Anti-Fascistisch Front / Verzet

In Humo deze week een pak interessante artikels, zoals babyboomers over generatie Y bijvoorbeeld. Naar aanleiding van een paar mails die minister Philippe Muyters in moeilijkheden bracht, ging Humo ook nog eens langs bij Bas Luyten, voormalig voorzitter van de N-VA -jongeren en ex-medewerker van Vlaams Parlementsvoorzitter Jan Peumans.

Bas Luyten signaleerde eerder al een clubje binnen de N-VA die zich de Vlaamse Nationale Vrienden noemt, VNV dus zoals dat andere VNV. Bas Luyten: “Onder elkaar geven ze lucht aan hun homohaat, hun racisme en hun diepe afkeer van alles wat neigt naar links. Ook de meer linkse elementen binnen de N-VA moeten eraan geloven.” Wie maakt deel uit van die VNV? "Liesbeth Homans, Theo Francken, Karl Vanlouwe, Guy Uyttersprot, Joachim Pohlmann – dat soort mensen.” Bas Luyten nu in Humo: “Mensen met grote kwaliteiten hebben vaak ook grote gebreken. Theo Francken (foto 1, Kamerlid en volgens het VB iemand die vaak haar wetsvoorstellen kopiëert om ze licht gewijzigd als een eigen wetsvoorstel in te dienen, nvdr.) is daar een uitmuntend voorbeeld van. (…) Zijn gedrag buiten de politiek strookt niet met de normen en waarden van de partij. Dronken naar huis rijden bijvoorbeeld, als hij terugkeert van zijn wilde feestjes met de VNV, de Vlaams Nationale Vrienden binnen de N-VA.”

Wie haalt het in zijn hoofd een vriendengroepje binnen de N-VA een extreemrechtse afkorting te geven? Bas Luyten: "Die titel was een knipoog." Komaan, zeg: dat is geen knipoog. Dat is té beladen. "Interne humor van Vlaams-nationalisten zeker? Joachim Pohlman, Theo Francken, Karl Vanlouwe, Liesbeth Homans, ikzelf: wij kunnen om dat soort dingen lachen." “Er zitten zware racisten bij de VNV, dat zal ik niet ontkennen. Karl Vanlouwe (foto 2, gecoöpteerd senator en IJzerwakeganger, nvdr.) bijvoorbeeld is een racist. Een degoutante racist. En dat komt op VNV-feestjes tot uiting, in de vorm van de gortigste uitspraken: ‘Je zou al die Marokkanen in Brussel beter buitensjotten.’” Op de keeper beschouwd kramen ze bij de N-VA dezelfde praat uit als bij het VB? “Een segment van de N-VA wel, ja. Karl Vanlouwe gaat niet voor de grap naar VNV-feestjes. Theo Francken ook niet. Theo Francken is heel alert, je kunt hem zelden op een foute uitspraak betrappen, tenzij op zo’n avond. Goed eten, goed drinken, Irish coffee en sigaren: daarna kwam het gelul eruit.” Volgens Bas Luyten heeft Bart De Wever op het punt gestaan om Francken buiten te gooien, maar na tussenkomst van Geert Bourgeois werd Theo Francken een paar weken later N-VA-lijsttrekker (in Leuven, nvdr.).

Karl Vanlouwe noch Theo Francken wensten tegenover Humo te reageren op de aantijgingen van Bas Luyten. Theo Francken wenste evenmin te reageren toen wij in augustus vorig jaar aankondigden aandacht te schenken aan het verhaal van Bas Luyten over de VNV-groep bij de N-VA. “Ik reageer niet op die onzin”, antwoordde Theo Francken ons. Vorige week circuleerden op Facebook evenwel twee mails van Theo Francken als “waarnemend VNV-leider Francken”: een mail van 28 juni 2007 waarin de VNV-club “naar jaarlijkse traditie” bijeengeroepen wordt, en een mail van 17 juli 2007 waarin aangedrongen wordt om in alle toonaarden te zwijgen over de VNV en “over alles wat tijdens de VNV-meetings gebeurt”. Met die nu opgedoken mails lijkt het toch niet allemaal “onzin” wat Bas Luyten vertelt over de VNV-cub bij de N-VA.

Bas Luyten excuseert zich in Humo uitgebreid over zijn domme uitspraak – in het kader van een discussie over Israël en de Palestijnse kwestie – dat Hitler zijn werk beter had afgemaakt. “Als het over die uitspraak gaat, heb ik spijt van elk woord. Dat meen ik uit de grond van mijn hart. Ik wil geen excuses zoeken, maar je moet die uitspraak wel in de juiste context plaatsen. Er was een hele discussie aan de gang over de problematiek Israël-Palestina, en die is compleet uit de hand gelopen. Het was een discussie over rabiate Joodse racisten. Uiteindelijk wilde ik alleen maar een paar van die mensen choqueren. (…) Het is absoluut onaanvaardbaar en volledig fout. Ik ben inmiddels zó verbrand dat ik het nu zonder enig probleem luidop zou kunnen toegeven als ik iets van die uitspraak meen. Maar dat is dus níét zo.”

