Anti-Fascistisch Front / Verzet

Voorbije zaterdag 28 mei 2011 riep Constant Kusters (Nederlandse Volks-Unie, NVU) zijn troepen bijeen in Enschede. Hij bleek nog maar een veertigtal neonazi’s te kunnen mobiliseren (foto 1). De pur et dur weliswaar, witte veters in de combatshoes en dergelijke meer. De politie zette ruim tweehonderd agenten in om de neonazi’s hun doortocht te gunnen. De neonazi’s werden beter beschermd dan de patatten in Wetteren.

Thema van de betoging was ‘Stop de multiculturele terreur, stop immigratie nu’, maar dat was niet te merken aan de slogans. Naast Ali B & Moustafa, ga terug naar Ankara en Hop, Hop, Hop. Immigratiestop werd evengoed Antifa, HaHaHa gescandeerd. En: Antifa: Hurensohne. Enschede ligt vlakbij de Nederlands-Duitse grens, en vanuit Duitsland was er een delegatie van een tiental neonazi’s. Bij de spandoeken onder andere: No NATO, no war, no captalism. We zeiden het al: het thema van de bijeenkomst doet er niet toe. Belangrijkste spreker bij de betoging was Axel Reitz, bekend als ‘de Hitler van Keulen’ en spreker op het congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in Oostkamp twee jaar geleden. Zo zie je nog maar eens uit welk circuit het N-SA haar spreekstalmeesters haalt.

Volgens de pers waren er in Enschede een vijfhonderdtal tegenbetogers. Ze overstemden met allerlei leuzen, toeters en bellen de neonazi’s. Voetbalhooligans van FC Twente vielen een groepje neonazi’s aan. Later vlogen stenen door de lucht. Achttien tegenbetogers werden opgepakt door de politie, alhoewel uit foto’s blijkt dat neonazi’s zich evenzeer bewapenden met stenen. Op foto 1 zie je in de achtergrond een man die een A4’tje omhoog houdt met daarop als boodschap voor de neonazi’s: Ga naar huis en denk over je leven na! Een andere betoger vroeg om meer onderwijs voor nazi’s (foto 3). De kosten van de politie-inzet (ruim tweehonderd agenten, politie te paard en met honden, politiehelikopter enz.) blijken niet voor de gemeente Enschede te zijn, maar dat betekent niet dat de gemeente gelukkig is met de komst van de neonazi’s.

Constant Kusters – kwaad over het onder druk van de tegenbetogers inkorten van de route van de neonazibetoging – heeft aangekondigd volgend jaar terug te gaan naar Enschede. Kan men tegen dan geen kindercarrousel installeren waarop de neonazi’s rondjes mogen draaien? Wie de floche pakt, mag nog een uur langer blijven zitten. (Video van een Enschedenaar die zich boos maakt over de kosten voor de ordehandhaving, met beelden van de betoging, het protest ertegen en de aanwezige politiemacht.)

Vanaf vandaag kan je de nieuwe single van The Selecter, het antifascistische Big In The Body, Small In The Mind, een remake van All Your Fascists (Bound To Glory), downloaden. Een vinyl versie verschijnt op 23 juli, met aan de andere kant van de single  Back To Black – nummer bekend van de best verkochte cd van Amy Winehouse, The Selecter brengt het nummer echter in een heel andere reggae/ska-versie. Op 1 september verschijnt tenslotte de nieuwe cd van The Selecter  Made In Britain. Voor de nieuwe single is intussen een mooie videoclip gemaakt. AFF/Verzet sprak vorige week met Pauline Black, zangeres van The Selecter. (Foto 1: Pauline Black tijdens haar optreden op Mano Mundo in Boom, 7 mei 2011. Foto 2: Uitzinnig publiek tijdens datzelfde optreden.)

The Selecter treedt terug op, en er is een nieuwe cd op komst.

