28-05-12

1. HOE DE SWASTIKAVLAG VERDWEEN

Op 18 mei 1940 werd Antwerpen ingenomen door het Duitse leger. Als symbool van hun overwinning hingen Duitse soldaten de nazivlag aan de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Tien dagen later, op 28 mei, vandaag precies 72 jaar geleden, was de vlag weg. Vandaag hier het relaas hoe de vlag verdween; morgen: swastikavlaggen en andere memorabilia uit het nazitijdperk te koop in Antwerpen.

 

Gazet van Antwerpen ging een paar dagen geleden met René Pighini naar de Groenplaats, met zicht op de kathedraal (foto). René Pighini, intussen 81 jaar, was 9 jaar oud toen zijn vader, Louis Pighini, de swastikavlag naar beneden haalde. “Hij had me gezegd: ‘We gaan die vod doen verdwijnen, jongen. Maar niets tegen je moeder zeggen, hé’. De 28ste mei, rond vijf uur in de namiddag, gingen mijn vader en ik zogezegd nog een wandelingetje maken. ‘Niet te lang’, hoor ik mijn moeder nog zeggen, ‘want het eten is bijna klaar.’ Vader en zoon Pighini verdwenen door het houten deurtje van de kathedraal, links van de poort. Honderd meter boven de begane grond, op het eerste balkon boven het uurwerk, hing de nazivlag, vastgemaakt met ijzerdraad. “Mijn vader zette mij op de uitkijk op de trappen in de toren”, vertelt René Pighini. “Toen hij de vlag bijna had losgemaakt, hoorde ik voetstappen weergalmen. Het waren Duitse soldaten. Mijn vader rukte de vlag los, zodat er nog een stukje bleef hangen. We verstopten ons in een nis tot de Duitsers voorbij waren en daalden dan vliegensvlug de honderden trappen af. Mijn vader smeet de vlag op de keukentafel. Schrikken dat mijn moeder deed!”

 

Louis Pighini koos in 1940 resoluut voor het verzet. “Al haatte hij de Duitsers niet echt”, vertelt zijn zoon. “Zeker de gewone soldaten niet. Dat waren ook maar jongens die geen andere keuze hadden. Wie hij wel verafschuwde, dat waren de zwarten, de collaborateurs. Op 28 mei 1941, de eerste verjaardag van het stelen van de vlag op de kathedraal, sneed Louis Pighini aan de Droogdokken een tweede vlag los van een vlaggenmast, onder de neus van een bende Duitsers die in de barakken ernaast aan het fuiven was. Ook die vlag, van de Kriegsmarine, heeft hij bewaard. Hij stak ook een Duits vliegtuig in brand dat motorloos op een vrachtwagen stond op de Handschoenmarkt. “Mijn vader had het voordien al opgemerkt op de Eiermarkt, maar het stond te dicht tegen de huizen aan. Maar op de Handschoenmarkt kon hij het in de fik steken terwijl de Duitse bewakers aan het eten waren in restaurant De Rooden Hoed. Zoon Pighini herinnert zich ook twee Poolse soldaten, die tegen hun wil ingelijfd waren bij het Duitse leger, die zijn vader deed deserteren en tot aan de Bevrijding verstopte in hun kelder. En het geklop van de stencilmachine in diezelfde kelder, waar het verzetskrantje De Vrijheid gedrukt werd. “Ik moest buiten staan, voor de vitrine van onze souvenirwinkel op de hoek van de Handschoenmarkt en de Tempelstraat. Als er onraad was, stampte ik op het metalen kelderluik.”

 

Je negenjarige zoon betrekken bij sluikpers of sabotage, het was niet zonder gevaar. “Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest”, zegt René Pighini. “En mijn vader stond daar blijkbaar niet bij stil. Mijn moeder was ook bij de weerstand, maar zij had toch meer angst voor haar kinderen en was voorzichtiger.” Louis Pighini heeft de twee gestolen vlaggen bijgehouden tot aan zijn dood in 1962. René kreeg ze twee jaar geleden van zijn zus. “Ik heb ze aan het MAS geschonken”, zegt hij. “Als er wat met mij gebeurt, zouden ze verloren kunnen gaan. In het museum blijven ze bestaan. En misschien dat die vlaggen, en het verhaal van mijn vader, jonge mensen kunnen doen inzien dat vrijheid een kostbaar iets is. Kostbaar genoeg om er voor te vechten, als dat nodig is.”

 

Maar dan moeten ze er in het MAS ook iets mee doen. Een tentoonstelling in 2014 ter gelegenheid van 70 jaar bevrijding van Antwerpen? Hallo, MAS?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.