Anti-Fascistisch Front / Verzet

Terwijl le tout VB, vijf televisie- en videocameraploegen, en nog een pak journalisten, gisteren afzakten naar Hoboken voor een debat tussen extremisten, gaat het leven bij het Vlaams Belang intussen zijn gewone gang. En dat betekent: alweer een paar lokale mandatarissen die de partij verlaten.

Piet Houben (foto 1) zetelt al sinds 1988 in de gemeenteraad van Schilde (provincie Antwerpen). Achtereenvolgens voor de Volksunie, de Open VLD en het Vlaams Belang. Vijf maanden geleden werd hij voorzitter van de plaatselijke VB-afdeling, waarvan de sterke madame Vlaams volksvertegenwoordigster  Marijke Dillen is. Marijke Dillen is ook gemeenteraadslid in Schilde. Maar la Dillen wordt nu geconfronteerd met het ontslag als VB-voorzitter en als VB-gemeenteraadslid van Piet Houben. Houben kan zich niet meer vinden in de standpunten en werking van de lokale VB-afdeling en stapt daarom op. Hij blijft in de gemeenteraad en politieraad zetelen als ‘Onafhankelijk Vlaams Raadslid’. Er kan dus geen VB’er in zijn plaats zetelen. Houbens echtgenote, Francine Braeckmans, OCMW-raadslid in Schilde, diende eveneens haar ontslag in en blijft eveneens voort zetelen als onafhankelijk raadslid.

Bij het Limburgse VB zet de leegloop zich intussen verder. In Maaseik gaf Sara Kannen haar ontslag als gemeenteraadslid. Door het ontslag van Kannen is het VB-Maaseik al toe aan de achtste opvolger van de VB-lijst. Daarenboven blijft de stoel van VB-gemeenteraadslid Peter Maggen al maanden onbezet. Zolang Maggen geen ontslag neemt, kan hij niet vervangen worden. Maar het is niet zeker of men nog vervangers gaat vinden. Het VB trok in Maaseik naar de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 met slechts vijftien kandidaten, terwijl er op de lijst plaats was voor zevenentwintig. Vijf van de vijftien geraakten verkozen, maar nu zit men in de problemen om de VB-banken nog gevuld te krijgen.

In Maasmechelen stapte twee jaar geleden al de VB-lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 op bij het VB. Simon Cardinaels bleef evenwel zetelen als onafhankelijk gemeenteraadslid. Marijke Geraerts (foto 2), gemeente- en OCMW-raadslid, doet nu hetzelfde. Ze stapt op bij het VB maar blijft als onafhankelijk gemeente- en OCMW-raadslid voort zetelen. Marijke Geraerts zegt zich niet meer te kunnen terugvinden in de koers die het VB tegenwoordig vaart. Ze betreurt het aan de kant zetten van Marie-Rose Morel, Frank Vanhecke, Francis Van den Eynde en anderen. Voor de uitbouw van de lokale VB-afdeling voelde ze zich niet gesteund door regionale, provinciale en nationale partijstructuren.

In As, bij Genk, blijft het VB intussen sukkelen met het vinden voor een opvolger van ontslagnemend VB-gemeenteraadslid Leo Degraeve. Men heeft al de zesde opvolger op de VB-lijst opgeroepen, maar ook die gaf verstek. Er blijven nog twee namen op de VB-opvolgerslijst over. Intussen blijft ook de stoel van Marleen Croes onbezet. Zij is ‘fractieleidster’ van de in principe tweekoppige VB-gemeenteraadsfractie in As, maar komt al maanden niet meer opdagen. Volgend jaar zijn er opnieuw gemeenteraadsverkiezingen, maar of het VB dan met een betere lijst kan uitpakken in As en andere gemeenten is maar de vraag.

Met de start van het nieuwe academiejaar aan de universiteiten pakt Humo uit met een studentenbijlage. Tim F. Van der Mensbrugge schetst drie rechtse studentenclubs in Gent: het KVHV, de NSV en Jong N-VA. Humo een links blaadje? Hier de integrale tekst van het artikel, waar Humo fragmenten uit geselecteerd heeft voor publicatie.

