22-01-13

ISRAËL KIEST TUSSEN RECHTS, ULTRARECHTS EN EXTREEMRECHTS

In Israël worden vandaag parlements-verkiezingen gehouden. De strijd gaat vooral tussen rechts, ultrarechts en extreemrechts, schrijft De Groene Amsterdammer deze week en wordt hierin niet tegengesproken door anderen.

 

Niet minder dan 34 partijen nemen deel aan de parlementsverkiezingen, en het is moeilijk te volgen wie van wat afsplit en wie met wie samengaat. Partijen worden gesticht en opgedoekt met maar een doel: de herverkiezing van ambitieuze politici. De kersverse formatie Likoed Beitenoe brengt de huidige Israëlische premier Benjamin Netanyahu rechts op foto 1) samen met zijn beruchte vorige maand afgetreden minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman (links op foto 1). Lieberman moest aftreden nadat het Openbaar Ministerie een onderzoek naar hem had bevolen. Hij kan intussen wel campagne voeren, maar zolang het onderzoek loopt niet meer opnieuw minister worden.

 

Jan van der Putten omschrijft in De Groene Amsterdammer Benjamin Netanyahu als een “havik” en Avigdor Lieberman als een “haai”. De eerste liet zich vooral kennen als de ijzeren premier die vriend en vijand trotseerde en alle onderhandelingen met de Palestijnen blokkeerde, de tweede als de agressieve minister van Buitenlandse Zaken die de rest van de wereld tegen Israël in het harnas joeg. Hun nieuwe partij zakte tijdens de kiescampagne in de peilingen, ten voordele van Habajit Hajehoedi (‘Het Joods Thuis’) van de veertigjarige softwaremagnaat Naftali Bennet (foto 2). Een supernationalistische extremist bij wie vergeleken Benjamin Netanyahu “een man met linkse neigingen” en Avigdor Lieberman “een toonbeeld van gematigdheid” is.

 

Naftali Bennet wil Gaza en de Westelijke Jordaanoever inlijven. In zijn ogen zijn ze al Israëlisch grondgebied en moeten de Palestijnen er weg, desnoods met een oprotpremie. De charismatische Bennett is het idool van de kolonisten en van veel Likoed-stemmers die vinden dat Netanyahu en het Israëlische leger de nederzettingen niet genoeg verdedigen. Benett maakte in december furore met zijn opmerking dat hij een militair bevel om een joodse familie uit hun huis te zetten – uiteraard bedoelde hij een kolonistenfamilie in een illegale nederzetting – niet zou opvolgen en liever de gevangenis inging. Grote verontwaardiging bij Netanyahu. Een militair bevel weigeren?! Waarop de kolonisten zeiden: “Zie je wel, we kunnen Netanyahu niet vertrouwen”.

 

Als reactie op het waarschijnlijk stemmenverlies aan Habajit Hajehoedi werden op de Likoed Beitenoe-lijst steeds meer ultrarechtse mannen vooraan op de lijst geplaatst, ten nadele van de gematigde rechtsen. En vermits men in Israël het systeem van voorkeurstemmen niet kent, is de volgorde op de partijlijst nog meer bepalend dan bij ons. Het oppositiekamp is versnipperd en gedemoraliseerd. De neergang van de grootste oppositiepartij, Kadima (‘Voorwaarts’), lijkt niet te stoppen. De Arbeiderspartij, eens Israëls dominante partij, maakt onder haar nieuwe leider, de vroegere tv- en radiojournaliste Shelly Jachimovitsj, een comeback en zal waarschijnlijk de grootste oppositiepartij worden. Een andere tv-persoonlijkheid lanceert Jesh Atid (‘Er is een toekomst’), maar belangrijker is dat ego’s de vorming van een centrum-links blok in de weg staan.

 

Het massaal protest tegen de sociale ongelijkheid de voorbije maanden brengt ook geen aarde aan de dijk. “Op het hoogtepunt kwamen in Tel Aviv bijna een half miljoen mensen de straat op. Iedereen riep dat Netanyahu met ingrijpende hervormingen moest komen of anders weg moest. Het conflict met de Palestijnen werd zorgvuldig buiten de discussie gehouden, want men was bang dat die kwestie tweespalt zou zaaien in de beweging. Maar daarmee werd wel een van de belangrijkste oorzaken van de sociale crisis ontweken: de subsidies voor de kolonisten en de kolossale uitgaven voor het leger en de bezetting.

 

Netanyahu beloofde hervormingen, maar daarvan is vrijwel niets terechtgekomen. De premier is erin geslaagd het publieke debat te verleggen naar het terrein dat hem het meest vertrouwd is: veiligheid. Zodra de veiligheid in het geding komt, wijkt al het andere en schaart het volk zich, boven partijverschillen uit, in meerderheid achter zijn doortastende aanvoerder. (…) Door de angst erin te houden probeert Netanyahu zijn leiderschap te verstevigen. Daar komt bij dat er een steeds grotere scepsis heerst over de mogelijkheid van vrede met de Palestijnen. (…) Twee derde van de bevolking wil wel een twee-statenoplossing, maar bijna niemand gelooft dat die in de praktijk mogelijk is.”

 

Jan van der Putten is pessimistisch over de toekomst: “De nieuwe regering zal een twee-statenoplossing met nieuwe nederzettingen nog verder verstikken. Ze zal de belangen van de kolonisten het zwaarst laten wegen. Ze zal het internationale isolement van Israël nog vergroten, zodat ze het nog meer kan opnemen tegen de rest van de wereld. Ze zal in de intense beroering in de Arabische wereld slechts een gevaar en nooit een belofte zien. Links en rechts met de wapens kletterend zal ze proberen de dreiging van een aanval van Iran levend te houden om de noodzaak van een preventieve aanval te rechtvaardigen. Kortom, ze zal alles doen om Israëls belangen op de langere termijn enorme schade toe te brengen.”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.