In Oost-Vlaanderen had ik in 2003 ongeveer 5 000 stemmen. In Antwerpen, niemand kende mij daar, inderdaad amper 600 en nog wat, en dit vanuit de 52^ste plaats. Dus werd het districtsraad in Borgerhout. (Wat waarschijnlijk vanaf het begin de bedoeling is geweest.) Het feit dat een 81-jarige mij opvolgde in de districtsraad (en er na mij nog vier de brui aan gaven) heeft overigens een totaal andere reden dan jullie ‘gissingen’. Ik ben er zelfs van overtuigd dat er in Borgerhout geen volledige lijst meer kan samengesteld worden bij de volgende verkiezingen.”

We schreven vrijdag: “Voor ambiance is Tanguy Veys altijd te vinden.” Tanguy Veys repliceerde: “Wie ben ik om deze scherpe analyse tegen te spreken?” Tanguy Veys was zondag 20 februari maar even in Antwerpen, maar de Gentenaar zorgde meteen voor ambiance van Borgerhout (foto 2: districtshuis Borgerhout en Moorkensplein) tot in Spanje (foto 3: de nieuwe woonst van Janice Laureyssens).

Onderzoekers legden foto's van onbekende Finse parlementariërs voor aan meer dan 2 500 mensen die niet in Finland wonen. Die moesten de mensen op de foto een cijfer geven van 0 (heel lelijk) tot 5 (heel knap). Ze wisten niet of de mensen op de foto's politiek  links of rechts waren. Linkse politici kregen gemiddeld een 2,6 en rechtse politici gemiddeld een 2,9. Het  verschil is niet groot, en beide groepen lijken ons nogal laag te scoren. Maar de studie vermeldt niet hoe de niet-politici scoren.

Een flutstudie dus, maar er mag al eens gelachen worden. Bij RechtsActueel, de hobbyclub van Voorpost’ers en VB-personeelsleden, is men altijd in voor flutartikels. Voorbije donderdag brachten ze het ‘nieuws’ Rechtse politici zijn knapper dan linkse politici. Het wordt echter minder grappig als we zien welke blote vamp RechtsActueel als voorbeeld neemt van knappe rechtse politici (foto 1). De naam stond er niet bij. Ons schoot één naam te binnen, en eenmaal gegoogeltkomen we inderdaad uit op… Alessandra Mussolini. De kleindochter van Il Duce Benito Mussolini, in 1992 als Italiaanse Kamerlid verkozen voor de extreemrechtse Movimento Sociale Italiano (MSI). Haar curriculum vitae leest verder als volgt: ze stapt op uit de meer gematigde opvolger van de MSI, de Alleanza Nazionale, om de onvervalste neofascistische partij Libertà di Azione op te richten. Na een verkiezingsalliantie met de geestesgenoten van Forza Nuova en Fronte Sociale Nazionale wordt Allesandra Mussolini in 2004 Europarlementslid.

Ze maakt deel uit van de in het Europees Parlement in 2007 ontstane extreemrechtse fractie Identiteit, Traditie en Soevereiniteit (ITS)… die het geen jaar uithoudt nadat Alessandra Mussolini  zegt dat “Roemenen van criminaliteit een levenswijze maken”. De Roemenen in de ITS-fractie stappen op, en de fractie ligt aan diggelen. Eugen Mihaescu, fractieleider van de Partidul România Mare, omschrijft Allesandra Mussolini als “een opblaaspop. Een opblaaspop uit een seksshop. Ze heeft helemaal niets van een politica.” Maar voor RechtsActueel is ze hét voorbeeld van een knappe rechtse politica. Er zijn nochtans alternatieven. Kim Geybels (foto 2) bijvoorbeeld, even senator voor de N-VA. Siegfried Bracke is nog altijd van slag sinds Kim Geybels de eerste keer de Senaat binnenwandelde. Maar neen. Bij RechtsActueel kiezen ze liever voor een fasciste.

De eerste werkdag na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel op 8 januari dit jaar, stapte Frank Vanhecke naar de bevolkingsdienst van Brugge om zijn adreswijziging te melden. Hij zou naar Schoten verhuizen, en meteen kwam er een einde aan Vanheckes mandaat als gemeenteraadslid in Brugge.

