‘t Pallieterke publiceert deze week een interview met nieuwbakken N-VA’er Karim Van Overmeire, Karim Van Overmeire waarvan Siegfried Bracke betwijfelde of hij meegeschreven heeft aan het racistische zeventigpuntenplan. Dat Siegfried Bracke dat niet zou weten, dát zou pas verbazen. Ofwel wist hij het echt niet, en dan heeft hij zich als N-VA-politicus slecht voorbereid op een gesprek over de ex-VB’ers bij de N-VA in De Zevende Dag. Ofwel wist Bracke het wél, en dan denkt hij ervan af te komen met een leugen. Maar geraakt uiteindelijk niet alles bekend, Valère De Scherp?

Karim Van Overmeires in ’t Pallieterke over de reden voor zijn overstap: “Het Vlaams Belang de rug toekeren is zeker niet het gevolg van een Saulus-ervaring. Het was niet dat ik plots van mijn paard viel en het licht zag. Eerder de uitloop van een proces dat zo’n  tien jaar eerder begonnen was. Het Vlaams Blok en later Vlaams Belang koos bewust voor de confrontatie. We waren een steeds groeiende ‘zweeppartij’ die vanuit de oppositie op het beleid zou wegen. Een evaluatie van deze strategische keuze kwam er echter nooit. Elke verkiezing werd gewonnen, tot de partij in 2004 de grootste van Vlaanderen werd. Maar wegen op het besluitvormingsproces? Daar slaagde men niet in. Is het niet cynisch dat het electorale hoogtepunt van het VB samenviel met de goedkeuring van de snel-Belg-wet? Als bonus kregen we er nog een stevige regularisatie bovenop. Dat moest toch een belletje doen rinkelen? Deze strategische optie was mijn inziens niet de juiste. Meermaals heb ik dat intern aangekaart. Verschillende nota’s schreef ik voor het partijbestuur. Systematisch werd daar echter geen gevolg aan gegeven. Blijven zitten, wat me zekerheid gaf op nog flink wat parlementaire jaren, of vertrekken. Ik koos voor het tweede. Makkelijk was dit niet. Per slot van rekening ben ik dertig jaar lid geweest van het Vlaams Blok.” (Foto: Karim Van Overmeire samen met Filip Dewinter op een Vlaams Blok-meeting in Brakel, 1992).

Loopt het bij de N-VA anders dan bij het VB? Karim Van Overmeire: “N-VA en VB zijn beiden politieke partijen, maar de interne partijcultuur verschilt sterk. De fractievergaderingen in het Vlaams Parlement verlopen helemaal anders, maar dit heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het VB een oppositiepartij is en de N-VA deel uitmaakt van de Vlaamse regering. Bij de N-VA bestaat er ook een zeer sterke interne debatcultuur en is de besluitvorming sterk geformaliseerd. Er wordt heel veel gestemd. Ik heb me laten vertellen dat dit een reactie is op wat er indertijd binnen de Volksunie gebeurde. Bij het VB heb ik dertig jaar een zogenaamde consensus-besluitvorming meegemaakt, waarbij er bijna nooit gestemd werd, ook als reactie op wat er indertijd binnen de Volksunie gebeurde. Merkwaardig hoe eenzelfde – traumatische – ervaring tot verschillende conclusies leidde…”

De N-VA is tegen het cordon sanitaire maar erg happig om in zee te gaan met het VB is de partij ook niet. Karim Van Overmeire: “Wij zijn inderdaad tegen een schutskring, tegen gelijk welke partij overigens. Dat is een principieel standpunt. In mijn eigen stad, Aalst, hebben we met het bestuur beslist aan alle andere partijen de namen van onze onderhandelaars over te maken. Sommige andere partijen hebben gereageerd, het VB nog niet. Maar dat kan komen, zeker? De vraag is vooral wat het VB zelf wil. Bestaat er wel bereidheid om een bestuursakkoord af te sluiten en zes jaar lang de discipline op te brengen om dat akkoord uit te voeren, met alle noodzakelijke nuances en alle gevolgen die dit heeft? Staat dat niet haaks op de Uilenspiegelmentaliteit, de keuze voor de terugkeer naar de zogenaamde zweeppartij van de jaren tachtig waar de partijtop duidelijk voor kiest? Vergelijk het met de mentaliteit van de drenkeling die om hulp roept. Bij de N-VA vraagt men zich af of hij niet opzettelijk in het water is gesprongen. En vooral: wil hij de redder, die de hand reikt, niet mee in het water trekken?”

En de Vlaamse onafhankelijkheid? Karim Van Overmeire: “Wie onafhankelijkheid wil, moet werken aan een breed draagvlak, niet alleen bij de kiezers maar ook bij de belangrijkste organisaties en belangengroepen. Je moet er minstens voor zorgen dat de weerstand beperkt blijft. In Tsjecho-Slovakije was er bij de bevolking geen meerderheid om het land op te splitsen, maar er was wel een Tsjechische politieke elite die begreep dat het zo niet verder kon. En er was geen actief verzet tegen de splitsing. Op dat vlak denk ik dat we ook in Vlaanderen de jongste jaren zeer grote stappen vooruit hebben gezet. Maar we zijn er helaas nog niet.”

Nog een foto uit de oude doos: Karim Van Overmeire stelt op een persconferentie in 1998 Steve Herman voor, secretaris van de VLD-jongeren die overstapt naar het Vlaams Blok. Het zal je kind maar wezen: apetrots een nieuwkomer bij het VB voorstellen, die nadat je er zelf vertrekt het nieuwe plaatselijk VB-kopstuk wordt.

Het Sint-Niklase gemeenteraadslid Ann Spitaels (foto, samen met levenspartner van Rob Verreycken) stapt op bij het VB. “Ik stuur mijn lidkaart terug”, vertelde Ann Spitaels aan de lokale pers. De lijstvorming voor de gemeenteraadsverkiezingen in Sint-Niklaas, en de bemoeienissen daarbij van Gerolf Annemans, waren de druppel die de emmer van vernedering deden overlopen.