Pauline Black: “The Selecter is ooit omschreven als ‘conspiring to make dancing the only way to walk’. Eenendertig jaar later is dit nog altijd zo. Eind 2010 stond The Selecter er terug. De originele The Selecter-stemmen, ikzelf en Arthur ‘Gaps’ Hendrickson, samen met een slanke, strakke band aangevuld met een blazerssectie, hadden zoveel succes met optredens dat we besloten een nieuwe cd op te nemen. We doen waar we goed in zijn: het mengen van ska en rocksteady met popsensibiliteit, gecombineerd met onze sociale kijk op de wereld.”

Waarom heb je met  Big In The Body, Small In The Mind een nieuwe versie gemaakt van All Your Fascists (Bound To Glory)? En waarom is het de eerste single uit de nieuwe cd?

Black: “De eerste single is een eerbetoon aan Woody Guthrie en een oproep aan al onze fans om met 2 Tone-muziek muzikaal de confrontatie aan te gaan met het racisme zoals wereldwijd verkondigd wordt door groepen als de English Defence League (EDL) de British National Party (BNP), Forza Nuova, de Tea Party… Die organisaties, en schijnbaar ook de Britse regering, willen het multiculturalisme uitroeien. Wij geloven daarentegen dat het multiculturalisme de moeite waard is, en fascisten veroordeeld zijn het pleit te verliezen.”

Waarom steekt  Big In The Body, Small In The Mind in zo’n vrolijk jasje, in tegenstelling tot de versies van Woody Guthrie en Billy Bragg?

Black: “Wij vinden dit een feestelijk lied. Wereldwijd leven wij binnen onze grote steden in een multiculturele samenleving. We willen dat mensen hun verschillen vieren en van elkaar leren. Fascisten hebben hiertegen geen schijn van kans. We wilden een nummer dat mensen kunnen meezingen, mét een boodschap. We hebben de tekst van All Your Fascists (Bound To Glory) hedendaagser gemaakt, en Gaps verzon de titel Big In The Body, Small In The Mind die de gemiddelde bonehead treffend omschrijft.”

Wat is nu anders bij de fascisten in vergelijking met eind jaren zeventig, begin jaren tachtig? En wat is hetzelfde gebleven?

Black: “De fascistische ideologie is dezelfde gebleven. De fascisten zijn nu echter minder talrijk dan in de beginjaren van The Selecter. Nieuwe organisaties zoals de English Defence League trekken wel de aandacht, maar oudere organisaties als de British National Party hebben het bijvoorbeeld erg moeilijk om aan verkozenen te geraken bij lokale verkiezingen. De mensen zien doorheen de BNP-retoriek meer en meer de fascistische boodschap die de BNP probeert te verbergen. Wij blijven intussen trouw aan onze opvattingen: een raciaal gemengde groep, die haar boodschap verkondigt. Niet, zoals vele andere muzikanten, bevreesd dat politieke opinies de platenverkoop negatief beïnvloeden.”

Welk gevoel hebben jullie overgehouden van het optreden op het Mano Mundo-festival in Boom?

Black: “Het was één van de hoogtepunten bij onze optredens dit jaar. De sfeer bij het publiek was geweldig en wij hadden veel plezier op het podium. Het publiek zong zelfs onze nieuwe single mee.”

Wij vonden het ook plezant!

• Meer over The Selecter.

Uitgerekend vorige woensdag, toen wij een overzicht plaatsten van de VB’ers die op één week tijd overstapten naar de N-VA, plaatste Gerolf Annemans op zijn blog een artikel om te klagen over de “rooftocht” van de N-VA om VB-mandatarissen bij hen in te lijven.

De N-VA zou VB’ers benaderen om op te stappen bij het VB. Na enige tijd als ‘onafhankelijke’ te zetelen, zouden die ex-VB’ers bij de N-VA een verkiesbare plaats krijgen op de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Volgens Annemans zouden sommige VB-mandatarissen “waarvan – bij vriend en vijand – het gezag zo groot is” ineens het lijsttrekkerschap aangeboden worden, mogelijk het burgermeesterschap, minstens de eerste schepen die de N-VA zou kunnen bemachtigen. Bij de N-VA ontkent men die strategie. Wat heeft de N-VA te winnen met figuren aan te trekken die de geur van aangebrand zijn nog van zich af moeten schudden, terwijl de N-VA zonder die figuren tegenwoordig al een magische aantrekkingskracht heeft?  