Even kwam Emma Vanhecke, de 89-jarige moeder van Frank Vanhecke in beeld als mogelijke opvolger van haar zoon in de Brugse gemeenteraad. Eerst moest aan Viky De Ridder, eerste opvolgster op de VB-lijst, gevraagd worden of ze zin had het mandaat van gemeenteraadslid op te nemen. Viky De Ridder (27 j.) werkt in de hotelsector en was in het buitenland bij het bekend worden van Frank Vanheckes verhuis naar Schoten. Op 25 januari meldde het VB-Brugge dat Viky De Ridder “vandaag (heeft) laten weten dat zij als eerste opvolgster graag het vrijgekomen mandaat van gemeenteraadslid zal opnemen. (…) In principe zal Viky haar eed afleggen op dinsdag 22 februari 2011 waarna het Vlaams Belang opnieuw met een voltallige fractie van 8 verkozenen op 47 in de Brugse gemeenteraad zal zetelen.” So far, so good.

Dinsdagavond volgde inderdaad de eedaflegging als nieuw gemeenteraadslid van Viky De Ridder op het stadhuis van Brugge. Maar tot grote verbazing van de aanwezigen ging Viky De Ridder daarna niet zetelen bij de VB-fractie, en zocht ze helemaal achterin de gemeenteraadszaal een plekje moederziel alleen uit. Naar eigen zeggen kan ze zich niet herkennen in het VB vandaag. Viky De Ridder: “Toen ik mij destijds akkoord verklaarde om op de lijst te staan, was de partij in beweging en verwachtte ik dat zij mee door heel wat nieuwe mensen een wat gematigder lijn zou volgen. Maar dat is niet zo gelopen. Blijkbaar is er nog steeds niets veranderd in het Vlaams Belang en daar kan ik dus ook niet achter staan. Vandaar mijn keuze om mijn mandaat en verantwoordelijkheid wel op te nemen, maar als onafhankelijk raadslid. Ook al is die positie niet gemakkelijk.”

Sterke man in de Brugse VB-gemeenteraadsfractie is Yves Buysse (42 j., foto). Sinds 1996 gemeenteraadslid in Brugge, sinds 2001 VB-senator, maar vooral belangrijk omwille van de posities die hij binnen het VB bekleedde. De beruchte jaren van het Brugse Nationalistisch Jong StudentenVerbond (NJSV) heeft Buysse slechts zijdelings meegemaakt. In de tijd dat Filip Dewinter en Frank Vanhecke in De Rubenskelder bij VMO’er Roger Spinnewyn kwamen en er politieke scholing ontvingen, speelde Buysse nog op straat. Later is hij wel contactman tussen het VB en de radicalen tot neonazi’s in Brugge. En is hij actief bij de pro-apartheidsclub Protea, de NSV, Voorpost en TAK. In 1993 begint Buysse bij het VB te werken. Eerst als jurist bij de Kamerfractie van Gerolf Annemans, daarna als secretaris van de Senaatsfractie van Wim Verreycken. Buysse werd ook persvoorlichter van het VB, vooral in periodes van verkiezingscampagnes werkt hij voor Filip Dewinter, en in 1996 werd hij de persoonlijke secretaris van partijvoorzitter Frank Vanhecke. Buysse is ook verslaggever van het partijbestuur, verantwoordelijke van de verkiezingscel, man die begint met digitale nieuwsbrieven enzomeer, en personeelsdirecteur bij het VB.

Yves Buysse is als vriend van Frank Vanhecke in diens huis als de voormalige partijvoorzitter er huwt met Marie-Rose Morel. Als een maand later afscheid wordt genomen van Marie-Rose Morel is het Yves Buysse die regelt wie alsnog de volle kathedraal in Antwerpen binnen mag. Maar Buysse slaagt er niet in om het VB de gematigde koers te laten varen die Viky De Ridder bij het VB had kunnen houden.

Zondagavond twitterde VB-Kamerlid Tanguy Veys tot driemaal toe dat hij in Antwerpen was voor een steunconcert voor Israël. Eerst om te zeggen dat hij was aangekomen, dan om een foto door te sturen, en daarna om een YouTube-filmpje door te sturen. Veys leek wel een kind dat in een pretpark was aangekomen. En toen moest het beste nog komen.