Volgens NSV-preses Vincent Schoenaers proberen de drie flamingante studentenclubs elkaar geen leden af te snoepen. Vincent Schoenaers: “We beschouwen het KVHV en Jong N-VA niet als concurrentie, maar als een aanvulling.” Bij de NSV zijn ze gewend zichzelf als het centrum van de wereld te zien. KVHV-preses Jonas Naeyaert vult aan: “In het wereldje kent iedereen elkaar. We komen naar elkaars activiteiten. Er zijn wel verschillen. Het KVHV is nationaal-conservatief, en de NSV is nationaal-revolutionair. Hun focus ligt meer op provoceren en actievoeren. Wat niet wil zeggen dat wij vies zijn van actie: onlangs nog hebben we de IJzertoren bezet nadat het IJzerbedevaartcomité had beweerd dat de Vlaamse strijd gestreden was.” Jonas Naeyaert vertelt er in Humo niet bij dat die bezetting van de IJzertoren is ingediend in de strijd om de 500 euro die VB-voorzitter Bruno Valkeniers in november vorig jaar beloofde aan “de (Vlaams-nationalistische, nvdr.) studentenvereniging die de beste studentengrap uithaalt.”

De enige andere ingediende actie was van NSV-Antwerpen. Zij lieten een tros gele en zwarte ballonnen, met daaraan twee leeuwenvlaggen, de lucht in als antwoord op Comac, de jongerenafdeling van de PVDA, die een pro België-actie voerde. "Bij gebrek aan reglement" heeft Bruno Valkeniers nu zowel KVHV-Gent als NSV-Antwerpen 500 euro toegestopt. Bruno Valkeniers was overigens zelf lid van beide verenigingen: eerst lid van het KVHV en vervolgens medeoprichter van de NSV. Volgens een oud-preses van het KVHV, die in Humo anoniem wil blijven, zijn studentenverenigingen uitermate geschikt “om na te gaan welk vlees je in de kuip hebt. (…) Het is een soort officierenschool: je zit samen achter de meisjes aan, je ligt samen dronken in de goot en je organiseert samen activiteiten. Dan merk je snel wie wat waard is.” Bij welke vereniging de slimste studenten zitten, komt niet aan bod in Humo. Maar ze zitten niet bij het KVHV-Gent waar men vorig academiejaar een Italiaanse neofascist uitnodigde voor een lezing. En als er dan ook nog klachten komen dat het een minpunt was dat de lezing in het Frans was, dan ga je helemaal af.

Anderzijds mag je ook de NSV niet onderschatten, zoals je ziet op de foto: een NSV’ster die een affiche tegen armoede ondersteboven vasthoudt. Het kan iedereen overkomen, maar de domste eerst.

Kif Kif heeft haar derde e-boek uitgebracht. Na Terroriste uit Liefde en Links van de Kerk. De linkerzijde en de multiculturele samenleving (intussen aangevuld en als gewoon boek uit onder de titel De heruitvinding van de samenleving), nu een e-boek over het discours van N-VA, de verspreiding van dat discours en de impact ervan op het samenleven.

Het is een open deur intrappen als we zeggen dat Bart De Wever (foto) alomtegenwoordig is in de media. Zowel in de populaire media als in de kwaliteitspers, in amusement- en duidingsprogramma’s op televisie, en op het internet domineert de N-VA-retoriek. Is het niet Bart De Wever, dan zijn er nog altijd Siegfried Bracke en Ben Weyts van wie elke notitie of opmerking uitvergroot wordt in de media. Wie het waagt daarbij kritisch commentaar te geven, krijgt een karrenvracht haatmails in zijn mailbox. In Het Rijpen van de Geesten. De woorden van De Wever en de strijd om uw ziel analyseren Ico Maly, Jan Zienkowski en medewerkers van Kif Kif Mediawatch het politieke project van N-VA en de rol van de media(optredens) daarbij

In het eerste deel van het boek leggen de auteurs uit welke methodologie ze voor hun onderzoek gehanteerd hebben. In deel twee ontrafelen ze concepten als identiteit, natie of democratie zoals gehanteerd door N-VA’ers. Er wordt gewezen op contradicties in het discours, waar men uiterst vaag blijft en waar andere retorische strategieën gehanteerd worden. In het derde deel gaat men op zoek naar de manier waarop de N-VA in haar discours de Vlaamse identiteit en de Vlaamse natie vorm geeft. In het vierde en laatste hoofdstuk wordt geschetst hoe de ideeën en woorden van de N-VA circuleren in de media, zowel in de klassieke als in de nieuwe media.