Natuurlijk zijn het bij de N-VA niet allemaal heiligen, maar bij het VB zijn ze dat nog minder. Een paar jaar geleden had Marie-Rose Morel (foto) een volle dagtaak om met het blaadje WelkomEcho mensen aan te sporen over te stappen van de N-VA naar het VB. Zoals Morel zelf deed. Je kan het trouwens nog allemaal nalezen op de website van het VB: het eerste nummer van WelkomEcho dat vanaf juni 2005 op 18 500 exemplaren verspreid werd, het tweede nummer, enzovoort. Gerolf Annemans die de N-VA verwijt op rooftocht bij het VB te zijn: dat is als de pot die de ketel verwijt zwart te zijn.

In Aalst stapte inmiddels de N-VA uit de bestuursmeerderheid en het kartel met de CD&V en kreeg de plaatselijke N-VA-afdeling onderdak bij Aalst Anders en Beter, het politiek project dat Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire in Aalst heeft opgezet nadat hij op 15 juli 2010 opstapte bij het VB. Oost-Vlaams VB-Kamerlid Tanguy Veys twitterde én verstuurde gisteren naar zijn Facebook-vrienden: “In de reeks ‘Slachtoffers van het schouderklopjesvirus’: Karim Van Overmeire naar de N-VA. Wie had dat verwacht…? Nu nog schepen worden…” Tanguy Veys draait de zaken om. En, ten tweede. Als er iemand het ‘slachtoffer van het schouderklopjesvirus’ is, iemand die permanent de aandacht opzoekt, of het positief of negatief is… dan is het wel Tanguy Veys. Opnieuw: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

Wim De Winter (VB-personeelslid, Voorpost-militant, RechtsActueel-redacteur en gelegenheidsbodyguard van Filip Dewinter en Benno Barnard) begon vorige week vrijdag bij RechtsActueel aan een reeksje van drie artikels naar aanleiding van de amnestiediscussie. Hij vraagt om een reactie van onder andere het AFF. 

Wim De Winter, vorige week vrijdag: “De laatste dagen laaide de commotie rond de aloude amnestie-eis nog eens hoog op. Een sereen debat rond dit thema is blijkbaar nog steeds niet mogelijk. Het ergst van al is dat het Vlaams-nationalisme weer eens op één hoopje wordt gegooid met de collaboratie, terwijl het samenwerken met de Duitsers verschillende gezichten kende. Het is echter de Vlaamse Beweging die het zwaarst betaalde na de oorlog, terwijl andere actoren er veel beter vanaf kwamen.” Even later schakelt hij al over naar het communisme: “Misschien moeten clubjes als het AFF, de LSP, Comac en anderen maar eens uitleggen wat zij dan vinden van het communisme, dat overal aan de macht kwam mits het aanrichten van enorme bloedbaden.” Twee dagen later, na een verhaal van Frans Van der Elst, gewezen Volksunie-voorzitter en repressie-advocaat, luidt het: “Benieuwd of we antwoord krijgen. En niet rond de pot draaien aub!” Maandag werd het Onafhankelijkheidsfront erbij gehaald: “Dat was een verzetsgroep van communistische signatuur. Het communisme, u weet wel, van de psychiatrische instellingen voor andersdenkenden, van de Goelagarchipel en vooral van wereldwijd 100 miljoen slachtoffers; het voorbeeld voor AFF, LSP en PVDA.”

