09-04-11

ALBRECHT CLEYMANS: “LATEN WE DE SCHOUDERS RECHTEN…”

Antwerpen leerde Albrecht Cleymans een aantal jaren geleden kennen als voorzitter van het Berchemse ‘Veiligheidcomité Groenenhoek’. Intussen is Cleymans openlijk VB’er. Meer zelfs, organisatieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen en VB-districtsraadslid in Berchem. Albrecht Cleymans stopte na de moordpartij van Hans Van Temsche briefjes in de brievenbus bij zijn buren die een Straat Zonder Haat-bordje aan hun raam hadden hangen (lezersbrief), en trok vorige zomer van leer tegen de fietsers die zijn buurt onveilig maken.  Aan de vooravond van een congres dat de VB-militanten morgen bijeenbrengt tegen een gemeenschappelijke vijand – de immigratie, en meer nog: de islam – verstuurde Cleymans een oproep tot eenheid onder de VB’ers. Een aandoenlijke oproep, die we dan ook graag publiceren.

 

Albrecht Cleymans (foto: vooraan bij een VB-actie tegen drugs in Antwerpen): “Je zou bijna gaan denken dat het mediacordon is opgeheven. Jaren hebben we gezwoegd en gezweet om te proberen een neerslag van het denkwerk en de acties van onze partij in de pers te krijgen, maar de journalisten waren net altijd ergens anders bezig met even de verzuchtingen van een handjevol min of meer ontklede studenten/BV’s/artiesten te verslaan die aan de wereld duidelijk wilden maken hoe bijzonder ze op belgië (de ware Vlaams-nationalist schrijft ‘België’ zonder hoofdletter, nvdr.) gesteld waren/hoe sterk hun afkeer van bontjassen was/hoe fel ze tegen een erkenning van NSV gekant waren. Die arme journalisten hebben ook maar twee handen (en niet veel meer hersencellen, denk ik wel eens).

 

Maar de laatste tijd kan je geen krant meer openslaan of geen televisie meer opzetten of het VB spat je tegemoet! Heeft men eindelijk ontdenkt hoe hard onze parlementsleden werken? Wat een briljante ideeën er in ons partijprogramma staan? Hoe noest en onversaagd onze militanten actie blijven voeren, vol idealisme, al meer dan 30 jaar tegen de stroom in? Was het dat maar…

Neen, de uiteraard objectieve en onbevooroordeelde persjongens en -meisjes hebben heel ander nieuws te melden over onze partij. Maandenlang hebben ze een soap gebracht over een jonge blonde moeder die worstelde met kanker en ondertussen onmenselijk werd behandeld door onze partijtop (want ze wilde zo graag voorzitster worden en onze topmannen met decennialange ervaring in de politiek en in onze partij wilden hun plekje toch niet afstaan aan deze nieuwelinge zeker!). Zijzelf, onze ex-voorzitter die ze zorgvuldig had losgeweekt uit de partij die tientallen jaren lang zijn biotoop was geweest en om het even wie die zich met haar solidair verklaarde werd ter plaatse door de verzamelde pers zalig verklaard, iedereen die weigerde een knieval te maken en haar minste wensen te voorkomen kreeg de status van gitzwarte macho, vastgeroest in idealen uit de jaren stillekens en blind voor de geneugten van onze moderne maatschappij die veel beter door egoïstische blonde carrièrevrouwen met kleine kinderen kan worden geleid dan door ervaren mannen in maatpak die hun woorden wikken, die het klappen van de zweep kennen en voor wie het belang van Vlaanderen voor dat van henzelf gaat. Ze hebben haar zodanig de hemel in geprezen dat zelfs een deel van onze eigen militanten en lokale mandatarissen, voor het grootste deel mensen die de dame in kwestie en de leden van de partijtop slechts oppervlakkig of in het geheel niet persoonlijk kennen, eerst twijfelden en vervolgens begonnen te geloven wat ze in de pers lazen.

Omdat het cordon al 20 jaar lang niet het gewenste resultaat opleverde en onze partij steeds maar bleef groeien, heeft de pers er zich tenslotte bij neergelegd dat er nu eenmaal Vlaamsnationalisme bestaat, en toen hebben ze voor een andere strategie gekozen: ze hebben zich een andere, kleine Vlaamsnationalistische partij gekozen, eentje die gematigder is dan wij en een wat meer omfloerste boodschap brengt, en daarvan hebben ze de lichtjes excentrieke voorzitter, zijn geliefd frituur en zijn voorliefde voor Latijnse spreuken ad nauseam (dat is Latijn voor ‘tot je er misselijk van wordt’) opgevoerd in spelprogramma’s, praatprogramma’s, politieke programma’s… Hij bracht daarbij steeds weer de boodschap dat zijn partij tenminste niet opgesloten zit in een cordon en dus niet alleen van haar oren kan maken maar ook iets kan doen, beleid kan voeren, dingen écht kan veranderen! Heel subtiel, en voortdurend bevestigd door de blonde dame waarvan eerder sprake (en die geheel toevallig uit zijn partij afkomstig was) suggereerde de mollige partijvoorzitter dat wij dat cordon zelf in het leven hebben geroepen en er heel comfortabel in zitten. Je zou gedacht hebben dat Jos Geysels het op ons persoonlijk verzoek in het leven heeft geroepen en dat wij er voor geen goud ter wereld vanaf willen.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, morel, cleymans |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.