“Het politiek project van de N-VA is, zoals alle nationalistische projecten, wel degelijk gebaseerd op uitsluiting – in casu van de Walen, moslims – en het (impliciet) bestempelen van andersdenkenden als volksvreemd, vijanden van de Vlaamse identiteit. Het is hoog tijd voor tegengas”, besluiten de auteurs. En nog: “Als we de N-VA laten doen, hebben we meer te verliezen dan België alleen: we dreigen ook allerhande rechten en sociale bescherming te verliezen. Een land waar de rijken het voor het zeggen zullen hebben en de gewone mens opdraait voor het prijskaartje.”

• Download Het Rijpen van de Geesten. De woorden van De Wever en de strijd om uw ziel  hier als pdf-document of als epub.

Twee weken geleden pakten onze collega’s van RésistanceS uit met het nieuws dat ze nu ook in Wallonië een afdeling van Blood and Honour hebben. Aanleiding voor de bekendmaking was het concert dat voor aanstaande zaterdag is gepland (foto 1). 

Op een dit jaar teruggevonden affiche wordt een concert op 11 november 1989 in Puurs aangekondigd met Brutal Attack, die nu nog altijd actief is in het Blood and Honour-circuit, en Screwdriver, de groep van Blood and Honour-oprichter Ian Stuart Donaldson. Het concert werd aangekondigd door de ‘Blood and Honnour (met twee n’en, nvdr.) Belgian Division’. Of er echt een Belgische afdeling was van Blood and Honour is niet bekend. Het kunnen best Vlamingen geweest zijn die zich Belgen noemden. België was toen en is nu nog altijd in het buitenland bekender dan Vlaanderen. Twee jaar later, in 1991, begon men wel al concerten als Blood and Honour Vlaanderen in te richten.

Wallonië kende nogal wat extreemrechtse groupuscules en partijtjes, denk maar aan het Belgische Front national dat meer opsplitsingen en afscheuringen kende dan de nochtans op dat vlak niet onbeslagen Vlaamse Beweging. Verder was en is er ook nog Nation, al even weinig succesvol als hun vrienden van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).  Vorig jaar begonnen de plannen te rijpen voor een Waalse afdeling van Blood and Honour, en in februari dit jaar begon het concreter te worden als ‘Chris Demart’ (foto 2) naar de Day of Honour ging in Boedapest (Hongarije). Het is een jaarlijkse herdenking van de met de Duitse nazi’s collaborerende Hongaren. Een bijeenkomst waar elk jaar weer neonazi’s uit Duitsland, Engeland, Vlaanderen, Nederland en andere contreien naartoe trekken.

In het hotel waar ‘Chris Demart’ en andere neonazi’s logeerden, op de Day of Honour-plechtigheid, bij een concert en bij de zuippartijen tussendoor leerden ‘Chris Demart’ en anderen elkaar beter kennen. In Boedapest droeg ‘Chris Demart’ reeds een T-shirt met het opschrift Blood and Honour Wallonie, maar de erkenning van zijn afdeling door de Engelse 'moederorganisatie' kwam er pas  in augustus dit jaar. Blood and Honour Wallonie is dan wel nieuw, maar men kent er zijn klassiekers: in het logo van de Waalse Blood and Honour-afdeling wordt symboliek hernomen van de Waalse SS-divisie. ‘Chris Demart’ is een pseudoniem. Zijn ware identiteit is bekend bij RésistanceS en het AFF. Zijn thuisbasis is de streek van Charleroi waar 'Demart' regelmatig wordt gezien bij activiteiten van (Jeune) Nation en van het Front national. Volgens Le Soir van 10 september zou de kern van de nieuwe Waalse Blood and Honour-afdeling uit vijf à tien skinheads bestaan.