We kunnen niet spreken namens de LSP of de PVDA, maar AFF/Verzet wil best antwoorden op deze oprispingen. Onbeantwoorde vragen, dat is vervelend. Dat weten we… sinds de VB-studiedienst weigert te antwoorden op onze vragen. Nochtans wordt op de website van het VB aangekondigd: “Wil u het standpunt van onze partij kennen over bepaalde problematieken of heeft u vragen over ons programma, aarzel niet en contacteer onze studiedienst.” Wij wachten al sinds 14 april op het antwoord van de VB-studiedienst of koosjer slachten nu al dan niet onder het VB-wetsvoorstel tegen onverdoofd slachten valt, en sinds 30 april op een vraag over de statuten van het VB en de ‘commissie voor verzoening en tucht’. We zullen afspreken: als de VB-studiedienst antwoordt op deze en volgende vragen van onze kant, zullen wij antwoorden op de vragen van Wim De Winter. Met zijn goede relaties met de VB-studiedienst moet dit ongetwijfeld lukken. (Foto 1: Collaborateurs die – overigens maar kort – na de bevrijding opgesloten werden in de leeuwenkooien in de Antwerpse dierentuin.)

We wilden hier vandaag nog iets schrijven over amnestie, maar het VB besliste daar anders over.

Brusselse burgemeesters reageren verontwaardigd op de VB-folder die nu in Brussel verspreid wordt. Volgens het VB is er niets mis met hun folder met “informatieve en zeer gevarieerde artikelen”. Het is maar wat men informatief en gevarieerd noemt. Op de voorpagina zucht men over de vervreemding en de teloorgang van “onze waarden”. De oorlog is niet ver weg: “Het multiculturele drama dat zich voltrekt, is dan ook de grootste bedreiging voor de maatschappelijke vrede. Onze stad is een laboratorium waar men zonder enige bescherming alsmaar gevaarlijker multiculturele experimenten uitvoert. Het ontploffingsgevaar van dit multiculturele kruitvat wordt met de dag groter.” Op blz. 2 wordt FDF-kopstuk Olivier Maingain afgebeeld als een nazi, en verder wordt huiselijk geweld gekoppeld aan de migratie (foto 1). Alsof er geen huiselijk geweld onder autochtonen zou zijn. Op blz. 3 wordt de onveiligheid bij het openbaar vervoer aangeklaagd, en België omschreven als het “medisch paradijs” voor “menig illegaal”. Op blz. 4 volgt een enquête waarbij je voor het invullen van een enquête over (on)veiligheid en goed bestuur beloond wordt met een zakmesje.

Het ding is naar verluidt vierenhalf centimeter groot en kan waarschijnlijk niet omschreven worden als een verboden wapen. Wat telt, is de symboliek van het zakmes. Vier jaar geleden, in maart - mei 2006, reageerde het VB nog defensief: het verdeelde raam- en deuralarmen (foto 2). In China, communistisch land waar men anders zo op afgeeft, gekocht. Het laatste wat je nodig hebt om je te beveiligen. Het eerste is immers de kwaliteit van je ramen en deuren, en de beveiliging bij je ramen en deuren. Het laatste middel om je te beveiligen is een alarm, maar dan meer dan de VB-prullen. Maar goed, het was een defensief gadget. Het volgende bij de veiligheidscampagnes van het VB waren filmpjes met – toen nog – Bart Debie in een hoofdrol. Rond de jaarwisseling 2009 - 2010 reed Bart Debie het land rond om zijn veiligheidsfilmpjes te vertonen. Hij wees erop dat men soms aanraadt een busje pepperspray op zak te hebben maar overvallers er vaak handiger mee omgaan. Debie ‘vergat’ te vertellen dat pepperspray een verboden wapen is. En nu deelt het VB zakmesjes uit (foto 3). 101 gadgets waren mogelijk, maar het VB kiest voor een steekwapen. Het model is klein, het symbool is groot.

In Searchlight wordt er deze maand ook al op gewezen: hoe meer stemmen de N-VA vergaart, hoe meer het VB extremer wordt. Al was het maar om toch nog in de kijker te lopen in de schaduw van Bart De Wever.

In De Morgen stond maandag een groot artikel over de populariteit van Adolf Hitlers Mein Kampf in Afghanistan. Ook in Vlaanderen wordt het boek nog verkocht. Gelukkig enkel in antiquariaatszaken.