Het concert is een jaarlijkse gewoonte, en wordt ingericht door de Antwerpse loge van B’nai B’rith en door Christenen voor Israël.”Ambiance verzekerd”, kondigden de organisatoren aan. Voor ambiance is Tanguy Veys altijd te vinden, en voor pro-Israëlmanifestaties ook. Voor dat laatste krijgt hij wel eens op zijn kop van VB-militanten en binnen de Vlaamse Beweging (denk maar aan het zomernummer van Ons Verbond, blad van het KVHV-Gent). Maar daar trekt Veys zich niets van aan. En probeert Filip Dewinter niet ook al  jaren om op een goed blaadje te staan bij de Joodse gemeenschap in Antwerpen? Veys werd naar eigen zeggen goed onthaald in Antwerpen. Hij moest de 15 euro inkomgeld niet betalen. Je zal maar moeten proberen rond te komen met een parlementaire wedde. Veys mocht op de eerste rij plaatsnemen en werd verwelkomd in de toespraak van één van de organisatoren, samen met de Antwerpse Open VLD-politica Annick De Ridder die gastspreker was op deze avond.

Hoofdmoot van de avond was het optreden van een muziekgroep van het Israëlische leger, Tzahal. “Mooie vrouwen trouwens die nog eens knap kunnen zingen. Proficiat !”, postte Tanguy Veys zondagavond op Facebook. Nog terwijl hij op de steunavond voor Israël was, had hij met zijn BlackBerry op zijn Facebook-pagina al gepost: “Mooie vrouwen, op het podium toch” (sic). Veys – die verzot is op poseren met bekende mensen – liet zich achteraf graag fotograferen samen met de Israëlische militairen. Het leverde hem een plaatje op op de website van Joods Actueel (onderaan rechts) en bij Blokbuster. Uiteraard liet Veys zich ook omringen door een paar karaktervolle vrouwen uit datzelfde leger (foto 1). Op zijn Facebook moesten alle foto’s van de avond bovenaan, een foto van hoe hij op het podium aan het dansen was werd tot tweemaal toe gepost.

Die laatste foto is intussen verdwenen van Veys' Facebook maar is wel opzienbarend omdat Tanguy Veys er zij-aan-zij staat met Michael Freilich (foto 2), de hoofdredacteur van Joods Actueel. Op de volledige foto zie je ook nog Guido Joris, redacteur van hetzelfde blad dat bij herhaling scherp uithaalde naar het Vlaams Belang. In januari 2008 publiceerde Joods Actueel bijvoorbeeld een steengoed dossier over De tien hoofdzonden van het Vlaams Belang. Ook tevoren (de ontmaskering van Dewinter door jongeren zonder dat ze het beseften…) en daarna (het SS-teken op de gevel van café De Leeuw van Vlaanderen, de affaire Sandy Neel…): telkens was het voorbeeldig werk. Bij het voorwoord van het januari 2008-nummer schreef hoofdredacteur Michael Freilich: “Een mandataris van het Vlaams Belang, die zich aandient als een grote vriend van Israël en de Joodse gemeenschap, vroeg me onlangs wat zijn partij zou kunnen doen om de Joodse gemeenschap als vriend te hebben. Voor ons is het duidelijk.”

“De partijtop moet een zeer duidelijke (lees ondubbelzinnige) houding aannemen tegenover alles wat van ver of dichtbij kan geassocieerd worden met antisemitisme. Uitspraken of handelingen die niet door de beugel kunnen zoals het bijwonen van neonazibijeenkomsten, het brengen van de Hitlergroet of de Holocaust minimaliseren moeten kordaat worden aangepakt met directe uitsluiting uit de partij. Ook zijn excuses nodig tegenover overlevenden van de Shoa en hun nakomelingen voor de reeds begane fouten. (…) Het is aan de VB-partijtop om de nodige maturiteit aan de dag te leggen en voor eens en voor altijd te kappen met het verleden.” Is hier intussen aan voldaan? Neen. Roeland Raes bijvoorbeeld mag spijts zijn veroordeling voor negationisme, tot en met in hoger beroep, VB-lid blijven: impliciet en expliciet. En toch staat men vrolijk te dansen naast Tanguy Veys?!