De Duitse regering heeft voorbije woensdag ingestemd met het voorstel een database aan te leggen met de gegevens van extreemrechtsen die bereid zijn geweld te gebruiken. Een paar dagen eerder was bekend geworden dat zowat 25 000 Duitsers lid zijn van een extreemrechtse organisatie, waarvan een 9 500 bereid zouden zijn geweld te gebruiken. Donderdag besloot de Duitse Bondsdag unaniem tot een parlementaire enquête naar de omgang van de politie en inlichtingendiensten met extreemrechts. Aanleiding is de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) die tien jaar lang ongestoord kon moorden, bomaanslagen plegen en banken overvallen.

Het is puur toeval – want aan de film is meer dan twee jaar gewerkt – maar net nu is de film Die Kriegerin in Duitsland in roulatie gegaan (foto). Een film over een jonge vrouw die zich met hart en ziel in het neonazimilieu stort. David Wnendts, voor wie dit zijn speelfilmdebuut is, heeft voor zijn film uitvoerig gesproken met jonge vrouwen uit het neonazimilieu. Uit hun levensgeschiedenis heeft hij zijn hoofdpersonage Marisa samengesteld: een van agressie spetterende twintiger in neonazioutfit die even hard als haar kaalkoppige vrienden inhakt op allochtonen. Op de achtergrond spelen een foute opa en een depressieve moeder een rol. Het is een sterke film geworden, vooral dankzij de reeds voor haar acteren bekroonde Alina Levshin die met groot gemak het hele spectrum van haat, agressie en pijn, tot en met liefde, twijfel en mededogen op haar gezicht tovert. David Wnendt en Alina Levshin hopen dat de film veel discussie zal losmaken, en vooral ook op scholen zal worden vertoond en besproken.

In het neonazimilieu treden vrouwen hoe langer hoe zelfbewuster op. Ook in hun outfit ontwikkelen ze eigen stijlen. Zoals bijvoorbeeld de 'skingirls', die hun haar millimeteren, maar aan hun slapen en van achteren al dan niet geverfde slierten laten groeien. Ook ‘Marisa’ tooit zich met zo'n kapsel én met de nodige eenduidige tatoeages. Dat laatste maakt een verschil, want er zijn ook ‘skingirls’ die daarentegen antifascistisch zijn. De skingirls zijn ook maar een kleine subcultuur. Foto’s van betogingen laten een grote verscheidenheid aan neonazivrouwen zien. Vrouwen maken, volgens onderzoekster Rena Kenzo, inmiddels bijna twintig procent uit van de extreemrechtse scene in Duitsland. Het aandeel van vrouwen in gewelddelicten ligt lager. Volgens de politie is dat tussen de vijf en de tien procent. Er zijn nog veel vrouwen bij die zich tot hun traditionele rol van verzorger en moeder beperken. Maar steeds meer vrouwen vinden elkaar in aparte organisaties. Sommige groepen accepteren zelfs lesbische vrouwen, terwijl onder extreemrechtse mannen homoseksualiteit nog altijd taboe is en vooral agressie oproept. Vrouwen nemen ook steeds vaker organisatorische taken op zich. Gehuld in gewone kleding huren ze bijvoorbeeld zalen voor bijeenkomsten. Dat is ook wat Beate Zschäpe deed bij de NSU. Zij huurde de garage waar de politie later propagandamateriaal, wapens en explosieven ontdekte. Over haar verdere rol bij de NSU is nog niets bekend. Tweeënhalve maanden na haar aanhouding zwijgt ze nog steeds als een graf, wat er toch op wijst dat ze meer is dan een meelopertje.

Op het proces rond de Blood and Honour-groep genoemd naar haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET) wees vorige maandag één van de advocaten van de verdediging er nog op dat onder de zeventien die voor de rechtbank gedagvaard zijn, geen enkele vrouw is. Vrouwen zouden een kalmerende invloed hebben, en een gevangenisstraf voor zijn cliënt zou dan ook contraproductief zijn. Uit andere getuigenissen blijkt dat vrouwen hun man verlaten hebben omdat hij zich met BBET en/of wapenhandel inliet. Waardoor de man helemaal op de dool ging. Vrouwen actief in Vlaamse extreemrechtse kringen, ze zijn er maar hun aandeel lijkt ons toch kleiner dan de twintig procent in Duitsland. Maar ze zijn er. Niet te beroerd om naar neonazibetogingen in Nederland en Duitsland te trekken, en klant te zijn van ISD Records. Het wordt Vlaanderen niet bespaard.

• Trailer van Die Kriegerin.

Vanavond kijken ongetwijfeld weer meer dan anderhalf miljoen Vlamingen naar De Pappenheimers. Veertien dagen geleden was één van de vragen in de populaire kwis: “Over welke partij hebben we het als we zeggen dat met de afscheiding van de groep Belfort het kaf van het kaf gescheiden werd?” Het juiste antwoord was natuurlijk “Vlaams Belang” (VB). Gerolf Annemans schreef een boze brief over dat “kaf van het kaf”, maar veel aandacht kreeg het niet in de media.