“In elk willekeurig boekstalletje in Kabul ligt een exemplaar van Mein Kampf”, weet De Morgen. “Het boek van Adolf Hitler vindt gretig aftrek in Afghanistan. (…) De bewondering voor Hitler in Afghanistan valt voor een groot deel te verklaren door het feit dat Duitsland en Afghanistan in de vorige eeuw veel gemeenschappelijke vijanden hadden, vertelt politicoloog Hamid Mubarez in Kabul. ‘Beide landen vochten tegen de Britten, de Amerikanen en de Russen.’ Hitler werd beschouwd als de grote, sterke leider die tegen de gemeenschappelijke vijand streed. De populariteit van Hitler is zó groot dat zijn boek is vertaald in een lokale Afghaanse taal. (...) Sindsdien maakten duizenden Afghanen kennis met het gedachtegoed van de nazileider. In het park van de hoofdstad Kabul vind je regelmatig een Afghaan die verdiept is in Mein Kampf (foto 1). ‘Ik verkoop drie of vier Hitlerboeken per week’, zegt Najibullah, een 25-jarige boekenverkoper op de drukste markt van hoofdstad Kabul (…).”

Het toeval wil dat we twee dagen eerder, zaterdag, drie kwartier lang oog in oog stonden met de Nederlandse vertaling van Mein Kampf, Mijn Kamp (foto 2). In een Antwerpse antiquariaatszaak werd een tentoonstelling geopend met originele dagboekfragmenten, foto’s, lidkaarten enzomeer van Hugo Claus (foto 3). Op twee foto’s na zaken van en over Hugo Claus die je ook als illustratie vindt in het pas verschenen boek De wolken. Auteur Mark Schaevers werd onderhoudend geïnterviewd door Kurt Van Eeghem, en daarna was er acteur Bruno Vanden Broecke die Hugo Claus evoceerde. Intussen dwaalde ons oog af op de boeken die rondom ons stonden, en daar stond warempel een Nederlandstalige versie bij van Mein Kampf. We voelden niet de aandrang om het boek vast te nemen. Het stond trouwens achter een glazen schuifraam, en met Marc Reynebeau onder het publiek wilden we niet het risico lopen op foute interpretaties over de belangstelling voor de Führer in Antwerpen.

We hebben trouwens zelf een Nederlandstalige versie van Mein Kampf in huis, maar dan mét historische notities om een en ander in de juiste context te plaatsen. Het was daarenboven al gênant genoeg dat ons oog viel op Mijn kamp, uitgerekend tijdens een hulde aan de man die mee zijn schouders zette achter Charta 91. ”Tot het onzalige tij is gekeerd.” En in Eigen volk eerst? eraan herinnerde “hoe het ook op een zacht pitje begon in Duitsland voor de oorlog, met de eerste zachte maatregelen tegen de Joden. Moet dit walgelijk kwaad nu ook bij ons wortels schieten?”

Toen Frank Vanhecke na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel van Brugge naar Schoten verhuisde, werd hij in de Brugse gemeenteraad opgevolgd door de 27-jarige Viky De Ridder. Ze verbaasde zowat iedereen door na haar eedaflegging op 22 februari 2011 niet het VB te vervoegen op de gemeenteraadsbanken, maar moederziel alleen te gaan zitten. Intussen heeft ze gezelschap gevonden, en zij niet alleen.

Viky De Ridder: “Toen ik mij destijds akkoord verklaarde om op de lijst te staan, was de partij in beweging en verwachtte ik dat zij mee door heel wat nieuwe mensen een wat gematigder lijn zou volgen. Maar dat is niet zo gelopen. Blijkbaar is er nog steeds niets veranderd in het Vlaams Belang en daar kan ik dus ook niet achter staan.” Viky De Ridder ging dan nog liever moederziel alleen op de Brugse gemeenteraadsbanken zitten, al besefte ze wel dat het als eenling niet gemakkelijk zou zijn zich als gemeenteraadslid te laten kennen. Voorbije maandag maakte de Brugse afdeling van de N-VA bekend dat Viky De Ridder is toegetreden tot de N-VA. Er is haar niets beloofd voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar oktober. Een en ander zal afhankelijk zijn van de inzet die ze intussen vertoont voor haar nieuwe partij.