Er zal dus hulp nodig zijn vanuit Vlaanderen en Duitsland om het voor zaterdag aangekondigde concert te organiseren. Vanuit Vlaanderen worden echter niet bijster veel medewerkers verwacht. Waar het concert wordt ingericht, is alsnog niet bekend. Nederlandse neonazi’s spraken al over Vlaanderen, maar wat daarvan waar is, zal pas komend weekend blijken.  

Met een Blood and Honour-concert in ons land dat vooral door de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour ingericht wordt, verbaast het niet op de affiche een Franse neonazigroep te vinden is. Aanvankelijk stonden zelfs twee Franse groepen op het programma.

Bij het YouTube-filmpje van L’homme au masque d’argile wordt de groep Sinweldi omschreven als een “Martial NS (= nationaal-socialistisch, nvdr.) NeoFolk”-groep uit Frankrijk. In dat nummer L’homme au masque d’argile is een paar keer een geluidsopname van Adolf Hitler verwerkt. Het nummer staat op de cd L’homme au coeur de fer, en de liefhebbers vinden daar nog meer geluidsfragmenten van de Führer verwerkt in de muziek van Sinweldi die ook nog als Military Pop wordt omschreven. Op de hoes van de cd staat een afbeelding van nazi’s die rond een vuur staan en de Hitlergroet brengen. Nog meer verwijzingen naar het Derde Rijk vinden we op een foto, die ook als postkaart is verspreid, waarop de naam van de groep Sinweldi met een Sig-rune begint, een enkelvoudige bliksemschicht zoals bekend van de SS, de paramilitaire organisatie van de Duitse nazi-partij NSDAP (foto 2). Op de cd Acta Fabula Est staan een hamer en een zwaard die verwijzen naar de ‘linkse’ nazi’s Gregor en Otto Strasser. Op de cd wordt Robert Brasillach geciteerd, een Franse schrijver die sympathie koesterde voor het Italiaanse fascisme en het Duitse nationaal-socialisme. In een interview voor AryanMusic zegt ‘Albert Sinweldi’ zich te verzetten tegen het nieuwe economische Europa, het liberalisme, het zionisme en alle kwalen van de moderne wereld.

De Britse groep Hearts of Oak bestaat volgens de concertaffiche uit ex-leden van Warhammer, Skullhead en Nemesis. Warhammer was een Combat 18-georienteerde groep. Het refrein van hun Die Jew Die, “Sterf Joden, Sterf”, luidt: “Treacherous scumbag make my day, Zyklon B is the only way, Die Jew Die”. Zyklon B is het gas waarmee de Joden (en anderen) de dood ingejaagd werden in de nazivernietigingskampen. Voor Warhammer nog altijd ideaal om hen een goede dag te bezorgen. Skullhead was een tradtionele Blood and Honour-groep. In hun teksten ging het meestal over Britse trots, Noorse goden en antikapitalisme. Nemesis is een Schotse groep die onder andere een tribute voor Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson uitbracht.

Angry Bootboys is een Duitse extreemrechtse muziekgroep uit de skinheadscene. De groep is opgericht in 2001 en maakte een herstart in 2008. Skinheads kunnen zowel politiek links als rechts zijn. Voor Angry Bootboys is het echter een uitgemaakte zaak: Oi! Ain’t Red (de punkvariant Oi! kan niet links zijn). In het nummer Mir scheint die Sonne aus dem Arsch luidt het: “Ik hou niet van linksen en homo’s, ik haat deze leraren op Duitse scholen. Ik hou ook niet van hippies en sociaalpedagogen.” Het is niet duidelijk wie schuilgaat achter de tweede aangekondigde Duitse groep: N.P.U.. Mogelijk is er een schrijffout op de affiche en wordt M.P.U. bedoeld. Dat is een relatief nieuwe groep met de zanger van White Rebel Boys en leden van RAC (= Rock Against Communism, nvdr.) ‘n’ Roll Teufel en White Resistance. Duidelijk gefocust op het blanke ras.

