22-02-12

DE IDEOLOGIE VAN DE 'LUL VAN HET JAAR'

Een jongensdroom komt uit. Voor het eerst roepen de lezers van Humo Bart De Wever uit tot Lul van het jaar. Vorig jaar moest de N-VA-voorzitter nog de Brugse bisschop Roger Vangheluwe laten voorgaan. De prijsuitreiking volgt op 29 februari in de Ancienne Belgique. Een zaal met een naam om het prijsbeest nog wat te jennen.

Op 9 december 2008 onthulde Bart De Wever aan de Université catholique de Louvain (UCL) dat zijn Vlaams nationalisme slechts een middel is om een zo conservatief, reactionair en rechts mogelijk Vlaanderen te creëren. Dat blijkt onder andere ook uit het boek van Bart De Wever Het kostbare weefsel (Uitgeverij Pelckmans, 2009) waarin nauwelijks gewag wordt gemaakt van de staatshervorming, maar des te meer van de conservatieve visie op enkele thema’s.

Bart De Wever vond zijn inspiratie bij Edmund Burke. Al 200 jaar is Burke een inspiratiebron voor extreemrechts en erger. De Edmund Burke Society in Canada bijvoorbeeld is een gewelddadige conservatieve organisatie. Bart De Wever haalt graag Edmund Burke aan, zoals in: “De voornaamste kritiek van Burke op de Franse Revolutie was de brute omverwerping van de bestaande orde vanuit de illusie een geheel nieuwe samenleving te creëren op basis van de rede. De collectieve zoektocht naar zogezegde vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid zal de mens onvermijdelijk doen eindigen in barbarij en conflict. Echte vrijheid, niet de vrijheid om te doen wat je wil, maar de vrijheid om te doen wat je behoort te doen, is te bereiken via gehoorzaamheid en tradities.”

Burke was ook een notoir tegenstander van de mensenrechten en stelde hier het principe van de rechten van de Engelsen tegenover. Wanneer hij het heeft over arbeiders neemt hij de definitie van de Klassieke Oudheid voor een slaaf over. Burke praat over loonarbeiders en duidt hen aan met de Latijnse uitdrukking instrumentum vocale (= een werktuig met als bijzonderheid dat het praat, maar wel een werktuig).

Loyauteit is in het conservatisme van Burke een sleutelwoord. De onvoorwaardelijke trouw van de leerling aan zijn gildemeester in het ambacht, de onvoorwaardelijke trouw van de pachter aan de herenboer, van de hele maatschappij aan de koning, en van de koning aan God. Peter Mertens stelt dan ook terecht in Hoe durven ze? (EPO, 2011) dat als je de middeleeuwse erfenis in de conservatieve ideologie van de achttiende eeuw naar het tijdperk van het kapitalisme tilt ze een naam krijgt: het corporatisme. Dit is dan ook de voedingsbodem voor de economische visie van Bart De Wever.

De Israëlische historicus Zeev Sternhell schetst in zijn boek De anti-Verlichting haarfijn de evolutie van het conservatisme van de achttiende eeuw tot de dag van vandaag. “De dag dat de mens een individu is geworden met natuurrechten, in plaats van een onderdeel van een gesofistikeerd mechanisme, is volgens de conservatieven het moderne kwaad geboren. De anti-Verlichting streeft naar de restauratie van deze verloren eenheid. Zo wordt de horizon van het individu beperkt door de dwangbuis waarin zijn cultuurgemeenschap hem opsluit. Op 2 maart 2010 stelde Bart De Wever dan ook in De Standaard: “Identiteit is niet vrijblijvend: het geeft ook antwoord op de vraag wie behoort tot het volk en wie niet.”

De Vlaamse identiteit is echter een zeer recent concept. Het is dus niet gemakkelijk om in Leuven, Mechelen, Turnhout, Lommel of Overpelt te komen aandraven met ‘de Vlaamse identiteit’ vermits de Brabantse en Limburgse tradities veel groter zijn en de nieuwe Vlaamse identiteit niet meer dan een derivaat van België zelf is.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, n-va |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.