In Schoten, de nieuwe thuishaven van Frank Vanhecke, stapt Patrick Verlinden vorige week over naar de N-VA. Hij kon zich al geruime tijd niet meer vinden in de VB-partijlijn en zetelde sindsdien als onafhankelijke in de gemeenteraad. "Wij zijn ervan overtuigd dat Patrick een meerwaarde betekent voor de Schotense afdeling. Hij zal vanaf nu de beslissingen van de meerderheid in het gemeentebestuur onderschrijven en constructief meewerken aan de uitvoering van het bestuursakkoord", zegt Maarten De Veuster die in Schoten voor de N-VA schepen is. Patrick Verlinden zelf zegt: “Er hebben voor mij twee factoren meegespeeld. Er is enerzijds het inhoudelijk sterke Vlaamse programma van de partij. Dat is voor mij zeker essentieel. Maar ook het dynamisme van de lokale N-VA-ploeg hebben me ertoe gebracht om me aan te sluiten bij N-VA in Schoten." In Schoten mag men zich verwachten aan nog meer mensen die het VB laten voor wat het is. Nogal wat mensen waren meer voor Marie-Rose Morel dan voor het VB actief bij de plaatselijke VB-afdeling.

Last but not least heeft ook voormalig VB-volksvertegenwoordiger Bruno Stevenheydens uit Beveren sinds vorige week een lidkaart van de N-VA op zak (foto). Op zijn blog vertelt hij: “Reeds vorige maand was de toenadering uitgelekt. Uiteraard heb ik daar de afgelopen weken tal van reacties op gekregen. Veel fijne reacties, zelfs van enkele collega’s uit mijn vorige partij en nog veel meer van inwoners uit Beveren en het Waasland die het appreciëren dat ik de (lokale) politiek niet opgeef. Mijn ontslag uit het VB destijds en mijn toetreding tot N-VA zijn twee van elkaar losstaande zaken. Reeds in 2009 had ik omwille van onoverbrugbare meningsverschillen en een totaal gebrek aan overleg mijn ontslag reeds op voorhand schriftelijk aangekondigd. Het korte persbericht dat ik vorig jaar in april verspreidde valt nog altijd na te lezen. Het VB is voor mij een volledig omgeslagen bladzijde.”

Burgemeester Marc Van de Vijver, van kartelpartner CD&V, ziet dat anders. "Het is niet omdat iemand van partij verandert dat hij daarom zijn extreme standpunten laat varen", reageert Marc Van de Vijver. "Veel mensen binnen CD&V hebben het er moeilijk mee. Als hij achter ons huidige bestuursakkoord staat, zal Bruno Stevenheydens toch op een aantal punten een bocht van 180 graden moeten maken.” Bruno Stevenheydens is echter niet de kwaaiste. Wat te denken van burgemeester Marc Van de Vijver zelf die er alles voor doet om de Beverense deelgemeente Doel van de landkaart te laten verdwijnen?

Wereldwijd was het natuurlijk niet de amnestiediscussie in ons land die de aandacht trok, maar veeleer de affaire van Dominique Strauss-Kahn (DSK). Een affaire, in alle betekenissen van dat woord. En zoals vaak zijn er winnaars en verliezers bij deze zaak.

Bij de winnaars misschien alle vrouwen die zich gesterkt voelen in zaken van seksuele intimidatie. Misschien ook Christine Lagarde (foto 1), de huidige Franse minister van Financiën die het meest genoemd wordt als mogelijke nieuwe directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Een jaarloon van 300 000 euro netto en tal van extra legale voordelen. Dat is natuurlijk niet slecht. “Het gebeurt haast nooit dat de namen van Descartes en Voltaire opduiken tijdens een debat over het wereldwijde economisch beleid. Maar als dat gebeurt dan betekent het dat Christine Lagarde met filosofische argumenten een doorwrochte stelling over de markten wil bewijzen”, schreef de Amerikaanse minister van Financiën Timothy Geithner twee jaar geleden. Benieuwd of dat tot een ander IMF-beleid zal leiden.  