Voor de goede orde: de hele eerste rij in zaal Elckerlyc werd het podium opgetrokken. Net naast de gewraakte foto – maar zij heeft er niet mee uitgepakt op Facebook of elders – stond ook Annick De Ridder te dansen. We zijn het niet altijd eens met Annick De Ridder, om het nog maar zacht uit te drukken. Maar Tanguy Veys? Denkt men echt dat hij het Paard van Troije is die de beschaving gaat brengen binnen het VB? Forget it. Veys is een Dewinter-boy. “Een Brusselse partijbediende”, noemt Francis Van den Eynde de in Gent wonende Veys. Een “door de Antwerpse gemeenteraadsfractie gestuurde apparatsjik”, schrijft Frank Vanhecke. Veys is misschien wel de slimste VB’er, maar een écht slimme VB’er die stapt op bij het VB. Voor de organisatoren van zondagavond, en bij uitbreiding de Joodse gemeenschap waarvan verschillende prominenten Tanguy Veys de hand kwamen schudden*, stelt zich de vraag wat het belangrijkste is: de belangen van Israël of de belangen van de Vlamingen die gevrijwaard willen blijven van racisme en discriminatie?

* We hebben er geen probleem mee als iemand een VB’er beleefd de hand geeft. Dat doen wij ook. Tanguy Veys laat op zijn Facebook uitschijnen dat het contact hartelijker was dan dat.

In ’t Pallieterke lachen ze graag met de medemens; Belgicisten, linksen en minder radicale Vlaams-nationalisten in het bijzonder. Een zeldzame keer is men ernstig en eerlijk. Na een lange nabeschouwing over Vlaanderen, een week na de Morel-uitvaart luidt het: “Is ‘het Vlaams Belang dood’ zoals Rik Van Cauwelaert nogal overhaast (…) constateerde? Neen, natuurlijk niet. Maar de partij van Bruno Valkeniers staat wel voor een enorme uitdaging: bezinnen, verjongen, zichzelf heruitvinden, haar missie opfrissen van radicale stok-achter-de-deur, zich luchten van de onfrisse geurtjes.” ’t Pallieterke heeft nog een opmerking over het VB, maar interessanter wordt het als ’t Pallieterke Vlaanderen aanschouwt.

’t Pallieterke-medewerkster Annick Verbauwen: “Ik zie namelijk nog wel meer tangen op dat Vlaams varken zitten, ongerijmdheden die we moeten oplossen voor er nog maar sprake kan zijn van eigen natievorming. Onze enige grondstoffenrijkdom zit in de grijze hersenmassa – nochtans daalt het onderwijsniveau, scholen vinden geen leerkrachten meer, en de inschrijvingsfiles van kamperende ouders worden elk jaar langer. We maken van de Ronde van Vlaanderen een haast religieus evenement – nog zo’n massaritueel -, maar zelf worden we slijkevet en de fietspaden liggen er belabberd bij.

De bureaucratie, regelneverij en paperasserij nemen gestadig toe; als je je vuilzak een uur te vroeg buitenzet, mag je een boete verwachten, maar Ludo Leemans lag in zijn Antwerpse appartement al vier weken dood bij zijn demente vrouw voor iemand (letterlijk) onraad rook. Ook voor hem geen kathedraalceremonie, geen gezwollen toespraken, want het was ‘maar’ een gewone Vlaming, een mens zoals u en ik. Een week na de Morel-uitvaart zit ik dus met een ei: we kunnen wat volk op de been brengen en met diepe mannenstem over het Prinsenvolk zingen, maar als gemeenschap bestaan we niet.

Nog niet. Nationalisme blijkt bij ons nog altijd niet te rijmen met een echt maatschappelijk project, iets dat met duurzaamheid en collectieve levenskwaliteit te maken heeft. En net daarom blijft de Vlaamse beweging steken in de 19^de eeuwse modder, waar af en toe een SUV door baggert. Zal Vlaanderen het verschil kunnen maken met België? Ik blijf hopen van wel. Anders kunnen we ons de moeite besparen en zullen een flinke portie vendelzwaaien en een korf streekgerechten volstaan. Met een goed evenementenbureau zetten we het Vlaamse gewest dan wel op de kaart.”

De kans dat men op het Vlaams Nationaal Zangfeest – het jaarlijks orgasmemoment van de Vlaams-nationalisten – aanstaande zondag in de Lotto Arena in Antwerpen veel verder geraakt dan het vendelzwaaien en promoten van streekproducten is bijzonder klein. Het programma belooft onder andere het vijftigjarig bestaan van het VNJ en het overlijden vijfentwintig jaar geleden van Armand Preud’homme in de kijker te zetten. Alle respect voor het verleden, maar dit zal Vlaanderen niet op de wereldkaart zetten. Laat staan dat het leven van de Vlamingen er beter van wordt.