De formulering van de vraag bij De Pappenheimers was terecht. Onder alle koren zit kaf, maar hoeveel koren is er bij het VB? De meningen lopen daarover uiteen, maar erg hoog worden de politici van het VB doorgaans toch niet ingeschat. En is er een fundamenteel verschil tussen de Belfortgroep rond Francis Van den Eynde en wie wel nog bij het VB is? Denken ze bijvoorbeeld over staken anders? Natuurlijk niet. Eind vorig jaar haalde Francis Van den Eynde de slogan Staken schaadt, werken baat nog eens boven, een slogan van “toen de partij nog die van Karel Dillen was en nog niet die van de jetset van Filip Dewinter en consoorten”. Maar ook “de jetset van Filip Dewinter en consoorten” is tegen stakingen. Bij het VB geeft men toe dat “er wel degelijk reden is tot ongerustheid over de regeringsplannen inzake pensioen, loopbaanduur…”, maar vindt men “dat de buitensporige schade die de drie vakbonden aanrichten erger is dan de kwaal”. Het is niet de ‘verdienste’ van het VB, maar we zijn inderdaad op een punt beland waarbij in de media de vakbonden meer ter discussie staan dan de banken die de crisis veroorzaakt hebben.

Vrijdag ging het VB op dat elan door en titelde het op haar website Vakbonden onder vuur. “We willen niet raken aan het fundamentele stakingsrecht, maar er bestaat natuurlijk ook zoiets als het recht op werken. En de meeste Vlamingen denken er ook zo over. 61 procent van de deelnemers aan de peiling wil het stakingsrecht aanpassen of inperken”, schrijft het VB naar aanleiding van enquêteresultaten die de voorpagina van Het Laatste Nieuws en verder alle kranten haalden. Maar die enquête rammelt langs alle kanten, weet Bart Meuleman. Hij is geen vakbondsman maar docent onderzoeksmethodologie van het Centrum voor Sociologisch Onderzoek aan de KU Leuven. Het is louter een internetenquête, geen representatief staal van de bevolking dat bevraagd werd; de vraag over het stakingsrecht is sturend, drie van de vier antwoordmogelijkheden gaan over het inperken van het stakingsrecht; de resultaten worden bovendien foutief gelezen, correcter is dat zeven op de tien géén grondige herziening van het stakingsrecht wil. De Morgen publiceerde deze correctie dit weekend in haar lezersrubriek, niet op haar Ten eerste-pagina waar donderdag het fout bericht gepubliceerd werd. De Standaard antwoordde de onderzoeker: “Wij kunnen uw bijdrage jammer genoeg niet publiceren”, want “de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling is geen prioriteit in het debat”. Als de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling niet ter discussie staat, dan toch minstens de objectiviteit van de media.

Volgens ander onderzoek heeft 49 % van de mensen vertrouwen in de vakbonden. Dat is net niet de helft van de mensen, maar het is nog altijd een pak meer dan het aantal mensen dat vertrouwen heeft in journalisten (37 %), bedrijfsleiders (32 %) en politici (17 %). Het betekent natuurlijk nog niet dat morgen 49 % van de arbeiders, bedienden en ambtenaren gaat staken, het betekent wel dat wat meer gevolg mag gegeven worden aan wat de vakbonden voorstellen (ABVV, ACV…) dan aan wat journalisten, bedrijfsleiders en politici voorschrijven.

Toegegeven, het klinkt wat vreemd in de oren. Maar het is wel realiteit. In België althans. Marine Le Pen (foto 1) verbiedt het Front National.

Marine Le Pen, vorig jaar op Noord-Koreaanse wijze ‘présidente’ geworden van het extreemrechtse Front National (FN) in Frankrijk, wil niets meer te maken hebben met het louche zootje ongeregeld dat in Brussel en Wallonië door het politieke leven gaat (wil gaan) als Front National (FN). Bij monde van haar advocaat kondigt Marine Le Pen zelfs gerechtelijke stappen aan tegen alles en iedereen die de ‘goede’ naam en faam van heur partij gebruikt zonder haar uitdrukkelijke toestemming. Ook buiten de landsgrenzen dus. Zo maakten een week geleden onze collega’s van RésistanceS bekend. Ongeveer rond deze tijd zouden de Belgische FN’ers iedere referentie naar de moederpartij offline moeten gehaald hebben. Los van de vraag of een dergelijk verbod zomaar eenzijdig kan opgelegd worden, is dit een zoveelste opdoffer van formaat voor extreemrechts bezuiden de taalgrens. Het Belgische equivalent van het FN (over)leeft er zowat bij gratie van de reputatie van de 'moederpartij' in Frankrijk. Meesurfen op het toenemende succes van Marine Le Pen zit er bijgevolg niet (meer) in.

Het Belgische FN verloor de voorbije jaren meer dan drie kwart van haar electorale aanhang en – na negentien jaar aanwezigheid in de parlementen die dit land rijk is – alle verkozenen op gewestelijk en federaal vlak. Een handvol gemeenteraadsleden blijft nog over. De klinisch dode partij dreigt nu ook haar naam, initialen en logo – de tricolore vlam – te verliezen. Die dramatische toestand dankt de partij uitsluitend aan zichzelf en de eindeloze reeks schandalen waarin de FN-kopstukken betrokken waren en zijn. In de voorbije jaren moesten meerdere FN-leiders zich voor de rechtbank verantwoorden voor racisme, negationisme, fraude, oplichting, geweldpleging, seksuele delicten en ander fraais. Met alle gevolgen en vooral dissidenties vandien. Van één FN is er eigenlijk al lang geen sprake meer. Au contraire. Sinds de jaren negentig bestaan er in België meerdere FN’s. Momenteel zijn er niet minder dan vier (!) politieke groeperingen die zichzelf omschrijven als het enige echte (Belgische) ‘Front National’. Een mens zou van minder in de war raken.