Met de regelmaat van een klok zit het er bovenarms op bij het VB in Sint-Niklaas. Een eerste keer dat het de kranten haalt, is bij de Vlaamse parlementsverkiezingen in juni 2009. Toen nog zonder namen te noemen. De verkiezingsuitslag valt plaatselijk VB-boegbeeld Frans Wymeersch, medeoprichter van het Vlaams Blok, dik tegen. Maar er is daar natuurlijk een verklaring voor.  “Sommige kandidaten hebben hier geen moer, geen kl…n gedaan in de campagne”, zegt Frans Wymeersch op de verkiezingsavond. Frans Wymeersch is lijstduwer bij die verkiezingen. De andere kandidaat uit Sint-Niklaas op de lijst is…. Ann Spitaels.

Later die maand is er een gemeenteraadszitting in Sint-Niklaas en Ann Spitaels wil tussenkomen over ontwikkelingssamenwerking. Het zint Frans Wymeersch niet. “Als Ann Spitaels al maanden afwezig is op de fractievergaderingen waar we de gemeenteraad voorbereiden, moet ze ook geen tussenkomsten doen waar niemand van op de hoogte is.” Het probleem is echter meer dan het afwezig zijn op vergaderingen. “Alle problemen zijn begonnen toen Wim en Rob Verreycken uit Antwerpen naar Sint-Niklaas gekomen zijn”, vertelt een VB-bron aan Gazet van Antwerpen. “Het botert absoluut niet tussen beide Verreyckens en Wymeersch. Nu gemeenteraadslid Ann Spitaels een relatie is begonnen met Rob Verreycken (…) staat de bom helemaal op barsten.”

Op een bestuursvergadering worden de plooien glad gestreken na de niet-afgesproken tussenkomst op de gemeenteraad, maar twee jaar later is het weer van hetzelfde. In september 2011 wil Ann Spitaels in de gemeenteraad tussenkomen over (opnieuw) ontwikkelingssamenwerking. Frans Wymeersch vraagt en bekomt een schorsing van de gemeenteraadszitting. De VB-gemeenteraadsfractieleider probeert op Ann Spitaels in te praten, maar na de schorsing van de gemeenteraadszitting houdt Ann Spitaels toch de tussenkomst die ze zich had voorgenomen. Rob Verreycken publiceert over die zaak een giftig stukje op zijn blog, dat hij intrekt nadat op een bestuursvergadering afgesproken wordt dat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen “gekozen wordt voor verandering”.

Twee maanden later komt Ann Spitaels in de gemeenteraad tussen over lood in het water in Sint-Niklaas. Net als het stadsbestuur trekken de VB’ers Frans Wymeersch en Guido Vergult de interpellatie van Ann Spitaels in twijfel. Prompt besluit Ann Spitaels voortaan als onafhankelijk gemeenteraadslid te zetelen, ‘onafhankelijk’ maar wel nog met een nationale lidkaart van het VB op zak. Een paar dagen eerder gaf Rob Verreycken zijn functie op als fractieleider van de VB-groep in de OCMW-raad in Sint-Niklaas. Bezorgd over de slechte peilingen zegt Rob Verreycken in Het Laatste Nieuws: “Onze partij lijkt het te ontgaan dat er verkiezingen voor de deur staan. Daarom wil ik een signaal geven.”

Dat signaal wordt gehoord. Op een vergadering in Sint-Niklaas in december wordt door nationaal VB-secretaris Guy D’Haeseleer gemeld dat de nieuwe lijsttrekker in Sint-Niklaas een jonge vrouw wordt, dat Frans Wymeersch lijstduwer mag zijn, en dat… Rob Verreycken noch Ann Spitaels op de lijst mogen staan. Rob Verreycken stelt vast: “Ik werk mee aan politieke dossiers in heel Vlaanderen, maar in Sint-Niklaas moet ik zwijgen…” Vorige vrijdag werd dan bekendgemaakt wie de nummers 1 en 2 worden op de VB-lijst voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen in Sint-Niklaas: 1. Frans Wymeersch, 2. Femke Pieters, dochter van plaatselijk VB-voorzitter Hugo Pieters.

Op een bestuursvergadering drie weken geleden vroeg Frans Wymeersch steun voor zijn lijsttrekkerschap. Naar verluidt stemden vijf van de negen aanwezigen tegen. Waarna Gerolf Annemans naar Sint-Niklaas reed om duidelijk te maken dat Frans Wymeersch tóch de lijsttrekker zou worden. Dat is natuurlijk geen bewijs dat “gekozen wordt voor verandering”, maar met Femke Pieters op de tweede plaats van de kandidatenlijst kan Ann Spitaels ook geen vrede nemen. De “onervaren” Femke Pieters (22 j.) op de tweede plaats vindt Ann Spitaels “een mislukte grap”.

De wereld is soms klein, en al zeker in Vlaams-nationalistische kringen. Femke Pieters is studente psychologie en vooral één van de leidsters van de VNJ-groep in de Sint-Niklase deelgemeente Belsele. VNJ-groep door het Sint-Niklase stadsbestuur verwend met nieuwe jeugdlokalen. Op de IJzerwake twee jaar geleden presteerde Femke Pieters het in drie verschillende gedaantes aanwezig te zijn: als VNJ-lid, als lid van een volksdansgroep en als lid van het intussen weer opgedoekte Andersjevs die Jef Elbers-liederen brachten. Bij de Andersjevs stond Femke Pieters op het podium samen met onder andere… Rob Verreycken.

Net als Rob Verreycken beroert Gerolf Annemans ook wel eens een blaasinstrument, maar in VB-kringen is het niet dat de muziek de zeden verzacht. Ann Spitaels is na de escalerende ruzies en bemoeienissen van hogerhand weg bij het VB. Rob Verreycken, om den brode VB-personeelslid, heeft (nog) niet gereageerd.

