01-08-13

20 JAAR CENTRUM GELIJKE KANSEN EN RACISMEBESTRIJDING (2)

Het boek 20 jaar actie, 20 standpunten, gepubliceerd naar aanleiding van het twintigjarig bestaan van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR), bevat een aantal interessante getuigenissen en meningen. Van mensen als voormalig CGKR-directeur Johan Leman (“Als we niet opletten, haalt de globalisering ons in”), advocaat Luc Walleyn (“Er zijn bakens verzet”), filosofe Alicja Gescinska (“Je moet de samenleving omarmen”), antropologe Bambi Ceuppens (“Politici moeten opnieuw het voortouw nemen”), socioloog Felice Dassetto (“Nous sommes en train de construire deux sociétés séparées”) en anderen. Dat daarbij de meningen al eens verschillen, nemen we er maar bij. Naïma Charkaoui (Minderhedenforum, “We zijn koploper qua maatregelen, maar hangen aan de staart qua resultaten”) pleit al lang voor het afschaffen van het woord ‘allochtoon’; Said Al Nasser (vzw Merhaba, “Beschaving is een flinterdun laagje”) ziet de meerwaarde niet van het schrappen van het woord ‘allochtoon’. 

 

Tom Naegels (foto) schrijft geen columns meer voor De Standaard maar heeft natuurlijk nog altijd een mening. Een paar citaten. Tom Naegels: “Al sinds de oprichting van het Koninklijk Commissariaat van Paula D’Hondt is het thema sterk geclaimd door de linkerzijde en sterk afgewezen door de rechterzijde. Net als het klimaatthema. Het is moeilijk om je over het thema uit te spreken zonder dat men je ervan verdenkt een politieke agenda naar voren te willen schuiven. Het Centrum moet een overheidsinstelling zijn die iedereen vertegenwoordigt en dus neutraal is. Tegelijk staat het voor een thema dat zo sterk politiek geladen is dat het bijna onmogelijk is niet de indruk te wekken een bepaalde politieke voorkeur te vertegenwoordigen.”

 

Over de berichtgeving. “De berichtgeving over etnisch-culturele minderheden zou veel beter kunnen. Het onderwerp komt te weinig aan bod, op een te stereotype manier en wordt te eenzijdig vanuit de autochtone invalshoek bekeken. Allochtonen worden interessant wanneer ze ‘ons’ opvallen, omdat ze luid roepen, radicale opvattingen huldigen of protesteren dat hun rechten zijn geschonden. Terwijl alles wat ze doen een nieuwsverhaal kan opleveren.” De verklaring daarvoor is niet ver te zoeken. “De redacties bestaan haast volledig uit een monoculturele blanke middenklasse. Mensen die openstaan voor diversiteit, maar in hun eigen leven weinig voelsprieten ontwikkeld hebben om onderwerpen uit die andere leefwereld op te pikken.”

 

Over nieuwe vormen van racisme. “Het probleem ligt niet bij exoressies van expliciet racisme, zoals bij extreme groepen als Blood and Honour, of Sharia4Belgium, die een marginaal fenomeen zijn. Het is voor iedereen duidelijk dat die groepen een grens overschrijden (waarbij we toch willen opmerken dat het vijf jaar geduurd heeft nadat wij de kat de bel aanbonden vooraleer de overheid effectief optrad tegen de Blood and Honour-concerten, nvdr). Problematisch is de mildere vorm die doorklinkt in allerlei opstellingen. Soms hebben mensen bijvoorbeeld bezwaren tegen moslims die op een te expliciete manier uiten dat ze moslims zijn. Dat kan als een verdoken vorm van racisme gezien worden. Ik denk dat het dat ook is, maar ik kan niet bewijzen dat het racisme is en niet een extreem vrijzinnige en antireligieuze opstelling.”

 

Over de N-VA. “De N-VA heeft een aanvaardbare politieke vertaling gegeven aan het sentiment van een groep die niet te veel diversiteit wil in de samenleving, zonder daarom racistisch te zijn. Ze stelt geen bezwaar te hebben tegen mensen met een andere achtergrond, maar wil wel dat we allemaal dezelfde normen en waarden delen. En ze maakt duidelijk dat zij de gemeenschap is die hier voor de nieuwkomers de lijnen uitzet.” En over de liberalen. “De liberalen zijn dan weer sterk beïnvloed door het discours van Ayaan Hirsi Ali, die het onzin vindt om veel begrip te hebben voor de identiteit van de moslims of de nieuwkomers zelf. (…) Die opstelling beloont wie sterk genoeg is om zich van discriminaties niets aan te trekken. Wie daar niet in slaagt, krijgt de indruk dat het zijn eigen schuld is.”

 

De discussieonderwerpen. “Wanneer het gaat over diversiteit, kiezen autochtonen makkelijk sterk geladen thema’s, zoals de rechten van vrouwen, homo’s of Joden, waarvan je vooraf weet dat de tolerantie ervoor in andere culturen vaak lager ligt. De houding tegenover die thema’s wordt gezien als de lakmoesproef voor integratie van de ander, en dat vind ik oneerlijk. Ik sta wantrouwig tegenover de gretigheid waarmee men onze eigen emancipaties van vroeger – vrouwen, homo’s – nu aanwendt om andere emancipaties tegen te werken: die van moslimvrouwen in het bijzonder, maar ook die van mensen van vreemde origine in het algemeen.”

 

Over het verschil tussen de Joodse en de Marokkaanse gemeenschap in Antwerpen. “De Joodse gemeenschap is politiek en maatschappelijk gesproken een ‘kop in kas’-gemeenschap, in tegenstelling tot de Marokkanen, die in de visie van veel mensen té geïntegreerd zijn. Té, want men stoort zich eraan dat de moslims al te luidruchtig hun verontwaardiging uiten, of hun plaats opeisen in onze samenleving. Die weerstand zorgt ervoor dat men voortdurend op zoek gaat naar elementen om aan te tonen waarom ze er toch niet bij horen.” Willen allochtone groepen op een meer efficiënte en zinvolle manier hun plaats opeisen, dan moeten ze volgens Naegels werk maken van iets dat al heel lang ontbreekt: een politieke beweging die van hén uitgaat.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.