Uit een rondvraag van De Standaard bij alle Vlaamse politieke partijen blijkt dat op de N-VA na alle Vlaamse politieke partijen de voorbije vier jaar leden verloren, de LDD en het VB het meest.

In 2006 had de N-VA een 10 400 leden; in 2010 eindigde men op een 15 800 leden, maar daar stopte het niet bij. Blijft dat de partij van Bart De Wever in verhouding met haar stemmenaantal van bijna 1,2 miljoen stemmen verhoudingsgewijs bijzonder weinig leden heeft. De CD&V heeft nog steeds de meeste leden, met een 70 200 leden. Wel verliest de CD&V op vier jaar tijd 14,3 % van haar leden. De SP.A doet nog slechter, met een ledenverlies van 15,9 % op vier jaar tijd. Maar er zijn er die verhoudingsgewijs nóg meer leden verliezen. De Lijst Dedecker (LDD, sinds de jongste naamsverandering Libertair - Direct - Democratisch) bereikte in 2008 haar hoogste ledenaantal, met een 6 300 leden. Intussen is de lijst van de Oostendse brulboei Jean-Marie Dedecker (foto: rechts, met naast hem VB-kopstuk Filip Dewinter) teruggevallen tot 3 800 leden. Een verlies van 40,2 %. Het VB is bijna-kampioen ledenverlies. In 2006 een 25 100 leden; in 2010 nog maar 19 500 leden. Een verlies van 22,3 %.

Er is geen knik in de dalende lijn van het VB-ledenaantal ingevolge een of andere gebeurtenis, wel is er een stijgend aantal leden dat het VB jaar na jaar verliest. Van 25 090 leden in 2006 ging het naar 25 000 leden in 2007 (- 90 leden), dan 23 850 leden in 2008 (- 1 150 leden), vervolgens 22 500 leden in 2009 (- 1 350 leden), en ten slotte 19 500 leden in 2010 (- 3 000 leden). Proficiat. Het gaat steeds beter met het VB.

De vzw Vrijheidsfonds, die de dotaties van het Vlaams Belang ontvangt, en Johan Deckmyn, de voorzitter van de VB-koepel Gent, zijn vandaag veroordeeld tot een dwangsom van 5 000 euro per inbreuk als ze nog langer hun Suske & Wiske-parodie verspreiden waarmee ze uitpakten op de nieuwjaarsreceptie van de Stad Gent (foto 1).

Op een nagetekende cover van het album De Wilde Weldoener (1961, foto 2) kijken Suske en Wiske verschrikt op naar de Gentse socialistische burgemeester Daniël Termont (foto 3: de echte Daniël Termont) die vanuit een helikopter muntstukken in het rond strooit naar mensen van onmiskenbaar buitenlandse origine. Het misbruik van de bewuste Suske en Wiskecover gebeurde zonder medeweten, zonder medewerking en tegen de wil in van de uitgeverij, de erven van tekenaar Willy Vandersteen en van Studio Vandersteen. In het vonnis van de rechtbank van eerste aanleg in Brussel werden alle verweermiddelen van de tegenpartijen ongegrond verklaard. Het Vlaams Belang is veroordeeld tot het niet langer verspreiden van de kalenders waarop de namaak Suske & Wiske staan of onder welke vorm ook  de Suske & Wiske-tekening van VB-cartoonist Fré te verspreiden. Zoniet moet het VB 5 000 euro per vastgestelde inbreuk betalen, met een maximum van 500 000 euro per dag waarop de gerechtelijke uitspraak genegeerd wordt.

Het VB beraadt zich nog of het beroep zal aantekenen. “We zullen eerst het vonnis grondig bestuderen”, klinkt het. Er zijn 2 000 Gentse VB-kalendertjes met de gewraakte Suske & Wiske-parodie verspreid. De vzw Vrijheidsfonds en Johan Deckmyn zijn ook veroordeeld tot het betalen van de gerechtskosten. Kristina Colen, fractieleidster van het VB in de Gentse gemeenteraad, had geen probleem met de stunt van Johan Deckmyn en de zijnen, maar betreurde wel publiek “dat die mensen (de clan-Deckmyn, nvdr.) in de gemeenteraad hun inhoudelijk werk niet doen.”