De kliklijn van Geert Wilders (foto), waar Nederlanders klachten over Midden- en Oost-Europeanen kwijt kunnen, berokkent Nederland economische schade. Zo waarschuwt de Nederlandse Kamer van koophandel in Polen. Nederland is de grootste buitenlandse investeerder in Polen. Eerder deden de ambassadeurs van Polen en negen andere landen uit Oost-Europa hun beklag over de discriminerende website. Zijn criminele Nederlanders soms geen probleem? De Nederlandse premier Mark Rutte weigert zich uit te spreken over het initiatief van zijn gedoogpartner. Hij vindt het beter geen aandacht aan te besteden, maar aanstaande donderdag zal hij het wel aan de voorzitter van het Europees Parlement moeten uitleggen. De waarheid is: Geert Wilders regeert Nederland.

De VK.nl-columnist Thomas von der Dunk vroeg zich af waarom er geen meldpunt is voor overlastgevende mandatarissen van Geert Wilders’ Partij voor de Vrijheid (PVV). Niet altijd gemakkelijk om te volgen voor Vlamingen. Spijts de gemeenschappelijke taal zijn we toch twee verschillende culturen. Daarom hebben we hier en daar bij de column een toelichting of link bijgeplaatst. Thomas von der Dunk: “(…) Wie heeft er overlast van PVV'ers? Wie wordt er regelmatig ernstig in zijn woongenot gestoord omdat een PVV-parlementariër weer eens na tien uur 's avonds veel te luidruchtig in de Kamer iets schunnigs roept dat dan onverhoeds via de tv de huiskamer inknalt? Wie is er, binnen of buiten de Hoge Raad, werkeloos geworden omdat hij eens iets zei dat de Partij voor Verbod en Vreemdelingenhaat onwelgevallig was? Brievenbusbezitters uit de omgeving van de geachte afgevaardigde Eric Lucassen: opgelet! Wiens straat kampt met bovengemiddelde vervuiling als gevolg van medebewoning door een PVV-fractielid?

Zoals de uit Wilders' getwitter over Beatrix' hoofdtooi in den vreemde weten, vormt principiële onaangepastheid namelijk het handelsmerk van de PVV. De partij vertegenwoordigt het soort Nederlanders dat je in buitenlandse steden en op buitenlandse campings altijd van verre ziet en vooral al van zeer ver hoort, ook zonder dat zij zich reeds naast hun sleurhut rond een halalvleesvrije barbecue hebben geschaard. Speciale dependances van het anonieme meldpunt kunnen derhalve ingericht worden tegenover de halalvleesarme buurtsuper van Cor Bosman in Venlo, of naast de PVV-fractiekamer in het Stadhuis in Den Haag, waar Richard Mos als de eigen Diederik Stapel (een Nederlandse hoogleraar in de sociaal-psychologie die op grote schaal fraudeerde met onderzoeksresultaten, nvdr.) van de Wildersclub met zijn verzonnen cv en dito verkeersonderzoeken naar files op vakantievrije dagen voor heel veel bureaucratische overlast heeft gezorgd.

En natuurlijk moet niet worden vergeten een bijzondere hotline naar het Provinciehuis van Noordholland te installeren, waar de daadkracht van beroepsalcoholist Hero Brinkman alleen al een aparte inlogcode voor registratie noodzakelijk maakt. (…) Moeilijk kan dat toch niet zijn, zo'n meldpunt, want ook aan hun spraak herken je de PVV'er probleemloos – zodra de Limburgse fractievoorzitster Laurence Stassen haar mond open doet weet je al dat het fout zit –en na enig onderzoek vast ook wel aan het soort auto waarin die rijdt (de eigenlijke bedenker van de PVV-kliklijn zei dat je Oosteuropeanen herkent aan hun spraak “en natuurlijk de auto’s waarin ze rijden”, nvdr.). Brinkman in elk geval aan zijn rijgedrag nadat hij weer eens een borrel teveel opheeft, zoals de Noordhollandse politie ons kan vertellen, want dan zijn die 130 kilometer die Rutte hem nu op de snelweg toestaat om aan een surveillanceauto te ontsnappen niet genoeg.

En anders volstaat wel het tellen van het aantal woorden 'moslim' of 'islam' per uitgesproken PVV-zin om zeker te weten: daar hebben we er een, een hele echte, en overlast geeft hij vast ook. Als het om de electorale achterban gaat, volstaat overigens het tellen van het aantal spelfouten per reaguurderszin (commentaar op online artikels, nvdr.). Daarom is de PVV ook zo gebeten op de publieke omroep, omdat alleen de opheffing daarvan haar een publieke afgang kan besparen, want het nationaal dictee winnen ze nooit.  Voor abjecte populisten geldt immers, wat de achttiende-eeuwse Engelse encyclopedist Samuel Johnson ooit zei over de olifant: een sluitende definitie ervan geven is moeilijk, maar je zult hem vast wel herkennen als je er op straat eentje tegen komt. En dan loopt menig oppassend burger veiligheidshalve liever een blokje om.

(…) Het zal U vast zijn ontgaan, maar ik heb een paar alinea's terug nog iets gedaan, wat in een PVV-dictatuur straks niet meer kan: ik heb de PVV in verband gebracht met kritiek op de islam. Wilders is immers net in hevige woede ontstoken over een officiële Duitse brochure waarin dat gebeurt. (De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, nvdr.) Uri Rosenthal, voor het ministersambt mentaal drie maatjes te klein, heeft meteen braaf beloofd de Duitse ambassadeur op het matje te roepen. Zijn gedienstige houding herinnert aan die van zijn verre voorgangers uit de jaren dertig toen het ook om Duitsland ging. Alleen bibberde Uri nu niet voor een bevriend staatshoofd, maar voor een bevriende gedoogpartij.

Ik snap dat overigens wel van Wilders, dat hij niet met kritiek op de islam in verbinding wil worden gebracht. Zijn opvattingen over meningsvrijheid doen namelijk aan die van veel islamisten denken, en zijn argumentatie doet dat eveneens. In Tunis vindt de Ennadah-partij dat de publieke omroep aan banden gelegd moet worden, omdat zij elitair is en niet de mening van het volk weerspiegelt. In Den Haag vindt Wilders dat ook.”