Eén van die vier FN’s, de groep die geleid wordt door voormalig FN-parlementslid Charles Pire, werd begin vorig jaar erkend door Marine Le Pen als dé Belgische afdeling van het Franse FN. Het FN van Pire probeerde een extreemrechtse hergroepering te realiseren in Franstalig België, met de uitdrukkelijke goedkeuring van Parijs in de achterzak. Na de eerste meeting(s) van het zogenaamde ‘herenigde FN’ zat het er echter weer bovenarms op. Het regende scheldpartijen en uitsluitingen. De bedoelde hergroepering leverde een ‘extra’ FN op, die de naam 'Solidarité Unitaire' kreeg. Het 'herenigde FN' werd in zeven haasten heropgericht door ontgoochelde FN’ers. Maar de schandaalgevoelgheid van heel wat FN-figuren, naast de links van het ‘herenigde FN’ met neonazigroeperingen, deden Marine Le Pen beslissen haar steun op te zeggen. Marine Le Pen wil af van alles wat haar familievriendelijke imago zou kunnen bezoedelen. Exit ‘herenigd FN’ dus.

Het FN geleid door Patrick Cockriamont (links op foto 2, samen met Filip Dewinter), in een vorig leven ook al FN-parlementslid, wil zich omdopen tot ‘Démocratie Nationale’ om zo, en naar eigen zeggen, “de nationalistische strijd” verder te zetten. Een vzw met dezelfde naam werd vorig jaar al opgericht om de nieuwe partij te runnen. We zijn benieuwd. FN nr. 3, het FN waarin Brusselaar Salvatore Nicotra de lakens uitdeelt, heeft aangekondigd onverminderd de naam Front National, de initialen én het bijbehorende ‘vlammende’ logo te willen gebruiken. Daar komt dus geheid miserie van. Het vierde FN in de rij wordt geleid door Charles Petitjean uit Henegouwen (tweede van links op foto 2). De voorzitter, ook al een voormalig FN-parlementslid, verklaarde geen betrokken partij te zijn aangezien de initialen van zijn partij staan voor ‘Fédération de Nationalistes’. Geen Front National dus. Het embleem van dit FN is trouwens de Waalse haan.

In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen is de beslissing van Le Pen voor het FN in al haar Belgische ‘verschijningsvormen’ een erg zware tegenvaller. Mogelijks profiteert ‘Wallonie d’Abord’ (WdA) van deze situatie. Deze partij ontstond een aantal jaar geleden als de elf-en-dertigste afscheuring van het FN en wordt geleid door voormalig FN-senator Francis Detraux. Het is momenteel de enige extreemrechtse politieke partij die naam waardig in Franstalig België. WdA heeft in de voorbije jaren een bescheiden opgang gekend en verdedigt bij de lokale verkiezingen op 14 oktober één gemeenteraadszetel en twee provincieraadszetels. Bij het grote publiek is de politieke formatie echter grotendeels onbekend. Bij de federale verkiezingen behaalde WdA circa 3% van de stemmen en geen enkele verkozene voor Kamer en Senaat.

Sinds de vooravond van 11 juli 2011 heeft het Vlaams Belang een eigen ‘vakbond’, de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV). Het Vlaams Blok-adagium Staken schaadt, werken baat blijft echter onverkort gelden. De VB-‘vakbond’ richt trouwens meer haar pijlen op de echte vakbonden, en minder of niet op het gekapseisde kapitalisme. Voor de VSV zijn de arbeidsvoorwaarden van de Vlaamse arbeiders en bedienden ondergeschikt aan de welvaart van het mythische Vlaanderen.

“ABVV, ACV en ACLVB leggen maandag het land plat met een algemene staking om zo plannen te veranderen waaraan ze zelf hebben meegeschreven: de staking is dus behoorlijk hypocriet”, zegt de VSV (Rob Verreycken, dus) in de aanhef van haar jongste mededeling. Spijts een krantenkop in De Standaard is nochtans bekend dat de vakbonden ACV en ABVV niet meegeschreven hebben aan het regeerakkoord. Ze werden door bevriende partijen informeel geïnformeerd over wat op til was. Hadden ze echt het regeerakkoord kunnen schrijven, zouden de lasten van de crisis eerlijker verdeeld zijn.

De VSV vindt een staking slechts nodig als die gericht is “tegen de geldstroom van 12 miljard euro per jaar van Vlaanderen naar Wallonië”. Her en der in Vlaanderen zullen daarom maandag grote vuilniszakken over flitspalen getrokken worden, met op de vuilniszakken de tekst: “Ik staak tegen de geldstroom naar Wallonië”. De VSV legt uit: “In Vlaanderen staan veel meer flitspalen dan in Wallonië, maar het geld wordt via de federale pot verdeeld, waardoor Vlaanderen benadeeld wordt en er een geldstroom is. Er zijn plannen voor bijsturing, maar die zijn nog niet uitgevoerd. De flitspaal is dus symbool voor de ‘grote’ geldstroom.”