Emoties zijn niet altijd een goede raadgever. Naar aanleiding van de begrafenis van Marie-Rose Morel werden een aantal voorspellingen en wensen geuit, waar wij toch enige twijfels over hebben.

Rik Van Cauwelaert (foto 1) besloot vorige week een artikel in Knack over de begrafenis van Marie-Rose Morel met: “Tegen die emotionalisering (na het bekendmaken van haar ziekte en familieleven, nvdr.) had haar gewezen partij geen zinnig weerwoord. Met het binnenhalen van Morel – al was dat niet de bedoeling – heeft Vlaams Belang de eigen neergang bespoedigd. Vorige zaterdag kondigde een opiniepeiling een nieuw fors verlies aan voor Vlaams Belang. Het mag duidelijk zijn dat afgelopen zaterdag in Antwerpen niet alleen Marie-Rose Morel maar ook haar gewezen partij Vlaams Belang werd begraven.” Het VB over en out ? Dat lijkt ons toch voorbarig. In de enquête waar Rik Van Cauwelaert naar verwijst (van de krantengroep L’Avenir) verliest het VB 1,1 %, en komt het toch nog uit op 11,5 %. CD&V en Open VLD verliezen een pak meer, respectievelijk 4,7 % (om te stranden op 12,9 %) en 2,4 % (om uit te komen op 11,3 %). Zo slecht is dat dan toch niet voor het VB. Iedereen verliest aan de N-VA-tsunami, op SP.A en Groen! na die lichte winst boeken volgens deze opiniepeiling. Zelfs een aantal VB-kaderleden zouden N-VA stemmen, maar allicht hebben de N-VA-stemmen meer te maken met het geloof dat de N-VA voor Vlaanderen meer kan realiseren dan het steriel gedoe van het VB. Eerder is het dat, dan dat men omwille van Marie-Rose Morel voor de N-VA zou stemmen. In en rond de kathedraal zagen we bij de begrafenisplechtigheid daarenboven een aantal Dewinter-volgelingen. Aangegrepen door het menselijk drama, maar daarom niet politiek van kamp veranderd binnen het VB. Een oudere dame had nog een Vlaams Blok-speldje op haar jas. Die zien we evenmin gauw N-VA stemmen. Er blijft bij het VB, letterlijk en figuurlijk, een harde kern.

Jean-Pierre Rondas (foto 2 - producer bij de radiozender Klara, op enkele dagen van zijn pensionering) stuurde een opiniebijdrage naar De Morgen. Volgens Jean-Pierre Rondas heerst er in Vlaanderen over het cordon sanitaire “een latent onbehagen en zelfs schaamte, ook als het de laatste tijd de krantenkoppen niet meer haalt. De uitvaart van Marie-Rose Morel heeft de mogelijkheid van het doorbreken van het cordon op dramatische wijze opgevoerd.” Hoezo? Terwijl Marie-Rose Morel expliciet niet wilde dat Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers bij haar begrafenisplechtigheid aanwezig zouden zijn, zouden de Vlaamse politieke partijen nu mogelijk wél bestuursakkoorden kunnen sluiten met de partij van Dewinter, Annemans en Valkeniers? Geef toe dat het een vreemde redenering is. Het wordt natuurlijk minder vreemd als we nog eens kijken naar de titel boven Rondas’ opiniebijdrage in De Morgen van 16 februari 2011: Heer, vergeef ons dat cordon. Rondas wil af van het cordon sanitaire. Punt. Desnoods gebruikt hij er de kromste redeneringen voor. Goed dat Jos Geysels in De Morgen gisteren nog eens op een heldere manier uitlegde wat het cordon sanitaire is, en waarom het wenselijk is (zie hieronder: Er zijn goede redenen voor een cordon sanitaire).

Politici, ze laten zich niet altijd leiden door de hooggestemde idealen die ze zeggen aan te hangen. Wat voor hen telt, is in de eerste plaats: is het VB mathematisch nodig voor een bestuursmeerderheid. Indien niet, waarom zich dan in een avontuur met het VB storten? Maar als ze enige geloofwaardigheid willen behouden – op termijn hun enig politiek kapitaal – laten democratische Vlaams-nationalisten, christen-democraten, liberalen… zich leiden door de zuivere principes van het cordon sanitaire.  