Alle gekheid op een stokje: terwijl de PVV de regering-Rutte gedoogt, bestuurt de PVV mee de provincie Limburg. De partij van Geert Wilders heeft er twee gedeputeerden, onder andere bevoegd voor welzijn, jeugd, leefbaarheid en veiligheid. In het equivalent van onze provincieraad heeft de PVV tien afgevaardigden. Hoe de gedeputeerden en leden van de Provinciale Staten het er in Nederlands Limburg vanaf brengen, lees je één van de volgende dagen op deze blog. Een artikel met verrassende feiten.

Siegfried Bracke geeft vandaag in De Zevende Dag tekst en uitleg over de VB’ers bij de N-VA. Bart De Wever heeft hiervoor geen tijd. Hij is nog aan het rondneuzen in een databestand dat iemand op het intranet van de stad Antwerpen vond. Wat zal Siegdried Bracke vertellen? In De Standaard getuigen dit weekend alvast enkele ex-VB’ers intussen N-VA'ers.

Om te beginnen Viky De Ridder, de vervangster van Frank Vanhecke in de gemeenteraad van Brugge toen de gewezen VB-voorzitter Brugge ruilde voor het Schoten van Marie-Rose Morel. Viky De Ridder stond op de VB-lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 maar werd na haar eedaflegging als gemeenteraadslid, nu juist een jaar geleden, meteen onafhankelijk gemeenteraadslid. Drie maanden later stapte ze over naar de N-VA (Foto 1: Viky De Ridder (r.) bij de overhandiging van haar N-VA-lidkaart). In De Standaard vertelt Viky De Ridder: “Ik ben zwaar op de rooster gelegd. De lokale N-VA-voorzitter vroeg tijdens mijn screening uitgebreid naar mijn verwachtingen. Hij wilde ook weten of ik extreme ideeën had. We hebben zeker vijftien keer contact gehad. Maar wat ondertussen achter de schermen gebeurde, weet ik niet.” De eerste test is lokaal slagen. Vanaf dan gaat de procedure getrapt. Als ook het arrondissement zijn fiat geeft, komt de kwestie op de tafel van het nationale partijbestuur te liggen, waar de finale beslissing wordt genomen. Niet iedereen is zomaar welkom. Mensen met een extreem-rechts verleden – zoals een lidmaatschap van het fascistisch Voorpost – kunnen het schudden. Die komen er niet in.”

Mensen en ideeën kunnen veranderen. Alleen Filip Dewinter verandert niet. Dat geeft het voordeel van de twijfel aan de tweeëntwintig VB’ers waarvan bekend is dat ze onderdak kregen bij de N-VA*. Maar kijken we eens naar Karim Van Overmeire, de man waarvan de voorbije dagen breder bekend geraakte dat hij als persoonlijke medewerker van Filip Dewinter meeschreef aan het beruchte zeventigpuntenplan (1992) en als medewerker vermeld wordt bij de tweede versie (1996). Een mens kan om den brode al eens zaken moeten doen waar men niet achter staat. Maar wat met vrijwillig engagement? Viky De Ridder zegt: “Mensen met een extreem-rechts verleden – zoals een lidmaatschap van het fascistisch Voorpost – kunnen het schudden. Die komen er niet in.” En wat leert een simpele blik op de Wikipedia-pagina van Karim Van Overmeire? Dat Karim Van Overmeire “voormalig lid (is) van Voorpost”. Bij het Vlaams Belang is men intussen op zoek naar de tekst van een toespraak die Karim Van Overmeire nog niet zolang geleden in Roeselare zou gehouden hebben. Pure VB-praat, zeggen VB'ers die erbij waren.

Maar goed, een mens kan veranderen. Al blijft natuurlijk de vraag hoelang iets blijft doorwerken dat je tientallen jaren hebt meegedragen. Interessant is ook de vraag of de N-VA actief op zoek is naar VB’ers om haar lijsten aan te vullen? VB-voorzitter Bruno Valkeniers beweert dat in de Kempen VB’ers aangesproken zijn om bij de N-VA te komen. De N-VA ontkent dit. Maar ook elders wordt opgevangen dat de N-VA VB’ers solliciteert. Ledy Broeckx (foto 2), VB-lijsttrekster bij de komende districtsraadsverkiezingen in Borgerhout, zegt dat ook zij benaderd is door de N-VA. Daarnaast noteerden we dat toen Bart De Wever op 13 februari in Borgerhout was, voor zijn ronde langs alle Antwerpse districten, ook Hilda Vienne en Walter Wegge aanwezig waren. Hilda Vienne is VB-gemeenteraadslid in Antwerpen, haar echtgenoot Walter Wegge is VB-districtsraadslid in Borgerhout. Minstens is er in de lagere regionen van het VB warme interesse voor de N-VA. De N-VA is op haar beurt geïnteresseerd in de electoraal interessantste mensen. Ledy Broeckxs bekendheid reikt verder dan Borgerhout, als gewezen verbondsleidster bij het VNJ. Ze schuimt nog alle Voorpost-feestjes af, en toch zou ze benaderd zijn door de N-VA?

*Wie is als ex-VB'er toegelaten tot de N-VA? Luc Sevenhans (gemeenteraadslid en senator, Brasschaat), Bruno Stevenheydens (gemeenteraadslid en N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, Beveren), Karim Van Overmeire (gemeenteraadslid en senator, Aalst), Dirk Jacobs (zoals ook de volgenden gemeenteraadslid, Zemst), Wim Demuylder (Halle), Patrick Verlinden (Schoten), Christel Uytdewilgen (Boechout), Mia De Brouwer (Aalst), Ignace Verhaegen (Aalst), Jeroen Van de Water (Kasterlee), Kamiel Van Mieghem (Kruibeke), Joris Van Dessel (Nijlen), Eddy Van den Bossche (Nijlen), Robert Mondelaers (Laakdal), Michel Laenen (Herk-De Stad), Viky De Ridder (Brugge), Luc Schelfhout (Deerlijk) en Steven Dupont (Grimbergen) werden door De Standaard/Het Nieuwsblad opgelijst. Ook Jan Lievens (parlementair medewerker van Karim Van Overmeire en gemeenteraadslid in Lede) en Bruno Alens (provincieraadslid en gemeenteraadslid in Zele) zijn, volgens onze informatie, intussen N-VA'er. Het is niet uitgesloten dat dit lijstje nog aangevuld wordt. Daarover meer volgende week op deze blog. De Belfortploeg van Francis Van den Eynde ontkent intussen het bericht in De Standaard dat zij zou gesolliciteerd hebben bij de N-VA. De Belfortploeg komt in Gent later dit jaar op met een eigen lijst: Vlaams Belfort.