“De ‘grote’ geldstroom”? Het zal Rob Verreycken toch ook niet onbekend zijn dat de fiscale fraude in ons land geschat wordt op 14,5 tot 17,5 miljard euro. Neem je naast de belastingontduiking ook nog de belastingontwijking erbij, kom je al vlug aan 20 miljard euro per jaar. Toch een pak geld meer dan de vermeende geldstroom van 12 miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië. Maar daar rept Verreycken niet over. Dat stoort hem niet. Daar wil hij geen actie tegen ondernemen. Verreycken minimaliseert verder de gevolgen van de regeringsmaatregelen voor de gewone bevolking, en gaat voorbij aan het verlies van de inkomsten die door het verkeerde beleid van de regering worden mislopen.

In een eerste versie van de VSV-mededeling stond nog dat alleszins in Antwerpen met een groep VSV-militanten een flitspalenstakingsactie zal gevoerd worden. Dat dit niet meer in de huidige versie staat, betekent niet dat Antwerpen gespaard wordt van de actie. Het is allicht een poging om de politie te verschalken. Tegenwoordig krijg je in Antwerpen immers al een overlastboete als je een griepvaccinatieactie organiseert.

Niet Schoten, waar Marie-Rose Morel bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 34,7 % van de stemmen behaalde, is de gemeente met de beste VB-score, maar het Antwerpse district Deurne waar het VB 43,5 % van de stemmen behaalde. Daarmee heeft het VB het evenwel nog niet voor het zeggen in Deurne, district overigens met een vergelijkbaar inwonersaantal als de stad Mechelen. De VB-districtraadsfractie riep de voorbije weken driemaal vruchteloos een districtsraad bijeen (foto 1, de Deurnese districtsraad in haar normale doen).

“De situatie rond feestzaal Schramme waar Marokkaanse gebruikers voor overlast zorgen, is problematisch”, zegt VB-fractieleider en lijsttrekker bij de volgende districtsraadsverkiezingen Jan Van Wesenbeeck (foto 2). De problemen slepen al enige tijd aan, de politie onderzocht de zaak en beloofde een rapport tegen einde deze maand, maar het VB vond dat er dringend een districtsraadszitting over de zaak moest georganiseerd worden. Met meer dan 1/3de van de districtsraadsleden kan het VB zo’n vergadering bijeen laten roepen, maar om geldig te vergaderen moet een meerderheid van districtsraadleden opdagen. Het VB heeft in Deurne 12 districtsraadsleden, maar er zijn 14 districtsraadsleden nodig om geldig te kunnen vergaderen. De districtsraadsleden van SP.a, CD&V/N-VA, Groen, Open VLD, PVDA en een onafhankelijk raadslid (ex SP.a, opgestapt bij de partij van Patrick Janssens wegens de hoofddoekenaffaire) bleven telkens weg als het VB een districtsraadszitting bijeenriep.

De derde door minstens 1/3^de van de districtsraadsleden bijeengeroepen districtsraadszitting moet sowieso bijeenkomen, ook als er geen meerderheid van districtsraadsleden komt opdagen. En zo waren de Deurnese VB-districtsraadsleden vorige week dinsdag alleen met hun eigen fractie en districtsburgemeester Frank Geudens (SP.a) aan het vergaderen. Het advies om sluiting van zaal Schramme kreeg zo een gemakkelijke meerderheid, maar met het uitbetalen van de zitpenningen en personeelskosten voor die extra districtsraadszitting is voor de rest alles gezegd. Vanavond komt de Deurnese districtsraad in haar normale maandelijkse zitting bijeen en wordt weer een normale discussie mogelijk. Als minstens de helft van de districtsraadsleden aanwezig is. De zaak rond feestzaal Schramme stond in november al op de agenda van de Deurnese districtsraad, maar toen boycotte het VB de vergadering.

Hopelijk stopt nu de vaudeville en kan aan de hand van het beloofde politierapport, en het overleg dat intussen plaatsvond tussen de handelaars in de buurt en de uitbater van feestzaal Schramme, bekeken worden wat de reële omvang van de problemen is, en wat de beste oplossing is.

Over Deurne gesproken. De beroemdste inwoner van Deurne op Bart De Wever, Mieke Vogels, Warre Borgmans en nog een paar anderen na – Sam van Rooy, dus – is terug online op Facebook (foto). Hij reageerde meteen op het AFF/Verzet-artikel gisteren.

Sam Van Rooy moest daarvoor wel naar een café trekken, maar als iets hoogdringend is, mag dat geen bezwaar zijn. Sam van Rooy: “Ben ik even (kort) terug in dit café, speciaal voor het AFF! ;-) Wat een leugenachtige bende is me dat. Schrijven dat ik ‘een hele rij journalisten, televisiepersoonlijkheden en intellectuelen uitscheld voor al wat maar lelijk is’. Dat is natuurlijk totaal van de pot gerukt, zoals we van de leugenachtige hysterici van het AFF gewend zijn. Oordeel zelf: ‘Terwijl de multicul door de strot van elke Vlaming werd geramd, zat Van Gils kaviaar te eten, samen met Phara, Kathleen Cools, Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts, Rik Pinxten, Jan Blommaert, Rudi Vranckx, Jan Hertogen, Yves Desmet, Tom Naegels, Eva Brems, enzovoort.’ De commentaren onder het bewuste stuk zijn natuurlijk ‘gesloten’. Jacques Presser had gelijk: ‘Als het fascisme in Europa ooit terugkomt, zal het dat doen onder de naam antifascisme’.”