“’Tijd voor een nieuw geluid’. Zo eindigt Jean-Pierre Rondas zijn betoog over de 'uitvaart' van het cordon sanitaire bij de begrafenis van Marie-Rose Morel. Zo nieuw is zijn geluid echter niet. Het is een weliswaar scherp verwoord pleidooi tegen het cordon, maar met voorspellingen, argumenten en insinuaties die al talloze keren werden geformuleerd. En meestal op basis van een verkeerde definitie of omschrijving van het cordon. Misschien is het daarom nuttig een aantal feiten op een rijtje te zetten”, aldus Jos Geysels (foto – Agalev, Groen!, Minister van Staat en samen met Hugo Gijsels initiatiefnemer van het cordon sanitaire).

Jos Geysels (in De Morgen, 21 februari 2011): “Op 10 mei 1989 ondertekenden de voorzitters van de toenmalige CVP (Herman Van Rompuy), SP (Frank Vandenbroucke), PVV (Annemie Neyts), algemeen secretaris van de VU (Paul Van Grembergen) en ondergetekende een protocol waarbij ze zich ertoe verbonden ‘geen politieke akkoorden af te sluiten of afspraken te maken met het Vlaams Blok, noch in het kader van democratisch verkozen organen op gemeentelijk, provinciaal, gewestelijk, nationaal en Europees niveau, noch in het kader van verkiezingen voor de genoemde niveaus’. De tekst was kort. En de motivatie was even duidelijk: het Vlaams Blok miskent in haar programma en politieke praktijk de fundamentele democratische uitgangspunten en mensenrechten. Het cordon is dus een uitspraak over de grondbeginselen van de politieke democratie, over het respecteren van fundamentele grondrechten als vrijheid en gelijkheid. Niets meer, niets minder.

Democratie is een georganiseerd meningsverschil, een politieke ruimte waar partijen elkaar 'bestrijden' op basis van hun programma en de daarmee verbonden argumentaties, stellingen en voorstellen. Democratie veronderstelt ideologische diversiteit en een politieke strijd. Dat maakt haar levendig en kwetsbaar. Maar dit impliceert wel het aanvaarden van fundamentele grondbeginselen, zoals het gelijkheidsprincipe en het non-discriminatiebeginsel. Volgens de ondertekenaars viel het Vlaams Blok onder dit democratische minimum. Ten gronde is deze uitspraak dus een principieel statement en geen strategisch manoeuvre. Het is ook een afspraak waarbij bestuursakkoorden met deze partij worden uitgesloten. Niets meer, niets minder.

Deze afspraak bevat dus geen cordon médiatique of een inperking van de vrije meningsuiting. Het bepaalt niet dat het debat met extreem rechts niet gevoerd moet worden. Op geen enkele wijze wordt de werking van het (nu) Vlaams Belang en haar vertegenwoordigers in de democratische instellingen en andere organisaties (zoals in de raad van bestuur van de VRT of het Antwerps havenbestuur) aan banden gelegd. Voor die werking ontvangt het overheidsdotaties. Waar zit hier de "moreel-politieke degeneratie" waar Jean-Pierre Rondas het over heeft?

Het cordon is een vrijwillige afspraak tussen democratische partijen, geen wettelijke regeling of een afdwingbare norm. Wat daar ondemocratisch aan zou zijn is mij (en Ignaas Devisch in zijn repliek) een raadsel. Het is opvallend in de geschiedenis van de discussies over het cordon dat er dikwijls heel ruime interpretaties en onjuiste definities aan deze afspraak werden gegeven, terwijl de inhoud van de uitspraak veel minder aan bod kwam. Deze ruime interpretaties vielen in de politieke discussie meestal samen met strategische en tactische manoeuvres, vooral in (pre-)electorale periodes.

‘Daardoor worden de redenen waarom niet met extreem rechts wordt samengewerkt niet alleen verzwegen, maar ook onderuitgehaald. Het politieke spel (...) doet niets af aan de ideologische onderbouw die (...) overweegt: dat je niets met racisme wil te maken hebben’, schreef Karel De Gucht in zijn boek Pluche. Over de banalisering van extreem-rechts. De motivatie verdween meer en meer naar de achtergrond terwijl de afspraak met grof geschut werd beschoten. De ideologische onderbouw voor het cordon kwam onder druk te staan in een sfeer van banalisering en normalisering van racistische ideeën. Een proces dat nog altijd bezig is. Ten onrechte.