Onder de kop Afgelast brengt ’t Pallieterke deze week verslag uit van de boekvoorstelling van Anke Van dermeersch die niet kan doorgaan in het Felixpakhuis. Het weekblad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” vergelijkt daarbij appelen met citroenen. Of in dit geval: citroenen met appelen.

’t Pallieterke: “Op 6 maart zou het Vlaams Belang het nieuwe boek van Anke Van dermeersch voorstellen in het Felixpakhuis in Antwerpen. Maar nu heeft de uitbater onder druk moeten afhaken. Alhoewel, veel druk was er niet nodig. Het Felixpakhuis is weliswaar een stadsgebouw, maar de cafetaria en de zaal worden door een concessiehouder uitgebaat. In eerste instantie was de zaal geboekt door Uitgeverij Egmont, wat bij de uitbater blijkbaar geen belletje deed rinkelen. Toen hij echter vernam dat dit de uitgeverij van het Vlaams Belang is, bleek ineens de zaal niet meer beschikbaar, wegens… reeds door iemand anders geboekt.

Hoe kwam de uitbater het te weten? Dankzij een bericht van het Anti-Fascistisch Front. ‘Hoort zo’n zaak/gebouw (in casu het Felixpakhuis) niet politieke neutraliteit uit te stralen?’, vroeg het AFF zich af. Kan zijn. Maar we hebben het AFF uiteraard niet gehoord toen begin deze maand de maoïsten van de PVDA het Antwerps stadhuis afhuurden voor de literatuurprijs van De Groene Waterman. De Groene Waterman is niet anders dan de boekhandel van de PVDA. De dochter van Kris Merckx is er één van de drijvende krachten en zat mee in de jury. Terloops nog even melden dat de publieksprijs naar een boek ging uitgegeven door EPO, de uitgeverij van de PVDA. Voor wie het niet zou weten: EPO staat voor Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding. Tja, niet direct schoon volk dus, op het Schoon Verdiep.”

Dat een dochter van Kris Merckx in De Groene Waterman werkt, is ons bekend. Dat de boekhandel een PVDA-stempel heeft, weten we ook. In welke mate er nog banden zouden zijn tussen de boekhandel en de partij weten we niet, en interesseert ons ook niet. En laat het nu nog zo zijn dat EPO nog steeds zou staan voor ‘Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding’. Stel dat al die horrorscenario’s waar zouden zijn. Dan nog is wat ’t Pallieterke doet citroenen vergelijken met appelen. Want in het VB-geval gaat het om het lanceren van een boek waarmee een racistische partij een hele campagne op gang wil trekken, met daarbij een meeting waarvoor sprekers van rechtsextremistische partijen uit heel Europa en daarbuiten uitgenodigd zijn. In het geval van De Groene Waterman-prijs gaat het om een literaire prijs om “een pareltje dat over het hoofd werd gezien in de mainstream boekenmedia” een steuntje te geven. Wars van alle (partij)politieke bedoelingen. Met een jury waarin opgenomen Eva Brems en Freek Braekman die je van veel kan verdenken – De (bijna)Slimste Mens ter Wereld te zijn bijvoorbeeld – maar niet van PVDA-sympathieën te hebben.

Of er bij de uitreiking van de De Groene Waterman-prijs “schoon volk” op het stadhuis was, is natuurlijk subjectief. Alleszins zijn de prijswinnaars Oorlog met de Salamanders en Een reis langs de spoorlijn Belgrado-Sarajevo in geen enkel opzicht te vergelijken met Hoer noch slavin. Vrouwen en islam. En was er ook geen batterij extremisten van welke soort ook op het stadhuis om de boeken promotioneel te ondersteunen. Vergelijkingen lopen altijd wel ergens mank, maar de vergelijking die ’t Pallieterke maakt loopt wel héél érg mank. En die “Kan zijn.” na onze opmerking dat overheidsgebouwen politieke neutraliteit horen uit te stralen?! Hoe zou ’t Pallieterke reageren als Sharia4Belgium een boekvoorstelling zou houden in een overheidsgebouw? Zou ’t Pallieterke dan ook schouderophalend reageren?

Duitsland heeft gisteren de jongste slachtoffers van neonazigeweld herdacht, maar er is nog een lange weg te gaan om herhaling te vermijden. Bekijk de vorige zondag uitgezonden reportage over vrouwen actief in het Duitse neonazimilieu (foto 1), met ook beelden van de neonazibetoging in Dresden maandag 13 februari 2012 (Zie ook: 1, 2). Je kan de reportage hier bekijken (14’40”).