De affiche hierboven (foto 1) is al de derde affiche in omloop over het concert, en het is niet zeker dat dit de laatste is. Eerder stond ook de Franse groep Bagadou Stourm op de affiche. Maar doorgaans treedt die op concerten op ingericht door de Combat 18-versie van Blood and Honour, en het concert aanstaande zaterdag wordt ingericht door de traditionele versie van Blood and Honour. Wordt nu ook niet meer vermeld: de Duitse groep Words of Anger die Nazi Rock ’n Roll brengt. Op hun cd Kranke Welt staat een foto van de Hitlerjugend, met een vlag waarop een zwaard en hamer (zie hierboven, bij Sinweldi). Op het infoboekje bij de cd staan talloze afbeeldingen van Rudolf Hess, door Adolf Hitler benoemd als zijn plaatsvervanger als leider van de nazi-partij NSDAP. Wat ook gewijzigd is, is het Belgisch gsm-nummer waar naar kan gebeld worden om de plaats van afspraak te weten, waar je wordt doorgestuurd naar het eigenlijk adres van de concertzaal.

Het is duidelijk: het zijn beginners die het concert inrichten. Gaat men ze laten groeien tot professionals in het organiseren van neonaziconcerten?

“Er zijn nog zekerheden in het leven. Telkens er in of om het stadhuis een steen wordt verlegd, al is het soms niet meer dan een kiezel, is Vlaams Belang er als de kippen bij om persmededelingen te sturen. Dat het niet waar is, of op z'n minst laakbaar en schandalig en van de hond en zo.”

Gazet van Antwerpen-redacteur Wim Daeninck uitte vorige vrijdag zijn bedenkingen bij de diaree aan persmededelingen van het Vlaams Belang. “Dit keer was het voorwerp der gramschap de brochure 't Stad, we werken eraan (foto). Die geeft een overzicht van alle projecten van de Werf van de Eeuw. Grote en kleine werken die de komende jaren het nieuwe stadsbeeld zullen bepalen. Kan niet, mag niet. Betaald met belastingsgeld, betoogt het boze Belang. En daar hebben ze groot gelijk in. Alles wat het stadsbestuur doet, wordt namelijk betaald met belastingsgeld. Scholen bouwen, parken en pleinen aanleggen, wegen herstellen, kinderkribbes en serviceflats bouwen, ziekenhuizen doen draaien, brochures uitgeven: elke cent daarvoor komt uit de stedelijke ruif, al dan niet aangevuld met Vlaamse of federale centen. Althans, wij hebben alvast geen weet van een zwik stadsbedienden die in de catacomben van de Grote Markt een drukkerijtje hebben geïnstalleerd waar eurobiljetten vlotjes van de band rollen.

Maar of dat nu zo fout is? De brochure bevat geen enkele naam of foto van een politicus. Niet eens een gepersonaliseerd voorwoord van de burgemeester. Zoals ook in het informatieblad De Antwerpenaar, eveneens betaald met belastingsgeld, geen enkele schepen pluimen op zijn hoed mag steken. Toegegeven, de grens tussen informatie en propaganda is dun. Maar we neigen in deze meer naar het eerste. Burgers informeren is een van de kerntaken van een overheid. Zou ze dat niet doen, dan zouden de critici van de meerderheid de eersten zijn om dat aan te klagen. Trouwens, waar komt het geld vandaan waarmee politieke partijen hun propaganda verspreiden? Grotendeels uit hun dotatie, toch? En waar komt dát geld vandaan? Juist.”