Wint Christine Lagarde mogelijk bij de affaire-DSK, Marine Le Pen (foto 2) lijkt de verliezer te zijn bij deze zaak. De nieuwe voorzitster van het Front national (FN) stelde zich anders terughoudend op. Natuurlijk kloeg ze over “de imagoschade” voor Frankrijk door de affaire-DSK, maar verder zei ze dat iedereen onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt. Ook DSK. Marine Le Pen heeft hierin gelijk, maar het belet haar anders niet om hele bevolkingsgroepen te criminaliseren. De moslims die Frankrijk ‘bezetten’, enzomeer. De affaire-DSK is slecht nieuws voor de kansen van Marine Le Pen om door te stoten tot de tweede ronde van de Franse presidentsverkiezingen volgend voorjaar. Dat blijkt uit een eerste opiniepeiling na het losbarsten van de affaire-DSK.

Dominique Strauss-Kahn zou namelijk volgens de opiniepeilingen voor de Franse presidentsverkiezingen volgend voorjaar de meeste stemmen verzamelen van alle mogelijke socialistisch kandidaten. Als liberale socialist zou hij immers een aantal stemmen krijgen van ontgoochelde Sarkozy-aanhangers. In dat scenario zou Nicolas Sarkozy er niet meer aan te pas komen bij de tweede ronde voor de Franse presidentsverkiezingen, en zou Marine Le Pen tot in de laatste ronde van de presidentsverkiezingen geraken. De kans is intussen bijzonder klein geworden dat Dominique Strauss-Kahn zich nog kan kandidaat stellen voor die presidentsverkiezingen. Zowel met François Hollande als Martine Aubry als PS-kandidaat zou Nicolas Sarkozy wél nog de tweede stemronde halen en zou Marine Le Pen eruit liggen bij de finale stemronde.

Natuurlijk zijn opiniepeilingen maar opiniepeilingen, en zal er nog veel water door de Seine vloeien voor we aan de stemrondes op 10 en 17 juni 2012 toe zijn. Maar de kans is reëel dat het scenario voor de Franse presidentsverkiezingen wordt zoals nu verwacht wordt. Of hoe een man die zijn libido op een hotelkamer in New York niet kan bedwingen de kansen van Marine Le Pen voor de Franse presidentsverkiezingen keldert. Het leven is onrechtvaardig !

Wie dacht dat het Vlaams Blok dood en begraven is, vergist zich. Marijke Dillen, dochter van oprichter Karel Dillen (foto 1), is onlangs benoemd tot de nieuwe zaakvoerder van de bvba Vlaams Blok. Dat blijkt uit het Belgisch Staatsblad.

Het Vlaams Blok vervelde in 2004, na een veroordeling voor racisme, in Vlaams Belang. Kort voor de naamsverandering op 14 november 2004 werd de bvba Vlaams Blok opgericht. Volgens de oprichtingsakte die op 2 november 2004 neergelegd werd bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, en op 12 november 2004 in het Belgisch Staatsblad verscheen, heeft de bvba Vlaams Blok als doel “alle mogelijke advies- en/of dienstenfuncties, hoofdzakelijk op politiek vlak” en dat kan dan gaan om “consultancy, opleiding en vorming, technische expertise, juridische, financiële, boekhoudkundige, fiscale en administratieve bijstand (…); communicatieadvies (…); advies, bijstand en hulp bij personeelsbeheer; promotie, publiciteit en public relations; aan- en verkoop van campagnemateriaal en propagandamateriaal (…); alle studies en operaties met betrekking tot onroerende of roerende goederen (…)". Bedenk iets, en de bvba Vlaams Blok kan ervoor zorgen.