Extra sfeerbeelden van de treurmars van de neonazi’s vind je hier (2’14”), maar er is ook beter nieuws uit Duitsland. De zanger van Gigi & die Braunen Stadtmusikanten (foto 2), Stahlgewitter, Kahlkopf en nog twee andere neonazigroepen is dinsdag door de Duitse justitie aangeklaagd voor het aanwakkeren van rassenhaat. De 42-jarige Daniel Giese zingt en schrijft neonaziliederen waarin hij onder andere alle Turken uit Duitsland wenst en de uitroeiing van Joden in Auschwitz ontkent. Hij zou ook een lied geschreven hebben waarin de moorden van de Nationalsozialistischer Untergrund (NSU) bejubeld worden (Lees ook hier, nvdr.). Het Duitse weekblad Der Spiegel wijdde vorig jaar nog een artikel aan Gigi & die Braunen Stadtmusikanten

Daniel Giese trad op 20 juni 2009 met Gigi & die Braunen Stadtmusikanten als verrassingsgast op bij een Hammerskin Nation-concert dat oorspronkelijk in Wallonië was gepland, maar na een actie van RésistanceS en het AFF uitweek naar Noord-Frankrijk. Op 22 augustus 2009 trad Daniel Giese met zijn groep Stahlgewitter op bij een benefietconcert van en voor Duitse ‘autonomen’ in Nijlen, in de Antwerpse Kempen. Vlaamse 'autonomen' waren hen behulpzaam. Het zaaltje in Nijlen werd eerder al afgehuurd voor een concert van Blood and Honour Vlaanderen.

De Gentse VB’er Tanguy Veys heeft nooit gedacht dat hij het ooit roerend eens zou zijn met zijn socialistische stadsgenote Freya Van den Bossche, maar gisteren was het toch zover. Freya Van den Bossche vindt dat er veel ex-VB’ers op de N-VA-lijsten staan. Tanguy Veys vindt blijkbaar hetzelfde. Een andere Gentenaar, N-VA’er Peter Dedecker, relativeert. Volgens hem hebben slechts een honderdtal mandatarissen van andere partijen “de filter overleefd” om bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober op een N-VA-lijst te staan, waarvan slechts een twintigtal VB’ers. Die “slechts” ontketende een Twitteroorlog tussen Freya Van den Bossche en Peter Dedecker, die eindigde met de bedenking van Dedecker “VB = meest ranzige praat waar ik van kots, maar mensen veranderen”.

Onmiddellijke aanleiding voor deze discussie was het bericht dat zowel de N-VA van Grimbergen als de N-VA van Zemst een ex-VB’er in hun rangen hebben opgenomen. Mensen die geen onbekenden zijn voor deze blog. In Grimbergen is dat Steven Dupont, gemeente- en provincieraadslid én VB-personeelslid: VB-medewerker in het Vlaams Parlement, administratief secretaris van de VB-partijraad en regiosecretaris van het VB in Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij verliet in juli vorig jaar het VB, in het spoor van Frank Vanhecke, Francis Van den Eynde, Koen Dillen, Tom Van den Troost en nog anderen. Toen VB-senator Bart Laeremans in oktober vorig jaar in Grimbergen zijn lijst Vernieuwing voorstelde, ontbrak op die lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen de naam van Steven Dupont. Intussen weten we waarom: Steven Dupont zal op de kersverse N-VA-lijst in Grimbergen staan.

In oktober vorig jaar deelde Dirk Jacobs in de gemeenteraad van Zemst mee dat hij er voortaan als onafhankelijke zou zetelen. Dirk Jacobs was fractieleider van de vijfkoppige VB-gemeenteraadsfractie in Zemst en lijsstrekker van het VB bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. “Ik heb geprobeerd om een groep van Vlaamsgezinden samen te brengen. Alleen een bundeling van alle Vlaamse krachten en partijen is volgens mij aan de orde om op het gemeentelijke en federale beleid te wegen. Helaas willen veel Vlaams Belang-leden mij daarin niet volgen”, zei Dirk Jacobs toen hij bij het VB opstapte. Volgens de N-VA, die in Zemst mee in de bestuursmeerderheid zit, heeft Dirk Jacobs zich altijd “kritisch maar ook constructief” opgesteld. Gisteren bevestigde de voorzitster van de N-VA-Zemst dat Dirk Jacobs bij de gemeenteraadsverkiezingen op de N-VA-lijst zal staan.

Wat gisteren niet de pers haalde maar van dezelfde orde is: in Laakdal houdt plaatselijk VB-voorzitter en -gemeenteraadsfractieleider Robert Mondelaers het voor bekeken. Er blijft in de gemeenteraad van Laakdal nog één VB-gemeenteraadslid over, gemeenteraadslid Fons Van Geel stapte al eerder op bij het VB. “Zoals uit de peilingen blijkt, zie ik geen toekomst meer voor Vlaams Belang in Laakdal, en door het cordon sanitair zal de partij stilaan uitbloeien”, zegt Robert Mondelaers. “Ook is het heel moeilijk om nog mensen te kunnen overtuigen om mee een kiezerslijst te vormen. Ik kreeg een plaats aangeboden op de kiezerslijst bij de N-VA. Omdat deze partij het dichtst aansluit bij Vlaams Belang zal ik mij hierbij aansluiten.” Overigens was ook de plaatselijke CD&V geïnteresseerd in een overstap van Mondelaers, maar die kiest dus voor de N-VA.

Het eerste VB-parlementslid die de oversteek naar de N-VA maakte is Luc Sevenhans, Brasschaatenaar die de hand boven het hoofd werd gehouden door Gerolf Annemans. Intussen ziet Sevenhans Annemans als “de ijzeren arm” van het VB. Zo groot als de liefde was, zo groot is nu de haat tussen Sevenhans en Annemans. Via het opvolgingssysteem is Sevenhans intussen senator voor de N-VA. Tweede grote VB-vis in de N-VA-vijver is voormalig VB-Kamerlid uit Beveren Bruno Stevenheydens, door vriend en tegenstander erkend als destijds één van de beste VB-parlementsleden. Hij is nu fractiesecretaris van de N-VA in het Vlaams parlement. Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober trekt hij de N-VA-lijst in Beveren. Derde belangrijke VB’er intussen bij de N-VA is Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire. Sinds de Zwarte Zondag van 24 november 1991 parlementslid en van 1992 tot 1995 voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren. Bij de komende gemeenteraadsverkiezingen staat hij als derde op de N-VA-lijst in Aalst.