Filip Dewinter heeft overigens laten opvragen hoeveel het drukken en verspreiden van de betwiste brochure kost. Volgens Filip Dewinter kan een stad als Antwerpen zich dit niet veroorloven met een schuldenlast van 971 miljoen euro en een OCMW dat vorig jaar een tekort had van 14 miljoen euro. Dewinter heeft aan het Antwerps integriteitsbureau gevraagd een onderzoek te openen, en aan provinciegouverneur Cathy Berx gevraagd de kosten voor de opmaak, druk en verspreiding van de brochure uit de rekening van de stad Antwerpen te halen en te verhalen op de partijen die deel uitmaken van het Antwerpse stadsbestuur. Het is niet bekend wat de kosten zijn aan uurlonen en tijd die beter had kunnen besteed worden voor de ambtenaren die de vraag van Dewinter moeten onderzoeken. Het resultaat van het onderzoek laat zich raden: Wim Daeninck heeft gelijk.

Volgende zaterdag mag ons land zich nog eens verheugen (nouja) op een Ian Stuart Donaldson-memorial georganiseerd door Blood and Honour. Een concert volgens de affiche (foto 1) georganiseerd door de Vlaamse en Waalse afdeling van Blood and Honour, met steun van Duitse kameraden.

Het lijkt er echter sterk op dat het vooral de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour is die de organisator is. De datum is niet toevallig. Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson is op 24 september (1993) overleden en traditioneel worden dan in nogal wat landen herdenkingsconcerten ingericht. Er zijn dezer dagen Ian Stuart Donaldson-memorials in Hongarije (10 september); Engeland (16 & 17 september); Zweden (foto 2), Italië en Duitsland (vandaag), België (1 oktober), Frankrijk en Australië (foto 3) (8 oktober)… Daarnaast zijn er nog ‘gewone’ neonaziconcerten waar men bij Blood and Honour graag reclame voor maakt: in Griekenland (17 september), Italië (1 oktober), Hongarije (15 oktober), de Verenigde Staten (22 oktober), Slovenië (29 oktober)… Reislustige neonazi’s weten waar naartoe. Naar eigen zeggen waren Nederlandse, Vlaamse en Waalse neonazi’s met meer dan veertig bij de Ian Stuart Donaldson-memorial vorig weekend in Engeland.

De laatste keer dat in ons land nog een Ian Stuart Donaldson-memorial ingericht werd, was op 18 oktober 2008 in Diksmuide. Drie dagen later werden drie Blood and Honour-organisatoren van hun bed gelicht door de politie. Voor de organisatie van het concert in Diksmuide en voorgaande concerten werden de organisatoren op 9 maart 2011 veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf en een geldboete. Voor twee van hen een voorwaardelijke gevangenisstraf, voor de derde in theorie een effectieve gevangenisstraf omdat hij wegens een andere veroordeling niet in aanmerking kon komen voor een voorwaardelijke gevangenisstraf. De straffen waren licht maar principieel belangrijk: voor het eerst werd met een vonnis duidelijk gemaakt dat het inrichten van neonaziconcerten strafbaar is.

Is dit nog niet tot Wallonië doorgedrongen of denkt men: pas na x-aantal concerten zal men ingrijpen? Blood and Honour Vlaanderen (de traditionele tak, we laten de Combat 18-versie dan nog buiten beschouwing) had al vierentwintig concerten ingericht (1, 2) vooraleer een rechtbank zich er over uitsprak. De voor volgende zaterdag aangekondigde groepen verheerlijken het nazisme, met samples van Adolf Hitler en andere lofbetuigingen. (Zie ons artikel maandag.) Na vijf jaar campagne vanuit het Anti-Fascistisch Front (AFF) reageren politie en parket tegenwoordig alerter op neonaziconcerten, maar een andere inschatting kan er nog altijd voor zorgen dat het concert toch kan plaatsvinden zonder de nodige ‘vaststellingen’ die voor gerechtelijke vervolging kunnen zorgen.

Het beste blijft natuurlijk dat een concert niet doorgaat. Een concert gepland voor 14 mei 2011 in Burcht, deelgemeente van Zwijndrecht, met deels groepen uit het Blood and Honour-circuit, werd afgelast na negatieve berichtgeving in de pers, reacties van de burgemeester en de zaaleigenaar, en interne verdeeldheid bij het organiserende Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).

