12-04-12

BIJ DE BEGRAFENIS VAN ILIAZ TAHIRAJ

Vandaag wordt Iliaz Tahiraj (foto) begraven, de MIVB-controleur die de vaststellingen die hij bij een verkeersongeval in Brussel maakte moest bekopen met zijn leven. Laten we er even bij stilstaan, de waan van de dag achterlatend.

 

We schreven dinsdag al dat het probleem van de agressie in de samenleving niet enkel kan opgelost worden met nog eens een blik politieagenten te openen, politionele en justitiële maatregelen. Er is ook bezinning nodig. Criminologen geven ons intussen gelijk. Brice De Ruyver, dinsdag in De Morgen: “We leven in een materialistische maatschappij die in de eerste plaats gericht is op het presteren. Het is ieder voor zich. Die mentaliteit zorgt voor onbehagen en frustratie, die zich veruitwendigt in agressie en geweld.” De feiten zaterdag hadden zich net zo goed tussen twee automobilisten kunnen afspelen. Brice De Ruyver: “Als je de samenleving maximaal wilt beschermen tegenover deze vormen van agressie zou je overal en 24 uur per dag toezicht moeten organiseren. Nog los van het feit dat zoiets financieel niet haalbaar is, kun je daarbij vragen stellen over de kwaliteit van een samenleving die je op die manier zou creëren.”

 

Uiteraard moet de agressor de gepaste straf krijgen (Brice De Ruyver: “Als ik de advocaat van de dader hoor zeggen dat zijn cliënt maar één vuistslag heeft uitgedeeld, heb ik daar nu al mijn twijfels bij.”), en moet de straf ook effectief zijn (Brice De Ruyver: “Straffen onder de drie jaar worden per definitie niet uitgevoerd, waardoor ze hun afschrikwekkend effect verliezen. Al moeten we ons op dat vlak ook niet al te veel illusies maken. Er lopen in ons land criminelen rond die in een andere wereld leven en zich werkelijk door niets of niemand laten afschrikken.”). Maar het aantal criminele feiten dreigt enkel maar toe te nemen. Paul Ponsaers, gisteren in De Standaard: “De sociale verschillen worden steeds groter. Er zijn vandaag groepen in onze samenleving die in grote armoede leven. Combineer dat met OCMW’s die door besparingen steeds selectiever moeten zijn en een confrontatie is bijna onvermijdelijk.”

 

Het openbaar vervoer is bijzonder gevoelig voor conflicten, want daar krijg je een mix van “de groeiende kloof tussen arm en rijk”, “het samenkomen van mensen uit verschillende sociale groepen”, “de individualisering van de samenleving en het verlies van het gemeenschapsgevoel”. Bij het openbaar vervoer ligt de sleutel bij het eigen personeel. Paul Ponsaers pleit “voor de terugkeer van beperkte politiebevoegdheden voor inspecteurs van het openbaar vervoer, zoals het uitschrijven van administratieve geldboetes”, en voor het leren uit het verleden. “Door de privatisering en besparingen is de werking van het openbaar vervoer sterk veranderd. In het verleden waren op bussen en trams steeds twee mensen aanwezig: een chauffeur en een controleur. Sinds die laatste door een toestel is vervangen, is het toezicht verminderd.” In het beste geval, voegen wij er nog aan toe, helpt die camera trouwens enkel om de feiten achteraf vast te stellen.

 

Hoog tijd dus om af te stappen van de neoliberale waanzin, die maakt mensen gestoord en kost ons ontzaglijk veel geld en waardigheid. Terug naar het gemeenschapsdenken!

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: criminaliteit, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.