Maar in feite is heel die constructie opgezet om te vermijden dat iemand een politieke partij of beweging zou opzetten onder de naam Vlaams Blok. De parlementsleden Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem werden de zaakvoerders van de bvba Vlaams Blok, maar dat bleek heel wat administratieve rompslomp met zich mee te brengen. Elk jaar werden de zaakvoerders aangemaand hun sociale bijdragen te betalen, waarop ze telkens moesten aantonen dat er geen inkomsten waren. Vandaar dat de drie VB’ers beslisten hun ontslag in te dienen. Bij akte neergelegd op 29 april 2011 bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, genotuleerd in het Belgisch Staatsblad van 11 mei 2011, beslisten de ontslagnemende Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem “met eenparigheid van stemmen” om Marijke Dillen (foto 2) als enige zaakvoerder te benoemen.

Marijke Dillen wordt hiermee nog maar eens de meid voor alle werk bij het VB. Toen Marie-Rose Morel ondervoorzitter dreigde te worden van het VB, sommeerde Filip Dewinter Marijke Dillen om zich ook kandidaat te stellen als ondervoorzitter. In de ontslag- en benoemingsakte van de bvba Vlaams Blok wordt gepreciseerd dat Marijke Dillen haar mandaat “ten kosteloze titel” zal uitvoeren. Het VB is er veel om gelegen om de naam Vlaams Blok niet in andere handen te laten vallen. Bij verkiezingen vraagt het Vlaams Belang telkens weer om naast ‘Vlaams Belang’ ook ‘Vl. Blok’ en ‘Vlaams Blok’ te beschermen, door niemand anders te laten gebruiken.

Amnestie: de voorbije dagen een heet hangijzer. Voor sommigen is het echter altijd tijd om over amnestie te praten. In het februari-nummer van het Voorpost-blad Revolte zette Björn Roose, persverantwoordelijke van Voorpost en VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, nog eens op een rijtje waarom hij en anderen om amnestie vragen.

Björn Roose: “Ten eerste bepleiten we amnestie op grond van de uitspattingen van de repressie. (…) Ten tweede bepleiten we amnestie op humanitaire gronden. (…) Ten derde kan amnestie nog steeds bepleit worden op christelijke gronden (minstens voor de christenen onder ons). (…) Tenslotte kan amnestie bepleit worden met het argument (…) “dat meer dan honderd jaar anti-Vlaams Belgisch unitarisme noodzakelijkerwijze tot activisme en collaboratie moesten leiden”.  Op dat laatste gaat Björn Roose uitgebreid in. Een verhaal dat ook VB-voorzitter Bruno Valkeniers bovenhaalt in een door De Standaard geweigerde vrije tribune. Maar laten we Björn Roose verder citeren.

Björn Roose: “Ondergetekende ging het zich bijna beklagen dat hij geen kind of kleinkind van ‘zwarten’ is toen hij dat verwijt in het gezicht geslingerd kreeg. De repressie en de daaropvolgende, intussen meer dan zestig jaar durende, halsstarrige weigering om amnestie door te voeren, heeft dan ook hele generaties Vlaams-nationalisten voortgebracht. Met een beetje cynisme zou een Vlaams-nationalist zich haast dankbaar moeten tonen tegenover de Belgische staat vanwege deze aangehouden haat. Het is immers gemakkelijker te haten wat ons haat, dan te haten wat ons vergeeft. Alleen al om dát af en toe duidelijk te maken, om aan te geven dat de haat van de Belgische staat tegenover Vlaanderen onverminderd verder duurt, is het goed de amnestie te blijven eisen. Desnoods tot iedereen die er het rechtstreekse of onrechtstreekse slachtoffer van werd dood en begraven is. Desnoods tot we het alleen nog postuum kunnen eisen. Hoe ging dat liedje ook alweer ? O ja, ‘We zullen België, België, België trouw verraden, haat in ’t leven, haat in ’t graf.”

Gelukkig is zelfs na het ‘in overweging nemen’ van het VB-wetsvoorstel voor amnestie de kans klein dat het wetsvoorstel door een parlementaire meerderheid wordt goedgekeurd. Anders wordt het voor Björn Roose moeilijker om verder te haten. (Foto: Björn Roose (r.) probeert Manneke Pis een Vlaams kostuumpje aan te doen en te laten pissen op een Belgische vlag, actie op 29 januari 2011).