17-05-12

COMING-OUT ALS HOMO EN HOMOHUWELIJK DANKZIJ DEWINTER

In  De Standaard vertelde gisteren politicoloog Dave Sinardet (foto 1) dat hij zijn coming-out als homo te danken heeft aan Filip Dewinter.* Maar Filip Dewinter heeft nog meer gedaan voor de homo’s en lesbiennes: onrechtstreeks is hij er de aanleiding van dat in ons land mensen van hetzelfde geslacht kunnen huwen.

 

Het verhaal begint op 5 september 1995 als René Los, partner van Tom Lanoye, in Humo zegt dat men op gemeentelijk vlak de discussie rond gelijke rechten voor homo’s kan stimuleren door het openen van een register voor samenwonenden. Zoals in Nederland kan. Anderhalve maand later is ‘het homohuwelijk’ onderwerp van discussie in het VTM-praatprogramma Marlène (genoemd naar presentatrice Marlène de Wouters). Eén van de genodigden is Filip Dewinter. Omdat hij “bekend staat omwille van zijn krachtige uitspraken". Een andere genodigde is Agalev-senator Eddy Boutmans die een wetsvoorstel verdedigt om samenwonenden meer rechtszekerheid te bieden middels op de Burgerlijke Stand te registreren notariële samenlevingscontracten. Daags na de uitzending verspreidt Filip Dewinter een persmededeling onder de titel Vlaams Blok wil geen homohuwelijken op het Antwerps stadhuis.

 

Aanleiding voor de VB-persmededeling is de reactie van een kijker bij Marlène die vertelde dat de voorbije zomer ergens in Vlaanderen een man gehuwd is met een andere man. Consternatie in de studio. Bij navraag blijkt het te gaan over de inzegening van de relatie tussen die twee mannen door een priester. Eddy Boutmans vertelt daarop dat de Antwerpse schepen voor Burgerlijke Stand, Patsy Sörensen, van plan is iets te organiseren zodra samenlevingscontracten geregistreerd kunnen worden bij de Burgerlijke Stand. Meer dan “van plan” zijn “iets te organiseren” is er op dat ogenblik niet, maar de overtrokken reactie van Filip Dewinter zet de zaak in een stroomversnelling. Overtrokken want er is geen sprake van dat het samenlevingsregister evenwaardig is aan het huwelijk, het biedt alleen een beetje meer rechtszekerheid door het aanzetten een samenlevingscontract bij een notaris af te sluiten. Zo'n samenlevingscontract is immers een van de voorwaarden om in het samenlevingsregister ingeschreven te kunnen worden. Het samenlevingsregister is ook niet enkel iets voor homo’s, het samenlevingsregister en -contract is er evengoed voor mensen van verschillend geslacht die samenleven maar niet kunnen of willen huwen.

 

Op het kabinet-Sörensen wordt informatie ingewonnen over de regeling in Nederland, wordt contact opgenomen met de federatie van notarissen... Een reglementering voor de registratie bij de Burgerlijke Stand van notariële samenlevingscontracten wordt uitgeschreven. Het Antwerps schepencollege steunt de zaak alhoewel daar toch conservatieve schepenen bij zijn als Hugo Schiltz (VU), Bruno Peeters (CVP) en Leo Delwaide (PVV). Maar iedereen kent wel de problemen na het plots overlijden van iemand met wie men samenwoont: de familie van de overledene die met alles aan de haal gaat en de samenwonende die met lege handen achterblijft. Of nog andere pijnlijke situaties die een aansporing zijn om relaties zoveel als mogelijk juridisch te beschermen. Alleen de toen als progressief bekend staande schepen André Gantman (PVV) wil het spel niet meespelen. Tom Lanoye en René Los zouden op 20 april 1996 de eersten zijn die zich in het samenlevingsregister bij de Burgerlijke Stand laten noteren, maar een paar dagen eerder laten de journalisten Paul Goris en Ingrid Vander Veken zich als allereerste al inschrijven in dat samenlevingsregister.

 

De ceremonie voor Lanoye en Los vindt plaats in het statige kabinet van schepen Sörensen, gelegen boven de diensten van Bevolking en Burgerlijke Stand in Antwerpen. Niemand heeft er behoefte aan om het feestje te laten plaatsvinden op het stadhuis. Een feestje werd het wel (foto 2), met onder andere live muziek van La Esterella. Gazet van Antwerpen kopte op 20 april 1996 dat het samenlevingsregister een lege doos is. Juridisch is het dat ook. Het notariële samenlevingscontract heeft meer waarde dan de registratie van dat contract bij de Burgerlijke Stand. Maar voor het eerst wordt publiek zichtbaar dat ook homo’s en lesbiennes een duurzame relatie willen en kunnen aangaan. Twee maanden na het Antwerpse samenlevingsregister wordt in het Limburgse Maaseik een samenlevingsregister opengesteld. Hierna volgen nog meer gemeenten. Zeven jaar later wordt in het Belgisch parlement een wet goedgekeurd die het ook voor mensen van hetzelfde geslacht mogelijk maakt te huwen. Op 6 juni 2003 wordt in Kapellen, ten noorden van Antwerpen, het eerste ‘homohuwelijk’ afgesloten, met Marion Huibrechts en Christel Verswyvelen als gelukkigen.

 

Had Filip Dewinter met zijn persmededeling niet zo overmatig gereageerd, het samenlevingsregister zou niet zo vlug een feit worden en het openstellen van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht evenmin.

 

 

 

* Dave Sinardet: “Wie vandaag gelijkgestemden wil vinden, kan dat via internet, maar destijds was het veel minder evident om je isolement te doorbreken. Ik zocht zelfs tevergeefs in het telefoonboek onder 'homo', 'gay' of 'organisatie'. Ik dank mijn coming-out aan Filip Dewinter. Begin 1995 gaf hij een groot interview aan Humo waarin hij onsympathieke uitspraken deed over homo’s. Een van de organisaties die toen een woedende lezersbrief heeft geschreven, was het Roze Actiefront. Ik heb hen gecontacteerd, en niet veel later heb ik mijn coming-out gedaan. De volgende keer dat ik Filip Dewinter tegenkom, moet ik hem toch eens echt bedanken (lacht).”

01:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: holebi, dewinter |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.