Naast Sevenhans, Stevenheydens en Van Overmeire zijn er nog kleine vissen die overzwommen naar de N-VA (Viky De Ridder uit Brugge, Patrick Verlinden uit Schoten, Bruno Alens uit Zele…). Maar wat is het gewicht van de VB'ers binnen de N-VA? Eerlijk gezegd hebben we niet de indruk dat zij zwaar wegen op de besluitvorming van de N-VA. De N-VA staat klaar om de Vlaamse patronale agenda uit te voeren, heeft daarnaast kleppers in huis die het grappig vinden om zich te organiseren als de Vlaams Nationale Vrienden (VNV) bij de N-VA  en kleine garnalen die op cultureel vlak dezelfde benepen ideeën hebben als VB’ers. Je hebt de VB’ers bij de N-VA niet nodig om te zeggen: die partij hoeven wij niet.

Een jongensdroom komt uit. Voor het eerst roepen de lezers van Humo Bart De Wever uit tot Lul van het jaar. Vorig jaar moest de N-VA-voorzitter nog de Brugse bisschop Roger Vangheluwe laten voorgaan. De prijsuitreiking volgt op 29 februari in de Ancienne Belgique. Een zaal met een naam om het prijsbeest nog wat te jennen.

Op 9 december 2008 onthulde Bart De Wever aan de Université catholique de Louvain (UCL) dat zijn Vlaams nationalisme slechts een middel is om een zo conservatief, reactionair en rechts mogelijk Vlaanderen te creëren. Dat blijkt onder andere ook uit het boek van Bart De Wever Het kostbare weefsel (Uitgeverij Pelckmans, 2009) waarin nauwelijks gewag wordt gemaakt van de staatshervorming, maar des te meer van de conservatieve visie op enkele thema’s.

Bart De Wever vond zijn inspiratie bij Edmund Burke. Al 200 jaar is Burke een inspiratiebron voor extreemrechts en erger. De Edmund Burke Society in Canada bijvoorbeeld is een gewelddadige conservatieve organisatie. Bart De Wever haalt graag Edmund Burke aan, zoals in: “De voornaamste kritiek van Burke op de Franse Revolutie was de brute omverwerping van de bestaande orde vanuit de illusie een geheel nieuwe samenleving te creëren op basis van de rede. De collectieve zoektocht naar zogezegde vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid zal de mens onvermijdelijk doen eindigen in barbarij en conflict. Echte vrijheid, niet de vrijheid om te doen wat je wil, maar de vrijheid om te doen wat je behoort te doen, is te bereiken via gehoorzaamheid en tradities.”

Burke was ook een notoir tegenstander van de mensenrechten en stelde hier het principe van de rechten van de Engelsen tegenover. Wanneer hij het heeft over arbeiders neemt hij de definitie van de Klassieke Oudheid voor een slaaf over. Burke praat over loonarbeiders en duidt hen aan met de Latijnse uitdrukking instrumentum vocale (= een werktuig met als bijzonderheid dat het praat, maar wel een werktuig).

Loyauteit is in het conservatisme van Burke een sleutelwoord. De onvoorwaardelijke trouw van de leerling aan zijn gildemeester in het ambacht, de onvoorwaardelijke trouw van de pachter aan de herenboer, van de hele maatschappij aan de koning, en van de koning aan God. Peter Mertens stelt dan ook terecht in Hoe durven ze? (EPO, 2011) dat als je de middeleeuwse erfenis in de conservatieve ideologie van de achttiende eeuw naar het tijdperk van het kapitalisme tilt ze een naam krijgt: het corporatisme. Dit is dan ook de voedingsbodem voor de economische visie van Bart De Wever.

De Israëlische historicus Zeev Sternhell schetst in zijn boek De anti-Verlichting haarfijn de evolutie van het conservatisme van de achttiende eeuw tot de dag van vandaag. “De dag dat de mens een individu is geworden met natuurrechten, in plaats van een onderdeel van een gesofistikeerd mechanisme, is volgens de conservatieven het moderne kwaad geboren. De anti-Verlichting streeft naar de restauratie van deze verloren eenheid. Zo wordt de horizon van het individu beperkt door de dwangbuis waarin zijn cultuurgemeenschap hem opsluit. Op 2 maart 2010 stelde Bart De Wever dan ook in De Standaard: “Identiteit is niet vrijblijvend: het geeft ook antwoord op de vraag wie behoort tot het volk en wie niet.”

De Vlaamse identiteit is echter een zeer recent concept. Het is dus niet gemakkelijk om in Leuven, Mechelen, Turnhout, Lommel of Overpelt te komen aandraven met ‘de Vlaamse identiteit’ vermits de Brabantse en Limburgse tradities veel groter zijn en de nieuwe Vlaamse identiteit niet meer dan een derivaat van België zelf is.

De nog maar pas opgerichte Christenunie van VB’er Philippe Van der Sande haalde gisteren moeiteloos Gazet van Antwerpen. Organisaties die al járen bestaan hebben meer problemen om de krantenkolommen te halen. Volgens de Christenunie heeft Rik Torfs gelijk met zijn kritiek op de CD&V.

“De pas opgestarte Christenunie Vlaanderen (voorheen de Beweging voor Christelijke Solidariteit) is het volmondig eens met de analyse van prof. Rik Torfs over het zwakke inhoudelijk profiel van de huidige CD&V”, zegt Philippe Van der Sande in een persmededeling. Hij herhaalt nog eens zijn kritiek op de CD&V die in Antwerpen samen met de SP.a naar de gemeenteraadsverkiezingen trekt. Voor de districtsraadsverkiezingen houdt de CD&V het meestal op eigen lijsten, in concurrentie met de SP.a. Maar dat verzwijgt Philippe Van der Sande. Omwille van het verbond met den duivel zal de Christenunie bij de gemeenteraadsverkiezingen christelijke kandidaten op andere lijsten steunen en promoten.

“De Christenunie beperkt haar werking momenteel tot Antwerpen, maar vanaf volgend jaar zal ze zich geleidelijk over heel Vlaanderen uitbreiden”, wordt verder aangekondigd. “Het christelijk geloof is al decennia lang geen inspiratiebron meer voor de huidige sociaal-democratische (sic) CD&V. In Antwerpen is een derde van de CD&V-gemeenteraadsleden trouwens moslim.” De ironie van het verhaal is dat uitgerekend die twee moslims, Nahima Lanjri en Ergün Top, hier en hier zich publiek gedistantieerd hebben van de gezamenlijke SP.a-CD&V-lijst – maar dat erbij vertellen past niet in de Operatie beschadiging CD&V van Philippe Van der Sande.