Toegegeven, er zijn lelijker dingen dan mensen te verwijten kaviaar te eten terwijl “de multicul door de strot van elke Vlaming werd geramd”. Maar fraai is het ook niet. We hadden graag Van Rooy letterlijk geciteerd, maar hij was offline toen we besloten het artikel van de dag aan Sam van Rooy te wijden. Hugo Coveliers en N-VA’er Theo Francken waren ook in de running, maar na overleg besloten we voorrang te geven aan het jong geweld. Maar dat was intussen dus offline. Dat het antifascisme het nieuwe fascisme zou zijn, is van hetzelfde niveau als dat kleuters tegen elkaar zeggen: “Al wat je zegt, ben je zelf.” Het mist elke historische grond, en beantwoordt ook niet aan de gangbare definities van fascisme en antifascisme.

Waarom de commentaren ‘gesloten’ zijn, kan je al een paar jaren lezen in de rechterbovenhoek van deze blog. AFF/Verzet is verantwoordelijk voor al wat op deze blog verschijnt, inclusief reacties van lezers als die publiek gemaakt worden. Toen op onze reactiemodule voortdurend onheuse reacties gepost werden, tot en met doodsbedreigingen voor derden, hebben we de reactiemodule gesloten. AFF/Verzet is het werk van een aantal vrijwilligers waarvan de meesten een volle dagtaak hebben elders, zodat het ook onmogelijk is om uur na uur bij te houden wat hier dag en nacht gepost zou worden. Er is echter altijd mogelijkheid om ons te mailen met de ‘Contacteer me’-knop rechts bovenaan deze blog.

Gisteren kregen we nog de reactie: “De AFF-blog is knap in elkaar gestoken, heel leesbaar en goed geïnformeerd.” Waarvoor dank.

Vorig jaar juli schorste Geert Wilders  de Vlaming Sam van Rooy als PVV-beleidsmedewerker nadat Van Rooy enkele vrouwen in een boerka in een winkelcentrum in Scheveningen gefilmd had en in een commentaar schreef: “Opeens kwam dat tuig langslopen. Dus besloot ik ze maar gelijk te filmen. Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort geïmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak?” De Standaard berichtte gisteren dat Sam van Rooy nu een job aangeboden kreeg bij het VB. (Foto: Sam van Rooy samen met vader Wim van Rooy)

Vóór hij aan de slag ging bij Geert Wilders’ Partij Voor de Vrijheid (PVV) werkte Sam van Rooy al in Nederland. Als industrieel ingenieur bouwkunde. Van 1 maart 2011 tot 30 september 2011 was Sam Van Rooy voor de PVV-fractie medewerker van de Nederlandse Tweede Kamer. Of hij daarna nog een andere job had, is niet duidelijk. In elk geval jammerde Sam van Rooy laatst op zijn Facebook-pagina dat hij nu al voor de tweede maal onterecht ontslagen is. Het is VB-voorzitter Bruno Valkeniers ter ore gekomen, en die heeft Sam van Rooy nu een job aangeboden.

Bij het VB zal Sam van Rooy in Marc Joris een collega ontmoeten die zich ook al jaren verdiept in de islam. Marc Joris (foto, samen met Filip Dewinter bij een boekpresentatie) is de feitelijke auteur van Filip Dewinters boek Inch Allah?. Sam van Rooy en Marc Joris hebben nog meer gemeen: Marc Joris schreef bijdragen voor het Belgisch Israëlitisch Weekblad; Sam van Rooy schrijft voor de opvolger ervan, Joods Actueel. Deze maand een recensie van het jongste boek van André Gantman. Vrienden onder elkaar, Sam van Rooy en André Gantman. Sam van Rooy tipte Joods Actueel daarenboven deze week nog dat N-VA-kwelgeest Bas Luyten in een Facebook-bericht betreurde dat Hitler zijn werk niet heeft kunnen afmaken.

Zo grof maakt Sam van Rooy het niet, maar in vuilgebektheid heeft hij alleszins geen bijles nodig van het VB. Nadat jazzpianist Jef Neve maandagavond in Reyers Laat getuigde van geweld op homo’s in Brussel, en presentator Lieven Van Gils gespeeld verbaasd reageerde (zie nieuwsitem), schold Sam van Rooy gisteren een hele rij journalisten, televisiepersoonlijkheden en intellectuelen uit voor al wat maar lelijk is omdat ze nog niet (eerder) de homohaat bij moslimjongeren hebben willen zien. Of er een verband is, weten we niet maar gisterenavond was de Facebook-pagina van Sam van Rooy niet meer te vinden op het internet. Bruno Valkeniers zal Sam van Rooy toch niet op de vingers getikt hebben dat ze bij het VB geen tweede geval Bart Debie willen?

In Dendermonde werd gisteren de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep bekend van haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET, foto 1) verdergezet. Anders dan op de eerste zittingsdag op 12 september 2011 (1, 2) was hoofdverdachte Tomas B. deze keer aanwezig. Vanuit zijn nieuwe woonplaats Turnhout met zijn moto naar Dendermonde gekomen.