Vijftien jaar (!) na de eerste versie van het cordon kregen we een andere, duidelijke uitspraak van het Hof van Beroep in Gent. De rechtbank veroordeelde drie vzw's van het Vlaams Blok omdat ‘vreemdelingen op onweerlegbare en systematische wijze als zondebok worden bestempeld’ en ze ‘wetens en willens hebben aangezet tot haat tegen bepaalde bevolkingsgroepen. Niet enkel omwille van hun nationaliteit, maar ook omwille van hun etnische afstamming, hun godsdienst en zelfs hun gewoonten en hun kledij’. Volgens het Hof ‘is dit aanzetten tot rassenhaat, en niet het uitoefenen van de vrijheid van meningsuiting’.

Is het dan ‘schandalig’ dat democratische partijen beslissen om met een dergelijke partij geen bestuursakkoorden te maken? Is het dan ‘zondig’ dat ze geen meerderheid willen vormen met een partij die voor structureel racisme en discriminatie veroordeeld is? In een democratie is de confrontatie van ideeën en meningen essentieel. In de politiek moet je soepel zijn, flexibel en bereid zijn om compromissen te sluiten. Maar even belangrijk is dat democraten ondanks al hun meningsverschillen over één zaak niet van mening verschillen, namelijk dat we best niet slordig omspringen met de fundamenten van die democratie. Inzake racisme kun je niet soepel zijn, over vreemdelingenhaat sluit je geen compromissen.

Het kan best zijn, zoals Jean-Pierre Rondas schrijft, dat er de volgende jaren een grootscheepse hertekening van het partijenlandschap komt. Dat vereist nieuwe analyses en inzichten. Er zullen winnaars en verliezers zijn. Maar de democratie kan het zich niet veroorloven bij die laatste groep te behoren.”

Sinds gisteren zijn acht nieuwe NSV-zelfklevers verkrijgbaar. Van ‘De migrant: hij kwam, hij zag en verdorie… hij bleef!’ tot ‘Tegen dreadlocks’ (foto 1). Vandaar dat er ook parodieën in omloop zijn. Parodieën maar wel pijnlijk correct (foto 2).

De zelfklevers doen sterk denken aan de propaganda van het Vlaams Blok, de VMO en consoorten. Het vliegtuig en de slogan ‘Genoeg integratie, remigratie nu’, ‘Linkse ratten, rol uw matten’, enzomeer. Onder aanvoering van Tom Van Grieken is de NSV blijkbaar geradicaliseerd. Tom Van Grieken: twee jaar geleden Antwerps NSV-praeses, intussen nationaal NSV-voorzitter. Na de NSV-betoging vorig jaar in Antwerpen was Filip Dewinter in zijn nopjes met de NJSV-spandoek ‘Genoeg integratie, nu remigratie!’. Om in de gunst van Filip Dewinter te staan willen de NSV-studenten niet onder doen voor de NJSV-scholieren. Vandaar nu dezelfde slogan op een zelfklever.

Naar jaarlijkse traditie organiseert de NSV op donderdag 10 maart een betoging. Deze keer is Gent aan de beurt, andere jaren maakte men Leuven of Antwerpen onveilig. Thema is dit jaar ‘Geen evolutie, maar revolutie’. Volgens de NSV is de slogan gekozen “om op de dringendheid van Vlaamse onafhankelijkheid te wijzen. In tegenstelling tot wat sommigen denken, heeft bijvoorbeeld de Vlaamse rand en onze Vlaamse economie geen 10 jaar meer. De tijd speelt in het nadeel van de toekomst van Vlaanderen. Er moet nu gehandeld worden! Wachten op verdamping is één ding, maar dit neemt niet weg dat we geen vuurtje mogen stoken om het verdampen van België te versnellen. Wij hebben genoeg van staatshervormingen na staatshervormingen. Het einde van België is nu aan de orde!”

Het is met een visadempje wachten op het einde van België en een Vlaanderen waar er geen migranten meer zijn, iedereen radicaal Vlaams is, de bierprijs nooit meer verhoogd wordt, linkse ratten naar Cuba uitwijken en dreadlocks nog slechts een nare herinnering zijn. Wie tegen racisme en discriminatie is, en ook voor een alternatief op het neoliberale besparingsbeleid van de traditionele politici is, betoogt diezelfde donderdag 10 maart in Gent daarentegen mee met Blokbuster.