Toen we de foto hiernaast zagen, werden we herinnerd aan Jurgen Verstrepen, omhoog gevallen maker van controversiële radio- en televisieprogramma's (1981-2011), ‘verruimer’ bij het Vlaams Blok/Belang (2004-2007) en lid van Jean-Marie Dedeckers LDD (2007-…).

Jurgen Verstrepen blijkt in de Arabische golfstaat Qatar te zijn waar hij “onder de indruk (is) van het sportbeleid”, de Arabische nieuwszender Al Jazeera bezocht en een “zeer hartelijke officiële ontvangst” kreeg. In welke hoedanigheid hij die officiële ontvangst kreeg, vertelt Verstrepen er niet bij. Verstrepen zegt onder de indruk te zijn van de efficiëntie waarmee de staat Qatar werkt, en noteert dat men bij Al Jazeera met maar de helft van het personeelsaantal als bij de VRT werkt. Of dat alles is wat van Al Jazeera te onthouden is?! Al Jazeera was één van de genomineerden voor de Prijs voor de Democratie dit jaar omwille van haar bijdrage aan de Arabische revolutie. Met Jurgen Verstrepen werd het daarentegen nooit wat. Niet met zijn ‘spraakmakende’ radio- en tv-uitzendingen, niet bij het VB, en niet bij de LDD.

Met zijn politieke carrière die geen toekomst meer biedt, overwoog Verstrepen naar het buitenland te verhuizen. Hij kan het maar beter doen. De laatste maanden is nog maar weinig of niets gehoord van Jurgen Verstrepen, maar niemand die hem mist.

De werking van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) wordt vanuit diverse hoeken onder vuur genomen. Of het CGKR te weinig rechtszaken of teveel rechtszaken aanspant, voor het VB is elk argument goed om de afschaffing van het CGKR te eisen.

De bal ging aan het rollen nadat André Gantman (foto 1) in een scherp opiniestuk op 3 augustus bij JoodsActueel kritiek leverde op de werking van het CGKR omdat het CGKR te laks zou gereageerd hebben op een column in De Zwinkrant waarin de aanwezigheid van Joden op de zeedijk in Knokke gehekeld werd. Gantman vroeg een parlementair onderzoek om na te gaan of het CGKR “zich daadwerkelijk kwijt van zijn wettelijke verplichtingen in het algemeen en in het bijzonder wanneer het gaat over daden met een antisemitische inslag”. Gantman werd bijgesprongen door Jan Jambon (N-VA) en Luckas Vander Taelen (Groen!). Vander Taelens partijgenoot en jurist Eddy Boutmans was de enige die in deze zaak het hoofd koel hield. Hij wees er in De Morgen van 9 augustus op dat groepsbelediging in ons land niet strafbaar is, enkel aanzetting tot haat, discriminatie of geweld tegen (leden van) een bepaalde groep strafbaar is. Het VB sprong op de kar die André Gantman had voorgespannen en eiste kort en krachtig voor het CGKR: “Opdoeken die handel!”

Gisteren leverde Hervé Hasquin (foto 2) kritiek op het CGKR waar hij tussen juni 2008 en begin deze maand voorzitter van de Raad van Bestuur was. Net als André Gantman is Hervé Hasquin van liberale signatuur, maar Hasquin vindt dat het CGKR te vaak "te politiek correct is en te veel mensen voor de rechtbank brengt voor een ja en een nee”. Een argument overigens uit het ongerijmde want het is de Raad van Bestuur, waarvan Hasquin drie jaar lang voorzitter was, die beslist of het CGKR al dan niet een rechtszaak inspant of zich ergens burgerlijke partij stelt. Het is niet een personeelslid van het CGKR, en zelfs niet directeur Jozef De Witte die dit beslist. “Omdat het Centrum geen deel van de oplossing maar een deel van het probleem is geworden én niet in het minst omdat de voorzitter van de eigen Raad van Bestuur er nu ook zijn buik vol van heeft, rest er maar één oplossing: de onmiddellijke afschaffing van deze geldverslindende en gepolitiseerde instelling!”, luidde het gisteren bij het VB.