Toen de rechtbankvoorzitster bij aanvang van de zitting Tomas B. vroeg of hij nog zaken toe te voegen had aan zijn eerdere verklaringen volgden enkele “Euh…”s. Boutens’ advocaat was radder van tong. Hij ontkende of minimaliseerde alle betichtingen, behalve dat Tomas B. een attest van goed gedrag en zeden had vervalst om als security te kunnen optreden op Pukkelpop. “Geen terroristische organisatie, maar waar wel doden zijn gevallen”, verduidelijkte B.’s advocaat (sic). De advocaat betwiste dat B. lid zou geweest zijn van een terroristische organisatie, en slagen en verwondingen vanuit racisme was ook al met de haren getrokken. De slagen en verwondingen hadden evengoed anderen te beurt kunnen vallen. “Statistisch is het aantal Turken bij slagen en verwondingen van mijn cliënt klein.” (sic).

Intussen is Tomas B. een voorbeeldig iemand geworden. Een mens kan al eens van gedacht veranderen. “Lionel Jospin is in de politiek gestart als trotskist.” De advocaat had niet alleen de voormalige sociaal-democratische Franse minister als voorbeeld kunnen nemen: Johan Vande Lanotte was aanvankelijk actief bij de anarchisten, Vincent Van Quickenborne bij de Amadezen… Dat Tomas B. minder dan een jaar geleden in Nederland nog betoogde samen met een Blood and Honour-groep bij wie later wapens gevonden werden vertelde Tomas B.’s advocaat er niet bij. Tomas B. liep er overigens niet zomaar bij: hij was er lid van de ordedienst (zie de witte band aan zijn arm op de foto die we gisteren publiceerden).

Joeri V.d.P. wordt geciteerd als de stichter van Blood and Honour Dendermonde, bekend geworden als BBET. Anders dan bij de eerste zittingsdag had hij gisteren geen advocaat bij. Hij verdedigde dan maar zelf zichzelf… wat er vooral uit bestond om de verklaringen van andere gedagvaarden in twijfel te trekken. Derde hoofdverdachte is Mark H.. Hij werd verdedigd door Piet Noë. Die kloeg aan dat een brandstichting in een schietclub in Aalst waar BBET’ers oefenden én een topman van Comité P regelmatig langskwam, niet bij het dossier was gevoegd. Beschuldigingen van terrorisme wees Noë van de hand.

Dat het BBET-tijdschrift – dat door Mark H. in elkaar gestoken werd – bulkt van racisme kon de advocaat van Mark H. enkel bevestigen. Advocaat Dirk De Wandeleer, die optrad namens burgerlijke partij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, gaf er gisteren nog een paar voorbeelden van. Zo werden een niet-blanke sportvrouw (turnster Aagje Vanwalleghem, nvdr.) en een niet-blanke zangeres/tv-presentatrice (Sandrine Van Handenhove, nvdr.) door de mangel gehaald louter omwille van hun huidskleur en de afkomst van hun ouders. Op de voorpagina van de BBET-website stond de oud-Romeinse spreuk Ceterum censeo Judaicam esse delendam (“Ik weet zeker dat het Jodendom moet worden uitgeroeid.”). Enzovoort. We gaan BBET hier niet teveel citeren – wegens te schandelijk – maar foto 2 bijvoorbeeld stond op de achterflap van het BBET-nr. 11: bommen maken tegen de Joodse wereldheerschappij, de Zionist Occupation Government (ZOG).

De andere beklaagden die gisteren de revue passeerden zijn – als we ze mogen geloven – ook allemaal even onschuldig op een of andere zaak na, zoals verboden wapenbezit. En zijn allemaal, of bijna allemaal, goed terecht gekomen zodat een gevangenisstraf nadelig zou zijn voor hun beroepsloopbaan en/of gezinsleven. Nog maar eens werd betoogd dat de in beslag genomen illegale wapens eigenlijk geen illegale wapens zijn, want met de wetgeving die later kwam zouden die wapens geregulariseerd kunnen worden. Of de gedagvaarden dit ook zouden doen, werd niet in vraag gesteld. Een andere hit was de Salduz-wetgeving waarmee sinds dit jaar elke verdachte de kans krijgt een advocaat te spreken vooraleer door de politie verhoord te worden. Volgens menig advocaat had dit ook moeten gebeuren bij het BBET-onderzoek jaren geleden. “Hallo, ik ben undercoveragent Jos en ik wil jou wat vragen over explosieven, maar je mag eerst je advocaat raadplegen.” Zoiets dus.

De meeste advocaten bezorgden hun ‘conclusies’ voor de verdediging van hun cliënt pas op de rechtbankzitting gisteren, terwijl afgesproken was om die op 10 oktober vorig jaar in te sturen. Het Openbaar Ministerie kon daarmee gisteren niet, na grondig bestuderen van de argumenten van de verdediging, repliceren. Dat kan pas op een nog niet bekende datum… wat de advocaten na deze en andere trucs niet belet te klagen dat de behandeling van de BBET-zaak te lang aansleept en te argumenteren dat alleen al daarom een vrijspraak gepast is.

Vandaag wordt in Dendermonde de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed - Bodem - Eer - Trouw) verdergezet. De eerste procesdag bracht aan het licht dat hoofdverdachte Tomas Boutens meerdere jaren schreef aan een White Freedom Fighter-document waarin hij uitlegt hoe vuurwapens en explosieven werken, en bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet moeten worden teneinde een nationaal-socialistisch regime te kunnen vestigen. Tot aan de rechtbankzitting op 12 september 2011 was het bestaan van het White Freedom Fighter-document niet bekend buiten BBET- en politiekringen.

