13-10-11

WORDT DE N-VA EEN VLAAMS BELANG IN HET GROOT?

N-VA zuigt Vlaams Belang verder leeg titelden nogal wat kranten na de jongste kiespeiling. We proberen ons die titel niet te letterlijk voor te stellen, maar de vraag mag gesteld worden of de N-VA die vandaag, 13 oktober, precies tien jaar geleden opgericht werd geen Vlaams Belang in het groot aan het worden is. “Neen”, zegt Jaak Peeters (65 j.), acht jaar lang nationaal secretaris van het Vlaams Blok en intussen actief bij de N-VA. Tot eind februari dit jaar lid van de partijraad van de N-VA.

 

Op zijn blog argumenteert Jaak Peeters dat het Vlaams Blok groot werd “door de stemmen van mensen die (…) sinds hun jeugd gewoon waren om voor de socialisten te stemmen. Heeft het inzuigen van die massa’s ex-socialistische stemmen met zich gebracht dat het Vlaams Blok een kopie van de SP.A werd? Neen toch? De werkelijkheid is dat de socialistische partij de voeling met haar kiezers verloren was. Ze was – en is – een stuk van met Belgisch machtsestablishment geworden in plaats van de emanatie van de verzuchtingen van de gewone volksmens. Deze laatste voelde zich bedreigd door de massale instroom van vreemdelingen. Eerst waren het arbeiders. Dat ging mee door. Deze lieden namen nogal eens het zware werk uit de handen en dat zat comfortabel. Maar gaandeweg kwamen in hun zog ook hun families en begonnen dra hele wijken van Hoboken en Borgerhout te lijken op Marrakech of Casablanca. Mensen voelden zich niet meer thuis in eigen straat en stoorden zich aan de compleet andere levenswijze van de nieuwkomers. Tevergeefs richtten de autochtonen zich naar hun politieke vertegenwoordigers, maar die hadden andere zorgen. Bovendien waren deze laatsten voluit in de ban van een bepaald soort links-kosmopolitisch ideologisch verhaal, waarvan het ultimum volgens hen de vestiging van de multiculturele maatschappij was. Maar wat die multiculturele maatschappij dan in de praktijk te betekenen had, dààr wisten de gewone autochtonen wel meer realistische verhalen over te vertellen.

 

(…) Het Vlaams Belang (…) bood wel een luisterend oor en speelde zelfs – nogal rauw, maar dat kan hier onbesproken blijven – in op de bezorgde gevoelens van de autochtonen. Omdat de weldenkende zichzelf links noemende ideologen geen antwoord wisten, vonden ze niet beter dat het Vlaams Blok als racistisch en dito te stigmatiseren, waardoor ze de woede van grote delen van de bevolking opriepen en de zaak nog prangender maakten. Maar het Vlaams Blok kon zijn beloften niet waarmaken. De partij werd opgesloten in een heus cordon (…). Dan kwam de fatale fout. In plaats van hun eigen verhaal open te breken en aanvaardbaar te maken voor de modale middenklasse in Vlaanderen, werd de bokshandschoen bovengehaald. Het verhaal werd verruwd, zodat velen zich afgestoten voelden. De partijleiding zelf vond een gezellig onderkomen in het cordon, dat voortaan als een soort levensverzekering kon dienst doen. Een kruik gaat altijd te water tot ze barst en in dit geval verloren de kiezers hun geloof in de mogelijkheden van de intussen tot Vlaams Belang herdoopte partij. Is er in de ideologische verhalen van de modale Vlaamse kiezer inmiddels iets veranderd, waardoor N-VA het Belang überhaupt kan leegzuigen? Ja en neen.

 

Neen, omdat het nog steeds grotendeels dezelfde autochtone mensen zijn die hun stem uitbrengen en omdat de overlast die de tweede en soms derde generatie verkoopt zelfs nooit zo’n grote vormen aannam: het werd alleen maar erger. Men heeft nooit gezien dat de politie met een heel peloton moest uitrukken om jonge ‘migranten’ op hun plaats te zetten. De eerste nieuwkomers hadden zich immers doorgaans heel koest gehouden, maar hun kinderen en soms kleinkinderen blijken veel minder bescheiden. Ja, omdat de problematiek van de vreemdelingen veranderd is. Vooreerst – het werd al vermeld – gaat het vaak om jongere generaties, die vaak hier geboren zijn. Autochtonen begrijpen maar niet waarom die jongelui zich niet aanpassen: ze hebben hier school gelopen en ze hebben de tijd gekregen. Maar ze werden door een ‘links’ zorgestablishment mispamperd en kregen de hulp van domme wetten tegen het racisme (…).  

 

Het beleid van de traditionele partijen (…) heeft geen contact met de ware wereld van de modale, hardwerkende Vlaming. En dus keert die zich af van de traditionele machthebbers, waarvan hij niets meer verwacht. De Wever en N-VA in het algemeen hebben dat contact wel weten te maken. En dus neemt N-VA de rol over die destijds het Blok heeft gespeeld. Is dat rechts? Alles hangt af van de definities, maar het best is te kijken naar wat de concrete feiten zijn. Etikettenplakkerij lijkt veeleer op onmacht en dat laten we dus aan de betrokkenen over. Wat N-VA moet doen, is zorgen dat ze niet de fouten maakt van het Blok: zich in de val laten lokken, verruwen en brutaal worden. Essentieel is de zorg om een verzorgd maar beslist discours, dat altijd op de rechten van mensen en volkeren blijft berusten maar in ieder geval altijd de vinger op de wonde legt. (…).”

 

Dat er “domme wetten tegen racisme” zijn, is een uitspraak die we voor rekening laten van Jaak Peeters. Is er bij hem dan toch iets blijven hangen van zijn Vlaams Blok-periode? Dat de N-VA een rechtse partij is, is geen kwestie van “etikettenplakkerij” maar van analyse van het programma en de voorstellen. Het economisch programma van de N-VA is al wat VOKA vraagt. En zelfs Siegfried Bracke zegt tegenwoordig: “Ik ben rechts nu. So what?” (De Standaard Weekblad, 1 oktober 2011). De N-VA denkt dat nu ze de grootste partij in Vlaanderen is, ze de meerderheid van de Vlamingen vertegenwoordigt. Dezelfde grootspraak als die het VB typeert. De N-VA gaat ook met haar voorstellen over cultuur dezelfde weg op als het VB. De N-VA heeft de overlopende VB’ers niet nodig om een rechtse, pretentieuze partij te zijn. Voornaamste verschil blijft dat het VB van racisme haar handelsmerk maakte, en de N-VA zich daar van afhoudt. Al wordt het uitkijken op dat vlak met de kritiek van de N-VA dat het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding te weinig rekening zou houden met de ‘Vlaamse gevoeligheid’. Dat gaat de richting uit van Filip Dewinter die het Eigen Volk Eerst!-principe belangrijker vindt dan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

 

Filip Dewinter weet intussen dat hoge scores bij verkiezingen niet blijven duren. Bart De Wever (foto) weet dat ook wel, maar alsnog weet niemand wanneer de motor van de N-VA begint te haperen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: n-va, vb |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.