De ene liberaal vindt dat het CGKR te lauw reageert, de andere vindt dat het CGKR te fel reageert. Twee keer golft het VB mee op de kritiek om de afschaffing van het CGKR te eisen. De N-VA vindt intussen dat het CGKR te weinig rekening houdt met de ‘Vlaamse gevoeligheden’. De N-VA wil daarom dat Vlaanderen een eigen CGKR opricht. Afgezien van het absurde van een Vlaams, een Franstalig én een federaal CGKR, maakt bevoegd Vlaams minister Geert Bourgeois (N-VA) geen werk van de oprichting van een Vlaams CGKR. Het lijkt er dan ook sterk op dat voor de N-VA het beste CGKR geen CGKR is. André Gantman, Hervé Hasquin en anderen: let toch op dat je met het formuleren van je kritiek, je geen aanleiding geeft voor het opdoeken van het CGKR. Om het met een Vlaams spreekwoord te zeggen: je het kind met het badwater weggooit.

Vorige zondag waren er in Berlijn parlements- en districtsverkiezingen. Het Vlaams Belang steunde daarbij Pro Deutschland. Filip Dewinter sprak in Berlijn op de startmeeting van de Pro Deutschland-campagne in juli 2010. Bij het einde van de campagne werden gewezen VB-volksvertegenwoordigster Hilde De Lobel en de voorzitster van de Antwerpse Vlaams Belang Jongeren Barbara Bonte namens het VB naar Berlijn gestuurd (foto 1).  “Hopelijk mogen we op 18 september toasten op een klinkende overwinning!”, zo besloot Barbara Bonte op RechtsActueel een verslag.

Sindsdien bleef het bij RechtsActueel stil  over de verkiezingsuitslag in Berlijn, en ook op de website van het VB – waar een artikel stond over Dewinter in Berlijn – hult men zich in stilzwijgen. Niet zonder redenen, zo blijkt. Pro Deutschland kwam bij de parlementsverkiezingen in Berlijn vorige zondag immers niet verder dan 1,2 % van de stemmen (17 829 stemmen). Die Freiheit, een andere extreemrechtse populistische partij die de steun geniet van Geert Wilders, kwam niet verder dan 0,9 % van de stemmen (14 019 stemmen). Het beste, nouja, uiterst rechts van het politieke spectrum scoorde de neonazistische Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) die 2,1 % van de stemmen behaalde (31 243 stemmen, een verlies van een 0,5 %). De NPD, die nochtans met een opvallende affichecampagne uitpakte, kon enkel in drie districten telkens twee verkozenen krijgen (Treptow-Köpenick, Hellersdorf en Lichtenberg – met uitslagen tussen 3,7 en 4,5 % van de stemmen. In 2006 haalde de NPD in diezelfde districten nog 5,3 tot 6,4 % van de stemmen).

Een en ander heeft financiële gevolgen. Het volstond 1 % van de stemmen te halen om een belangrijk deel van de verkiezingsuitgaven te kunnen recupereren. Die Freiheit – die meer dan 100 000 euro heeft uitgegeven voor haar campagne – valt net naast de prijzenpot. De NPD komt ook niet goed uit de campagne omdat om een fractie te vormen in de districten, met alle voordelen vandien, je met minstens drie verkozenen moet zijn en de NPD telkens niet verder komt dan maar twee verkozenen. De positie van NPD-voorzitter Udo Voight (foto 2) staat nu ter discussie. In Berlijn is de liberale FDP overigens voor de vijfde keer op rij uit een deelstaatparlement gestemd. De rechts-populistische praat in de laatste weken van de campagne in Berlijn heeft de partij niet geholpen.

Goed nieuws dus uit Berlijn, en daarom lees je er niets over bij RechtsActueel en het VB. Het belangrijkste is natuurlijk dat Berlijn afstevent op een roodgroene coalitie en dat de Piratenpartij haar intrede doet in het Berlijnse parlement. Maar dat las je al in de reguliere pers. AFF/Verzet heeft ook oog voor de vrienden van Filip Dewinter en Geert Wilders.