Iets bekender is het bestaan van De as bonst op mijn borst, een dichtbundel die Tomas Boutens vorig jaar in eigen beheer publiceerde. Slechts weinigen konden de dichtbundel – “verzen van vuur” – inkijken omdat er slechts vijftig exemplaren van verspreid zijn. Eén van die exemplaren belandde bij de redactie van AFF/Verzet. In een negen bladzijden tellende inleiding legt Boutens zijn levensmotto uit vooraleer te beginnen aan 150 bladzijden gedichten. De titel van zijn dichtbundel De as bonst op mijn borst verwijst naar het credo van Tijl Uilenspiegel “waarmee Tijl doelde op de as van zijn op de brandstapel vermoorde vader, tot de brandstapel veroordeeld door een corrupt gerecht, onderdanen van een buitenlandse en volksvreemde tirannie.”

Tomas Boutens: “In dit credo ligt de nagedachtenis aan wat onrechtmatig ontnomen is, en de inherente plicht tot vereffening der bloedschuld. ‘De as bonst op mijn borst’, is wat de Vlaming door het hoofd zou moeten schieten, in plaats van elke gedachte aan individueel eigenbelang dezer dagen. Ook al zijn onze directe vaders misschien geen martelaarsdood gestorven (hoewel dat voor sommigen wel het geval is), onze volkseigenheid, de erfenis der vaderen, is die dood wel aan het sterven, en die as, de as van alle vrijheid ons volk ontnomen, die as roept ons allen tot vereffening van de bloedschuld. Net als in de geuzentijd worden wij allen geboren als onderdanen van een volksvreemd bewind, en worden wij allen gekleineerd door een apparaat dat uitsluitend vreemde belangen dient.”

Boutens heeft een probleem met de staat. “Men vreest haar en beschouwt haar, bewust of onbewust, als heer en meester. Dit is een van de bewijzen dat dit geen ware democratie is; in een ware democratie hoort het apparaat het Volk te vrezen, en niet andersom. In een ware democratie leeft het apparaat, alleen in zijn strikt noodzakelijke bestuursvorm, ten dienste van, en bij gratie van, het Volk. De gewijzigde wapenwet was een teken aan de man aan de wand. Men heeft destijds een losstaand voorval (de raid van Hans Van Themsche, nvdr.) aangegrepen om een reeds langer geplande ontwapening van het Volk door te voeren.”

“Een wapen staat symbool voor weerbaarheid, en behelst in zich de mogelijkheid zichzelf en derden (gezins-, familie- en volksgenoten) te verdedigen zo nodig blijkt, door het inperken van deze mogelijkheden rekent het apparaat erop dat de bevolking meer afhankelijk zal zijn van dit apparaat en haar gewapende diensten, een dus meer behoeftig, minder in staat de macht van het apparaat te ontkennen… Anderzijds is er ook de gemoedsrust van het apparaat zelve; het heeft minder te vrezen van een ontwapent volk, dan van een gewapend volk… tenzij het apparaat natuurlijk de democratie getrouw het Volk dienst, in welks geval het niets te vrezen heeft (…).”

Maar Tomas Boutens heeft goede hoop dat het beter wordt. “De morele verplichting is aan elkeen; eerst aan hen die zichzelf actief noemen binnen de nationalistische strekking, maar tenslotte bij vele Vlamingen, die het vuur van de hoop brandend houden, dat eens hun kinderen vrije mannen zouden zijn, bevrijd van het juk van volksverraders, buitenlandse overheden en internationaal kapitaal. Het stemt hoe dan ook voorzichtig hoopvol om initiatieven in deze richting dezer dagen langzaam vorm te zien krijgen.”  Wel nog een probleem, en niet het minste: “De etnische wortels van ons Volk zijn stervende.” Boutens verwijst hiermee naar het snel slinkend aandeel blanken in de wereldbevolking.

Dan volgen 150 bladzijden gedichten. Geschreven tussen 2002 en 2011. Sommige geschreven als beroepsmilitair in Afghanistan, andere geschreven tijdens Boutens' verblijf in de gevangenissen van Gent en Dendermonde. Boutens besluit met zijn geloof in “een solidair volksnationalisme” te bevestigen en… “Daarenboven weiger ik eender welke wet, of wetgevende overheid, te gehoorzamen of respecteren, die het Volk niet dient. Deze wet en haar dragende overheid is de vijand van het Volk, en dus eveneens de mijne. Hoewel wij allen geboren worden in een systeem van verplichte gehoorzaamheid aan onze vijanden, weiger ik hieraan deel te nemen. Vanuit deze wetenschap, en in volle bewustzijn van de gevolgen, berouw ik dan ook niets.”

Het kan verklaren waarom Tomas Boutens afwezig bleef op de eerste zittingsdag van de BBET-zaak, en zelfs geen advocaat opdracht gaf om namens hem op te treden. Foto: Tomas Boutens (l.) op 26 maart 2011 bij een betoging in Ede (Nederland), in gezelschap van de Blood and Honour-groep Ulfhednar bij wie later op het jaar wapens in beslag genomen werden.