Philip Van der Sande vervolgt: “Ongetwijfeld vertegenwoordigt de CD&V nog deels de sterk gesubsidieerde christelijke zuil (ACW, ACV, Boerenbond, KAV, KVLV,…). Maar die zuil is sterk geseculariseerd en zeer verlinkst. Dit heeft ook gevolgen voor de CD&V zelf. Ze appeleren trouwens ook niet meer aan de jongeren die graag een duidelijke – in dit geval christelijke – boodschap verwachten. Wat is er mis met de christelijke wortels van onze eeuwenoude Europese beschaving? Wie Christus en zijn evangelie onder het tapijt veegt en schrik heeft van zijn eigen christelijke schaduw, heeft inderdaad weinig toekomst. Nochtans is er zeker nood aan een duidelijke christelijke stem in Vlaanderen. Misschien wordt deze nood in de toekomst wel door de Christenunie gelenigd?”

Waarom de ‘Beweging voor Christelijke Solidariteit’, met Philippe Van der Sande als voorzitter en Tanguy Veys als ondervoorzitter, is opgedoekt, wordt niet uitgelegd. Er zal toch geen haar in de boter liggen ten huize Van der Sande - Veys?  Indien niet, wat is er dan wel aan de hand? En wordt met de laatste zin in de persmededeling de kiem gelegd voor een nieuwe eigen partij? Waarschijnlijk niet, maar er zijn eigenlijk goede redenen om het wel te doen. Met niet-gelovigen als Filip Dewinter en Anke Van dermeersch aan het hoofd van het VB-Antwerpen, en een programma dat weinig barmhartigheid kent, is er immers weinig katholiek aan het VB-Antwerpen.

De Gentse katholieke studenten van KASPER hebben eerder al in een satirisch artikel Rik Torfs tot paus uitgeroepen (foto). Paus worden is misschien te hoog gegrepen voor Rik Torfs, maar boegbeeld worden van de Christenunie? Zegt Rik Torfs dat iets? Of ze op hun beurt bij de Christenunie, waar ze nu Torfs gelijk geven, Rik Torfs zélf als boegbeeld willen, is natuurlijk nog een andere vraag.

Na de menselijke ketting vorige maandag 13 februari, als protest tegen de herdenking door neonazi’s van de bombardementen op Dresden, betoogden voorbije zaterdag 18 februari opnieuw een 10 000 antifascisten in Dresden. De neonazi’s hadden hún betoging zaterdag afgelast.  

Twee jaar geleden, bij de 65^ste herdenking van de bombardementen op Dresden, waren de neonazi’s in Dresden nog met 5 000 à 8 000. Vorige maandag waren ze met een 1 500-tal. Nu bleven ze thuis. Of weken ze uit naar een bijeenkomst in Gera, in het oosten van de Duitse deelstaat Thüringen. Maar het was maar een beperkt groepje dat daar bijeenkwam. Antifascisten namen in Dresden het zekere voor het onzekere en mobiliseerden toch. Op een meeting zaterdag zei voormalig SPD-voorzitter Hans-Jochen Vogel een sterke voorstander te zijn van het verbieden van de Nationaldemokratische Partei Deutschland (NPD). “Het is onaanvaardbaar dat de NPD (die in twee Duitse deelstaten enkele verkozenen heeft, nvdr.) voor hun activiteiten over een juridische bescherming beschikt.” Over de neonazi’s die maandag nog onder bescherming van de politie mochten betogen zei Vogel: “Ze willen niet marcheren om de doden te herdenken, maar om de doden te misbruiken. Dit moet niet getolereerd worden.”

Naar de meeting kwamen een 2 000 mensen. Elders in de stad werden gebedsbijeenkomsten gehouden. En daarna was het tijd om te betogen (foto 1). Zo’n 10 000 mensen stapten op in de betoging (video). Uit Dresden, en ook uit andere delen van Duitsland. Nu de neonazi’s forfait gaven was een minder grote politiemacht op de been. Vorige maandag nog met 4 500 kon men zich nu beperken (nouja) tot 1 600 manschappen. Enkel op het einde van de betoging, tegenover een groepje flessen gooiende jongeren, moesten ze optreden. Vorig jaar waren bij confrontaties tussen neonazi’s en antifascisten nog 100 agenten gewond geraakt. Na de recente revelaties over de Nationalsozialistischer Untergrund (NSU), ook bekend als Die Braune Armee Fraktion, liggen de activiteiten van de neonazi’s in Duitsland erg gevoelig. Het vergemakkelijkte het vormen van een breed front van organisaties dat het antifascistisch protest ondersteunde.

Het is dan ook opletten dat men tegen volgend jaar niet overgaat tot business as usual en het gevaar voor het heropleven van neonazistische activiteiten gaat onderschatten. Aanstaande donderdag is een bijeenkomst gepland met slachtoffers en nabestaanden van de moorden die de NSU de voorbije jaren kon plegen op buitenlanders en een politieagente, deels met medeweten van politiediensten. Bondskanselier Angela Merkel zal de verontschuldigingen van de Duitse staat voor het falend vervolgingsbeleid uitspreken. En daar valt wel wat over te zeggen. Of zoals de betoger op foto 2 zegt: 1945: nazi-pest overwonnen; 2012: politiebescherming voor neo-bruin. Schande, Bondsrepubliek! Belangrijker nog dan de verontschuldigingen zijn de maatregelen die Merkel wil nemen opdat dit niet meer kan gebeuren. In januari werd alvast besloten  tot een parlementair onderzoek over de werking van de veiligheidsdiensten en hun contacten met extreemrechts, en het aanleggen van een gegevensbank van gewelddadige extreemrechtsen.